ANMELDENตอนที่ 9
มาดูแมว NC เสียงของลูกบิดดังขึ้นพร้อมกับประตูไม้เนื้อดีสีเข้มที่เปิดออก เผยให้เห็นห้องพักหรูหราเกินกว่าจะเป็นเพียงที่อยู่อาศัยธรรมดา ไดม่อนเดินนำเข้าไปในห้องกว้างที่ตกแต่งเรียบง่ายแต่กลับดูแพง ผนังด้านหนึ่งกรุด้วยไม้โอ๊กขัดมันตัดกับผนังอีกด้านที่เป็นกระจกใสขนาดใหญ่ เปิดรับวิวเมืองยามค่ำคืนที่พร่างพราวด้วยแสงไฟระยิบระยับ น้ำชาเดินตามเข้ามาด้วยสีหน้าสงสัย “พามาที่นี่ทำไม” เธอถามน้ำเสียงขุ่นแต่ใบหน้ากลับแฝงรอยยิ้ม “ทำไม…กลัวเหรอ” “เปล่า” ชายหนุ่มถอดเสื้อช็อปพาดไว้บนโซฟา ก่อนพูดขึ้นเรียบ ๆ “แมวที่ห้องป่วย…ช่วยไปเล่นกับมันหน่อย” “หา?” น้ำชาตาโตด้วยความประหลาดใจ “คนอย่างคุณเนี่ยนะ…เลี้ยงแมว?” “ไม่ได้เหรอ” หญิงสาวเม้มปากแน่น ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “เปล่า แปลกดี” น้ำชาก้าวเดินช้า ๆ มองรอบห้องอย่างสำรวจ เฟอร์นิเจอร์ถูกจัดไว้อย่างเป็นระเบียบหรูหราแต่กลับไม่มีวี่แววของสัตว์เลี้ยงที่เธอคาดไว้ “แล้วไหนอ่ะ…แมวของคุณ” เธอหันกลับมาถาม ไดม่อนที่ยืนพิงกรอบประตูห้องครัว ยกยิ้มเจ้าเล่ห์ สายตาคมกริบกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนตอบเสียงต่ำ “ไม่มีหรอก…แมว” มุมปากเขายกขึ้นน้อย ๆ ก่อนก้าวเข้ามาใกล้ กระซิบด้วยเสียงทุ้มต่ำ “มี…แต่อย่างอื่น จะดูมั้ย” “จะให้ดูอะไรล่ะ...ในห้องนี้ก็ไม่มีอะไรน่าสนใจเลยสักนิด” “มีสิ....ฉันไง” “เห้อ....ถ้าจะมีแค่คุณฉันกลับดีกว่า” ยังไม่ทันหมุนตัวแขนเรียวก็ถูกกระชากกลับมา แผ่นหลังบางชนเข้ากับแผงอกกว้างทันที เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างหู “เข้ามาถ้ำเสือแล้ว…คิดว่าจะออกไปง่าย ๆ เหรอ” น้ำชาหัวเราะในลำคอ หันหน้ามองเขาด้วยสายตา “ก็ไม่น่าสนใจจริงนี่…ฉันน่ะก็เหมือนคุณ...ไม่กินของซ้ำ” พลั่ก! ร่างบางถูกผลักลงไปบนเตียงกว้างด้านหลัง เบาะนุ่มยวบรับร่างเธอทันที น้ำชาลุกไม่ทันร่างสูงของไดม่อนโน้มทับคุมพื้นที่เอาไว้ทั้งหมด สายตาคมกริบกดลึกริมฝีปากยกขึ้นเล็กน้อย “กูจะทำให้มึงร้องขอชีวิตเลยคอยดู” น้ำชานอนพิงหมอนหอบหายใจเล็กน้อยแต่ก็ยังยกคางยิ้ม “รออะไรอยู่ล่ะ...