로그인“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง แม้แต่ท่านรองนายกยังชะงักไปเล็กน้อยกับคำว่า ‘เมียผม’ “ลูกของผมจะไม่สร้างปัญหาให้ใคร ผมรับประกัน ขอแค่พ่อไม่มายุ่งกับเมียและลูกของผม” “แกมันดื้อเหมือนแม่ไม่มีผิด” ท่านรองนายกถอนหายใจยาว ราวกับปวดหัวกับลูกชายตัวเองเต็มที “.…” “ฟังฉันให้ดี ห้ามบอกเรื่องนี้กับแม่แกเด็ดขา
“หึ” เสียงหัวเราะแหบต่ำดังขึ้น ท่านรองนายกยกมือขึ้นลูบหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับดูเหนื่อยล้า “หึ…” “….” “ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงสินะ” สายตาคมมองลูกชายตัวเองนิ่ง ๆ ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันเลี้ยงแกมาอย่างดี สุดท้ายก็ไม่รักดี เลี้ยงเสียข้าวสุก” “....” คชาหน้าซีดทันที แต่จินกลับ
บทที่ 263 “…!!!” ท่านรองนายกถึงกับนิ่งค้างไปหลายวินาที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน “แกมัน…” เสียงของท่านขาดหายไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง “แกมีสมองไว้ทำอะไร” “….” “ฉันเลี้ยงแกมาให้คิดเป็น รับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ ไม่ได้เลี้ยงมาให้โตขึ้นแล้วทำเรื่องสิ้นคิด
“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
ก่อนที่มุมปากของจินจะกระตุกขึ้นเล็กน้อย ยิ้มมุมปากแบบนั้นมันอันตรายเกินไปสำหรับหัวใจเธอ และยังไม่ทันที่เธอจะทันตั้งตัว มือใหญ่ก็ยื่นมาช้า ๆ แล้วบีบแก้มเธอเบา ๆ อย่างมันเขี้ยว นิ้วเขาอุ่นก็จริง รอยสัมผัสเบา ๆ แต่มันร้อนวาบไปทั่วหน้าเหมือนโดนไฟลน “เราเจ็บ...อย่าจับแบบนี้สิ” เธอพูดเบา ๆ พยายามเบือนหน้
จะพูดว่ายังไงดีล่ะ พรุ่งนี้จะบอกว่าไม่รับเพราะมันแพงเกินไป แล้วจินจะคิดยังไงกับเธอ เธอก้มหน้าลงช้า ๆ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงเงียบงันบนถุงกระดาษเนื้อดี ก่อนที่มือบางจะยื่นออกไปสัมผัสมันอย่างแผ่วเบา ราวกับต้องการยืดช่วงเวลานี้ไว้ให้เนิ่นนานอีกหน่อย ทันทีที่ประตูห้องปิดลงตามหลัง เธอก็พุ่งตรงไปล็อกประตูแน่น
“ก็ได้…งั้นไปกินข้าวเป็นเพื่อนหน่อย” จินเอ่ยเสียงนิ่งแล้วจับมือเธอแน่นขึ้นทันที ไม่รอคำตอบ เขากึ่งลากกึ่งจูงเธอให้เดินตามไป จินจูงมือไอมิเอะเดินตรงเข้ามาในร้านโอมากาเสะชื่อดัง ภายในร้านตกแต่งด้วยไม้สีอ่อน ผนังเรียบสะอาดตาแต่อบอวลด้วยกลิ่นอายญี่ปุ่นแบบร่วมสมัย “ยินดีต้อนรับค่ะ เชิญด้านในเลยนะคะ” เ
“เราดูในใบเกิดแล้ว…วันเสาร์จริง ๆ” จินก็ยักคิ้วช้า ๆ แต่ยังไม่ละสายตาจากถนน ริมฝีปากหยักยิ้มมุมปากเล็กน้อย “ไม่เหมือนเลยนะ...เหมือนสาววันจันทร์...สวยนุ่ม...เงียบๆ” ไอมิเอะเงียบไปทันที ลมหายใจติดขัดด้วยความเขิน จนไม่รู้จะหันหน้าไปทางไหน หัวใจดวงน้อยก็เอาแต่เต้นไม่เป็นจังหวะ “แล้วคิดว่าคนวันเสาร์







