LOGINประโยคนั้นทำให้เธอชะงักตกใจไม่น้อย มันก็จริงอย่างที่เขาพูด ถ้าเขาไปที่ชายแดน แล้วเกิดอะไรขึ้นจนถึงแก่ชีวิต เธอก็คงจะเสียใจมาก ที่ไม่ได้บอกรักเขา ในวันที่เขายังมีชีวิตอยู่ “...แกไม่ไปได้มั้ย” ไอมิเอะช้อนตาขึ้นถามเสียงเครือ “...ไม่ไปก็ไม่จบ” “แกจะตายมั้ย...เราไม่อยากให้ลูกไม่มีพ่อ” คนตัวเล็กขยับปา
“อยากแต่งงานกับฉันขนาดนั้นเลย?” “ใช่ ก็แกรวย” เธอตอบสวนกลับมาทันควันอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว แถมดวงตาคู่สวยยังใสซื่อแป๋วแหววไร้การเสแสร้งใดๆ ทั้งสิ้น ทำเอาคนที่คิดว่าจะได้ยินคำซึ้งๆ ถึงกับชะงักกึก จินถึงกับนิ่งใบ้แดกไปสามวิ ชายหนุ่มดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้มตัวเองเบาๆ พลางหรี่ตาคม
“เธอก็รู้ว่าช่วงนี้พ่อฉันต้องการคะแนนเสียงมากแค่ไหน ถ้าผ่านช่วงนี้ไปได้ทุกอย่างจะดีขึ้น ฉันสัญญาว่าจะแต่งงานกับเธอแน่นอน สัญญาว่าจะไม่มีวันทิ้งเธอ จะดูแลทั้งเธอทั้งลูกให้ดีที่สุด” “....” “ที่สำคัญที่สุด ที่ฉันยอมตกลงไปชายแดน ก็เพื่อแลกกับการที่พ่อจะยอมยกเลิกงานหมั้นระหว่างฉันกับเอมิโกะด้วย” พอได้
“แกกำลังถักเปียหรือผูกเงื่อนกันแน่” “พยายามอยู่ ใจเย็นดิ” แม้จะเริ่มอารมณ์เสีย แต่จินก็ยังข่มใจสาละวนจัดแจงปอยผมให้เธอต่ออย่างไม่ยอมแพ้ “ไม่มีใครเก่งตั้งแต่ครั้งแรก...ทนหน่อย...เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” จินขมวดคิ้วเคร่งเครียด สายตาคมจ้องคลิปยูทูบสลับกับกลุ่มผมสลวยตรงหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ มือหนาค่อยๆ จับป
“อยากถักเปียสองข้าง” “ทำยังไง ฉันทำไม่เป็น” “งั้นก็ไม่ต้องทำ” “เดี๋ยวทำให้” สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าขัดใจ จินลองแบ่งเส้นผมของเธอขึ้นมาสองช่อ แต่อย่างว่า คนมันเคยใช้แต่กำลัง พอต้องจับงานละเอียดอ่อนเลยกะแรงไม่ถูก มือหนาเผลอดึงรั้งผมช่อหนึ่งแรงไปหน่อยจนร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว “โอ๊ย! ดึงผมแรง” เสียงหวานร้
บทที่ 268 จริง ๆ อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าจินก็ต้องออกไปแล้ว แต่เขาก็ให้เธอลุกขึ้นมาแต่งตัวรอไว้ เพราะตั้งใจไว้ว่าพอไปเข้าคูหาเลือกตั้งเสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่ เขาจะรีบบึ่งรถกลับมารับเธอออกไปหาอะไรกินอร่อย ๆ นอกคอนโดทันที แต่แทนที่เขาจะรีบร้อนเคลียร์ตัวเองออกจากห้อง เขากลับยังขลุกอยู่กับเธอก่อน “มา
จนเวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมง เธอก็ยังไม่หลับ จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง เปิดอินสตาแกรม ไม่รู้ทำไมถึงอยากเปิดดู ทั้งที่ปกติตัวเองไม่ค่อยเช็คอินสตาแกรม เธอกดเข้าไปดูที่คนดูสตอรี่ ก็ชื่อของเพื่อน ๆ ในห้องเรียนขึ้นเรียงราย ห้องเรียนของเธอมีนักเรียนทั้งหมด ห้าสิบคน ในนี้มีสี่สิบเก้าคนที่ติดตามเธอ เข้ามา
แต่จินกลับไม่แม้แต่จะปรายตามอง เขาก้าวผ่านหน้าหล่อนไปราวกับหล่อนไม่มีตัวตน ไม่มีแม้กระทั่งสีหน้า หรือแววตาว่าเคยรู้จักกัน และเฉยเมยเสียยิ่งกว่าคำว่าไม่แคร์ ทำเอาหล่อนชะงักเล็กน้อย ยิ้มค้าง เหมือนถูกสะบัดหน้าทิ้งต่อหน้าฝูงชนโดยไม่ทันตั้งตัว จินเดินเข้ามาหาไอมิเอะก่อนจะหยุดยืนข้างเธอ เว้นระยะตรงกลางเ
“ยินดีต้อนรับสู่รังหมาป่า” เสียงทุ้มต่ำของจินเอ่ยขึ้นในขณะที่เขาหันมามองเธอ ริมฝีปากหยักได้รูปแสยะยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ดวงตาคมลึกจ้องตรงเข้ามาในดวงตาเธอราวกับล่วงรู้ทุกความคิดที่เธอกำลังตื่นตระหนกอยู่ในใจ แล้วเขาก็ดับเครื่องยนต์ แล้วปลดเข็มขัดนิรภัย ก่อนจะเปิดประตูออกอย่างไม่รีบร้อน แต่คำพูดขอ
บทที่ 62 ไอมิเอะเดินตรงไปยังบล็อกกิ้งของตนเอง ตรงตำแหน่งที่ซ้อมไว้เมื่อวาน ทันทีที่เธอยืนประจำจุด ทุกสายตาในยิมก็พลันจับจ้องมาที่เธอเป็นตาเดียวกัน “สวยจัด” แล้วเสียงซุบซิบจากรุ่นน้องชายก็ดังขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “โห~ สวยมาก” แล้วเสียงซุบซิบของรุ่นน้องผู้หญิงก็ดังขึ้นไม่แพ้กัน “ใช่! สวยมาก โครงหน้