หื้ม” ไดม่อนใช่เวลาเพียงไม่นานชุดนักศึกษาของน้ำชาก็โดนถอดร่วงไปกองอยู่ที่พื้น เรือนร่างอรชรเอนกายนอนอยู่กลางผ้าปูสีขาวเนียน ชุดชั้นในลูกไม้สีดำบางเบาแนบไปตามผิวเนียนไร้ที่ติ ปลายนิ้วหยาบกร้านลากไล้ไปตามแนวผิวต้นขาอย่างจงใจช้า ความร้อนจากสัมผัสแผ่ซ่านเหมือนไฟที่ลามไปตามเส้นประสาท คนตัวเล็กสะดุ้งเล็กน้อย แต่ดวงตากลมโตก็ยังสบตาคมเข้มของเขาอย่างไม่ยอมหลบ เสียงหัวใจเต้นแรงของเธอเหมือนดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาทตนเองจนแทบจะกลบเสียงหายใจของอีกฝ่าย “อื้ม....” ชายหนุ่มก้มลงใกล้ จนปลายจมูกเฉียดแก้มใส เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างหู “รู้มั้ยว่าตอนนี้เธอน่ากินแค่ไหน” ลมหายใจอุ่นร้อนรดลงบนผิวข้างแก้ม ทำให้เธอขนลุกวาบตั้งแต่ต้นคอลงมาถึงสันหลัง “แล้วคุณรออะไรอยู่ล่ะ....ฉันพร้อมแล้ว” สิ้นคำริมฝีปากหนาแนบลงบนกลีบปากนุ่มอย่างร้อนแรง จูบที่เต็มไปด้วยความหิวกระหายและการครอบครอง ลิ้นร้อนของเขาสอดลึกเข้าไปกวาดชิมรสหวานในโพรงปากของเธออย่างดุดัน “อื้อ...” มือใหญ่เลื่อนจากต้นขาขึ้นมาที่เอว ก่อนจะขยับขึ้นคลึงสัมผัสส่วนโค้งเว้าด้วยแรงที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนร่างกำลังถูกเผาไหม้ ความร้อนจากฝ่ามือเขาซึมลึกเข้ามาใต้เนื้อผ้า สายตาคมพร่าเพราะแรงปรารถนา จ้องมองผิวเนียนใต้ชุดลูกไม้ราวกับจะฉีกออกในทันที ไดม่อนดึงสายบราเล็ก ๆ ที่พาดบนไหล่เธอลง ปล่อยให้มันเลื่อนหลุดอย่างง่ายดาย เสียงเนื้อผ้าเสียดสีกับผิวทำให้หัวใจพาฝันเต้นกระหน่ำ เธอหลับตาเม้มปากแน่นเมื่อสัมผัสเย็นจากอากาศกระทบกับความเปลือยเปล่าที่เพิ่งถูกเผย “วันนั้นมองไม่ชัด ที่บอกว่าเหมือนไม้กระดานคงต้องถอนคำพูด…” เขาพึมพำราวกับพูดกับตัวเอง น้ำเสียงแหบพร่าที่เต็มไปด้วยความปรารถนา ปากร้อนก้มลงครอบครองยอดอกสีสวยทันที “อื้ม” เสียงสูดลมหายใจของเธอหลุดออกมาเมื่อปลายลิ้นเขาวนล้อมอย่างเอาแต่ใจ ตามมาด้วยการดูดแรงขึ้นทีละน้อยจนเธอเผลอแอ่นอกเข้าหาอย่างห้ามตัวไม่อยู่ ชายหนุ่มค่อย ๆ โน้มตัวลง ใช้มือแยกเรียวขาของเธอออกอย่างอ่อนโยน สายตาคมกวาดมองร่องกลางที่ยังชุ่มฉ่ำ รอยยิ้มที่มุมปากบอกชัดว่าเขาพอใจกับภาพตรงหน้า “สวยจัง...ขอชิมหน่อยนะ” คนตัวสูงก้มลงใช้ปลายลิ้นแตะเบา ๆ ที่กลีบเนื้อด้านนอก ลากขึ้นลงช้า ๆ ก่อนจะค่อย ๆ แทรกลิ้นเข้ามาลึกขึ้น เสียงดูดเล็มเบา ๆ ดังเคล้ากับเสียงหอบของร่างบาง “อ๊ะ…อื้ม” ลิ้นร้อนวนรอบปุ่มเสียวอย่างตั้งใจ สลับกับการดูดแรง ๆ จนร่างเธอสั่นสะท้าน มือจิกผ้าปูเตียงแน่นโดยอัตโนมัติ สะโพกเด้งขึ้นรับแรงลิ้นอย่างห้ามไม่ได้ “แบบนี้เหรอ…ที่เธอชอบ...