บทที่ 4

หร่วนเย่วหนิงรีบเข้ามาดูอาการของชายหนุ่มที่นางเป็นผู้พากลับมารักษาตั้งแต่รุ่งเช้า เมื่อรู้ว่าญาติผู้พี่ของนางสามารถยื้อชีวิตเขาเอาไว้ได้จนพ้นขีดอันตรายแล้ว

ทันทีที่ผลักประตูเปิด กลิ่นยาสมุนไพรหายากก็โชยเข้ามาแตะจมูก สายตาคู่งามกวาดมองเข้าไป ก่อนจะหยุดลงที่ร่างไร้สติบนเตียง

เย่วหนิงไม่รอช้า รีบเข้าไปตรวจดูบาดแผลของเขาว่าเกิดการอักเสบจนทำให้ตัวร้อนหรือไม่ ทว่าทันทีที่หลังมือแตะลงบนหน้าผาก ความร้อนที่แผ่ออกมาก็ทำให้นางมีสีหน้าตื่นตระหนก

“แย่แล้ว… เขาตัวร้อนมาก แผลคงจะอักเสบ”

นางรีบหาน้ำอุ่นพร้อมผ้าสะอาดมาทันที ก่อนชุบผ้าลงในน้ำแล้วค่อยๆ เช็ดตามใบหน้าและร่างกายของเขาเพื่อคลายความร้อน

ส่วนเยี่ยนจิ่งเฉินเริ่มรู้สึกตัวขึ้นจากสัมผัสเย็นชื้นของผ้าที่แตะลงบนผิวกาย ทว่าเพียงสติกลับคืนมา ความเจ็บปวดราวกับร่างทั้งร่างกำลังถูกฉีกกระชากก็ถาโถมเข้ามาพร้อมกัน

“อึก! ข้าปวดหัว…”

ใบหน้าหล่อเหลาซีดเซียวขมวดคิ้วแน่น ความเจ็บระบมจากบาดแผลทำให้สีหน้าของเขาเย็นชาขึ้นโดยไม่รู้ตัว

เย่วหนิงที่กำลังเช็ดใบหน้าให้เขาถึงกับชะงักมือ ก่อนจะรีบวางผ้าลงในอ่างน้ำ

“เจ้าฟื้นแล้ว… เป็นอย่างไรบ้าง เจ็บตรงไหนอีกหรือไม่”

น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความดีใจที่เห็นเขาได้สติกลับคืนมา

เยี่ยนจิ่งเฉินยังคงนิ่งงัน แม้ศีรษะจะปวดจนแทบทนไม่ไหว เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองสตรีตรงหน้าอย่างระแวดระวัง

ทว่าครู่ต่อมา ดวงตาคมกลับฉายแววครุ่นคิด เมื่อจำได้ว่านางคือสตรีที่ช่วยพาเขากลับมาจากตีนเขาเมื่อวันก่อน

“แม่นาง… เจ้าช่วยข้าเอาไว้หรือ”

เสียงของเขาแหบแห้งและแผ่วเบา ทว่าน้ำเสียงยังคงราบเรียบเย็นชาอย่างเป็นธรรมชาติ

ท่ามกลางความสับสน เยี่ยนจิ่งเฉินกลับรู้สึกได้ถึงภาพเลือนรางของสตรีอีกคนหนึ่งที่คอยรักษาเขาอยู่ เพียงแต่เขาจำใบหน้านางไม่ได้ชัดเจน เพราะในยามนั้นสติของเขาแทบดับสิ้นอยู่แล้ว

เย่วหนิงชะงักไป รอยยิ้มอ่อนหวานบนใบหน้าค่อยๆ เลือนหาย

นางเป็นเพียงผู้พาเขากลับมาที่หุบเขาหมอเทวะ แต่คนที่ลงมือรักษาและยื้อชีวิตเขาจากความตายเอาไว้ คือญาติผู้พี่ของนาง

‘ข้ารับปากพี่หญิงแล้วว่าจะไม่บอกเขาว่าเป็นนางที่ลงมือรักษาเขา’

เย่วหนิงไม่อยากโกหกเขาเลยสักนิด ทว่านี่คือคำรับปากที่นางให้ไว้กับหร่วนหลิงซวง

“ใช่… ข้าเป็นคนพาเจ้ามาที่นี่ และรักษาเจ้าเอง”

ทันทีที่ได้ยินคำตอบนั้น แววตาของเยี่ยนจิ่งเฉินก็ไหววูบเล็กน้อย แม้สีหน้าจะยังคงสงบนิ่ง ทว่าภายในใจกลับซาบซึ้งอย่างยิ่ง

