บทที่ 3 (1/3)

บทที่ 3

ช่วงบ่ายวันพุธกลางสัปดาห์ แต๊งค์เดินทางมายังศูนย์ฝึกซ้อมของสโมสรทีมโวเท็กซ์เป็นวันแรกเพื่อทดสอบระบบเสียงและซ้อมพากย์การแข่งขันร่วมกับไปป์และเนส

ด้วยความที่อยากแต่งตัวให้ดูสุภาพเรียบร้อยสมกับฐานะสตรีมเมอร์พาร์ตเนอร์คนใหม่ที่ท่านประธานใหญ่คัดเลือกมาด้วยตัวเอง เมื่อวานนี้แต๊งค์จึงลงทุนควักกระเป๋าซื้อรองเท้าหนังหุ้มส้นคู่ใหม่เอี่ยมมาสวมคู่กับกางเกงสแล็กและเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีลูกจันทน์ ทว่าตั้งแต่ก้าวลงจากรถไฟฟ้าและเดินสำรวจรอบสตูดิโอฝึกซ้อมขนาดใหญ่ ขอบหนังแข็งๆ ด้านหลังรองเท้าก็เริ่มเสียดสีเข้ากับผิวเนื้ออ่อนเหนือส้นเท้าทั้งสองข้างจนถลอกปอกเปิกและแสบระบมไปหมดทุกก้าวที่เดิน

“ซี้ด~ กัดเก่งยิ่งกว่าหมาหน้าปากซอยอีกนะมึง” แต๊งค์แอบก้มลงมองรองเท้าหนังเจ้าปัญหาพร้อมบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ ขณะที่บุ๊คซึ่งวันนี้ติดเรียนวิชาเลือกอยู่ที่มหาวิทยาลัยส่งข้อความไลน์มาถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง

แต๊งค์รีบปรับสีหน้าให้กลับมาสดใสเมื่อไปป์และเนสเดินมาเปิดประตูเชิญเขาเข้าสู่ห้องส่งกระจกเก็บเสียงสำหรับนักพากย์ ทันทีที่ก้าวเข้าไปด้านใน ลมเย็นเยียบจากระบบปรับอากาศที่เปิดไว้ในอุณหภูมิต่ำเพื่อระบายความร้อนของกองทัพเซิร์ฟเวอร์และอุปกรณ์ถ่ายทอดสดก็ปะทะเข้ากับผิวเนื้อผ่านเนื้อผ้าเชิ้ตบางๆ จนแต๊งค์เผลอห่อไหล่เข้าหากัน

“ในห้องส่งอากาศจะเย็นหน่อยนะครับคุณแต๊งค์ ถ้าหนาวหรืออยากพักดื่มน้ำเมื่อไหร่บอกผมได้ตลอดเลยนะ” เนสเอ่ยบอกอย่างสุภาพขณะช่วยปรับระดับขาตั้งไมโครโฟนให้พอดีกับความสูงของแต๊งค์

“สบายมากครับคุณเนส แค่นี้จิ๊บๆ ครับ เริ่มซ้อมกันได้เลย!”

แต๊งค์ฉีกยิ้มกว้างตอบรับอย่างแข็งขัน เพราะเกรงใจทีมงานมืออาชีพทุกคนและไม่อยากถูกมองว่าเป็นเด็กใหม่เรื่องมากที่มาวันแรกก็ร้องขอโน่นนี่ สตรีมเมอร์ตัวเล็กจึงฝืนยืนประจำแท่นพากย์เพื่อซ้อมอ่านสคริปต์และฝึกพากย์จังหวะการเข้าปะทะจากภาพจำลองการแข่งขันของนักกีฬาทีมโวเท็กซ์อย่างตั้งใจ

