FAZER LOGIN“....” ไอมิเอะเงียบฟังอยู่ตลอด ยิ่งฟัง ยิ่งรู้สึกถึงความต่างระหว่างตัวเองกับเขาชัดขึ้นเรื่อย ๆ โลกของจินมันใหญ่เกินไป ใหญ่จนเธอไม่แน่ใจว่าตัวเองจะยืนอยู่ข้างเขาได้จริงไหม จินเหลือบมองสีหน้าสลดลงของเธอ ก่อนขมวดคิ้วนิดหนึ่ง “แต่ฉันกับผู้หญิงคนนั้นไม่มีอะไรเกินเลย...ฉันมีแค่เธอ” หัวใจของไอมิเอะกระตุก
“บอกให้รอ” มือหนาปล่อยจากต้นคอ เปลี่ยนเป็นคว้าเอวเธอแทน แล้วดึงเข้าหาตัวอย่างง่ายดาย ทำให้ร่างบางเซเล็กน้อย ก่อนจะถูกพาให้เดินไปข้าง ๆ เขาโดยที่หนีไม่ได้ จินไม่ได้มองเธอ แค่พาเดินตรงไปยังทางเข้าร้านเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ไม่อยากรอ” “อย่าดื้อ” “งั้นก็ปล่อย” ไอมิเอะพยายามขยับหนีเล็กน้อย “อยู่เฉ
“….” จินขบกรามแน่นอีกครั้ง เห็นชัดเลยว่าเขายังไม่โอเคกับเรื่องนี้เลยสักนิด แต่สุดท้ายก็ยอมแพ้ให้เธออยู่ดี “เราขอร้อง” “แม่งเอ๊ย…” เขาพึมพำเบา ๆ ก่อนหักพวงมาลัยตีโค้งออกจากเส้นทางโรงพยาบาลทันที ไอมิเอะก็ถึงกับถอนหายใจออกมาเงียบ ๆ อย่างโล่งอก จินเหลือบมองอาการนั้นผ่านหางตา ก่อนจะยิ่งหงุดหงิดกว่าเด
อีกทั้งบ้านของไอมิเอะก็เหมือนปิดตายจากโลกภายนอก พอเธอกลับเข้าบ้าน ประตูก็ปิด เงียบสนิท ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นข้างใน ลูกน้องของเขารายงานแค่ว่าเธอกลับถึงบ้านแล้ว แล้วเรื่องก็จบแค่นั้น ไม่มีใครเอะใจรวมถึงตัวเขาด้วย จินหลับตาลงช้า ๆ มือกำแน่นขึ้นเรื่อย ๆ จนเส้นเลือดบนหลังมือปูด ยิ่งเห็นรอยบนตัวเธอ
บทที่ 255 “จิน...พ...พูดอะไรเนี่ย…” “ถอด” “เราไม่อยากถอดตรงนี้” “เอาหลังมาดู บาดเจ็บมาใช่มั้ย” “คือ...เรา…เราแค่” เธอรีบหาข้ออ้างทันที สมองก็ตื้อไปหมด “ใช่...แต่ตอนนี้มันไม่ได้เจ็บแล้วจริง ๆ แค่” หมับ! ยังพูดไม่ทันจบ จินก็ดึงชุดราตรีลงทันที “อ๊ะ!” แรงดึงรวดเร็วจนร่างบางแทบตั้งตัวไม่ทัน ผ้าเน
“ดื้ออีกแล้ว” จินยกมือแตะคอตัวเองเบา ๆ ก่อนมองปลายนิ้วที่เปื้อนเลือดนิดหน่อย แล้วหันกลับมามองเธอ ไอมิเอะก็ได้แต่นั่งนิ่ง เมื่อครู่ยังฮึดฮัดอยู่เลย แต่พอเห็นเลือดจริง ๆ กลับทำตัวไม่ถูกขึ้นมาทันที สายตาเธอเหลือบมองแผลตรงคอเขาอีกครั้งอย่างรู้สึกผิดนิด ๆ ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเหมือนอยากพูดอะไรสักอย่าง แ
เขาโน้มลงมาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวปะทะแก้มนวล มือใหญ่สอดเข้าไปในเส้นผมแล้วกระชากขึ้นมาจนใบหน้าเธอเงยขึ้น ริมฝีปากเขาไล้ผ่านโหนกแก้ม หน้าผาก ไล่ลงมาอย่างเชื่องช้า ก่อนจะใช้ลิ้นตวัดเลียเลือดสีแดงสดจากใบหูของเธอ “อย่าทำให้กูบ้าไปกว่านี้” จินฝังเขี้ยวลงไปที่ใบหูของเธอซ้ำอีกครั้ง “อึก อื้อฮือๆ” ทำให้ไอม
“กลิ่นเหล้าหึ่งเลยนะ” อาจารย์ก็เอ่ยแซวปนเอ็ด แล้วอาจารย์ก็หันไปมองที่ไตเติลทันที “ลำก่อเจ้า” “ลำขนาดครับ” ไตเติลก็ตอบติดตลกนิดๆ พยายามทำบรรยากาศให้เบาลง ทั้งที่ความจริงแล้วเมื่อคืนพวกเขาเหนื่อยจนแทบล้มตายเพราะจินเพียงคนเดียว จินเดินตรงไปยังโต๊ะของตนเองด้วยท่าทางไม่แคร์ใครสักนิด เขานั่งลงข้างไอมิเ
บทที่ 175 แต่จินไม่สนใจ เขาก้มหน้าพิมพ์รัว ๆ นิ้วมือเร็วจัดเหมือนจะพิมพ์ทะลุหน้าจอไปอีกฝั่ง หน้าเขาแดงขึ้นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะเมา แต่เพราะหึงจนเลือดขึ้นไปถึงหัวใจและเขาพิมพ์ยาวมาก “มึงเขียนเรียงความส่งครูเหรอ” พิมพ์ยาวจนไตเติลแซว ข้อความของจินยาวเป็นพรืด เต็มไปด้วยความร้อนรุ่ม ความหึงจนควบคุม
บทที่ 176 “เมาแล้วเสียเส้น สมงสมองไปหมดแล้ว” ทิศเหนือบ่นอย่างอ่อนใจ ก่อนจะเอ่ยอย่างเวทนาเต็มทน “ห้องมึงติดกล้องวงจรปิดไม่ใช่รึไง ไปเปิดดูสิ จะเดินหาให้เหนื่อยทำไม” จินก็ยืนโงนเงนอยู่ครู่หนึ่ง เหมือนสมองประมวลผลช้าเพราะเหล้ายังตีขึ้นหัวเต็มที่ ก่อนจะฝืนลากขาเดินกลับไปยังห้องนอนตัวเองอย่างทุลักทุเล