สตรีตรงหน้าดูบอบบางถึงเพียงนี้ กลับเป็นผู้แบกร่างของเขากลับมารักษาด้วยตนเอง

“แม่นาง บุญคุณในครั้งนี้ ข้าคงไม่มีวันลืม”

เยี่ยนจิ่งเฉินพยายามขยับกายลุกขึ้นเพื่อคำนับขอบคุณนาง

ทว่าเย่วหนิงรีบยื่นมือห้ามเอาไว้ทันที

“อย่าเลย… เจ้าเจ็บหนักถึงเพียงนี้ โชคดีแล้วที่รอดมาได้”

นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ก่อนจะรีบกำชับด้วยความเป็นห่วง

“เจ้าห้ามขยับเด็ดขาด แผลตรงตำแหน่งหัวใจของเจ้าสาหัสที่สุด”

เยี่ยนจิ่งเฉินค่อยๆ เอนกายลงตามแรงประคองของเย่วหนิง ดวงตาคมยังคงจับจ้องใบหน้าสตรีตรงหน้าไม่วางตา

ทว่าความรู้สึกบางอย่างกลับผุดขึ้นในใจอย่างเลือนราง—สตรีตรงหน้ากับคนที่คอยรักษาเขาเมื่อคืน ช่างมีลักษณะไม่คล้ายคลึงกันเลยแม้แต่น้อย

เย่วหนิงลุกไปตักยาในหม้อที่เคี่ยวเอาไว้ ก่อนยกชามยากลับมายื่นให้เขาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน

“ค่อยๆ ดื่มเล่า ข้ายังเตรียมข้าวต้มเอาไว้ให้เจ้าด้วย”

“เจ้านี่เก่งนัก ร่างกายคงแข็งแรงมาก ถึงได้ฟื้นตัวเร็วถึงเพียงนี้”

นางเอียงคอมองเขาเล็กน้อย ก่อนถามด้วยความสนใจตามประสาหมอ

“เจ้าเป็นผู้ฝึกยุทธ์หรือ ร่างกายถึงได้แข็งแรงกว่าคนทั่วไปนัก”

ด้วยความเป็นหมอ นางย่อมรู้ดีว่าร่างกายของผู้ที่ฝึกวรยุทธ์นั้นแข็งแกร่งกว่าคนธรรมดา และย่อมฟื้นตัวจากบาดแผลได้รวดเร็วกว่าคนทั่วไปหลายเท่า

“แล้วเจ้าเป็นใคร มาจากที่ใด เหตุใดจึงถูกทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัสอยู่ที่ตีนเขาเช่นนั้น”

ฝ่ามือที่ถือชามยาของเยี่ยนจิ่งเฉินพลันชะงัก

เขาพยายามเค้นความทรงจำอย่างหนัก พยายามนึกว่าตนเองเป็นใคร และเหตุใดจึงมาอยู่ที่ตีนเขา ทั้งยังถูกไล่ล่าจนบาดเจ็บสาหัสถึงเพียงนี้

ทว่ายิ่งพยายามนึก ความเจ็บปวดกลับยิ่งแล่นพล่านขึ้นกลางศีรษะ ราวกับมีบางสิ่งกำลังบีบรัดสมองของเขาจนแทบระเบิด

ฝ่ามือที่ถือชามยาสั่นเทา ก่อนชามจะหลุดจากมือกระแทกพื้นดัง เพล้ง!

“อึก! ข้าคิดไม่ออก… ข้าปวดหัว!”

เยี่ยนจิ่งเฉินกุมขมับทั้งสองข้างแน่น สีหน้าซีดเผือดเต็มไปด้วยความสับสนและทรมาน

“ข้าเป็นใคร! ข้านึกไม่ออก!”

เขาส่ายศีรษะไปมาอย่างสิ้นหวัง เพราะไม่ว่าจะพยายามเพียงใด เขาก็จำไม่ได้ว่าตนเป็นใคร ชื่ออะไร หรือเหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่

เย่วหนิงเห็นเช่นนั้นก็ชะงักไป ก่อนได้สติและเข้าไปห้ามเขา ไม่ต้องการให้เขาฝืนคิดจนทำให้อาการทรุดหนักกว่าเดิม

“พอเถอะ… คิดไม่ออกก็ไม่เป็นไร”

“ไม่ต้องนึกแล้ว เจ้าบาดเจ็บหนักอยู่นะ อยู่นิ่งๆ สิ”

นางพยายามกดร่างของเขาเอาไว้ ทว่าคำปลอบกลับไม่ช่วยให้ความเจ็บปวดทุเลาลงแม้แต่น้อย ยิ่งเย่วหนิงพยายามห้าม เขากลับยิ่งดิ้นรนราวกับต้องการคว้าความทรงจำที่หลุดหายไปกลับคืนมา

“โอ๊ย! ข้าเป็นใคร… ข้าปวดหัว!”

