ログイン“ช่างเถอะ วันนี้ฉันไม่อยากทะเลาะ” เขาหันหน้ากลับมามองเธออีกครั้ง แววตานั้นยังคงเย็น แต่ลึกลงไปเหมือนมีอะไรบางอย่างที่กำลังปะทะกันอยู่ข้างใน “เรื่องนี้…ไว้คิดบัญชีกันทีหลัง” “...ถ...ถ้ารู้ตั้งแต่แรก...ทำไมถึงไม่พูดตั้งแต่ตอนนั้น” “เอาเรื่องตรงหน้าก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันอีกที” “…เรื่องตรงหน้าเหร
บทที่ 223 “ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย แกทำอะไรกับของของเรา” “ก็บอกว่าไม่ได้ทำ ลูกน้องทำ” “เลิกกวนสักทีได้มั้ย ถ้าแกไม่สั่ง ลูกน้องแกจะกล้าเอาของเราไปเหรอ แกเอาของเราไปทำไม เอาของเราคืนมานะ” “จะคืนให้ มันก็ได้อยู่หรอก แต่ต้องไปเอาที่คอนโดฉัน แล้วก็ต้องไปคนเดียวด้วย” “...ระ...เราไม่ไป...เราจะอยู่ที่นี
“ทั้งหมด” พนักงานยังพูดไม่ทันจบ จินก็หยิบบัตรสีดำสนิทขอบทองวาววับออกมา มันคือบัตรเครดิตระดับสูงสุดสำหรับมหาเศรษฐี ที่มีเพียงคนไม่กี่คนบนโลกเท่านั้นที่ถือได้ จินวางบัตรเครดิตสีดำลงบนเคาน์เตอร์ แล้วพนักงานก็เงียบไปเสี้ยววินาที ก่อนจะรีบรับไปแตะเครื่องอย่างรวดเร็ว “เรียบร้อยค่ะ” เครื่องส่งเสียงติ๊ดเบ
กรามของจินค่อย ๆ กัดแน่นขึ้นอีกครั้ง มือที่จับพวงมาลัยบีบแน่นขึ้นเล็กน้อย ถ้าเธอรู้เรื่องนี้ขึ้นมา คงไม่มีทางโอเค เธอคงไม่พอใจเขา และเธอก็มีสิทธิ์จะรู้สึกแบบนั้น เพราะเขาเป็นคนพูดเอง เป็นคนสัญญากับเธอเองว่าเขาจะแต่งงานกับเธอ แต่วันนี้กลับมีข่าวว่าจะหมั้นกับผู้หญิงอีกคน ลมหายใจหนัก ๆ ถูกปล่อยออกมาช้
เส้นด้ายเดินเข้ามาหาทิศเหนือ ยกมือขึ้นมาจะดึงหู ทว่าทิศเหนือไหวพริบดี รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหูทันที “ฮัลโหลครับแด๊ดดี้” แล้วก็รีบเดินหลบออกไปเหมือนมีงานด่วนระดับชาติ เส้นด้ายมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นไปสองวินาทีเต็ม คิ้วขมวดช้า ๆ สมองกำลังประมวลผลคำเมื่อกี้ แด๊ดดี้…? จากปากผู้ชายหน้าดุ ๆ อย่างกับม
“ก็ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าพ่ออีก” ความเงียบตกลงมาครู่หนึ่ง แผ่นหลังของจินนิ่งสนิทเหมือนคำพูดนั้นกระแทกเข้ามาเต็ม ๆ แต่เพียงไม่กี่วินาทีเขาก็เปิดประตูรถ ราวกับคำพูดนั้นไม่ได้เปลี่ยนการตัดสินใจของเขาเลยแม้แต่นิดเดียว “ถ้าแกไป” เสียงของท่านรองนายกฯ ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เย็นเฉียบกว่าเดิม “ทุกอย่างที่ฉั
เธอรีบพูดพลางเดินออกห่างจากจินมากขึ้นอีกเล็กน้อย เสียงของเธออ่อนลงเรื่อย ๆ ด้วยความรู้สึกผิดปนความกลัว (เพื่อนคนไหน) “....เพื่อนในชั้นเดียวกันค่ะ” เธอเม้มริมฝีปากแน่น พลางหัวใจเต้นระรัว (ผู้ชายหรือผู้หญิง) เสียงปลายสายกระชากห้วน และทุกคำพูดเต็มไปด้วยน้ำหนัก “…ผู้ชายค่ะ” เธอตอบเบาและช้า ด้วยกลั่น
สายตาอิจฉาปะปนความอยากรู้ จับจ้องไปที่ไอมิเอะราวกับจะกลืนเธอเข้าไปทั้งตัว แต่จินไม่ได้ชายตามองใครแม้แต่น้อย ใบหน้าเย็นชาเฉยเมยราวกับโลกภายนอกไม่มีอยู่จริง “อยากได้อะไรอีก” เสียงทุ้มเย็นๆ ของเขาดังขึ้นข้างหู ไม่อ่อนโยน แต่กลับมีแรงดึงดูดที่ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงกว่าเดิม ไอมิเอะส่ายหน้าเบาๆ ใบหน้าเครี
“เจอกันพรุ่งนี้” ยี่หวาตอบพร้อมรอยยิ้มก่อนจะขับรถออกไปช้า ๆ เมื่อรถเคลื่อนลับพ้นประตูไปแล้ว รอยยิ้มของไอมิเอะก็จางหาย เธอหันกลับมามองบ้านตรงหน้า เห็นรถเบนซ์สีดำของคุณป้าจอดอยู่ตรงลานพอดิบพอดี ก็ทำเอาหัวใจเธอกระตุกวูบ ราวกับความกลัวและแรงกดดันจากผู้ใหญ่ถาโถมเข้าใส่ทันทีที่เห็นรถคันนั้น เธอสูดหายใจล
แววตาที่เขามองผ่านจอ ไม่ใช่สายตาของคนล้อเล่น แต่มันคือแววตาที่เต็มไปด้วยความต้องการจริง ๆ ต้องการที่จะฟันเธอจริงๆ เขาหลุบตามองจอด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ ปลายนิ้วเรียวเกลี่ยริมฝีปากตัวเองช้า ๆ ราวกับจินตนาการว่ามันเป็นแก้มของเธอ “….” ไอมิเอะก็เอาแต่เงียบ ไม่กล้าตอบ ใบหน้าก็ร้อนวาบมากขึ้นอีก (ถ้าได้อยู่ด




![ยัยเอ๋อนี่ของผม[My dear]เมียผม](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


