บทที่ 5

หร่วนเย่วหนิงรับหน้าที่ดูแลเยี่ยนจิ่งเฉิน ตั้งแต่เปลี่ยนผ้าพันแผล ตรวจดูบาดแผลว่าเกิดการอักเสบหรือไม่ ไปจนถึงต้มยาและเช็ดตัวให้เขาในแต่ละวัน

ทว่าเยี่ยนจิ่งเฉินผู้เป็นคนไข้กลับยังคงนิ่งสงบและระมัดระวังตัวอยู่เสมอ แม้จะได้รับการดูแลจากนางและเหล่าศิษย์ในหุบเขาหมอเทวะ เขาก็ยังมิได้วางใจทั้งหมด

หรือบางที… นี่อาจเป็นนิสัยดั้งเดิมของเขา

บุรุษผู้นี้พูดน้อย เย็นชา และแฝงความระแวดระวังไว้ในทุกอากัปกิริยา แม้แต่เย่วหนิงที่คอยดูแลเขาอยู่ทุกวัน ยังอดรู้สึกอึดอัดยามถูกนัยน์ตาคู่คมจับจ้องไม่ได้

ทว่านางกลับไม่ถือสา

หากเป็นนางที่บาดเจ็บสาหัสจนสูญเสียความทรงจำ ต้องตื่นขึ้นมาในสถานที่แปลกหน้าโดยไม่รู้แม้กระทั่งว่าตนเองเป็นใคร นางเองก็คงไม่อาจไว้วางใจผู้ใดได้โดยง่ายเช่นกัน

“เจ้าดื่มยาเสียเถอะ ข้าจะเอาถ้วยข้าวไปเก็บก่อน”

เย่วหนิงวางชามยาลงบนโต๊ะข้างเตียง ก่อนเก็บถ้วยข้าวต้มที่นางทำมาให้ใส่ลงในตะกร้า จากนั้นจึงรวบรวมอุปกรณ์ทำแผลและจัดเก็บทุกอย่างให้เรียบร้อย

ทางด้านเยี่ยนจิ่งเฉินมิได้เอ่ยสิ่งใด เขาหยิบชามยาขึ้นดื่มแต่โดยดี

นัยน์ตาคู่คมยังคงสงบนิ่ง ทว่าในความเงียบนั้นกลับจับจ้องตามแผ่นหลังของเย่วหนิงอย่างพิจารณา ราวกับกำลังจดจำทุกอากัปกิริยาของนางเอาไว้

แม้เขาจะยังจำเรื่องราวของตนเองไม่ได้ แต่ส่วนลึกในใจก็รับรู้ถึงบุญคุณที่นางช่วยชีวิตเขาเอาไว้

สิ่งเดียวที่พอจะใช้ยืนยันตัวตนได้ในยามนี้ คงมีเพียงจี้หยกพยัคฆ์ที่ติดตัวมา

แต่ถึงจะมีมันอยู่ในมือแล้วอย่างไรเล่า?

เขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเองเป็นใคร มาจากที่ใด หรือควรเริ่มต้นตามหาความทรงจำที่หายไปจากตรงไหน ทุกสิ่งล้วนมืดมนจนไร้หนทาง

“แม่นางเย่วหนิง… ข้าต้องขอบใจเจ้ามาก ที่เสียสละเวลามาดูแลคนป่วยเช่นข้า”

เสียงของเยี่ยนจิ่งเฉินราบเรียบไร้อารมณ์ ทว่าคำกล่าวขอบคุณนั้นกลับจริงใจ

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยต่อ

“อันที่จริง… เจ้าไม่ต้องมาดูแลข้าด้วยตนเองก็ได้ ข้าพอจะช่วยเหลือตนเองได้บ้างแล้ว”