“อ๊ากกก!”

เยี่ยนจิ่งเฉินกุมขมับแน่น นัยน์ตาคู่คมแดงก่ำราวกับย้อมด้วยโลหิต เสียงร้องแห่งความเจ็บปวดทำให้เย่วหนิงตกใจจนทำสิ่งใดไม่ถูก

เสียงโวยวายดังออกไปถึงด้านนอก จนหร่วนหลิงซวงและเหล่าศิษย์ที่อยู่ใกล้เคียงต่างพากันตกใจ

หลิงซวงรีบผลักประตูเข้ามาทันที

ภาพตรงหน้าทำให้นางชะงักไปชั่วขณะ เมื่อเห็นเยี่ยนจิ่งเฉินกำลังทรมานจากอาการความจำเสื่อมอย่างหนัก

“เยี่ยนจิ่งเฉิน…”

ชื่อของเขาหลุดออกจากริมฝีปากนางอย่างแผ่วเบาโดยไม่ทันรู้ตัว

แววตาคู่งามไหวระริก ความเจ็บปวดที่พยายามซ่อนไว้แทบทั้งคืนพลันตีตื้นขึ้นมา แต่เพียงชั่วพริบตา นางก็กดมันลงไปและรีบก้าวเข้าไปหาเขา

หลิงซวงหยิบเข็มเงินออกมา ก่อนฝังลงบนศีรษะของเยี่ยนจิ่งเฉินอย่างแม่นยำเพื่อระงับความเจ็บปวด

“จับเขาไว้ เย่วหนิง!”

“เจ้าค่ะ พี่หญิง!”

เย่วหนิงรีบกดร่างของเยี่ยนจิ่งเฉินเอาไว้สุดกำลัง ขณะที่หลิงซวงฝังเข็มลงตรงตำแหน่งสำคัญสามจุดอย่างรวดเร็ว

ไม่นาน ร่างที่กำลังดิ้นรนของเยี่ยนจิ่งเฉินก็ค่อยๆ สงบลง ก่อนหมดสติไปอีกครั้ง

“เฮ้อ! สงบลงสักที…”

หลิงซวงพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนค่อยๆ ดึงเข็มออกจากศีรษะของเขาทีละเล่ม แล้วเก็บกลับลงกระเป๋าอย่างระมัดระวัง

“พี่หญิง… นี่เขาความจำเสื่อมหรือเจ้าคะ”

คำถามของเย่วหนิงทำให้แววตาของหลิงซวงไหววูบไปชั่วขณะ ทว่านางกลับเก็บสีหน้าได้อย่างรวดเร็ว ก่อนจัดเข็มในกระเป๋าราวกับไม่ได้ใส่ใจกับคำถามนั้นมากนัก

“ใช่… จากอาการที่เจ้าเห็น เจ้าคนแปลกหน้านี่ความจำเสื่อม”

นางเงยหน้าขึ้นสบตาเย่วหนิง ขณะที่ฝ่ามือซึ่งถือกระเป๋าใส่เข็มกลับกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว จนปลายนิ้วจิกลงบนฝ่ามือ

‘วางใจเถอะ… เย่วหนิง ครั้งนี้ข้าจะไม่แย่งเขามาจากเจ้าแน่’

หมับ! เย่วหนิงรีบคว้ามือของหลิงซวงเอาไว้ แววตาเต็มไปด้วยความร้อนใจอย่างเห็นได้ชัด

“พี่หญิง แล้วแบบนี้ท่านจะช่วยรักษาเขาให้หายได้หรือไม่เจ้าคะ”

หลิงซวงสบดวงตาเว้าวอนของเย่วหนิงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนชักมือออกจากการเกาะกุมทันที สีหน้ายังคงเรียบนิ่งเช่นเดิม

“ข้าช่วยเจ้ารักษาเขาจนพ้นขีดอันตรายแล้ว เย่วหนิง เจ้ายังจะให้ข้าทำสิ่งใดอีกหรือ”

“ข้าช่วยเจ้ารักษาเขาจนพ้นขีดอันตรายแล้ว เย่วหนิง เจ้ายังจะให้ข้าทำสิ่งใดอีกหรือ”

“ข้าใช้ทั้งยาที่ดีที่สุด หายากที่สุด และล้ำค่าจนเกินกว่าที่ตัวเจ้าจะหาได้ ก็เพื่อช่วยชายแปลกหน้าที่เจ้าพากลับมา”

“ต่อจากนี้ เจ้าควรเป็นคนดูแลเขาเอง ไม่ใช่เอาแต่ร้องขอให้ข้าช่วยมากถึงเพียงนี้”

