LOGIN“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง แม้แต่ท่านรองนายกยังชะงักไปเล็กน้อยกับคำว่า ‘เมียผม’ “ลูกของผมจะไม่สร้างปัญหาให้ใคร ผมรับประกัน ขอแค่พ่อไม่มายุ่งกับเมียและลูกของผม” “แกมันดื้อเหมือนแม่ไม่มีผิด” ท่านรองนายกถอนหายใจยาว ราวกับปวดหัวกับลูกชายตัวเองเต็มที “.…” “ฟังฉันให้ดี ห้ามบอกเรื่องนี้กับแม่แกเด็ดขา
“หึ” เสียงหัวเราะแหบต่ำดังขึ้น ท่านรองนายกยกมือขึ้นลูบหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับดูเหนื่อยล้า “หึ…” “….” “ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงสินะ” สายตาคมมองลูกชายตัวเองนิ่ง ๆ ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันเลี้ยงแกมาอย่างดี สุดท้ายก็ไม่รักดี เลี้ยงเสียข้าวสุก” “....” คชาหน้าซีดทันที แต่จินกลับ
บทที่ 263 “…!!!” ท่านรองนายกถึงกับนิ่งค้างไปหลายวินาที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน “แกมัน…” เสียงของท่านขาดหายไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง “แกมีสมองไว้ทำอะไร” “….” “ฉันเลี้ยงแกมาให้คิดเป็น รับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ ไม่ได้เลี้ยงมาให้โตขึ้นแล้วทำเรื่องสิ้นคิด
“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
“รุ่นนี้ผลิตมาน้อย พวกรวยๆ เอาไปแดกจนพรุนหมด ไม่เหลือตกมาถึงมึงหรอก” “หน้าเหมือนคนญี่ปุ่น ดาราเอวีรึเปล่าวะ รหัสอะไร?” “มึงพูดเบา ๆ หน่อย คนเขาได้ยินหมดแล้ว” อีกคนเอ่ยขำ ๆ แต่ยังแอบชำเลืองมองอยู่ไม่วางตา “ขาวเว่อร์มาก มึงว่าฉีดปะ?” ผู้หญิงในร้านคนหนึ่งหันไปกระซิบกับเพื่อนข้างๆ “ไม่เหลือ” “นึกว่
บทที่ 8 @ห้างสรรพสินค้าชื่อดังใจกลางเชียงใหม่ ห้างใหญ่คลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่เดินขวักไขว่ แสงไฟสีขาวจากเพดานสะท้อนพื้นแกรนิตแวววาว พนักงานขายในร้านเสื้อผ้ากำลังเรียงเสื้อใหม่ใส่ราว ขณะที่เพลงเคป๊อปจังหวะสดใสดังคลอเบา ๆ “มึง กูว่าชุดนี้เหมาะกับมึง” เส้นด้ายหยิบเสื้อแขนตุ๊กตาผ้าลูกไม้สีครีม แนว Coque
“ไม่รู้…” จินตอบเสียงเรียบ ก้มหน้ามองถนนอย่างไม่ยี่หระ ราวกับเรื่องที่ถามเป็นเรื่องธรรมดา แต่คำพูดถัดมาของเขา กลับทิ้งแรงกระเพื่อมไว้ในอกคนฟัง “ก็เห็นพวกผู้หญิงพูด…แล้วสรุปมีมั้ย?” (ถ้าไม่มี…จะได้จีบ) แม้เขาจะไม่ได้พูดประโยคนี้ออกมาตรง ๆ แต่โทนเสียงและแววตาเย็นขรึมที่มองผ่านกระจกมา ก็สื่อความหมาย
บทที่ 7 “เพราะเจอตัวจริงไง…” เส้นด้ายเอ่ย “พอได้เจอตัวจริงเท่านั้นแหละ ชอบเลย ตกหลุมรักเลยแหละ สวยเกินปก ผู้ชายทุกคนที่เคยคุยกับมัน พอเจอตัวจริงคือคลั่งเลยอ่ะ คลั่งแบบจะเป็นจะตาย คลั่งแบบอยากจีบจริงจัง แต่ใดๆ คือรูปในเฟซมันอ่ะ ถ่ายอะไรก็ไม่รู้ ถ่ายรูปไม่สวยเลย ตัวจริงโคตรสวย แต่ถ่ายรูปอย่างแย่ ผู้ช