หื้ม” เขาพูดทั้งที่ริมฝีปากยังแนบอยู่ตรงนั้น ลมหายใจร้อนเป่ารดผิวบอบบาง “อื้อ…อย่าหยุด…อ๊า เสียวอื้ม” เสียงครางหวานเล็ดออกมาด้วยน้ำเสียงเว้าวอน ไดม่อนตอบรับด้วยการเร่งลิ้นให้ถี่ขึ้น มือหนาจับสะโพกเธอกดไว้ไม่ให้หนี ลิ้นเขาสอดลึกสลับกับตวัดถี่ที่จุดไวที่สุด เสียงเฉอะแฉะยิ่งดังขึ้นเมื่อเธอใกล้ขีดสุด “อ๊ะ…อื้ม!” ชายหนุ่มสอดลิ้นลึกเข้าไปในร่องอุ่นชื้น เลียเก็บทุกหยดอย่างไม่เร่งรีบ มือข้างหนึ่งลูบต้นขาของเธอ ส่วนอีกข้างใช้นิ้วกดคลึงปุ่มเสียวไปพร้อม ๆ กับการสอดลิ้น เสียงเฉอะแฉะดังชัดเจนในห้องเงียบ ๆ ผสมกับเสียงครางสั่นพร่าของเธอที่ดังขึ้นทุกที “อื้อ……เสียว…!” เขาเร่งจังหวะลิ้นให้ถี่ขึ้น ดูดแรงขึ้นราวกับต้องการพาเธอไปถึงขีดสุด สะโพกเธอสั่นถี่จนปลายเท้าจิกโซฟาแน่น ลมหายใจติดขัดในลำคอ ไดม่อนยังคงครอบริมฝีปากบนยอดอกอวบ “ฉันก็อยากลองชิมของคุณบ้าง เหมือนกัน” ชายหนุ่มเลิกคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ยอมเอนตัวพิงหัวเตียง ดวงตาคมยังคงจับจ้องเธอไม่วาง ขณะที่น้ำชาค่อย ๆ ขยับลงจากท่านั่งพิงมาอยู่ระหว่างต้นขาเขา มือเล็กวางลงบนหน้าขาเขา ลูบผ่านกางเกงสวมหละหลวมที่ปิดความร้อนและความแข็งเอาไว้ เธอมองตาเขาขณะเลื่อนมือขึ้นไปที่จุดนั้นแล้วบีบเบา ๆ ไดม่อนหายใจแรงขึ้นทันที “อย่ามองแบบนั้นสิ…ฉันจะอดไม่ไหว” หญิงสาวยิ้มมุมปาก ก่อนจะค่อย ๆ ปลดตะขอกางเกงและรูดซิปลง ความใหญ่ร้อนผ่าวดีดตัวออกมาแทบจะทันทีที่เป็นอิสระ เธอเงยหน้ามองเขาอีกครั้ง ดวงตาทั้งคู่สื่อความหมายได้มากกว่าคำพูด ปลายนิ้วเธอแตะที่ส่วนปลาย ลากลงตามแนวเส้นเลือดที่ปูดเด่นช้า ๆ ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปเลียปลายยอดอย่างแผ่วเบา “อื้มม…อ๊า…” ปากเล็กค่อย ๆ ครอบเข้าไป ลึกทีละนิด จนริมฝีปากนุ่มรัดรอบแทบครึ่งลำ ลิ้นอุ่นตวัดวนที่ส่วนปลายสลับกับการดูดเบา ๆ มืออีกข้างรูดโคนไปพร้อมกัน จ๊วบ จ๊วบ เสียงน้ำผสมเสียงดูดดังในบรรยากาศเงียบ ๆ ไดม่อนเงยหน้าพิงหัวเตียง หลับตา ปล่อยให้ความร้อนแผ่ซ่านขึ้นมาเรื่อย ๆ มือข้างหนึ่งจับเรือนผมเธอไว้หลวม ๆ คุมจังหวะเข้าออก “ลึกกว่านี้…ใช่…แบบนั้นแหละ....