로그인แสงแดดอ่อนยามเช้าทอดผ่านช่องหน้าต่างบานใหญ่ บรรยากาศภายในคฤหาสน์หลังงามยังคงเงียบสงบ แต่สำหรับ ‘น้ำเหนือ’ วันเริ่มต้นการทำงานวันแรกของเขาเริ่มขึ้นตั้งแต่ฟ้าเพิ่งสาง ร่างโปร่งในชุดเสื้อยืดสีขาวสะอาดตาและกางเกงสแล็กสีเข้มก้าวออกจากห้องพักส่วนตัวตรงไปยังโซนห้องครัวด้านหลัง
กลิ่นข้าวต้มหอมกรุ่นลอยแตะจมูก ป้าแม่บ้านวัยกลางคนที่น้ำเหนือเพิ่งทราบชื่อเมื่อวานว่า ‘ป้าใจ’ กำลังง่วนอยู่หน้าเตา ชายหนุ่มระบายยิ้มบางๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปหาพร้อมเอ่ยทักทายเสียงใส "อรุณสวัสดิ์ครับป้าใจ มีอะไรให้เหนือช่วยไหมครับ" หญิงสูงวัยสะดุ้งเล็กน้อย หันมามองผู้มาใหม่ด้วยรอยยิ้มประหลาดใจ "อ้าว คุณเหนือ ทำไมตื่นเช้าจังเลยคะ หน้าที่ดูแลคุณๆ ปล่อยให้เป็นงานของแม่บ้านเถอะค่ะ คุณเหนือมีหน้าที่ดูแลน้องอิ่ม ไม่ต้องลำบากหรอก" "ไม่ลำบากเลยครับ ปกติผมก็ตื่นเวลานี้อยู่แล้ว ให้ผมช่วยเถอะนะครับ ป้าใจจะได้เสร็จงานไวๆ" ไม่พูดเปล่า น้ำเหนือถลกแขนเสื้อขึ้นแล้วเดินไปหยิบชามกระเบื้องเคลือบมาเตรียมรอตักข้าวต้ม ท่าทางคล่องแคล่วและไม่ถือตัวทำให้ป้าใจนึกเอ็นดูเด็กหนุ่มคนนี้ขึ้นมาทันที เมื่อถึงเวลาเจ็ดโมงเช้า น้ำเหนือก็ปลีกตัวขึ้นไปบนชั้นสองเพื่อปลุก ‘น้องอิ่ม’ ทันทีที่เปิดประตูห้องนอนสีฟ้าพาสเทลเข้าไป ภาพก้อนผ้าห่มที่ขดตัวกลมกิ๊กอยู่กลางเตียงก็ทำให้รอยยิ้มเอ็นดูผุดขึ้นบนริมฝีปากบาง ชายหนุ่มค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งริมเตียง สอดมือเข้าไปใต้ผ้าห่มแล้วลูบแผ่นหลังเล็กเบาๆ "น้องอิ่มครับ เช้าแล้วนะ พระอาทิตย์มาเคาะหน้าต่างเรียกแล้วครับ" เสียงทุ้มหวานกระซิบชิดใบหูเล็ก เด็กชายขยับตัวยุกยิก ครางอืออาในลำคอแล้วซุกหน้าหนีแสงไฟ "อื้อ... อิ่มยางง่วง" "ถ้ายังง่วง วันนี้หุ่นยนต์ผู้พิทักษ์คงต้องออกไปปราบสัตว์ประหลาดคนเดียวแล้วสิครับ แย่จังเลยน้า" น้ำเหนือแกล้งทำเสียงเศร้า พร้อมกับหยิบหุ่นยนต์ตัวโปรดที่ซ่อมให้เมื่อวานมาเดินเตาะแตะบนที่นอน ได้ผล ก้อนผ้าห่มขยับยุกยิกก่อนที่เจ้าตัวเล็กจะโผล่หัวหูฟูๆ ออกมา นัยน์ตากลมโตปรือขึ้นมองพี่หมอเหนือของเขา ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างแล้วโผเข้ากอดคอชายหนุ่มเต็มรัก "อิ่มตื่นแย้ว! อิ่มจะไปสู้กับฉัตว์ปะหลาด!" เสียงหัวเราะคิกคักของเด็กน้อยดังลั่นห้อง น้ำเหนือจัดการพาตัวแสบไปอาบน้ำแต่งตัวได้อย่างราบรื่นไร้เสียงงอแง จนกระทั่งอุ้มเด็กลงมาถึงห้องอาหารด้านล่าง ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้าของน้ำเหนือพลันชะงักค้าง เมื่อสายตาปะทะเข้ากับร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะ ‘คุณกรณ์’ อยู่ในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มจัด ทรงผมถูกเซ็ตเรียบเนี้ยบไร้ที่ติ นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวกำลังกวาดมองข้อความบนไอแพดในมือ ขณะที่อีกมือยกแก้วกาแฟดำขึ้นจิบ บรรยากาศรอบตัวท่านประธานหนุ่มยังคงแผ่รังสีเยือกเย็นและทรงอำนาจจนน้ำเหนือเผลอกลั้นหายใจ "อ้าว เหนือ พาน้องอิ่มลงมาแล้วเหรอ มานั่งสิลูก" คุณพิมพ์ที่นั่งอยู่อีกฝั่งเอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้มกว้าง เธออยู่ในชุดทำงานเตรียมพร้อมออกไปบริษัท "คุณลุงฮะ! หม่ามี้!" น้องอิ่มดิ้นขลุกขลักขอลงจากอ้อมแขนน้ำเหนือ แล้ววิ่งเตาะแตะไปเกาะขาเก้าอี้ของคุณลุงสุดเนี้ยบ กรณ์ละสายตาจากหน้าจอ วางแก้วกาแฟลง เสียงถอนหายใจแผ่วเบาดังขึ้นก่อนที่วงแขนแกร่งจะช้อนตัวหลานชายขึ้นมานั่งบนตัก "วิ่งระวังหน่อยอิ่ม เดี๋ยวก็ล้มหน้าฟาดพื้นหรอก"นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังสั่นระริก แววตาของกรณ์ไม่ได้มีเพียงแค่ความหิวกระหายจากฤทธิ์ยา แต่มันเจือปนไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจและความโหยหาที่ถูกกักเก็บไว้มาเนิ่นนาน“ทำไมต้องผลักไสฉัน... รังเกียจฉันมากนักหรือไงน้ำเหนือ” ปลายนิ้วสากไล้ไปตามโครงหน้าหวานอย่างหลงใหล สัมผัสที่เต็มไปด้วยความหนักหน่วงและเว้าวอน “อยากให้ฉันไปหาผู้หญิงคนอื่นมากนักใช่ไหม... หึ แต่เสียใจด้วยนะ เพราะคนที่ฉันต้องการ... มีแค่เธอคนเดียว”ประโยคสารภาพที่พรั่งพรูออกมาทำเอากำแพงในใจของน้ำเหนือพังทลายลงจนไม่เหลือเศษซาก หยาดน้ำตาไหลทะลักออกมาอย่างไม่อาจอดกลั้น เขาจะไปรังเกียจผู้ชายคนนี้ได้อย่างไร ในเมื่อหัวใจทั้งดวงมันตกเป็นของท่านประธานมาตั้งแต่วันที่อีกฝ่ายก้มลงต่อเลโก้ให้หลานชายแล้ว สิ่งที่เขาทำลงไปทั้งหมด ก็แค่พยายามปกป้องหัวใจตัวเองไม่ให้บอบช้ำจากความแตกต่างทางสังคมเท่านั้น“ผมไม่ได้รังเกียจ...” น้ำเหนือสะอื้น ส่ายหน้าไปมาจนเส้นผมสีอ่อนกระจายเต็มพรม “แต่เราต่างกันเกินไป... ฮึก... พรุ่งนี้เช้า ถ้าคุณกรณ์ตื่นมา คุณกรณ์อาจจะเสียใจที่ทำแบบนี้กับผม”“ช่างหัวความแตกต่างสิ!” กรณ์คำรามเสียงต่ำ สติเส้นสุดท้
ปัง!เสียงบานประตูไม้สักสลักลายถูกเตะปิดลงอย่างแรงจนผนังห้องแทบสั่นสะเทือน ตามมาด้วยเสียงกดล็อกอัตโนมัติที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของคนถูกอุ้ม น้ำเหนือเบิกตากว้าง หัวใจเต้นกระหน่ำรัวเร็วราวกับกลองรบเมื่อแผ่นหลังบางถูกวางลงบนเตียงคิงไซซ์หนานุ่มกลางห้องนอนกว้างขวางที่เขาไม่เคยย่างกรายเข้ามาเลยสักครั้งแสงไฟจากโคมไฟหัวเตียงสลัวราง ส่องให้เห็นใบหน้าคมคายของท่านประธานหนุ่มที่กำลังยืนหอบหายใจอยู่ปลายเตียง สภาพของกรณ์ในเวลานี้ช่างห่างไกลจากคำว่าสมบูรณ์แบบ เนคไทถูกกระชากทิ้งไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เสื้อเชิ้ตสีขาวหลุดลุ่ยเปียกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อจนแนบลู่ไปกับมัดกล้ามเนื้อ แผงอกกว้างกระเพื่อมขึ้นลงอย่างหนักหน่วงตามจังหวะการสูดอากาศเข้าปอดน้ำเหนือรีบขยับตัวถอยกรูดไปจนชิดหัวเตียง สัญชาตญาณเอาตัวรอดร้องเตือนให้เขาวิ่งหนี ทว่าภาพที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้สองขาไร้เรี่ยวแรงเขาเพิ่งจะลงไปดื่มน้ำเย็นๆ ในครัวเมื่อไม่กี่นาทีก่อน เพียงเพื่อจะดับความร้อนรุ่มในใจจากภาพข่าวงานสังคมบ้าๆ นั่น เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าการบังเอิญพบเจอเจ้านายกลางดึกในสภาพควบคุมตัวเองไม่อยู่ จะพลิกผันสถานการณ์ให้กลายมาเป็นความสุ่มเสี
