เข้าสู่ระบบ“แก!” “คุณเอาแต่พูดเหมือนทำเพื่อเธอ แต่เคยถามเธอสักคำรึยังว่าเธอต้องการอะไร” “ฉันเป็นพ่อ!” “นั่นไม่ใช่เหตุผลให้คุณตัดสินชีวิตเธอแทนทุกเรื่อง” คุณพ่อของไอมิเอะกำหมัดแน่นขึ้นจนตัวสั่น จินก็จ้องกลับตรง ๆ ไม่มีแม้แต่ความคิดจะหลบสายตา “ผมจะบอกที่บ้านมาสู่ขอ ผมจะทำทุกอย่างให้ถูกต้องและผมจะไม่ยอม
“…!!” จินกำหมัดกำแน่นขึ้นทันที จนเส้นเลือดบนหลังมือปูดขึ้น แต่เขายังคุมอารมณ์เอาไว้ แล้วเสียงของเขาก็เย็นลง “มีวิธีแก้ปัญหานับร้อย แต่คุณกลับเลือกวิธีที่แย่ที่สุด” “แล้วแกจะให้ฉันทำยังไง!” “จะพาลูกตัวเองไปทำแท้ง ทั้งที่ผมบอกแล้วว่าผมจะรับผิดชอบ นี่คือทางออกของคุณงั้นเหรอ” คำพูดของจินทำให้ไอมิเอะ
จินจ้องกลับนิ่ง ไม่มีแม้แต่ความกลัว ไม่มีแม้แต่การหลบสายตา ยิ่งอีกฝ่ายขึ้นเสียงมากเท่าไหร่ เขากลับยิ่งเย็นชามากขึ้นเท่านั้น แขนที่โอบไอมิเอะกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย เหมือนกำลังปลอบเธอไปในตัว “ถ้าโกรธผม ก็มาลงที่ผม” ดวงตาคมกวาดมองไม้เรียวที่ถูกหักครึ่งบนพื้น แล้วเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง “แต่เธอ เธอไม่ผิด
“ลูกไม่รักดี” เพียะ! ไม้เรียวฟาดลงมาอย่างแรง ทำให้ไอมิเอะร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดทันที ร่างเล็กล้มลงกับพื้นในฟาดเดียว ความเจ็บแล่นไปทั่วแผ่นหลังจนแทบหายใจไม่ออก “โอ๊ย! พ่อคะ!” “ฉันสั่งแล้วใช่มั้ย!” เพียะ! “บอกแล้วใช่มั้ยว่าไม่ให้ยุ่งกับมัน!” เพียะ! “ทำไมไม่ฟัง! ไม่เห็นฉันเป็นพ่อแล้วใ
“พูดอีกที” “…ว...วันก่อนหนูไอมิทะเลาะกับพ่อครับ” “.…” “แต่ไม่รู้ว่าทะเลาะเรื่องอะไรนะครับ ถ้าให้ผมเดาน่าจะทะเลาะเรื่องผู้ชายที่พาหนูไอมิไปอยู่ด้วย พอหนูไอมิกลับมาถึงบ้าน คุณพ่อก็ลงไม้ลงมือจนเลือดตกยางออก” “ประสาท แค่ลูกสาวออกจากบ้านไม่กี่วันก็ลงไม้ลงมือ ปัญญาอ่อนรึไง” “ไม่นะครับ คุณจินไม่ม
แล้วไฟแช็กก็ถูกจุดขึ้น เปลวไฟสีส้มสะท้อนใบหน้าคมคายเพียงชั่วครู่ จินคาบบุหรี่ไว้ที่ริมฝีปาก ก่อนสูดควันเข้าปอดช้า ๆ ควันสีขาวลอยออกจากริมฝีปากหยักอย่างเชื่องช้า ดวงตาคมทอดมองไปยังบ้านหลังข้าง ๆ แต่บ้านของไอมิเอะกลับมืดสนิท ไม่มีไฟเปิดอยู่สักดวง รถของคุณพ่อเธอก็ยังจอดอยู่ที่เดิม ทำให้จินขมวดคิ้วนิด
บทที่ 197 “พูดมาเร็วๆ อยากรู้” เส้นด้ายคะยั้นคะยอด้วยความตื่นเต้นหนักมาก ตอนนี้เส้นด้ายคือแรดกว่าเดิม จากที่แรดอยู่แล้ว ยิ่งพอโดนทิศเหนือเปิดซิงมายิ่งเก็บอาการไม่อยู่ เธอนั่งไม่ติดเก้าอี้ ดวงตาเป็นประกายวาววับ อยากจะรีวิวอยากจะรู้มาก “เออ เพื่อนกันทั้งนั้น ไม่ต้องอายหรอก รู้แค่ในกลุ่มเรา พวกกูไม
“คงตกใจใช่ไหม ว่าทำไมถึงเจอผมที่นี่” ศาสตราจารย์หนุ่มปล่อยมือออกอย่างสุภาพ “ผมเป็นอาจารย์แพทย์รับเชิญของโรงพยาบาลนี้ด้วย วันนี้พานักศึกษาแพทย์จากมหาวิทยาลัยของผมมาฝึกงาน” คำอธิบายฟังดูสมเหตุสมผล น้ำเสียงนิ่งสุภาพ แต่ดวงตาคมคู่นั้น ยังทำให้ไอมิเอะรู้สึกประหลาดใจอยู่ลึก ๆ “อ๋อ…อย่างนี้นี่เองค่ะ” เธอ
ทว่า จู่ ๆ เงาของใครบางคนก็ทอดลงบนโต๊ะ ทำให้เธอชะงัก ศาสตราจารย์เหมราชหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะพอดี แล้วมองมาด้วยสายตานิ่งลึก และเย็นกว่าตอนอยู่ในห้องเรียน “ขออนุญาตนั่งด้วยได้ไหมครับ” คำพูดนั้นฟังดูไม่เหมือนการขออนุญาตเท่าไหร่ แต่ก็ไม่มีใครกล้าปฏิเสธ ศาสตราจารย์นั่งลงฝั่งตรงข้ามไอมิเอะ วางมือบนโต๊ะอย่า
จินไม่ได้แค่ชมเปล่าๆ เขารวบเอวคอดของเธอไว้มั่น แววตาที่เคยนิ่งเริ่มเปลี่ยนเป็นความกระหายพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด “ขย่มช้าไปแล้ว...มันต้องแบบนี้ถึงจะสะใจ” สิ้นคำพูด จินก็จัดการสวนสะโพกแกร่งกระแทกสวนขึ้นไปอย่างรุนแรงและรวดเร็ว จังหวะที่หนักหน่วงและกะทันหันทำให้ร่างของไอมิเอะถึงกับตัวลอยขึ้นจากน้ำครู่ห




![[Bad Boy’s Heart] โคตรพลาดที่ทิ้งเธอ](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


![แฟนฉันเป็นสุดยอดผู้ชายธงเขียว [ไทม์xมีนา]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)