로그인กรณ์ละสายตาจากพี่สาว กลับมาจ้องมองคนที่ยืนกุมมือตัวเองแน่นอยู่ตรงหน้า สายตาคมกวาดมองตั้งแต่เส้นผมสีอ่อน เสื้อเชิ้ตตัวเก่งที่ซักจนเนื้อผ้าเริ่มบาง ไปจนถึงรอยยิ้มเจื่อนๆ ที่พยายามประดับไว้บนใบหน้าหวาน
“ผู้ชาย? แถมยังดูเหมือนเด็กเพิ่งเรียนจบ” เสียงทุ้มเอ่ยราบเรียบแต่กลับเต็มไปด้วยความปรามาส “พี่พิมพ์แน่ใจเหรอครับว่าจะให้เด็กนี่มาดูแลอิ่ม แถมยังต้องจับเอกสารสำคัญของฝ่ายบริหารด้วย งานบริษัทเราไม่ใช่ที่สำหรับให้เด็กจบใหม่มาฝึกงานนะครับ” คำพูดที่ตรงไปตรงมาและไร้ซึ่งความรักษาน้ำใจทำเอาน้ำเหนือรู้สึกหน้าชา ความประหม่าที่เคยกดทับไว้ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกอยากพิสูจน์ตัวเอง ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกๆ บังคับตัวเองไม่ให้หลบสายตาดุดันคู่นั้น “ผมอาจจะดูอายุน้อย แต่ผมมีความรับผิดชอบมากพอครับคุณกรณ์” น้ำเหนือพยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น “ผมผ่านงานผู้ช่วยธุรการมาแล้ว ผมรู้ว่าความลับของบริษัทคือสิ่งสำคัญที่สุด และสำหรับน้องอิ่ม... ผมมั่นใจว่าผมสามารถดูแลเขาด้วยความรักและความเอาใจใส่ได้ ไม่แพ้พี่เลี้ยงคนไหนที่คุณกรณ์เคยจ้างมาแน่นอนครับ” กรณ์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ประหลาดใจอยู่ลึกๆ ที่คนตัวเล็กกล้าต่อปากต่อคำแถมยังสบตาเขาตรงๆ ผิดกับพนักงานหลายคนที่มักจะก้มหน้าหลบตาเวลาถูกเขาตำหนิ ท่าทางอวดดีแต่แฝงไปด้วยความดื้อรั้นนั้นสะกิดความสนใจของซีอีโอหนุ่มขึ้นมาเงียบๆ ร่างสูงก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกก้าว จนน้ำเหนือได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายแนววู้ดดี้ผสมกลิ่นกาแฟจางๆ ลอยมาแตะจมูก มันเป็นกลิ่นที่ให้ความรู้สึกเย็นชาแต่ก็อันตรายในเวลาเดียวกัน “ความรับผิดชอบ... ไม่ได้วัดกันที่คำพูด” กรณ์กดเสียงต่ำลง นัยน์ตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโต “ในบ้านหลังนี้ กฎคือกฎ ข้อผิดพลาดเพียงเล็กน้อยก็อาจหมายถึงการถูกไล่ออกทันที โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับหลานของฉัน... ถ้าคิดว่าแบกรับความกดดันไม่ไหว ก็เก็บแฟ้มกลับบ้านไปซะตั้งแต่ตอนนี้” “ตากรณ์! อย่าไปขู่ขวัญน้องสิ เพิ่งมาถึงแท้ๆ” คุณพิมพ์รีบปราม ดึงแขนน้องชายให้ถอยห่างออกมา “พี่สัมภาษณ์เหนือแล้ว พี่ถูกใจ และน้องอิ่มก็ดูชอบเหนือมากด้วย แกอย่ามาทำหน้ายักษ์ใส่คนของพี่นะ” เพื่อเป็นการยืนยันคำพูดของผู้เป็นแม่ น้องอิ่มที่ยืนเงียบมาตลอดก็วิ่งเตาะแตะเข้าไปจับมือของน้ำเหนือ แกว่งไปมาเบาๆ แล้วช้อนตามองผู้เป็นลุง “คุณลุงดุพี่หมอเหนือทำไมฮะ พี่หมอเหนือใจดี ซ่อมฟิ้วๆ ให้อิ่มด้วย” สายตาที่แข็งกร้าวของท่านประธานหนุ่มอ่อนลงชั่วพริบตาเมื่อมองสบตากับหลานชายสุดที่รัก กรณ์ถอนหายใจยาวๆ มือหนายกขึ้นคลายปมเนคไทที่คอเสื้อเล็กน้อยเพื่อระบายความอึดอัด ก่อนจะปรายตามองน้ำเหนืออีกครั้ง คราวนี้แววตามีความประเมินและคาดโทษแฝงอยู่ “ก็ดี ในเมื่อพี่พิมพ์ตัดสินใจแล้ว ผมก็จะไม่ขัด” กรณ์หันหลังกลับ เตรียมเดินขึ้นบันไดไปยังห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นสอง แต่ก็ไม่วายทิ้งท้ายด้วยประโยคที่ทำเอาคนฟังขนลุกซู่ “แต่จำไว้... ฉันจะจับตาดูเธอทุกฝีก้าว น้ำเหนือ ถ้าเธอทำพลาดแม้แต่ครั้งเดียว เธอจะได้รู้ว่าฉันไม่ได้แค่ขู่” แผ่นหลังกว้างเดินหายลับขึ้นไปบนชั้นสอง ทิ้งไว้เพียงความเงียบและบรรยากาศที่ค่อยๆ คลายความตึงเครียดลง น้ำเหนือพรูลมหายใจออกมายาวเหยียดจนไหล่ลู่ รู้สึกเหมือนเพิ่งรอดพ้นจากการเผชิญหน้ากับพายุลูกใหญ่ “พี่ขอโทษแทนกรณ์มันด้วยนะ” คุณพิมพ์ลูบหลังน้ำเหนือเบาๆ ด้วยความเห็นใจ “มันก็เป็นคนแบบนี้แหละ ปากหนัก ขี้เก๊กไปอย่างนั้นเอง ตั้งแต่ที่บ้านโยนตำแหน่งประธานมาให้รับผิดชอบ มันก็เครียดจนติดนิสัยดุคนอื่นไปทั่ว แต่จริงๆ แล้วกรณ์เป็นคนรักครอบครัวมากนะ... เอาเถอะ เดี๋ยวพี่ให้ป้าแม่บ้านพาเราไปดูห้องพักนะ พักผ่อนเก็บของให้เรียบร้อย พรุ่งนี้ค่อยเริ่มงานจริงจัง” “ขอบคุณครับคุณพิมพ์” น้ำเหนือส่งยิ้มบางๆ ให้ ขณะที่เดินตามแม่บ้านไปยังโซนห้องพักด้านหลังคฤหาสน์ น้ำเหนืออดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมองยังชั้นสองของบ้านอีกครั้ง ก้อนเนื้อในอกซ้ายยังคงเต้นแรงด้วยจังหวะที่ผิดปกติ เขาได้งานนี้แล้ว... ได้ที่พัก ได้เงินเดือนที่มากพอจะจุนเจือครอบครัว แต่ข้อแลกเปลี่ยนคือการต้องใช้ชีวิตอยู่ใต้ชายคาเดียวกับผู้ชายที่ดูอันตรายและเย็นชาที่สุดเท่าที่เขาเคยพบมา น้ำเหนือกระชับสายเป้บนบ่าแน่น บอกตัวเองให้เข้มแข็ง เขาจะต้องทำงานนี้ให้ดีที่สุด จะไม่ยอมให้ประธานจอมหยิ่งคนนั้นมาสบประมาทได้เด็ดขาด! แววตามุ่งมั่นจุดประกายขึ้นในความเงียบ โดยที่เจ้าตัวไม่รู้เลยว่า... การก้าวเข้ามาในคฤหาสน์หลังนี้ จะเปลี่ยนชีวิตที่แสนธรรมดาของเขาไปตลอดกาลนัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังสั่นระริก แววตาของกรณ์ไม่ได้มีเพียงแค่ความหิวกระหายจากฤทธิ์ยา แต่มันเจือปนไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจและความโหยหาที่ถูกกักเก็บไว้มาเนิ่นนาน“ทำไมต้องผลักไสฉัน... รังเกียจฉันมากนักหรือไงน้ำเหนือ” ปลายนิ้วสากไล้ไปตามโครงหน้าหวานอย่างหลงใหล