Se connecter“เสียใจมากเลยเหรอ...” เสียงทุ้มแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด ไอมิเอะชะงักไปอีกครั้ง ดวงตาสั่นระริกแต่ก็ยังคงเลือกที่จะเงยหน้าสบตาเขาด้วยความเงียบพ่นลมหายใจอุ่นๆ ออกมา จินมองลึกลงไปในดวงตาคู่ที่เขาหลงใหล ก่อนจะกระชับอ้อมกอดหลวมๆ นั้นแน่นเข้า “ขอโทษ...ต่อไปจะไม่ปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก...” คำขอโ
จินสบตาไอมิเอะอยู่แวบหนึ่ง แววตาของเขาซ่อนกระแสความรู้สึกผิดและความอาลัยอาวรณ์เอาไว้เต็มอก ก่อนที่ร่างสูงใหญ่กำยำจะค่อยๆ ทรุดกายย่อตัวลงต่ำคุกเข่าหนึ่งข้างลงกับพื้นอย่างมั่นคง แต่ในจังหวะที่เขาคุกเข่าลงนั่นเอง หัวใจของไอมิเอะที่กำลังหน่วงและดิ่งสลายเพราะคำพูดร้ายๆ ของเขา กลับถูกความตื่นตระหนกและแรง
แต่ความหมกมุ่นและหวาดระแวงในตัวเธอมันมีมากเกินไป พอเห็นเธอส่งสายตาไปให้ผู้ชายที่เป็นคู่อริ แถมผู้ชายคนนั้นก็ชอบเธอเหมือนกัน มันก็ทำให้เขากลายเป็นหมาบ้าที่พ่นคำร้ายกาจออกมาประชดประชันเพื่อประชดความทรมานในอกของตัวเอง “ไอ้เวรนั่น ใหญ่กว่าฉันรึไง” “พูดบ้าอะไรของแก” “มันใหญ่กว่า หรือว่ายาวกว่าฉันล่ะ?”
“จบงานนี้เมื่อไหร่...ฉันฆ่านายแน่” เอมิโกะเค้นเสียงลอดไรฟัน แววตาอาฆาตมาดร้ายกะเอาชีวิต “เอาตรงนี้ให้รอดก่อนเถอะ...” เสือกระซิบตอบพลางส่งสายตาเย้ยหยัน “แล้วค่อยไปคิดบัญชีกับผมทีหลัง” “ได้...ฉันเอานายตายแน่” “หึ...ตามใจพี่สะใภ้เลย” “...!!!” คำว่า ‘พี่สะใภ้’ ทำให้เอมิโกะหยุดกึก ก่อนจะขบกรามแน่นด้ว
บทที่ 251 ในขณะที่ไอมิเอะตกอยู่ในความวาบหวามดิบเถื่อนของจิน จู่ๆ ที่ประตูทางเข้าอาคารอเนกประสงค์ ตึก... ตึก... ตึก... เสียงฝีเท้าสม่ำเสมอแต่แฝงไปด้วยรังสีอำมหิตเรียกให้เหล่านักเรียนที่กำลังเต้นรำอยู่ถึงกับชะงักและหันไปมองเป็นตาเดียว ก็เห็นร่างสูงใหญ่ของเสือ ปรากฏตัวขึ้นในชุดสูทสีดำสนิท เสื้อโค้ทต
ไอมิเอะก้มหน้าลงนิดๆ ด้วยความเหนียมอาย เธอพยายามเก็บอาการและเลี่ยงที่จะสนทนากับเขาอย่างมาก เพราะคำสั่งของคุณพ่อคอยหลอกหลอนอยู่ในหัวทำให้เธอหวาดกลัวว่าหากคุณพ่อรู้เรื่องนี้เข้าจะเกิดเรื่องใหญ่ “ฉันคิดถึงเธอ...ไม่เจอตั้งหลายวัน...โทรมาหากันบ้างสิ...ถ้าไม่อยากโทรมา...อย่างน้อยก็รับสายกันหน่อยก็ยังดี”
บทที่ 197 “พูดมาเร็วๆ อยากรู้” เส้นด้ายคะยั้นคะยอด้วยความตื่นเต้นหนักมาก ตอนนี้เส้นด้ายคือแรดกว่าเดิม จากที่แรดอยู่แล้ว ยิ่งพอโดนทิศเหนือเปิดซิงมายิ่งเก็บอาการไม่อยู่ เธอนั่งไม่ติดเก้าอี้ ดวงตาเป็นประกายวาววับ อยากจะรีวิวอยากจะรู้มาก “เออ เพื่อนกันทั้งนั้น ไม่ต้องอายหรอก รู้แค่ในกลุ่มเรา พวกกูไม
“อึก…เราขอโทษ” ไอมิเอะสะอื้นเบา ๆ แล้วพยักหน้าช้า ๆ ซุกหน้าเข้ากับอกเขา จินหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนจะกดจูบลงบนผมเธอแรง ๆ ครั้งเดียว จากนั้นเขาถึงได้ออกรถ เฟอร์รารีคันหรูพุ่งออกไปบนถนน ทิ้งทุกเสียงซุบซิบ ทุกสายตาไว้ข้างหลัง @โรงแรม พละกำลังมหาศาลจากแรงอารมณ์ที่ยังไม่มอดดับถูกส่งผ่านไปยังบานประตูรถหรู
“คงตกใจใช่ไหม ว่าทำไมถึงเจอผมที่นี่” ศาสตราจารย์หนุ่มปล่อยมือออกอย่างสุภาพ “ผมเป็นอาจารย์แพทย์รับเชิญของโรงพยาบาลนี้ด้วย วันนี้พานักศึกษาแพทย์จากมหาวิทยาลัยของผมมาฝึกงาน” คำอธิบายฟังดูสมเหตุสมผล น้ำเสียงนิ่งสุภาพ แต่ดวงตาคมคู่นั้น ยังทำให้ไอมิเอะรู้สึกประหลาดใจอยู่ลึก ๆ “อ๋อ…อย่างนี้นี่เองค่ะ” เธอ
ทว่า จู่ ๆ เงาของใครบางคนก็ทอดลงบนโต๊ะ ทำให้เธอชะงัก ศาสตราจารย์เหมราชหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะพอดี แล้วมองมาด้วยสายตานิ่งลึก และเย็นกว่าตอนอยู่ในห้องเรียน “ขออนุญาตนั่งด้วยได้ไหมครับ” คำพูดนั้นฟังดูไม่เหมือนการขออนุญาตเท่าไหร่ แต่ก็ไม่มีใครกล้าปฏิเสธ ศาสตราจารย์นั่งลงฝั่งตรงข้ามไอมิเอะ วางมือบนโต๊ะอย่า