ถ้อยคำฟังดูสุภาพ ทว่าความหมายกลับแฝงระยะห่างเอาไว้อย่างชัดเจน

เยี่ยนจิ่งเฉินเพียงรู้สึกว่า บุรุษกับสตรีไม่ควรอยู่ตามลำพังด้วยกันบ่อยจนเกินไป ยิ่งนางเป็นสตรีที่ยังไม่รู้จักกันมาก่อน ก็ยิ่งไม่ควรให้ความใกล้ชิดเช่นนี้เกิดขึ้นบ่อยครั้ง

ทว่าอีกเหตุผลหนึ่งกลับอยู่ลึกลงไปกว่านั้น

เขาเองก็ไม่เข้าใจเช่นกันว่าเหตุใดจึงไม่อยากให้นางเข้าใกล้นัก ทั้งที่นางคือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเขาเอาไว้

เย่วหนิงหันกลับมาคลี่ยิ้มบางให้เขา นางไม่ได้แสดงสีหน้าไม่พอใจแม้แต่น้อย ก่อนกวาดตามองสำรวจอาการของเขาอย่างอ่อนโยน

‘จะว่าไปแล้ว… เขาก็ฟื้นตัวเร็วดี’

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายสามารถลุกนั่ง ดื่มยา และช่วยเหลือตนเองได้มากขึ้น นางจึงไม่ได้คิดฝืนใจเขา

“เช่นนั้น หากเจ้าอยากออกไปเดินเล่นด้านนอกก็ไปได้นะ”

นางกำชับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“เพราะเจ้าอาจจะนอนจนเบื่อ แต่ต้องระวังแผลให้ดีเล่า”

นัยน์ตาของเยี่ยนจิ่งเฉินไหววูบไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำอนุญาต เขาเองก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจึงอยากออกไปด้านนอกนัก

บางที… เขาอาจเพียงอยากเห็นใบหน้าของสตรีอีกคนที่เข้ามาดูแลเขาในยามที่เขาคุ้มคลั่งเมื่อวาน

‘ข้ามัวแต่ปวดศีรษะอย่างหนัก จนไม่ได้ถามชื่อนางเลย’

ความคิดนั้นผุดขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล แต่เขากลับไม่ได้ปัดมันออกไป

“ข้าไปก่อนนะ หากเจ้าต้องการสิ่งใด ก็ให้ศิษย์ที่อยู่แถวนี้ไปบอกข้าได้”

เย่วหนิงส่งยิ้มให้อีกครั้ง ก่อนหันกายหมายจะเดินออกจากห้อง

เยี่ยนจิ่งเฉินพยักหน้ารับอย่างเงียบงัน

ทว่าเมื่อเห็นว่าร่างเล็กกำลังจะก้าวพ้นประตู มือของเขากลับยื่นออกไปรั้งนางเอาไว้เสียก่อน

แม้แต่ตัวเขาเอง… ก็ยังไม่เข้าใจว่าตนเองกำลังจะรั้งนางไว้ด้วยเหตุใด

“เดี๋ยวก่อน แม่นางเย่วหนิง… ข้าขอถามอันใดเจ้าสักเรื่อง”

ร่างเล็กที่กำลังจะก้าวออกจากห้องชะงักฝีเท้า ก่อนหันกลับมามองเยี่ยนจิ่งเฉินอีกครั้ง

“มีสิ่งใดจะถามข้าหรือ…”

นางเอียงหน้าเล็กน้อย ดวงตาคู่งามมองเขาอย่างใสซื่อ รอคอยคำตอบโดยไม่เร่งรัด

นัยน์ตาของเยี่ยนจิ่งเฉินไหววูบ ฝ่ามือหนากำผ้าห่มแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง คล้ายกำลังเรียบเรียงความทรงจำอันเลือนรางในหัว

“ในตอนที่ข้าปวดศีรษะจนแทบจำสิ่งใดไม่ได้…”

น้ำเสียงของเขายังคงราบเรียบ ทว่าคิ้วกลับขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

“ข้าจำได้คลับคล้ายคลับคลาว่า มีสตรีผู้หนึ่งช่วยให้ข้าหายปวดหัว ก่อนที่ข้าจะหมดสติไป”