อื้มน้ำชา โครตเสียวเลย” เสียงเขาแหบพร่าเมื่อเธอขยับลึกขึ้นจนแทบสุดโคน ก่อนจะถอนออกช้า ๆ และดูดแรงตอนปล่อย น้ำชายังคงสบตาเขาในทุกจังหวะ ยิ่งเห็นสีหน้าเขาเต็มไปด้วยความเสียวซ่าน เธอก็ยิ่งเร่งจังหวะถี่ขึ้น เสียงหอบต่ำ ๆ ของเขาดังถี่จนรู้ว่าใกล้ถึงที่สุด “ถ้าเธอทำต่อ…ฉันจะ…อ๊า จะแตก” ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังไม่หยุดกลับดูดแรงกว่าเดิม ลิ้นตวัดถี่ ๆ รอบส่วนปลาย จนชายหนุ่มสะดุ้งเฮือกสะโพกกระตุก ปล่อยความร้อนเข้าปากเธออย่างเต็มที่ หญิงสาวรับไว้เต็มปากอย่างว่าง่าย แล้วกลืนลงช้า ๆ โดยไม่ละสายตาจากเขาเลย ไดม่อนมองเธอด้วยสายตาพึงพอใจสุดขีด เอื้อมมือมาลูบแก้มเธอเบา ๆ “ขอเอาหน่อย....” “ยังไม่ทันไรก็เสร็จซะแล้ว อ่อนหัดตามที่พูดจริงด้วย”ตอนที่ 59อยู่อย่างนี้ตลอดไป1 ปีต่อมาค่ำคืนในโรงแรมห้าดาวชื่อดังถูกประดับประดาไปด้วยแชนเดอเลียร์ระย้าและแสงไฟสว่างอบอุ่นเหมือนแสงจากสายตาของคนสองคนที่กำลังเริ่มต้นชีวิตคู่บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เสียงชิงแก้ว และดนตรีจังหวะหวานที่ลอยคลอไปรอบห้องบอลรูมขนาดใหญ่ แขกจำนวนมากเต็มโต๊ะอย่างครึกครื้นบนเวที คู่บ่าวสาวยืนเคียงข้างกัน ไดม่อนด์ในชุดสูทเข้ารูปสีดำ น้ำชาในชุดเจ้าสาวสีขาวฟุ้งสวยราวเจ้าหญิง แสงสปอตไลต์ส่องลงมาบนทั้งคู่จนเหมือนเวลาทั้งหมดหยุดเคลื่อนไหวอยู่แค่ตรงนั้นพิธีกรยิ้มกว้างก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง“เอาล่ะครับ…คำถามที่หลายคนอยากรู้คุณไดม่อนด์กับคุณน้ำชา พบกันได้ยังไงครับ?”เสียงเชียร์เบา ๆ ดังจากแขกโต๊ะข้างหน้า ไดม่อนด์หัวเราะในลำคอหนึ่งที ก่อนจะยกไมค์ขึ้นพูด“เจอกันตอนเรียนมหาวิทยาลัยครับ…”เขาหันมามองเจ้าสาวที่ยืนเคียงข้าง สายตาอ่อนโยนจนคนในงานกระซิบกันอย่างปลื้มปริ่ม“ตอนนั้นเธอ…เดินเข้ามาหาผมก่อนครับตอนเจอกันครั้งแรกก็รู้สึกได้เลยว่าคนนี้กวนดี”เสียงเฮฮาเริ่มดังขึ้นจากกลุ่มเพื่อนเจ้าบ่าวน้ำชาหันขวับ รีบสวนแทบจะทันที“คุณต่างหากที่กวนฉันก่อน
ตอนที่ 58คงจะมีเพียงเธอที่ทำให้โลกหยุดหมุนสองปีถัดมา…ไดม่อนในวัยทำงานสวมสูทเข้ารูปสีดำสนิท บุคลิกนิ่ง สุขุม และหล่อคมยิ่งกว่าเดิมหลายเท่าหลังเรียนจบเขาก็เข้ามาบริหารบริษัทของพ่ออย่างเต็มตัว ท่าทาง การพูด การเดิน ทุกอย่างมีอำนาจและน่าเกรงขามมากขึ้นจนพนักงานแทบจะไม่กล้ามองหน้าโดยตรงแต่พออยู่ต่อหน้าน้ำชา ผู้ชายที่ทั้งบริษัทกลัวกลับกลายเป็นผู้ชายที่ยิ้มง่ายที่สุดวันนี้เขายืนพิงรถหรูคันประจำ รออยู่หน้าตึกบริษัทที่น้ำชามาฝึกงานเป็นวันแรก