Partager

มาดูแมว NC

Auteur: Moondaytime
last update Date de publication: 2026-02-08 01:15:11

ตอนที่ 9

มาดูแมว NC

เสียงของลูกบิดดังขึ้นพร้อมกับประตูไม้เนื้อดีสีเข้มที่เปิดออก เผยให้เห็นห้องพักหรูหราเกินกว่าจะเป็นเพียงที่อยู่อาศัยธรรมดา

ไดม่อนเดินนำเข้าไปในห้องกว้างที่ตกแต่งเรียบง่ายแต่กลับดูแพง ผนังด้านหนึ่งกรุด้วยไม้โอ๊กขัดมันตัดกับผนังอีกด้านที่เป็นกระจกใสขนาดใหญ่ เปิดรับวิวเมืองยามค่ำคืนที่พร่างพราวด้วยแสงไฟระยิบระยับ

น้ำชาเดินตามเข้ามาด้วยสีหน้าสงสัย

“พามาที่นี่ทำไม”

เธอถามน้ำเสียงขุ่นแต่ใบหน้ากลับแฝงรอยยิ้ม

“ทำไม…กลัวเหรอ”

“เปล่า”

ชายหนุ่มถอดเสื้อช็อปพาดไว้บนโซฟา ก่อนพูดขึ้นเรียบ ๆ

“แมวที่ห้องป่วย…ช่วยไปเล่นกับมันหน่อย”

“หา?”

น้ำชาตาโตด้วยความประหลาดใจ

“คนอย่างคุณเนี่ยนะ…เลี้ยงแมว?”

“ไม่ได้เหรอ”

หญิงสาวเม้มปากแน่น ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ

“เปล่า แปลกดี”

น้ำชาก้าวเดินช้า ๆ มองรอบห้องอย่างสำรวจ เฟอร์นิเจอร์ถูกจัดไว้อย่างเป็นระเบียบหรูหราแต่กลับไม่มีวี่แววของสัตว์เลี้ยงที่เธอคาดไว้

“แล้วไหนอ่ะ…แมวของคุณ”

เธอหันกลับมาถาม

ไดม่อนที่ยืนพิงกรอบประตูห้องครัว ยกยิ้มเจ้าเล่ห์ สายตาคมกริบกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนตอบเสียงต่ำ

“ไม่มีหรอก…แมว”

มุมปากเขายกขึ้นน้อย ๆ ก่อนก้าวเข้ามาใกล้ กระซิบด้วยเสียงทุ้มต่ำ

“มี…แต่อย่างอื่น จะดูมั้ย”

“จะให้ดูอะไรล่ะ...ในห้องนี้ก็ไม่มีอะไรน่าสนใจเลยสักนิด”

“มีสิ....ฉันไง”

“เห้อ....ถ้าจะมีแค่คุณฉันกลับดีกว่า”

ยังไม่ทันหมุนตัวแขนเรียวก็ถูกกระชากกลับมา แผ่นหลังบางชนเข้ากับแผงอกกว้างทันที เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างหู

“เข้ามาถ้ำเสือแล้ว…คิดว่าจะออกไปง่าย ๆ เหรอ”

น้ำชาหัวเราะในลำคอ หันหน้ามองเขาด้วยสายตา

“ก็ไม่น่าสนใจจริงนี่…ฉันน่ะก็เหมือนคุณ...ไม่กินของซ้ำ”

พลั่ก!

ร่างบางถูกผลักลงไปบนเตียงกว้างด้านหลัง เบาะนุ่มยวบรับร่างเธอทันที น้ำชาลุกไม่ทันร่างสูงของไดม่อนโน้มทับคุมพื้นที่เอาไว้ทั้งหมด

สายตาคมกริบกดลึกริมฝีปากยกขึ้นเล็กน้อย

“กูจะทำให้มึงร้องขอชีวิตเลยคอยดู”

น้ำชานอนพิงหมอนหอบหายใจเล็กน้อยแต่ก็ยังยกคางยิ้ม

“รออะไรอยู่ล่ะ...หื้ม”