เขาเงยหน้าขึ้นสบตานางอย่างแน่วแน่ นัยน์ตาคู่คมยังคงเต็มไปด้วยความระมัดระวัง หากแต่ลึกลงไปกลับมีความสงสัยที่ปิดไม่มิด

หัวใจของเขาพลันบีบรัดขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ

“นางมีนามว่าอันใดหรือ”

ในที่สุด คำถามที่ค้างคาใจมาตลอดก็ถูกเอ่ยออกมา

เย่วหนิงเงียบไปครู่หนึ่ง

นางชั่งใจอยู่ในใจว่าจะบอกนามของญาติผู้พี่ดีหรือไม่ เพราะหร่วนหลิงซวงกำชับนางเอาไว้แล้วว่าไม่ต้องการให้เยี่ยนจิ่งเฉินรู้ว่านางเป็นผู้ช่วยเขาในวันนั้น

ทว่าเมื่อเห็นสีหน้าสงสัยของชายหนุ่ม นางกลับไม่อยากปิดบังเขา

ท้ายที่สุดความลังเลก็จางหายไป เย่วหนิงจึงเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“นั่นคือญาติผู้พี่ของข้าเอง นางมีนามว่าหร่วนหลิงซวง”

“เป็นบุตรสาวของหมอเทวะแห่งหุบเขาแห่งนี้”

นางหยุดเล็กน้อย ก่อนอธิบายต่อ

“เมื่อวานนางเป็นผู้ช่วยฝังเข็มระงับอาการปวดศีรษะให้เจ้า”

ทันทีที่ได้ยินนามนั้น เยี่ยนจิ่งเฉินพลันนิ่งงัน คล้ายมีบางอย่างแล่นผ่านห้วงความคิดอย่างรวดเร็ว

ใบหน้าของสตรีผู้หนึ่งปรากฏขึ้นในความทรงจำอันพร่าเลือน นัยน์ตาคู่คมสั่นไหว ก่อนความเจ็บแปลบจะแล่นผ่านกลางอกอย่างไม่มีที่มา

‘เหตุใด… เพียงแค่ข้านึกถึงนาง หัวใจถึงได้เจ็บปวดถึงเพียงนี้’

เขาขมวดคิ้วแน่น พยายามควานหาความทรงจำที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกของจิตใจ

‘ชื่อของนาง… คล้ายกับว่าข้าเคยได้ยินมาก่อน’

‘แต่เหตุใดข้าจึงนึกไม่ออกเลยเล่า’

ยิ่งฝืนคิด อาการปวดศีรษะก็ยิ่งทวีขึ้น เยี่ยนจิ่งเฉินยกมือทั้งสองข้างขึ้นกุมขมับ เมื่อความเจ็บตุบ ๆ เริ่มแล่นไปทั่วศีรษะ

“เจ้าเป็นอันใดหรือไม่ จิ่งเฉิน”

เย่วหนิงเห็นท่าไม่ดีจึงรีบก้าวเข้ามาดูอาการด้วยความเป็นห่วง

ทว่าในจังหวะที่มือของนางกำลังจะเอื้อมไปแตะตัวเขา เยี่ยนจิ่งเฉินกลับเบี่ยงกายหลบโดยสัญชาตญาณ

การเคลื่อนไหวรวดเร็วและเด็ดขาดจนเย่วหนิงชะงักมือค้างกลางอากาศ

ชายหนุ่มหลับตาลง พยายามกดความสับสนวุ่นวายในใจให้สงบ ก่อนสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ

“ไม่เป็นไร…” เขาเอ่ยเสียงเรียบ แม้ลมหายใจยังไม่สม่ำเสมอนัก

“ข้าแค่ปวดหัวนิดหน่อย ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว”

เยี่ยนจิ่งเฉินพิงแผ่นหลังกับหัวเตียง พยายามปรับลมหายใจให้กลับมาเป็นปกติ ก่อนกล่าวกับนางโดยไม่สบตา

“แม่นางเย่วหนิงไปทำธุระของเจ้าต่อเถอะ”