สัมผัสที่เต็มไปด้วยความหนักหน่วงและเว้าวอน “อยากให้ฉันไปหาผู้หญิงคนอื่นมากนักใช่ไหม... หึ แต่เสียใจด้วยนะ เพราะคนที่ฉันต้องการ... มีแค่เธอคนเดียว”ประโยคสารภาพที่พรั่งพรูออกมาทำเอากำแพงในใจของน้ำเหนือพังทลายลงจนไม่เหลือเศษซาก หยาดน้ำตาไหลทะลักออกมาอย่างไม่อาจอดกลั้น เขาจะไปรังเกียจผู้ชายคนนี้ได้อย่างไร ในเมื่อหัวใจทั้งดวงมันตกเป็นของท่านประธานมาตั้งแต่วันที่อีกฝ่ายก้มลงต่อเลโก้ให้หลานชายแล้ว สิ่งที่เขาทำลงไปทั้งหมด ก็แค่พยายามปกป้องหัวใจตัวเองไม่ให้บอบช้ำจากความแตกต่างทางสังคมเท่านั้น“ผมไม่ได้รังเกียจ...” น้ำเหนือสะอื้น ส่ายหน้าไปมาจนเส้นผมสีอ่อนกระจายเต็มพรม “แต่เราต่างกันเกินไป... ฮึก... พรุ่งนี้เช้า ถ้าคุณกรณ์ตื่นมา คุณกรณ์อาจจะเสียใจที่ทำแบบนี้กับผม”“ช่างหัวความแตกต่างสิ!” กรณ์คำรามเสียงต่ำ สติเส้นสุดท้
ปัง!เสียงบานประตูไม้สักสลักลายถูกเตะปิดลงอย่างแรงจนผนังห้องแทบสั่นสะเทือน ตามมาด้วยเสียงกดล็อกอัตโนมัติที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของคนถูกอุ้ม น้ำเหนือเบิกตากว้าง หัวใจเต้นกระหน่ำรัวเร็วราวกับกลองรบเมื่อแผ่นหลังบางถูกวางลงบนเตียงคิงไซซ์หนานุ่มกลางห้องนอนกว้างขวางที่เขาไม่เคยย่างกรายเข้ามาเลยสักครั้งแสงไฟจากโคมไฟหัวเตียงสลัวราง ส่องให้เห็นใบหน้าคมคายของท่านประธานหนุ่มที่กำลังยืนหอบหายใจอยู่ปลายเตียง สภาพของกรณ์ในเวลานี้ช่างห่างไกลจากคำว่าสมบูรณ์แบบ เนคไทถูกกระชากทิ้งไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เสื้อเชิ้ตสีขาวหลุดลุ่ยเปียกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อจนแนบลู่ไปกับมัดกล้ามเนื้อ แผงอกกว้างกระเพื่อมขึ้นลงอย่างหนักหน่วงตามจังหวะการสูดอากาศเข้าปอดน้ำเหนือรีบขยับตัวถอยกรูดไปจนชิดหัวเตียง สัญชาตญาณเอาตัวรอดร้องเตือนให้เขาวิ่งหนี ทว่าภาพที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้สองขาไร้เรี่ยวแรงเขาเพิ่งจะลงไปดื่มน้ำเย็นๆ ในครัวเมื่อไม่กี่นาทีก่อน เพียงเพื่อจะดับความร้อนรุ่มในใจจากภาพข่าวงานสังคมบ้าๆ นั่น เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าการบังเอิญพบเจอเจ้านายกลางดึกในสภาพควบคุมตัวเองไม่อยู่ จะพลิกผันสถานการณ์ให้กลายมาเป็นความสุ่มเสี