ไดม่อนใช่เวลาเพียงไม่นานชุดนักศึกษาของน้ำชาก็โดนถอดร่วงไปกองอยู่ที่พื้น

เรือนร่างอรชรเอนกายนอนอยู่กลางผ้าปูสีขาวเนียน ชุดชั้นในลูกไม้สีดำบางเบาแนบไปตามผิวเนียนไร้ที่ติ

ปลายนิ้วหยาบกร้านลากไล้ไปตามแนวผิวต้นขาอย่างจงใจช้า ความร้อนจากสัมผัสแผ่ซ่านเหมือนไฟที่ลามไปตามเส้นประสาท

คนตัวเล็กสะดุ้งเล็กน้อย แต่ดวงตากลมโตก็ยังสบตาคมเข้มของเขาอย่างไม่ยอมหลบ เสียงหัวใจเต้นแรงของเธอเหมือนดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาทตนเองจนแทบจะกลบเสียงหายใจของอีกฝ่าย

“อื้ม....”

ชายหนุ่มก้มลงใกล้ จนปลายจมูกเฉียดแก้มใส เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างหู

“รู้มั้ยว่าตอนนี้เธอน่ากินแค่ไหน”

ลมหายใจอุ่นร้อนรดลงบนผิวข้างแก้ม ทำให้เธอขนลุกวาบตั้งแต่ต้นคอลงมาถึงสันหลัง

“แล้วคุณรออะไรอยู่ล่ะ....ฉันพร้อมแล้ว”

สิ้นคำริมฝีปากหนาแนบลงบนกลีบปากนุ่มอย่างร้อนแรง จูบที่เต็มไปด้วยความหิวกระหายและการครอบครอง ลิ้นร้อนของเขาสอดลึกเข้าไปกวาดชิมรสหวานในโพรงปากของเธออย่างดุดัน

“อื้อ...”

มือใหญ่เลื่อนจากต้นขาขึ้นมาที่เอว ก่อนจะขยับขึ้นคลึงสัมผัสส่วนโค้งเว้าด้วยแรงที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนร่างกำลังถูกเผาไหม้ ความร้อนจากฝ่ามือเขาซึมลึกเข้ามาใต้เนื้อผ้า

สายตาคมพร่าเพราะแรงปรารถนา จ้องมองผิวเนียนใต้ชุดลูกไม้ราวกับจะฉีกออกในทันที

ไดม่อนดึงสายบราเล็ก ๆ ที่พาดบนไหล่เธอลง ปล่อยให้มันเลื่อนหลุดอย่างง่ายดาย เสียงเนื้อผ้าเสียดสีกับผิวทำให้หัวใจพาฝันเต้นกระหน่ำ เธอหลับตาเม้มปากแน่นเมื่อสัมผัสเย็นจากอากาศกระทบกับความเปลือยเปล่าที่เพิ่งถูกเผย

“วันนั้นมองไม่ชัด ที่บอกว่าเหมือนไม้กระดานคงต้องถอนคำพูด…”

เขาพึมพำราวกับพูดกับตัวเอง น้ำเสียงแหบพร่าที่เต็มไปด้วยความปรารถนา ปากร้อนก้มลงครอบครองยอดอกสีสวยทันที

“อื้ม”

เสียงสูดลมหายใจของเธอหลุดออกมาเมื่อปลายลิ้นเขาวนล้อมอย่างเอาแต่ใจ ตามมาด้วยการดูดแรงขึ้นทีละน้อยจนเธอเผลอแอ่นอกเข้าหาอย่างห้ามตัวไม่อยู่

ชายหนุ่มค่อย ๆ โน้มตัวลง ใช้มือแยกเรียวขาของเธอออกอย่างอ่อนโยน สายตาคมกวาดมองร่องกลางที่ยังชุ่มฉ่ำ รอยยิ้มที่มุมปากบอกชัดว่าเขาพอใจกับภาพตรงหน้า

“สวยจัง...ขอชิมหน่อยนะ”