มือหนึ่งถือช่อดอกไม้สีหวานรออยู่ก่อนหน้าแล้วไม่นานนักน้ำชาก้าวลงมาในชุดทำงานเรียบร้อย ก่อนที่เธอจะต้องชะงักทันทีเมื่อเห็นดอกไม้ในมือของคนตัวสูงหญิงสาวยิ้มกว้างจนแก้มขึ้นสี“ให้ดอกไม้ทุกวันเลยนะ ผ่านมากี่ปีแล้วก็ยังให้ทุกวัน…คุณนี่เสมอต้นเสมอปลายกับฉันจริง ๆ”ไดม่อนยักคิ้ว“ไม่ชอบเหรอ”“ชอบสิ…”ชายหนามเอื้อมมือเปิดประตูให้เธอ“ขึ้นรถได้แล้ว ยืนอยู่นานเดี๋ยวเมื่อย”น้ำชานั่งลง ปรับกระโปรงนิดหน่อย ก่อนที่ไดม่อนจะถามด้วยรอยยิ้มเหนื่อย ๆ“เป็นไงบ้าง…ฝึกงานวันแรก”“ก็ดีนะ“แล้วมีใครรังแกมึงมั้ย…บอกกูได้นะ”น้ำชาหลุดหัวเราะ“ไม่มีหรอก แต
ตอนที่ 57สิ่งที่สวยที่สุดวันต่อมาที่มหาลัยบรรยากาศหน้าตึกคณะค่อนข้างร่มรื่น แต่ไดม่อนกลับนั่งฟุบแขน หลุบตาลงเหมือนคนหมดอารมณ์จะทำอะไรทั้งสิ้นเวย์เดินมานั่งข้าง ๆ พร้อมถอนหายใจใส่เพื่อนหนุ่ม“ไอ้ม่อน ไปเล่นบาสป่ะ เดี๋ยวพวกกูจะไปละ”“ไม่ไป ไม่มีอารมณ์” เวย์เลิกคิ้ว “โถ่วะ มึงนี่ทำหน้าอย่างกับคนเบื่อโลก”ไดม่อนไม่ตอบ ทำเอาเวย์ได้แต่ส่ายหัวแต่ทันทีที่เงาของใครบางคนทอดลงมาตรงหน้า ไดม่อนก็เงยหน้าขึ้นมอง เห็นน้ำชาเดินผ่านพอดี ท่าทีเซ็ง ๆ เมื่อครู่ หายไปเหมือนไม่เคยมีมาก่อน เขาลุกพรวดขึ้นยืน หน้าตายิ้มจนเพื่อนอึ้ง “เห้ย…เมื่อกี้ยังทำหน้าเหมือนโดนทิ้งอยู่เลยไม่ใช่เหรอ”ไดม่อนทำเหมือนไม่ได้ยิน รีบเดินจ้ำไปหาน้ำชาแทบจะทันที“จะไปไหนน่ะ” เขาถามเสียงสดใสจนผิดหูผิดตาน้ำชาหันมายิ้ม “ก็แป้งหอมน่ะสิ ชอบรุ่นพี่อยู่ชมรมกีฬา เลยว่าจะไปสนามบาสกับยัยแป้งสักหน่อย”ไดม่อนรีบตอบทันทีเหมือนกลัวโดนแย่งพูด“พอดีเลย ฉันก็กำลังจะไปอยู่พอดี” “หื้ม? คุณจะไปเล่นบาสเหรอ”“อื้อ เมื่อกี้เพื่อนชวนอยู่พอดี” ไดม่อนพูดหน้าตาเฉยเหมือนเรื่องจริงทั้งที่ก่อนหน้านี้บอกเพื่อนตรงข้าม จากนั้นเขาก็หัน
ตอนที่ 56ใกล้กันอีกนิด1 เดือนต่อมารถคันหรูแล่นไปตามถนนยาวท่ามกลางลมอุ่นอ่อน ๆ น้ำชานั่งมองวิวด้านนอกอย่างผ่อนคลายก่อนจะหันกลับมาถามคนข้าง ๆ “จะพาไปไหนเหรอ”ไดม่อนไม่ได้ตอบทันที เพียงเลื่อนหางตาเหลือบมองเธอพร้อมยิ้มมุมปากทำหน้าชวนให้สงสัย“แล้วเธออยากไปที่ไหนล่ะ”คนตัวเล็กก้มมองมือตัวเองสักพัก ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเขินอาย“ที่ไหนก็ได้…ถ้าไปกับคุณ”มือหนาที่จับพวงมาลัยชะงักไปเสี้ยววินาที ชายหนุ่มแอบเบือนหน้าออกนอกกระจกเหมือนมองถนน แต่จริง