คำแก้ตัวถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากหยักร้อนระอุฉกวูบลงมาบดขยี้กลีบปากบางอย่างดุดันและเอาแต่ใจ สัมผัสที่ไม่ได้มีความนุ่มนวลหรืออ่อนโยนเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย มันเต็มไปด้วยความกระหายหิวและการลงทัณฑ์คนดื้อรั้นที่บังอาจผลักไสเขาไปให้คนอื่นรสชาติของแชมเปญชั้นเลิศที่หลงเหลืออยู่บนปลายลิ้นของกรณ์ ผสมผสานกับความฝาดเฝื่อนของแรงอารมณ์ คุกคามเข้ามาในโพรงปากหวานอย่างจาบจ้วง ฝ่ามือใหญ่ล็อคท้ายทอยของคนตัวเล็กเอาไว้แน่น บังคับให้รับจูบที่หนักหน่วงจนน้ำเหนือแทบจะขาดใจ“อื้อ... อ่อยยย (ปล่อย) ...”น้ำเหนือประท้วงในลำคอ สองมือทุบตีลงบนบ่ากว้างอย่างสะเปะสะปะ น้ำตาแห่งความหวาดกลัวและความสับสนไหลรินลงมาอาบแก้ม ทว่ายิ่งดิ้นรน กรณ์ก็ยิ่งบดเบียดริมฝีปากลงมาแนบแน่นขึ้น ฟันคมขบเม้มลงบนกลีบปากล่างจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ บังคับให้อีกฝ่ายเผยอปากออกเพื่อเรียกร้องหาอากาศหายใจ ซึ่งนั่นก็เป็นการเปิดทางให้ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหอมหวานภายในได้อย่างง่ายดายเรียวลิ้นเกี่ยวกระหวัดดูดดึงอย่างเอาแต่ใจ สัมผัสที่ปลุกเร้าอย่างรุนแรงทำเอาเรี่ยวแรงในการต่อต้านของน้ำเหนือค่อยๆ มลายหายไป ร่างบางอ่อนระทวยลงราวกับขี้
“ใครน่ะ! ขโมยเหรอ!” น้ำเหนือตะโกนถามเสียงสั่น พยายามทำใจดีสู้เสือทว่าภาพที่ปรากฏอยู่ตรงกรอบประตูห้องครัว กลับทำให้ไม้กวาดในมือของน้ำเหนือร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังแกรก“คะ... คุณกรณ์!”ร่างสูงใหญ่ของประธานบริษัทกำลังยืนโอนเอน มือข้างหนึ่งยันกรอบประตูเอาไว้เพื่อพยุงตัว สภาพของกรณ์ในตอนนี้ทำเอาน้ำเหนือแทบหยุดหายใจ เสื้อเชิ้ตสีขาวหลุดลุ่ยเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจนแนบลู่ไปกับมัดกล้ามเนื้อหน้าอก ลำคอแกร่งและใบหน้าแดงจัดราวกับคนจับไข้สูง นัยน์ตาสีเข้มที่เคยมองเขาอย่างเย็นชา บัดนี้กลับฉ่ำปรือและเต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความปรารถนาที่ปิดไม่มิด“คุณกรณ์! เป็นอะไรครับ ทำไมสภาพเป็นแบบนี้!” น้ำเหนือทิ้งความห่างเหินที่เพียรสร้างมาตลอดสามวันไปจนหมดสิ้น ร่างโปร่งถลันตัวเข้าไปประคองร่างหนาที่กำลังจะทรุดลงกับพื้นด้วยความตกใจสุดขีดทันทีที่ฝ่ามือบางสัมผัสลงบนท่อนแขนแกร่ง ความเย็นจากปลายนิ้วของน้ำเหนือก็ส่งผ่านเข้าสู่ผิวเนื้อที่ร้อนผ่าวของกรณ์ราวกับหยดน้ำทิพย์ที่ชโลมลงบนผืนทรายแห้งผาก กรณ์ครางฮือในลำคออย่างพึงพอใจ สติสัมปชัญญะเส้นสุดท้ายขาดผึงลงในวินาทีนั้นเองกลิ่นหอมสะอาดคล้ายแป้งเด็กผสมสบู่เหลวอันเป็นเอกลักษณ