คนตัวสูงก้มลงใช้ปลายลิ้นแตะเบา ๆ ที่กลีบเนื้อด้านนอก ลากขึ้นลงช้า ๆ ก่อนจะค่อย ๆ แทรกลิ้นเข้ามาลึกขึ้น เสียงดูดเล็มเบา ๆ ดังเคล้ากับเสียงหอบของร่างบาง

“อ๊ะ…อื้ม”

ลิ้นร้อนวนรอบปุ่มเสียวอย่างตั้งใจ สลับกับการดูดแรง ๆ จนร่างเธอสั่นสะท้าน มือจิกผ้าปูเตียงแน่นโดยอัตโนมัติ สะโพกเด้งขึ้นรับแรงลิ้นอย่างห้ามไม่ได้

“แบบนี้เหรอ…ที่เธอชอบ...หื้ม”

เขาพูดทั้งที่ริมฝีปากยังแนบอยู่ตรงนั้น ลมหายใจร้อนเป่ารดผิวบอบบาง

“อื้อ…อย่าหยุด…อ๊า เสียวอื้ม”

เสียงครางหวานเล็ดออกมาด้วยน้ำเสียงเว้าวอน

ไดม่อนตอบรับด้วยการเร่งลิ้นให้ถี่ขึ้น มือหนาจับสะโพกเธอกดไว้ไม่ให้หนี ลิ้นเขาสอดลึกสลับกับตวัดถี่ที่จุดไวที่สุด เสียงเฉอะแฉะยิ่งดังขึ้นเมื่อเธอใกล้ขีดสุด

“อ๊ะ…อื้ม!”

ชายหนุ่มสอดลิ้นลึกเข้าไปในร่องอุ่นชื้น เลียเก็บทุกหยดอย่างไม่เร่งรีบ มือข้างหนึ่งลูบต้นขาของเธอ ส่วนอีกข้างใช้นิ้วกดคลึงปุ่มเสียวไปพร้อม ๆ กับการสอดลิ้น

เสียงเฉอะแฉะดังชัดเจนในห้องเงียบ ๆ ผสมกับเสียงครางสั่นพร่าของเธอที่ดังขึ้นทุกที

“อื้อ……เสียว…!”

เขาเร่งจังหวะลิ้นให้ถี่ขึ้น ดูดแรงขึ้นราวกับต้องการพาเธอไปถึงขีดสุด สะโพกเธอสั่นถี่จนปลายเท้าจิกโซฟาแน่น ลมหายใจติดขัดในลำคอ

ไดม่อนยังคงครอบริมฝีปากบนยอดอกอวบ

“ฉันก็อยากลองชิมของคุณบ้าง เหมือนกัน”

ชายหนุ่มเลิกคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ยอมเอนตัวพิงหัวเตียง ดวงตาคมยังคงจับจ้องเธอไม่วาง ขณะที่น้ำชาค่อย ๆ ขยับลงจากท่านั่งพิงมาอยู่ระหว่างต้นขาเขา

มือเล็กวางลงบนหน้าขาเขา ลูบผ่านกางเกงสวมหละหลวมที่ปิดความร้อนและความแข็งเอาไว้ เธอมองตาเขาขณะเลื่อนมือขึ้นไปที่จุดนั้นแล้วบีบเบา ๆ

ไดม่อนหายใจแรงขึ้นทันที

“อย่ามองแบบนั้นสิ…ฉันจะอดไม่ไหว”

หญิงสาวยิ้มมุมปาก ก่อนจะค่อย ๆ ปลดตะขอกางเกงและรูดซิปลง ความใหญ่ร้อนผ่าวดีดตัวออกมาแทบจะทันทีที่เป็นอิสระ เธอเงยหน้ามองเขาอีกครั้ง ดวงตาทั้งคู่สื่อความหมายได้มากกว่าคำพูด

ปลายนิ้วเธอแตะที่ส่วนปลาย ลากลงตามแนวเส้นเลือดที่ปูดเด่นช้า ๆ ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปเลียปลายยอดอย่างแผ่วเบา

“อื้มม…อ๊า…”

ปากเล็กค่อย ๆ ครอบเข้าไป ลึกทีละนิด จนริมฝีปากนุ่มรัดรอบแทบครึ่งลำ ลิ้นอุ่นตวัดวนที่ส่วนปลายสลับกับการดูดเบา ๆ มืออีกข้างรูดโคนไปพร้อมกัน