เวลาล่วงเลยไปเกือบสองชั่วโมงเต็ม น้ำเสียงของแต๊งค์ยังคงฉะฉานและเต็มไปด้วยพลังที่ดึงดูดคนฟังจนไปป์ที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ ยกนิ้วโป้งชมไม่ขาดปาก แต่ภายใต้โต๊ะพากย์นั้น แต๊งค์กลับต้องแอบยกเท้าขวาขึ้นพักสลับกับเท้าซ้ายตลอดเวลาเพราะแผลรองเท้ากัดเหนือส้นเท้าเริ่มแสบแปลบจนแทบยืนเต็มฝ่าเท้าไม่ไหว แถมปลายนิ้วมือที่จับแผ่นสคริปต์ก็เริ่มเย็นเฉียบจนต้องแอบยกมือขึ้นลูบต้นแขนตัวเองแก้หนาวเป็นระยะ

ในจังหวะนั้นเอง บานประตูห้องควบคุมด้านหลังกระจกใสบานใหญ่ก็เปิดออก พร้อมกับการก้าวเข้ามาของไทป์ในชุดสูทสีขี้เถ้าเรียบกริบ โดยมีฟอสเดินถือแฟ้มงานตามเข้ามาด้วย

“เป็นยังไงบ้างเนส น้องซ้อมไปถึงไหนแล้ว” ฟอสเอ่ยถามเบาๆ ขณะมองผ่านกระจกใสเข้าไปในห้องส่ง

“จังหวะการรับส่งคำพูดกับกัปตันไปป์ดีมากเลยครับคุณฟอส แทบไม่ต้องแก้สคริปต์เลย” เนสตอบด้วยความชื่นชม

ทว่าไทป์ที่ยืนกอดอกมองผ่านกระจกใสเข้าไปกลับไม่ได้มองแค่ใบหน้าเปื้อนยิ้มของแต๊งค์ ดวงตาสีถ่านไม้คมกริบกวาดมองไล่ลงมาตั้งแต่ไหล่บางที่ห่อเกร็ง มือเรียวที่แอบลูบต้นแขนตัวเองยามเว้นจังหวะพูด ไปจนถึงท่ายืนที่ทิ้งน้ำหนักลงบนเท้าข้างเดียวอย่างผิดสังเกต

หัวคิ้วเข้มของผู้บริหารหนุ่มขมวดเข้าหากันทันที

“เนส สั่งพักเบรกการซ้อมสิบห้านาที แล้วให้ทีมงานออกไปพักดื่มกาแฟข้างนอกก่อน”

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่งการอย่างเฉียบขาดทำให้เนสและฟอสหันมามองหน้ากันด้วยความแปลกใจ แต่ก็รีบกดไมโครโฟนภายในแจ้งพักเบรกตามคำสั่งทันที ส่วนไทป์ไม่ได้รอให้ใครถามอะไรต่อ ขายาวก้าวตรงไปเปิดประตูห้องส่งกระจกแล้วเดินเข้าไปหาสตรีมเมอร์ตัวเล็กด้วยตัวเอง

เมื่อไปป์และทีมงานฝ่ายเสียงเดินออกไปพักดื่มน้ำด้านนอกกันหมดแล้ว แต๊งค์ก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ รีบเดินกะเผลกไปทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาบุนวมตรงมุมพักผ่อนของห้องส่งแล้วก้มลงแตะข้อเท้าตัวเองเบาๆ ด้วยความแสบ

แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วของแต๊งค์จะได้แตะโดนขอบรองเท้า เงาของชายหนุ่มไหล่กว้างคุ้นตาก็ก้าวเข้ามาหยุดยืนบดบังแสงไฟอยู่ตรงหน้า

แต๊งค์เงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ และในวินาทีถัดมา ไทป์ก็ปลดกระดุมเสื้อสูทสีขี้เถ้าเนื้อดีของตัวเองออก แล้วโน้มตัวลงมาวางเสื้อสูทที่ยังอบอวลไปด้วยไออุ่นจากร่างกายและกลิ่นไม้หอมอันสุขุมนุ่มลึกคลุมลงบนไหล่เล็กทั้งสองข้างของแต๊งค์อย่างเบามือ