รถยุโรปคันหรูพุ่งทะยานเข้ามาจอดเทียบหน้ามุขคฤหาสน์ตระกูลดังด้วยความเร็วที่มากกว่าปกติ เสียงยางรถเสียดสีกับพื้นถนนหินกรวดดังลั่นฝ่าความเงียบงันของยามวิกาล ทันทีที่รถจอดสนิท ธนารีบปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วเปิดประตูลงมา หวังจะอ้อมไปเปิดประตูหลังเพื่อพยุงร่างของเจ้านายที่กำลังตกอยู่ในสภาวะวิกฤตทว่ายังไม่ทันที่เลขาหนุ่มจะเอื้อมมือไปแตะที่จับ ประตูรถฝั่งผู้โดยสารก็ถูกผลักออกอย่างแรงเสียก่อนร่างสูงใหญ่ของประธานกรณ์ก้าวลงมาจากรถด้วยสภาพที่แทบจะไม่เหลือเค้าโครงของซีอีโอมาดเนี้ยบ เสื้อสูททักซิโด้ราคาแพงถูกถอดทิ้งไว้บนเบาะ เนคไทสีน้ำเงินเข้มที่เขาแสนเกลียดชังถูกกระชากออกจนยับยู่ยี่ กระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวถูกปลดออกลึกจนถึงกลางอก เผยให้เห็นแผงอกแกร่งที่กำลังหอบกระเพื่อมอย่างหนักหน่วง หยาดเหงื่อเม็ดโตผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคาย นัยน์ตาสีรัตติกาลที่เคยมองทุกสิ่งอย่างเยือกเย็น บัดนี้กลับแดงก่ำและสั่นระริกไปด้วยแรงอารมณ์ดิบเถื่อนที่ถูกกระตุ้นด้วยฤทธิ์ยา“บอสครับ! ให้ผมช่วยพยุงเข้าไปเถอะครับ บอสเดินแทบจะไม่ไหวแล้วนะครับ!” ธนาถลาเข้าไปกางแขนเตรียมรับร่างเจ้านายที่ยืนโงนเงน“ไม่ต้อง!”เสียงทุ้มตวาดลั่น แหบพร่าแล
“พะ... พี่กรณ์! ทำไมต้องรุนแรงด้วยคะ มีนแค่หวังดี” ชลิตาแสร้งทำหน้าตกใจ แต่ในตาขัดขืนความดุดันของชายหนุ่มไม่ได้ หล่อนพยายามจะพุ่งเข้าไปประคองอีกครั้ง “พี่กรณ์เดินไม่ไหวแล้วนะคะ ไปพักที่ห้องสวีทชั้นบนเถอะค่ะ มีนเปิดห้องเตรียมไว้แล้ว เดี๋ยวมีนจะ ‘ดูแล’ พี่กรณ์เองนะคะ”คำพูดหน้าไม่อายนั้นทำเอากรรไกรกรามของกรณ์ขบแน่นจนแทบแหลก เขาโกรธจนเลือดขึ้นหน้า แต่ร่างกายกลับทรยศ ขาทั้งสองข้างเริ่มสั่นสะท้านจากแรงอารมณ์ที่ปะทุขึ้นจนแทบควบคุมไม่อยู่“ออกไปให้พ้นหน้าฉัน... ก่อนที่ฉันจะสั่งยุบโปรเจกต์ร่วมทุนทั้งหมดของพ่อเธอ!” กรณ์เค้นเสียงลอดไรฟัน นัยน์ตาสีรัตติกาลวาวโรจน์ราวกับมัจจุราชที่พร้อมจะฉีกทึ้งทุกคนที่ขวางหน้าคำขู่นั้นทำเอาชลิตาหน้าซีดเผือด ชะงักค้างอยู่กับที่ด้วยความหวาดกลัว หล่อนรู้ดีว่ากรณ์ไม่ได้ขู่เล่น อิทธิพลของตระกูลเขามากพอที่จะบดขยี้บริษัทของหล่อนให้ล้มละลายได้ในพริบตา“บอส! เกิดอะไรขึ้นครับ!” ธนาที่เพิ่งเดินกลับมาจากห้องน้ำ รีบวิ่งแหวกวงล้อมคนมุงเข้ามาประคองร่างเจ้านายที่ยืนโงนเงน “บอส ตัวร้อนจี๋เลย เป็นอะไรครับเนี่ย”“ไอ้ธนา... พาฉันออกไปจากที่นี่... เดี๋ยวนี้!” กรณ์ออกคำสั่งด้วยน้ำเส





![10 Years ago [10 ปีที่แอบรัก] (BL- Mpreg)](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