จ๊วบ จ๊วบ

เสียงน้ำผสมเสียงดูดดังในบรรยากาศเงียบ ๆ ไดม่อนเงยหน้าพิงหัวเตียง หลับตา ปล่อยให้ความร้อนแผ่ซ่านขึ้นมาเรื่อย ๆ มือข้างหนึ่งจับเรือนผมเธอไว้หลวม ๆ คุมจังหวะเข้าออก

“ลึกกว่านี้…ใช่…แบบนั้นแหละ....อื้มน้ำชา โครตเสียวเลย”

เสียงเขาแหบพร่าเมื่อเธอขยับลึกขึ้นจนแทบสุดโคน ก่อนจะถอนออกช้า ๆ และดูดแรงตอนปล่อย

น้ำชายังคงสบตาเขาในทุกจังหวะ ยิ่งเห็นสีหน้าเขาเต็มไปด้วยความเสียวซ่าน เธอก็ยิ่งเร่งจังหวะถี่ขึ้น เสียงหอบต่ำ ๆ ของเขาดังถี่จนรู้ว่าใกล้ถึงที่สุด

“ถ้าเธอทำต่อ…ฉันจะ…อ๊า จะแตก”

ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังไม่หยุดกลับดูดแรงกว่าเดิม ลิ้นตวัดถี่ ๆ รอบส่วนปลาย จนชายหนุ่มสะดุ้งเฮือกสะโพกกระตุก ปล่อยความร้อนเข้าปากเธออย่างเต็มที่

หญิงสาวรับไว้เต็มปากอย่างว่าง่าย แล้วกลืนลงช้า ๆ โดยไม่ละสายตาจากเขาเลย

ไดม่อนมองเธอด้วยสายตาพึงพอใจสุดขีด เอื้อมมือมาลูบแก้มเธอเบา ๆ

“ขอเอาหน่อย....”

“ยังไม่ทันไรก็เสร็จซะแล้ว อ่อนหัดตามที่พูดจริงด้วย”

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • วิศวะร้ายพ่ายรักยัยตัวป่วน   อยู่อย่างนี้ตลอดไป

    ตอนที่ 59อยู่อย่างนี้ตลอดไป1 ปีต่อมาค่ำคืนในโรงแรมห้าดาวชื่อดังถูกประดับประดาไปด้วยแชนเดอเลียร์ระย้าและแสงไฟสว่างอบอุ่นเหมือนแสงจากสายตาของคนสองคนที่กำลังเริ่มต้นชีวิตคู่บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เสียงชิงแก้ว และดนตรีจังหวะหวานที่ลอยคลอไปรอบห้องบอลรูมขนาดใหญ่ แขกจำนวนมากเต็มโต๊ะอย่างครึกครื้นบนเวที คู่บ่าวสาวยืนเคียงข้างกัน ไดม่อนด์ในชุดสูทเข้ารูปสีดำ น้ำชาในชุดเจ้าสาวสีขาวฟุ้งสวยราวเจ้าหญิง แสงสปอตไลต์ส่องลงมาบนทั้งคู่จนเหมือนเวลาทั้งหมดหยุดเคลื่อนไหวอยู่แค่ตรงนั้นพิธีกรยิ้มกว้างก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง“เอาล่ะครับ…คำถามที่หลายคนอยากรู้คุณไดม่อนด์กับคุณน้ำชา พบกันได้ยังไงครับ?”เสียงเชียร์เบา ๆ ดังจากแขกโต๊ะข้างหน้า ไดม่อนด์หัวเราะในลำคอหนึ่งที ก่อนจะยกไมค์ขึ้นพูด“เจอกันตอนเรียนมหาวิทยาลัยครับ…”เขาหันมามองเจ้าสาวที่ยืนเคียงข้าง สายตาอ่อนโยนจนคนในงานกระซิบกันอย่างปลื้มปริ่ม“ตอนนั้นเธอ…เดินเข้ามาหาผมก่อนครับตอนเจอกันครั้งแรกก็รู้สึกได้เลยว่าคนนี้กวนดี”เสียงเฮฮาเริ่มดังขึ้นจากกลุ่มเพื่อนเจ้าบ่าวน้ำชาหันขวับ รีบสวนแทบจะทันที“คุณต่างหากที่กวนฉันก่อน

