บทที่ 6

ท่านหมอหร่วนเดินกลับเรือนด้วยความเหนื่อยล้าเต็มที เพิ่งลงจากเขาแม้แต่ชาอุ่นๆก็ยังไม่ได้ดื่มให้ชุ่มคอ

แต่ยังไม่ทันที่หร่วนชางเซิงจะก้าวเข้าเรือนหลัก สายตาคู่คมก็เหลือบเห็นภรรยาและบุตรสาวกำลังเดินตรงมาหาเขาพอดี

“ท่านพ่อ… ในที่สุดท่านก็กลับมาสักทีนะเจ้าคะ”

หร่วนหลิงซวงรีบก้าวเข้าไปคล้องแขนบิดาด้วยความคิดถึง เพียงเห็นว่าบัดนี้ท่านอยู่ตรงหน้ายังแข็งแรงและปลอดภัยดี น้ำตาของนางก็แทบเอ่อคลอขึ้นมา

ภาพในความทรงจำจากชาติที่แล้วผุดขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้…

ภาพบิดาที่นอนจมกองเลือดอย่างไร้ลมหายใจ เพียงคิดถึงมัน หัวใจของนางก็เจ็บแปลบ

ครั้งนี้นางจะไม่มีวันยอมให้เหตุการณ์เช่นนั้นเกิดขึ้นอีก

“หลิงเอ๋อร์… เจ้าโตเป็นสาวเต็มตัวแล้วนะลูก เหตุใดยังทำตัวราวกับเป็นเด็กที่ต้องให้พ่อคอยเอาใจอยู่อีกเล่า”

แม้ปากจะเอ่ยตักเตือน แต่ฝ่ามือหนากลับยกขึ้นลูบเรือนผมของบุตรสาวอย่างเอ็นดู ราวกับในสายตาของเขา นางยังคงเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ ที่ชอบวิ่งเข้ามาออดอ้อนบิดาอยู่เช่นเดิม

หลินซูเจินมองภาพสองพ่อลูกตรงหน้าแล้วคลี่ยิ้มอย่างอ่อนโยน

“หลิงเอ๋อร์ รีบพาท่านพ่อของเจ้าเข้าไปนั่งพัก ดื่มชาสักถ้วยก่อนเถอะ”

“เจ้าค่ะ ท่านแม่”

หลิงซวงหันไปส่งยิ้มให้มารดา ก่อนจะกุมมือของท่านเอาไว้แน่น

สัมผัสอุ่นจากฝ่ามือของมารดาทำให้นางรู้สึกวางใจขึ้นมาอย่างประหลาด
ชาตินี้… นางจะไม่มีวันยอมให้ครอบครัวต้องพบจุดจบเช่นเดิมอีก

เมื่อทุกคนนั่งลงเรียบร้อยแล้ว หร่วนชางเซิงจึงยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างใจเย็น ก่อนเอ่ยถามขึ้นราวกับเพิ่งนึกถึงเรื่องหนึ่งได้

“หลิงเอ๋อร์… ตอนพ่อไม่อยู่ เย่วหนิงพาบุรุษที่ใดกลับมารักษาหรือ?”

เขาวางถ้วยชาลงเล็กน้อย

“เมื่อครู่ตอนกลับเข้ามาในหุบเขา พ่อเห็นเหล่าศิษย์สตรีน้อยใหญ่พากันรุมล้อมอยู่หน้าห้องพักฟื้นมากมายถึงเพียงนั้น”

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย แต่ยังคงสงบนิ่งตามนิสัย

ทว่าทันทีที่ได้ยินคำถาม ใบหน้าของหลิงซวงกลับหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด ความคับแค้นที่เพิ่งสงบไปพลันปะทุขึ้นมาอีกครั้ง

“ก็แค่คนใกล้ตายเท่านั้นเองเจ้าค่ะ”

นางตอบเสียงเรียบ ก่อนเบือนหน้าหนีอย่างไม่สบอารมณ์

“ไม่เห็นมีสิ่งใดให้ท่านพ่อต้องสนใจเขาเลย”

หร่วนชางเซิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนละสายตาจากถ้วยชาแล้วหันมองบุตรสาว คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย

นี่มันเรื่องอันใดกัน?

เมื่อครู่อู๋เฟิงยังบอกว่าบุรุษผู้นั้นรูปงามจนเหล่าศิษย์หญิงพากันตื่นเต้นไม่เป็นอันทำสิ่งใด แล้วเหตุใดหลิงเอ๋อร์ของเขาจึงมีท่าทีราวกับอยากให้คนผู้นั้นหายไปจากหุบเขาเสียเดี๋ยวนี้

แต่ก่อนที่เขาจะทันเอ่ยถาม หลินซูเจินกลับยื่นมือไปตบหลังมือบุตรสาวเบา ๆ พลางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

“แต่คนใกล้ตายที่เจ้ากำลังพูดถึง ก็เป็นเจ้ามิใช่หรือที่ช่วยยื้อชีวิตเขาแทบทั้งคืน”

“…”

หลิงซวงถึงกับพูดไม่ออก นางหันไปมองมารดาอย่างขัดใจ ก่อนนั่งกอดอก ทำหน้าบึ้งตึง

‘รู้เช่นนี้ ข้าน่าจะปล่อยให้เขาตาย ๆ ไปเสียตั้งแต่แรก!’

