เข้าสู่ระบบ“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากมัน...” ทิศเหนือที่นั่งพาดขาอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนแก้วบรั่นดีในมือเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของจินในจอโทรทัศน์ “คงโดนพ่อกดดันมาหนัก ถึงได้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้น” ทิศเหนือเอ่ยพึมพำอย่างอ่านเกมขาด เพราะเขารู้ดีว่า
“….” “ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” “....” “อย่าลืมว่าหลังเลือกตั้ง แกต้องไปชายแดน” “พูดอย่างกับจะชนะเลือกตั้ง” “นี่แก...” ผู้เป็นพ่อกำลังจะอ้าปากด่า “ชนะให้ได้ก่อน” ทว่าจินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปก่อน ไม่มีแม้แต่แววจะหันกลับมามอง ทิ้งให้ท่านรองนายกยืนมองแผ่นหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ กล้องในงานก็ดันซูมเข้าที่ใบหน้าของจินพอดี ทำให้เห็นภาพใบหน้าหล่อคมเต็มจอทีวีทันที ไอมิเอะนิ่งไป ก่อนจะรีบยกหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าจอทีวีเบา ๆ “คนบ้า…” เธองึมงำ “จะหล่อไปไหน…” (กรี๊ดดดดดด!!! หล่อไส้แตกมากแม่!!) แล้วพอเห็นหญิงสาวในสนามกีฬากรี๊ดอีกครั้ง ไอมิเอะก็ยิ่งหน้ามุ่ย “แล้วจะย
ยิ่งจินยืนนิ่ง คนก็ยิ่งกรี๊ด กรี๊ดจนแทบไม่ได้ยินเสียงท่านรองนายกที่กำลังพูดอยู่หน้าไมโครโฟน ทำให้จากตอนแรกที่สถานการณ์คลี่คลายเมื่อจินปรากฏตัว ตอนนี้เหล่าบรรดาผู้หญิงเริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทีมงานหลังเวทีเริ่มส่งสัญญาณกันวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ เ
“ไม่มีเวลาแล้ว คนรอก็รอไปดิ ร้อนจะตายห่า อีกห้านาที ถ้าลูกชายของท่านยังไม่มา พวกหนูจะกลับแล้วนะ” แต่แล้ว ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังพุ่งสู่จุดวิกฤต “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหน้าสนาม “กรี๊ดดดดดดดด!!!” ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนที่กรี๊ด แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบค
“ยังไงก็ต้องมา ถ้าไม่มากูสาป” ทั่วสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงบ่นอุบอิบ หลายคนเริ่มหยิบพัดขึ้นมาโบก บางคนเริ่มซับเหงื่อ บางคนเริ่มเติมลิปเป็นรอบที่สาม บางคนเริ่มตบแป้งจนหน้าขาวกว่าเดิมไปสองเฉด บางคนก็หน้าฉันคอใคร แต่ถึงจะบ่นยังไง ก็ไม่มีใครยอมกลับ เพราะทุกคนอยากเจอตัวจริงของจินมากๆ และถ้าจินโผล่มาจริง
บทที่ 50 (ถ้างั้น พรุ่งนี้ไม่ต้องเข้าแถวตอนเช้า ขึ้นไปเจอกันที่ดาดฟ้าเลย) “…แต่ตอนเช้าอากาศมันร้อน…เราไม่ชอบแดดแรง ๆ” ไอมิเอะหลุบตาลงเล็กน้อย (งั้นก็เข้าห้องเรียนเลย ไม่ต้องแวะที่หน้าเสาธง) “…แต่ว่า…พ่อเราจะไปส่ง…พ่อจะส่งเราที่หน้าโรงเรียนตลอด...แล้วอาคารเรียนของเราก็อยู่หลังสุดเลยต้องเดินผ่านหน
“…เทสดีซะด้วย” จินกัดฟันพึมพำในลำคอเบา ๆ สายตาก็มองเด็กชายร้ายกาจที่ยังทำหน้าตาใสซื่ออยู่ “โยะ ไม่เอา เกรงใจพี่เขา” ไอมิเอะก็เบิกตากว้างอย่างตกใจ ทั้งตกใจคำพูดและรสนิยมของน้องชายที่เกินพอดี ก็รีบพูดห้ามแทบไม่ทัน เธอไม่รู้ว่าน้องชายไปรู้จักของแพงๆ มีรสนิยมหรูแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทั้งที่เธอไม่เคยส
บทที่ 52 จินกระตุกยิ้มมุมปาก แล้วโน้มตัวลงจนลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดต้นคอของเธอ ร่างกำยำก็ทาบทับร่างบาง แล้วซุกใบหน้าเข้าหาซอกคอระหงอย่างบ้าคลั่ง มือหนาเริ่มปลดกระดุมเสื้อนักเรียนของเธอออกทีละเม็ด ไอมิเอะก็หลับตาแน่น ไม่กล้ามองภาพตรงหน้า แม้หัวใจจะเต้นแรงก็ตาม พอถอดเสื้อนักเรียนออกไปแล้ว จินก็มองหน้า
“ด้าย” เสียงเรียกเบาๆ ของไอมิเอะทำเอาเส้นด้ายที่กำลังก้มกินข้าวเงยหน้าขึ้นมาทันที “ว่า?” “เราเห็นแล้วนะ…ที่แกโพสต์คลิปเราเต้นลงติ๊กต็อก” แค่ประโยคนั้นประโยคเดียว ทำเอาบรรยากาศที่เคยชิลๆ ชะงัก ยี่หวาก็ชะงักมือกลางอากาศ เส้นด้ายกับแก้มยุ้ยก็เบิกตาเล็กน้อย “พ…พวกกูกำลังจะบอกมึงเรื่องนี้อยู่พอดีเลย