  • วิศวะร้ายพ่ายรักยัยตัวป่วน   คงจะมีเพียงเธอที่ทำให้โลกหยุดหมุน

    ตอนที่ 58คงจะมีเพียงเธอที่ทำให้โลกหยุดหมุนสองปีถัดมา…ไดม่อนในวัยทำงานสวมสูทเข้ารูปสีดำสนิท บุคลิกนิ่ง สุขุม และหล่อคมยิ่งกว่าเดิมหลายเท่าหลังเรียนจบเขาก็เข้ามาบริหารบริษัทของพ่ออย่างเต็มตัว ท่าทาง การพูด การเดิน ทุกอย่างมีอำนาจและน่าเกรงขามมากขึ้นจนพนักงานแทบจะไม่กล้ามองหน้าโดยตรงแต่พออยู่ต่อหน้าน้ำชา ผู้ชายที่ทั้งบริษัทกลัวกลับกลายเป็นผู้ชายที่ยิ้มง่ายที่สุดวันนี้เขายืนพิงรถหรูคันประจำ รออยู่หน้าตึกบริษัทที่น้ำชามาฝึกงานเป็นวันแรก มือหนึ่งถือช่อดอกไม้สีหวานรออยู่ก่อนหน้าแล้วไม่นานนักน้ำชาก้าวลงมาในชุดทำงานเรียบร้อย ก่อนที่เธอจะต้องชะงักทันทีเมื่อเห็นดอกไม้ในมือของคนตัวสูงหญิงสาวยิ้มกว้างจนแก้มขึ้นสี“ให้ดอกไม้ทุกวันเลยนะ ผ่านมากี่ปีแล้วก็ยังให้ทุกวัน…คุณนี่เสมอต้นเสมอปลายกับฉันจริง ๆ”ไดม่อนยักคิ้ว“ไม่ชอบเหรอ”“ชอบสิ…”ชายหนามเอื้อมมือเปิดประตูให้เธอ“ขึ้นรถได้แล้ว ยืนอยู่นานเดี๋ยวเมื่อย”น้ำชานั่งลง ปรับกระโปรงนิดหน่อย ก่อนที่ไดม่อนจะถามด้วยรอยยิ้มเหนื่อย ๆ“เป็นไงบ้าง…ฝึกงานวันแรก”“ก็ดีนะ“แล้วมีใครรังแกมึงมั้ย…บอกกูได้นะ”น้ำชาหลุดหัวเราะ“ไม่มีหรอก แต

