로그인“เสียใจมากเลยเหรอ...” เสียงทุ้มแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด ไอมิเอะชะงักไปอีกครั้ง ดวงตาสั่นระริกแต่ก็ยังคงเลือกที่จะเงยหน้าสบตาเขาด้วยความเงียบพ่นลมหายใจอุ่นๆ ออกมา จินมองลึกลงไปในดวงตาคู่ที่เขาหลงใหล ก่อนจะกระชับอ้อมกอดหลวมๆ นั้นแน่นเข้า “ขอโทษ...ต่อไปจะไม่ปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก...” คำขอโ
จินสบตาไอมิเอะอยู่แวบหนึ่ง แววตาของเขาซ่อนกระแสความรู้สึกผิดและความอาลัยอาวรณ์เอาไว้เต็มอก ก่อนที่ร่างสูงใหญ่กำยำจะค่อยๆ ทรุดกายย่อตัวลงต่ำคุกเข่าหนึ่งข้างลงกับพื้นอย่างมั่นคง แต่ในจังหวะที่เขาคุกเข่าลงนั่นเอง หัวใจของไอมิเอะที่กำลังหน่วงและดิ่งสลายเพราะคำพูดร้ายๆ ของเขา กลับถูกความตื่นตระหนกและแรง
แต่ความหมกมุ่นและหวาดระแวงในตัวเธอมันมีมากเกินไป พอเห็นเธอส่งสายตาไปให้ผู้ชายที่เป็นคู่อริ แถมผู้ชายคนนั้นก็ชอบเธอเหมือนกัน มันก็ทำให้เขากลายเป็นหมาบ้าที่พ่นคำร้ายกาจออกมาประชดประชันเพื่อประชดความทรมานในอกของตัวเอง “ไอ้เวรนั่น ใหญ่กว่าฉันรึไง” “พูดบ้าอะไรของแก” “มันใหญ่กว่า หรือว่ายาวกว่าฉันล่ะ?”
“จบงานนี้เมื่อไหร่...ฉันฆ่านายแน่” เอมิโกะเค้นเสียงลอดไรฟัน แววตาอาฆาตมาดร้ายกะเอาชีวิต “เอาตรงนี้ให้รอดก่อนเถอะ...” เสือกระซิบตอบพลางส่งสายตาเย้ยหยัน “แล้วค่อยไปคิดบัญชีกับผมทีหลัง” “ได้...ฉันเอานายตายแน่” “หึ...ตามใจพี่สะใภ้เลย” “...!!!” คำว่า ‘พี่สะใภ้’ ทำให้เอมิโกะหยุดกึก ก่อนจะขบกรามแน่นด้ว
บทที่ 251 ในขณะที่ไอมิเอะตกอยู่ในความวาบหวามดิบเถื่อนของจิน จู่ๆ ที่ประตูทางเข้าอาคารอเนกประสงค์ ตึก... ตึก... ตึก... เสียงฝีเท้าสม่ำเสมอแต่แฝงไปด้วยรังสีอำมหิตเรียกให้เหล่านักเรียนที่กำลังเต้นรำอยู่ถึงกับชะงักและหันไปมองเป็นตาเดียว ก็เห็นร่างสูงใหญ่ของเสือ ปรากฏตัวขึ้นในชุดสูทสีดำสนิท เสื้อโค้ทต
ไอมิเอะก้มหน้าลงนิดๆ ด้วยความเหนียมอาย เธอพยายามเก็บอาการและเลี่ยงที่จะสนทนากับเขาอย่างมาก เพราะคำสั่งของคุณพ่อคอยหลอกหลอนอยู่ในหัวทำให้เธอหวาดกลัวว่าหากคุณพ่อรู้เรื่องนี้เข้าจะเกิดเรื่องใหญ่ “ฉันคิดถึงเธอ...ไม่เจอตั้งหลายวัน...โทรมาหากันบ้างสิ...ถ้าไม่อยากโทรมา...อย่างน้อยก็รับสายกันหน่อยก็ยังดี”
เขายังจับปลายคางมนไว้เบา ๆ ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงจนเธอเริ่มไม่มั่นใจว่าหน้าตัวเองแดงขนาดไหนแล้ว เธอเม้มปาก พยายามทำหน้าเฉย แต่ปลายหูแดงจัดจนปิดไม่มิด จินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เหมือนกำลังสนุกกับการดูเธอเสียอาการ ไอมิเอะรีบปัดมือเขาออกเบา ๆ แล้วเบือนหน้าหนีทันที “Boo” เธอเอ่ยเสียงเบาในลำคอ เหมือนตั้งใจพ
แผ่นหลังกว้างของเขามีรอยเล็บจิกลากยาว ไอมิเอะก็สภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง โดนรวบเอวลอยหวือกระแทกเข้าหาความดุดันจนหน้าสั่น ไอมิเอะมองเห็นเพื่อนสนิทก็ตกใจจนหน้าถอดสี ไม่คิดว่าเพื่อนๆ จะไร้มารยาทถึงขั้นเปิดประตูเข้ามาดื้อๆ และไม่คิดว่าจินจะสะเพร่า ไม่ล็อคประตูห้องนอน “เชี้ยยยยย!” ยี่หวาที่ตั้งสติได้เป็นคนแรก
ปึก!! “อ๊ะ! เจ็บ...จิน...ระ...เราเจ็บ!” ไอมิเอะสะดุ้งสุดตัวหยัดกายขึ้นโอบรอบคอเขาแน่น น้ำตาก็คลอเบ้ากับความใหญ่โตที่บดเบียดเข้ามาอย่างรุนแรง จินไม่ยอมอ่อนข้อให้ ความโกรธที่เห็นเธออยู่ใกล้ผู้ชายคนอื่นเปลี่ยนเป็นแรงส่งที่โหมกระหน่ำ เขาเริ่มขยับกายเข้าออกอย่างหนักหน่วง ปึก! ปึก! ปึก! จนเสียงเนื้อก
บทที่ 205 @เช้าวันต่อมา แสงแดดอ่อนเวลาเจ็ดโมงเช้าซึมผ่านผ้าม่านเนื้อดีเข้ามาอย่างแผ่วเบา ไอมิเอะค่อย ๆ ขยับเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกหนักอึ้งยังเกาะกุมร่างกายบอบบางไว้แน่น และเพิ่งรู้สึกตัวว่ามีใครบางคนอยู่ใกล้กว่าที่คิด ลมหายใจอุ่น ๆ รดอยู่ตรงท้ายทอยอย่างสม่ำเสมอ ร่างกำยำของจินนอนตะแคงซ้อ