แววตาของเย่วหนิงสั่นไหว นางไม่กล้าเอ่ยสิ่งใดต่อ ได้แต่ก้มหน้ากำชายเสื้อเอาไว้แน่นอย่างประหม่า

“พี่หญิง ข้าขออภัยที่ร้องขอจากท่านมากเกินไปเจ้าค่ะ”

“เพียงท่านยอมช่วยเขา ก็ถือว่าดีมากแล้ว”

“ต่อจากนี้ข้าจะดูแลเขาต่อเองเจ้าค่ะ”

“แม้ว่าเขาจะจำอะไรไม่ได้เลยก็ตาม”

ประโยคสุดท้ายแผ่วเบาราวสายลม แววตาของนางเจือความรู้สึกผิด ราวกับเกรงว่าตนจะรบกวนญาติผู้พี่จนทำให้อีกฝ่ายรำคาญ

หลิงซวงถอนหายใจยาว นางรู้ดีว่าวันข้างหน้าจะเกิดสิ่งใดขึ้น

สักวันเยี่ยนจิ่งเฉินจะต้องได้ความทรงจำกลับคืนมา และเมื่อถึงเวลานั้น ฐานะที่แท้จริงของเขาก็ไม่ใช่เรื่องที่นางคิดจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวอีกแล้ว

“เช่นนั้น เจ้าก็ดูแลคนของเจ้าให้ดี ต่อจากนี้เจ้าคงรักษาเขาเองได้แล้ว”

“ในเมื่อข้าช่วยยื้อชีวิตเขากลับมาจากความตายได้ เรื่องเล็กน้อยอย่างทำแผลกับต้มยา เจ้าคงทำได้กระมัง เย่วหนิง”

“เจ้าค่ะ พี่หญิง ข้าจะไม่รบกวนท่านอีก”

“ต้องขอบคุณท่านมากที่สละเวลาช่วยเขาเอาไว้เจ้าค่ะ”

เย่วหนิงรีบยอบกายคำนับหลิงซวงทันที ด้วยเกรงว่าจะทำให้นางโกรธ และสิทธิ์ในการใช้ทรัพยากรสำหรับรักษาชายผู้นี้จะถูกริบคืนไป

หลิงซวงเมินหน้าหนี นางไม่ได้กล่าวสิ่งใด เพียงทอดสายตาไปยังเยี่ยนจิ่งเฉินบนเตียงด้วยแววตาเย็นชา

ทว่าภายใต้ความเย็นชานั้นกลับซ่อนทั้งความรัก ความเกลียด และความแค้นเอาไว้แน่นอก ความรู้สึกเหล่านั้นยังคงไม่จางหายไปไหน

“ท่านพ่อข้าคงลงเขามาแล้ว”

“หากอยากรักษาอาการความจำเสื่อมของเขา ก็ไปหาท่านพ่อข้า”

กล่าวจบ นางก็หันหลังเดินจากเย่วหนิงทันที ไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะมีสีหน้ายินดีเพียงใด เพราะหลิงซวงตัดสินใจแล้วว่าจะปล่อยมือจากเยี่ยนจิ่งเฉินอย่างแท้จริง

ทว่าก่อนที่ปลายเท้าจะก้าวพ้นธรณีประตู นางกลับหยุดชะงักลงเสียก่อน

ครู่หนึ่งจึงเอ่ยขึ้นโดยไม่หันกลับไปมอง

“เมื่อคืนตอนที่ข้ารักษาเขา ข้าเห็นจี้หยกที่ติดตัวเขามาด้วย”

“บนจี้สลักคำว่า ‘เยี่ยนจิ่งเฉิน’ เอาไว้ นั่นอาจเป็นชื่อของเขา”

เมื่อบอกข้อมูลที่ควรบอกแก่เย่วหนิงแล้ว หลิงซวงจึงก้าวออกจากห้องไปด้วยสีหน้าเจ็บปวด

ความรู้สึกทั้งหมดที่อัดแน่นอยู่ในอก นางทำได้เพียงเก็บมันเอาไว้เพียงลำพัง ไม่อาจระบายให้ผู้ใดรับรู้

ส่วนเย่วหนิงเมื่อได้ยินเรื่องจี้หยก นางก็รีบหันไปค้นหาทันที ก่อนพบว่ามันถูกวางอยู่ข้างกายเยี่ยนจิ่งเฉิน

นางหยิบจี้หยกลายพยัคฆ์ขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด เมื่อเห็นอักษรที่สลักชื่อ ‘เยี่ยนจิ่งเฉิน’ เอาไว้ ดวงตาของนางก็ไหววูบ

เย่วหนิงเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาของบุรุษบนเตียงอีกครั้ง ความสงสัยค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจ

“นี่เจ้า… เป็นใครกันแน่ เยี่ยนจิ่งเฉิน”