  • วิศวะร้ายพ่ายรักยัยตัวป่วน   สิ่งที่สวยที่สุด

    ตอนที่ 57สิ่งที่สวยที่สุดวันต่อมาที่มหาลัยบรรยากาศหน้าตึกคณะค่อนข้างร่มรื่น แต่ไดม่อนกลับนั่งฟุบแขน หลุบตาลงเหมือนคนหมดอารมณ์จะทำอะไรทั้งสิ้นเวย์เดินมานั่งข้าง ๆ พร้อมถอนหายใจใส่เพื่อนหนุ่ม“ไอ้ม่อน ไปเล่นบาสป่ะ เดี๋ยวพวกกูจะไปละ”“ไม่ไป ไม่มีอารมณ์” เวย์เลิกคิ้ว “โถ่วะ มึงนี่ทำหน้าอย่างกับคนเบื่อโลก”ไดม่อนไม่ตอบ ทำเอาเวย์ได้แต่ส่ายหัวแต่ทันทีที่เงาของใครบางคนทอดลงมาตรงหน้า ไดม่อนก็เงยหน้าขึ้นมอง เห็นน้ำชาเดินผ่านพอดี ท่าทีเซ็ง ๆ เมื่อครู่ หายไปเหมือนไม่เคยมีมาก่อน เขาลุกพรวดขึ้นยืน หน้าตายิ้มจนเพื่อนอึ้ง “เห้ย…เมื่อกี้ยังทำหน้าเหมือนโดนทิ้งอยู่เลยไม่ใช่เหรอ”ไดม่อนทำเหมือนไม่ได้ยิน รีบเดินจ้ำไปหาน้ำชาแทบจะทันที“จะไปไหนน่ะ” เขาถามเสียงสดใสจนผิดหูผิดตาน้ำชาหันมายิ้ม “ก็แป้งหอมน่ะสิ ชอบรุ่นพี่อยู่ชมรมกีฬา เลยว่าจะไปสนามบาสกับยัยแป้งสักหน่อย”ไดม่อนรีบตอบทันทีเหมือนกลัวโดนแย่งพูด“พอดีเลย ฉันก็กำลังจะไปอยู่พอดี” “หื้ม? คุณจะไปเล่นบาสเหรอ”“อื้อ เมื่อกี้เพื่อนชวนอยู่พอดี” ไดม่อนพูดหน้าตาเฉยเหมือนเรื่องจริงทั้งที่ก่อนหน้านี้บอกเพื่อนตรงข้าม จากนั้นเขาก็หัน

  • วิศวะร้ายพ่ายรักยัยตัวป่วน   ใกล้กันอีกนิด

    ตอนที่ 56ใกล้กันอีกนิด1 เดือนต่อมารถคันหรูแล่นไปตามถนนยาวท่ามกลางลมอุ่นอ่อน ๆ น้ำชานั่งมองวิวด้านนอกอย่างผ่อนคลายก่อนจะหันกลับมาถามคนข้าง ๆ “จะพาไปไหนเหรอ”ไดม่อนไม่ได้ตอบทันที เพียงเลื่อนหางตาเหลือบมองเธอพร้อมยิ้มมุมปากทำหน้าชวนให้สงสัย“แล้วเธออยากไปที่ไหนล่ะ”คนตัวเล็กก้มมองมือตัวเองสักพัก ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเขินอาย“ที่ไหนก็ได้…ถ้าไปกับคุณ”มือหนาที่จับพวงมาลัยชะงักไปเสี้ยววินาที ชายหนุ่มแอบเบือนหน้าออกนอกกระจกเหมือนมองถนน แต่จริง ๆ คือกำลังหลบความเขินของตัวเองและสายตาหวานที่มองมา จากนั้นทั้งคู่ก็ตกอยู่ในด้วยเงียบผสานกันกับความเขินอายภายในรถจนกระทั่งรถหรูแล่นเข้ามาจอดนิ่งในลานจอดรถของ สวนสนุกขนาดใหญ่ เสียงดนตรีสนุก ๆ จากด้านในดังแว่วมาตามลม คนเป็นน้องที่ยังไม่ทันตั้งตัวก็ขมวดคิ้วมองป้ายทางเข้าอย่างงง ๆ ก่อนจะหันกลับมามองไดม่อนด้วยแววตาอยากรู้“พะ…พามาที่นี่ทำไมคะเนี่ย?”น้ำชาถามเสียงเบาแต่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ซ่อนอยู่ไม่มิด ไดม่อนดับเครื่อง ก่อนเอนตัวมาท้าวกับพวงมาลัย มองหน้าเธอแบบไม่บอกอะไรมากนัก“ก็พาเธอมาเปิดหู เปิดตาไง”น้ำชามองรอบข้างสวนสนุกด้วยความตื่