น้ำเสียงสุภาพ ทว่าชัดเจนว่าเขาต้องการอยู่เพียงลำพัง

เย่วหนิงยืนนิ่งอยู่ข้างเตียง นางมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างลังเลเล็กน้อย เมื่อครู่นี้เขาหลบมือของนางราวกับระวังตัวโดยสัญชาตญาณ ทำให้นางชะงักจนไม่รู้ว่าควรเข้าไปช่วยต่อหรือควรถอยออกมา

แต่เมื่อเห็นว่าอาการของเขาค่อย ๆ สงบลง นางจึงไม่คิดรบกวนเขาอีก

“เช่นนั้นเจ้าพักผ่อนเถอะ จะได้ไม่ปวดหัวอีก”

นางส่งยิ้มอ่อนให้เขา “ข้าไปก่อนนะ”

เยี่ยนจิ่งเฉินไม่ได้ตอบ เพียงพยักหน้ารับเบา ๆ

เย่วหนิงจึงหมุนกายเดินออกจากห้องอย่างเงียบ ๆ ก่อนปิดประตูลงอย่างแผ่วเบา

ภายในห้องกลับคืนสู่ความเงียบอีกครั้ง

เยี่ยนจิ่งเฉินนั่งนิ่งอยู่บนเตียงครู่หนึ่ง ก่อนเอื้อมมือไปหยิบจี้หยกพยัคฆ์ที่วางอยู่ข้างกายขึ้นมาพิจารณา ปลายนิ้วลูบผ่านเนื้อหยกอย่างช้า ๆ

ทว่าแทนที่จะนึกถึงเรื่องราวเกี่ยวกับตนเอง ความคิดกลับวกกลับไปยังสตรีผู้หนึ่ง

หร่วนหลิงซวง…

เขาหลับตาลงเล็กน้อย ภาพใบหน้าของนางยังคงติดอยู่ในห้วงความคิดอย่างไม่อาจสลัดออก

“ช่างคุ้นเคยนัก…” เสียงทุ้มพึมพำกับตนเอง

“ราวกับข้าเคยเห็นนางที่ไหนสักแห่ง”

เยี่ยนจิ่งเฉินลืมตาขึ้น นัยน์ตาคู่คมเต็มไปด้วยความสับสน

ทั้งที่เขาเพิ่งมาถึงที่นี่ และเพิ่งพบสตรีผู้นั้นเพียงครั้งเดียวแท้ ๆ แต่ความรู้สึกคุ้นเคยที่เกิดขึ้นในใจกลับชัดเจนเกินกว่าจะมองข้าม

เขากำจี้หยกในมือแน่นขึ้นเล็กน้อย ไม่ว่าอย่างไร เขาก็ยังไม่อาจหาคำตอบให้ความรู้สึกประหลาดนี้ได้

หร่วนหลิงซวงเป็นใครสำหรับเขากันแน่?

ท่านหมอเทวะหร่วนชางเซิงกลับมาถึงหุบเขาหมอเทวะของตน ก็ต้องชะงักฝีเท้าด้วยความแปลกใจ เมื่อเห็นเหล่าศิษย์สตรีน้อยใหญ่พากันมุงอยู่หน้าห้องพักฟื้นคนป่วย

หร่วนชางเซิงคงไม่สงสัยถึงเพียงนี้ หากสีหน้าของพวกนางไม่ได้เปล่งประกายระยิบระยับ ราวกับกำลังพบเจอเรื่องน่ายินดีอันใดนักหนา

“อู๋เฟิง… เจ้าไปสืบมาที ว่าพวกนางดีใจอันใดกันนัก”

“ขอรับ ท่านอาจารย์”

อู๋เฟิงรับคำ ก่อนตรงเข้าไปสอบถามเหล่าศิษย์ทันที

ท่านหมอหร่วนยืนมองความวุ่นวายตรงหน้าอย่างครุ่นคิด ดูเหมือนเพียงไม่กี่วันที่เขาขึ้นเขาไปกับศิษย์บางส่วน หุบเขาหมอเทวะของเขาจะคึกคักขึ้นมาไม่น้อย