ๆ คือกำลังหลบความเขินของตัวเองและสายตาหวานที่มองมา จากนั้นทั้งคู่ก็ตกอยู่ในด้วยเงียบผสานกันกับความเขินอายภายในรถจนกระทั่งรถหรูแล่นเข้ามาจอดนิ่งในลานจอดรถของ สวนสนุกขนาดใหญ่ เสียงดนตรีสนุก ๆ จากด้านในดังแว่วมาตามลม คนเป็นน้องที่ยังไม่ทันตั้งตัวก็ขมวดคิ้วมองป้ายทางเข้าอย่างงง ๆ ก่อนจะหันกลับมามองไดม่อนด้วยแววตาอยากรู้“พะ…พามาที่นี่ทำไมคะเนี่ย?”น้ำชาถามเสียงเบาแต่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ซ่อนอยู่ไม่มิด ไดม่อนดับเครื่อง ก่อนเอนตัวมาท้าวกับพวงมาลัย มองหน้าเธอแบบไม่บอกอะไรมากนัก“ก็พาเธอมาเปิดหู เปิดตาไง”น้ำชามองรอบข้างสวนสนุกด้วยความตื่
ตอนที่ 55ขอให้เธอมีความสุขเดือนต่อมา เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นเบา ๆ ทำให้คนตัวเล็กที่นอยอยู่บนเตียง ค่อย ๆ ลืมตา ผ้าห่มยังคลุมถึงหน้าอก เธอเหยียดแขนไปข้างเตียงอย่างเคย แต่พื้นที่ที่ควรมีร่างอุ่น ๆ ของไดม่อนกลับว่างเปล่า“ไปไหนแต่เช้านะ”ปกติไม่ว่าจะตื่นกี่โมง ก็จะมีไดม่อนคอยนอนอยู่ข้าง ๆ ตลอดถึงแม้ว่าวันนั้นเขาจะตื่นก่อนแต่ชายหนุ่มก็จะก้มลงมาปลุกเธอทุกครั้งแต่วันนี้กลับไม่เป็นอย่างนั้นหญิงสาวรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา กดโทรหาเขาทันทีตู๊ด… ตู๊ด…ปลายสายเงียบงัน ไม่มีใครรับ ไม่มีแม้แต่เสียงตัดสายเหมือนทุกครั้ง“ไปไหนของเขานะ”ตัดภาพมาที่มหาลัยในช่วงสายน้ำชานั่งเหม่ออยู่ที่โต๊ะหน้าตึกเรียน นิ้วมือเธอเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นลงซ้ำ ๆ แม้จะไม่มีข้อความใดตอบกลับแป้งหอมกับลีน่าเดินมาเห็นเข้าก็สบตากันก่อนจะรีบเข้ามานั่งประกบข้าง“ยายชา เป็นอะไรอ่ะ สีหน้าดูไม่ดีเลยนะ”แป้งหอมถามทันทีน้ำชาชะงักก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ“ก็…ไดม่อนน่ะสิ หายไปตั้งแต่เช้า โทรไปก็ไม่รับ ส่งข้อความก็ไม่ตอบเลย ไม่รู้ว่าเป็นอะไรหรือเปล่า”“เอ๊ะ…ทะเลาะกันอีกรึเปล่า”“ไม่ได้ทะเลาะนี่สิ”“ปกติเขาไม่เคยหายไปแบบ
ตอนที่ 54รู้สึกดีขึ้นมั้ยเดือนต่อมาหนึ่งเดือนต่อมา ลมเย็นเฉียบพัดผ่านแผ่วเบา เสียงใบไม้ด้านบนเสียดสีกันดังกรอบแกรบอย่างเงียบงัน ไดม่อนในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำยืนสงบอยู่หน้าหลุมศพที่มีชื่อปลายฟ้าสลักอยู่บนป้ายหินอ่อนสีซีดชายหนุ่มก้มลงช้า ๆ วางดอกลิลลี่ขาวลงตรงหน้า