  • วิศวะร้ายพ่ายรักยัยตัวป่วน   ขอให้เธอมีความสุข

    ตอนที่ 55ขอให้เธอมีความสุขเดือนต่อมา เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นเบา ๆ ทำให้คนตัวเล็กที่นอยอยู่บนเตียง ค่อย ๆ ลืมตา ผ้าห่มยังคลุมถึงหน้าอก เธอเหยียดแขนไปข้างเตียงอย่างเคย แต่พื้นที่ที่ควรมีร่างอุ่น ๆ ของไดม่อนกลับว่างเปล่า“ไปไหนแต่เช้านะ”ปกติไม่ว่าจะตื่นกี่โมง ก็จะมีไดม่อนคอยนอนอยู่ข้าง ๆ ตลอดถึงแม้ว่าวันนั้นเขาจะตื่นก่อนแต่ชายหนุ่มก็จะก้มลงมาปลุกเธอทุกครั้งแต่วันนี้กลับไม่เป็นอย่างนั้นหญิงสาวรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา กดโทรหาเขาทันทีตู๊ด… ตู๊ด…ปลายสายเงียบงัน ไม่มีใครรับ ไม่มีแม้แต่เสียงตัดสายเหมือนทุกครั้ง“ไปไหนของเขานะ”ตัดภาพมาที่มหาลัยในช่วงสายน้ำชานั่งเหม่ออยู่ที่โต๊ะหน้าตึกเรียน นิ้วมือเธอเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นลงซ้ำ ๆ แม้จะไม่มีข้อความใดตอบกลับแป้งหอมกับลีน่าเดินมาเห็นเข้าก็สบตากันก่อนจะรีบเข้ามานั่งประกบข้าง“ยายชา เป็นอะไรอ่ะ สีหน้าดูไม่ดีเลยนะ”แป้งหอมถามทันทีน้ำชาชะงักก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ“ก็…ไดม่อนน่ะสิ หายไปตั้งแต่เช้า โทรไปก็ไม่รับ ส่งข้อความก็ไม่ตอบเลย ไม่รู้ว่าเป็นอะไรหรือเปล่า”“เอ๊ะ…ทะเลาะกันอีกรึเปล่า”“ไม่ได้ทะเลาะนี่สิ”“ปกติเขาไม่เคยหายไปแบบ

  • วิศวะร้ายพ่ายรักยัยตัวป่วน   รู้สึกดีขึ้นมั้ย

    ตอนที่ 54รู้สึกดีขึ้นมั้ยเดือนต่อมาหนึ่งเดือนต่อมา ลมเย็นเฉียบพัดผ่านแผ่วเบา เสียงใบไม้ด้านบนเสียดสีกันดังกรอบแกรบอย่างเงียบงัน ไดม่อนในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำยืนสงบอยู่หน้าหลุมศพที่มีชื่อปลายฟ้าสลักอยู่บนป้ายหินอ่อนสีซีดชายหนุ่มก้มลงช้า ๆ วางดอกลิลลี่ขาวลงตรงหน้า ก่อนจะสังเกตเห็นดอกไม้ช่อใหม่ที่ถูกวางทับอยู่ก่อนหน้าเหมือนกลับว่าเพิ่งมีคนมาไม่นานไดม่อนนิ่งไปครู่หนึ่ง ลมหายใจหนักลงเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไร“ฉันแวะมาเยี่ยมนะ”เสียงทุ้มราบเรียบแต่แฝงบางอย่างที่ค้างคาในใจ“นี่น้ำชา แฟนฉันเอง”เขาเหลือบมองหญิงสาวข้างกายเล็กน้อยก่อนจะย้อนกลับไปมองชื่อบนป้ายหิน“พาเธอมารู้จักด้วย…เธอคงไม่โกรธอะไรฉันแล้วนะ”นิ้วมือไดม่อนแตะป้ายหินเบา ๆ ราวกับกำลังลูบหัวใครสักคน ชายหนุ่มหลับตาชั่วอึดใจ ริมฝีปากคล้ายจะยิ้มแต่ก็จางหายไปทันที“ขอโทษนะ”คำพูดสั้น ๆ แต่หนักแน่นคล้ายแบกความผิดติดค้างมานานน้ำชาเงียบไม่พูดอะไร เพียงยืนข้างเขาอย่างอ่อนโยนเหมือนเป็นหลักให้เขายืนพักใจร่างสูงย่อตัวนั่งยองอยู่ตรงหน้าสุสานอยู่นาน ลมพัดเส้นผมปลิวเบา ๆ แต่น้ำชาเห็นเพียงแผ่นหลังกว้างที่สั่นนิด ๆ ราวกับเขากำลั

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status