ไม่รู้ว่ากลับมาคราวนี้จะได้รักษาคนป่วย หรือจะต้องมานั่งจัดการ เรื่องของเหล่าศิษย์ กันแน่

ไม่นานอู๋เฟิงก็รีบกลับมารายงาน สีหน้าของเขายังคงเต็มไปด้วยความแปลกใจ โดยเฉพาะเมื่อได้เห็นใบหน้าของบุรุษผู้มาใหม่ด้วยตาตนเอง

“เรียนท่านอาจารย์… ศิษย์พี่รองเย่วหนิงได้ช่วยพาบุรุษผู้หนึ่งกลับมารักษาขอรับ”

“เขาความจำเสื่อม จำเรื่องราวของตนเองไม่ได้แม้แต่น้อย”

“สิ่งเดียวที่พอใช้ยืนยันตัวตนได้ มีเพียงจี้หยกที่สลักนามของเขาเอาไว้ว่า ‘เยี่ยนจิ่งเฉิน’ เท่านั้นขอรับ”

หร่วนชางเซิงเหลือบมองใบหน้าของศิษย์ตน ก่อนเลิกคิ้วขึ้น

“นั่นเจ้าเป็นอันใดไป อู๋เฟิง?” เขาหรี่ตามองอีกฝ่ายอย่างจับพิรุธ

“ทำหน้าราวกับไปมีเรื่องบาดหมางกับผู้ใดมา”

หร่วนชางเซิงส่งตะกร้าที่บรรจุสมุนไพรล้ำค่าให้ศิษย์อีกคนรับไปเก็บ ทว่าสายตายังคงจับจ้องอู๋เฟิงไม่วาง

อู๋เฟิงทำปากเบ้ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

“หึ… ไม่มีอันใดขอรับ ท่านอาจารย์”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะอดเอ่ยต่อไม่ได้

“ก็แค่เจ้าแซ่เยี่ยนนั่น! มันรูปงามข้ามหน้าข้ามตาข้าเกินไปขอรับ!”

หร่วนชางเซิงนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างอดไม่อยู่

“ฮ่า ๆๆๆ!”

“ข้าชักอยากเห็นแล้วสิ ว่าคนแซ่เยี่ยนนั่นจะรูปงามเพียงใด ถึงทำให้ศิษย์ข้ารู้สึกอิจฉาได้ถึงเพียงนี้”

“หึ! ท่านอาจารย์ ใครว่าข้าอิจฉาเจ้านั่นกันขอรับ!”

อู๋เฟิงรีบเถียงกลับทันที สีหน้าจริงจังราวกับถูกกล่าวหาในเรื่องใหญ่โต

“ข้าเพียงรู้สึกว่าใบหน้าของมันช่างไม่รู้จักเกรงอกเกรงใจผู้ใดเสียบ้าง!”

“คนเราจะรูปงามถึงเพียงนั้นได้อย่างไรกัน”

เขาบ่นพึมพำด้วยสีหน้าหงุดหงิด ก่อนจะนึกบางอย่างขึ้นมาได้

“ข้าจะไปหาศิษย์พี่ไป๋กับศิษย์พี่เซี่ยก่อน ว่าเจ้าแซ่เยี่ยนนั่นมาอยู่ที่นี่กี่วันแล้ว”

กล่าวจบ ร่างสูงของอู๋เฟิงก็หมุนกายเดินฉับ ๆ เข้าไปในสำนักทันที ราวกับมีเรื่องสำคัญเร่งด่วนต้องไปจัดการ

ทิ้งให้ท่านหมอหร่วนได้แต่มองตามด้วยสีหน้าพูดไม่ออก ก่อนจะส่ายหน้าอย่างเอือมระอา

“ปากบอกว่าไม่อิจฉา…” เขาพึมพำกับตนเองพลางหัวเราะเบา ๆ

“แต่ถึงขั้นต้องไปสืบว่าอีกฝ่ายมาอยู่กี่วันแล้วเชียวหรือ?”