‘อยู่ไปก็รกหูรกตาข้านัก!’

หร่วนชางเซิงมองบุตรสาวอย่างพิจารณา ก่อนเอ่ยถาม

“จริงหรือ หลิงเอ๋อร์… เจ้าช่วยเขาเอาไว้หรือ?”

“เจ้าค่ะ ข้าช่วยเขาเอง” หลิงซวงตอบอย่างจำใจ

หลินซูเจินเห็นท่าทีของบุตรสาวก็อดยิ้มไม่ได้ ก่อนหันไปกล่าวกับสามีด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ

“ท่านพี่… หลิงเอ๋อร์ของเราเก่งกาจขึ้นมากแล้วนะเจ้าคะ ฝีมือการรักษาของนางยิ่งก้าวหน้าขึ้นมาก อีกหน่อยตำแหน่งผู้สืบทอดหมอเทวะคนต่อไป ท่านพี่ก็คงวางใจได้แล้ว”

หร่วนชางเซิงฟังแล้วมองบุตรสาวด้วยแววตาภาคภูมิใจ ก่อนหันกลับไปหาภรรยา

“เกิดสิ่งใดขึ้นหรือฮูหยิน? ไหนเจ้าลองเล่าให้พี่ฟังสักหน่อยเถิด”

หลินซูเจินจึงยิ้มบาง ก่อนหันไปมองบุตรสาวที่ยังคงนั่งทำหน้าบึ้งอยู่ข้างกาย

“ก็เจ้าแซ่เยี่ยนนั่นแหละเจ้าค่ะ” นางถอนหายใจเบา ๆ ก่อนเล่าต่อ

“เย่วหนิงเป็นผู้พบร่างของเขานอนจมกองเลือดอยู่ที่ตีนเขา จึงพากลับมารักษาที่หุบเขา”

“ทว่าอาการของเขาสาหัสมาก จนแทบไม่มีลมหายใจเหลืออยู่แล้ว โดยเฉพาะบาดแผลบริเวณหัวใจ นั่นต่างหากที่น่าเป็นห่วงที่สุด”

หร่วนชางเซิงฟังอย่างตั้งใจ สีหน้าค่อย ๆ จริงจังขึ้น

“ด้วยฝีมือของเย่วหนิงเพียงคนเดียว ย่อมไม่อาจรักษาเขาได้ นางจึงต้องมาขอให้หลิงเอ๋อร์ลงมือช่วย”

หลินซูเจินหันไปมองบุตรสาว ดวงตาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

“หลิงเอ๋อร์ใช้เวลารักษาเขาอยู่ตลอดทั้งคืน กว่าจะดึงเขากลับมาจากปากประตูความตายได้สำเร็จ”

“ตอนนั้นทุกคนต่างคิดว่าเขาคงไม่รอดแล้วแท้ ๆ แต่หลิงเอ๋อร์กลับทำได้”

หร่วนชางเซิงหันไปมองบุตรสาวด้วยแววตาภาคภูมิใจอย่างไม่ปิดบัง หลายปีมานี้เขาเฝ้าถ่ายทอดวิชาแพทย์และวิชาปรุงยาให้นางด้วยตนเอง ไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งบุตรสาวจะสามารถช่วยชีวิตคนที่แม้แต่หมอในหุบเขายังมองว่าไร้หนทางรอดได้

“ฮ่า ๆๆๆ ดี! ดีมาก!” เสียงหัวเราะของเขาดังก้องไปทั่วเรือน

“สมแล้วที่เป็นบุตรสาวของข้า ต่อไปเจ้าจะต้องเป็นหมอหัตถ์เทวะคนต่อไปอย่างแน่นอน!”

หลินซูเจินเองก็ยิ้มตามสามีด้วยความปลื้มใจ

ทว่าในความยินดีของบิดามารดา หลิงซวงกลับนั่งนิ่งไม่พูดไม่จา นางไม่ได้รู้สึกภูมิใจแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เมื่อนึกถึงบุรุษที่นอนอยู่ในห้องพักฟื้น ใบหน้าก็ยิ่งบึ้งตึงกว่าเดิม

หากย้อนเวลากลับไปได้… นางยังไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าจะยอมช่วยเขาหรือไม่

‘เฮ้อ…’ หลิงซวงถอนหายใจในใจอย่างเหนื่อยหน่าย

‘หวังว่าคนเนรคุณเช่นเยี่ยนจิ่งเฉินจะรู้จักสำนึกในพระคุณของข้าบ้างนะ’

‘ข้ายังไม่อยากเห็นใครต้องตายต่อหน้าต่อตา… และยิ่งไม่อยากต้องตายเพราะเขาอีกแล้ว’

ความคิดนั้นทำให้นางก้มหน้าลงเล็กน้อย