ก่อนจะสังเกตเห็นดอกไม้ช่อใหม่ที่ถูกวางทับอยู่ก่อนหน้าเหมือนกลับว่าเพิ่งมีคนมาไม่นานไดม่อนนิ่งไปครู่หนึ่ง ลมหายใจหนักลงเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไร“ฉันแวะมาเยี่ยมนะ”เสียงทุ้มราบเรียบแต่แฝงบางอย่างที่ค้างคาในใจ“นี่น้ำชา แฟนฉันเอง”เขาเหลือบมองหญิงสาวข้างกายเล็กน้อยก่อนจะย้อนกลับไปมองชื่อบนป้ายหิน“พาเธอมารู้จักด้วย…เธอคงไม่โกรธอะไรฉันแล้วนะ”นิ้วมือไดม่อนแตะป้ายหินเบา ๆ ราวกับกำลังลูบหัวใครสักคน ชายหนุ่มหลับตาชั่วอึดใจ ริมฝีปากคล้ายจะยิ้มแต่ก็จางหายไปทันที“ขอโทษนะ”คำพูดสั้น ๆ แต่หนักแน่นคล้ายแบกความผิดติดค้างมานานน้ำชาเงียบไม่พูดอะไร เพียงยืนข้างเขาอย่างอ่อนโยนเหมือนเป็นหลักให้เขายืนพักใจร่างสูงย่อตัวนั่งยองอยู่ตรงหน้าสุสานอยู่นาน ลมพัดเส้นผมปลิวเบา ๆ แต่น้ำชาเห็นเพียงแผ่นหลังกว้างที่สั่นนิด ๆ ราวกับเขากำลั
ตอนที่ 17ถือว่ารู้ใจแสงแดดยามเช้าส่องลอดผ้าม่านบางเข้ามาในห้อง เงาแสงตกกระทบผิวระยับของเตียงอย่างนุ่มนวล ไดม่อนด์ขยับตัวเล็กน้อย แขนที่โอบรอบหญิงสาวยังไม่คลายออก น้ำชาขยับหนีเล็กน้อยแล้วพูดเสียงงัวเงีย“ตื่นแล้วก็กลับไปได้แล้ว...”“เธอก็ตื่นสิ” “นี่มันห้องฉันนะ” เธอพูดต่อ พลางดันแขนเขาเบา
ตอนที่ 14ขอแค่มีชีวิตอยู่แดดยามสายส่องลงกระทบตัวอาคารไดม่อนยืนพิงรถหรูอยู่หน้าคอนโด มือถือแก้วกาแฟเย็นไว้พลางมองนาฬิกาข้อมือด้วยสีหน้าเริ่มหงุดหงิดไม่นานนักประตูลิฟต์ก็เปิดออกน้ำชาเดินออกมาพร้อมเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขาสั้น ผมเผ้ายุ่งยุ่งเหมือนคนเพิ่งตื่นเต็มที“มาทำไม” เธอพูดพลางหาวเบา ๆ“
ตอนที่ 20ไม่ต้องสงสารณ มหาลัยแสงแดดอ่อนช่วงบ่ายส่องลงมากระทบกระจกใสของตึกคณะ น้ำชานั่งเหม่ออยู่บนม้านั่งหน้าตึก มือถือแก้วกาแฟที่ละลายจนเหลือแต่น้ำ สายตาเธอเหม่อมองไปไกลจนไม่ได้ยินเสียงเพื่อนสนิทเรียก“ยัยชา เป็นอะไรหรือเปล่า”เธอสะดุ้งนิด ๆ ก่อนฝืนยิ้ม “เปล่านี่ แค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อย”ล
ตอนที่ 22ก่อนไปมหาลัยNCรุ่งเช้าเสียงส้นรองเท้านักศึกษาดังก้องเบา ๆ ไปตามทางเท้า น้ำชาเดินออกมาจากคอนโดในชุดนักศึกษาที่แนบเนื้อเล็กน้อย กระโปรงสั้นโชว์เรียวขาสวย แสงแดดยามเช้าทำให้เธอดูเด่นจนใครผ่านก็ต้องเหลียวหน้าคอนโดมีชายหนุ่มในชุดช็อปยืนพิงรถอยู่ เขากอดอก มองเธอด้วยสายตาเรียบนิ่งแต่แฝงค