คำแก้ตัวถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากหยักร้อนระอุฉกวูบลงมาบดขยี้กลีบปากบางอย่างดุดันและเอาแต่ใจ สัมผัสที่ไม่ได้มีความนุ่มนวลหรืออ่อนโยนเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย มันเต็มไปด้วยความกระหายหิวและการลงทัณฑ์คนดื้อรั้นที่บังอาจผลักไสเขาไปให้คนอื่นรสชาติของแชมเปญชั้นเลิศที่หลงเหลืออยู่บนปลายลิ้นของกรณ์ ผสมผสานกับความฝาดเฝื่อนของแรงอารมณ์ คุกคามเข้ามาในโพรงปากหวานอย่างจาบจ้วง ฝ่ามือใหญ่ล็อคท้ายทอยของคนตัวเล็กเอาไว้แน่น บังคับให้รับจูบที่หนักหน่วงจนน้ำเหนือแทบจะขาดใจ“อื้อ... อ่อยยย (ปล่อย) ...”น้ำเหนือประท้วงในลำคอ สองมือทุบตีลงบนบ่ากว้างอย่างสะเปะสะปะ น้ำตาแห่งความหวาดกลัวและความสับสนไหลรินลงมาอาบแก้ม ทว่ายิ่งดิ้นรน กรณ์ก็ยิ่งบดเบียดริมฝีปากลงมาแนบแน่นขึ้น ฟันคมขบเม้มลงบนกลีบปากล่างจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ บังคับให้อีกฝ่ายเผยอปากออกเพื่อเรียกร้องหาอากาศหายใจ ซึ่งนั่นก็เป็นการเปิดทางให้ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหอมหวานภายในได้อย่างง่ายดายเรียวลิ้นเกี่ยวกระหวัดดูดดึงอย่างเอาแต่ใจ สัมผัสที่ปลุกเร้าอย่างรุนแรงทำเอาเรี่ยวแรงในการต่อต้านของน้ำเหนือค่อยๆ มลายหายไป ร่างบางอ่อนระทวยลงราวกับขี้
“ใครน่ะ! ขโมยเหรอ!” น้ำเหนือตะโกนถามเสียงสั่น พยายามทำใจดีสู้เสือทว่าภาพที่ปรากฏอยู่ตรงกรอบประตูห้องครัว กลับทำให้ไม้กวาดในมือของน้ำเหนือร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังแกรก“คะ... คุณกรณ์!”ร่างสูงใหญ่ของประธานบริษัทกำลังยืนโอนเอน มือข้างหนึ่งยันกรอบประตูเอาไว้เพื่อพยุงตัว สภาพของกรณ์ในตอนนี้ทำเอาน้ำเหนือแทบหยุดหายใจ เสื้อเชิ้ตสีขาวหลุดลุ่ยเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจนแนบลู่ไปกับมัดกล้ามเนื้อหน้าอก ลำคอแกร่งและใบหน้าแดงจัดราวกับคนจับไข้สูง นัยน์ตาสีเข้มที่เคยมองเขาอย่างเย็นชา บัดนี้กลับฉ่ำปรือและเต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความปรารถนาที่ปิดไม่มิด“คุณกรณ์! เป็นอะไรครับ ทำไมสภาพเป็นแบบนี้!” น้ำเหนือทิ้งความห่างเหินที่เพียรสร้างมาตลอดสามวันไปจนหมดสิ้น ร่างโปร่งถลันตัวเข้าไปประคองร่างหนาที่กำลังจะทรุดลงกับพื้นด้วยความตกใจสุดขีดทันทีที่ฝ่ามือบางสัมผัสลงบนท่อนแขนแกร่ง ความเย็นจากปลายนิ้วของน้ำเหนือก็ส่งผ่านเข้าสู่ผิวเนื้อที่ร้อนผ่าวของกรณ์ราวกับหยดน้ำทิพย์ที่ชโลมลงบนผืนทรายแห้งผาก กรณ์ครางฮือในลำคออย่างพึงพอใจ สติสัมปชัญญะเส้นสุดท้ายขาดผึงลงในวินาทีนั้นเองกลิ่นหอมสะอาดคล้ายแป้งเด็กผสมสบู่เหลวอันเป็นเอกลักษณ
รถยุโรปคันหรูพุ่งทะยานเข้ามาจอดเทียบหน้ามุขคฤหาสน์ตระกูลดังด้วยความเร็วที่มากกว่าปกติ เสียงยางรถเสียดสีกับพื้นถนนหินกรวดดังลั่นฝ่าความเงียบงันของยามวิกาล ทันทีที่รถจอดสนิท ธนารีบปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วเปิดประตูลงมา หวังจะอ้อมไปเปิดประตูหลังเพื่อพยุงร่างของเจ้านายที่กำลังตกอยู่ในสภาวะวิกฤตทว่ายังไม่ทันที่เลขาหนุ่มจะเอื้อมมือไปแตะที่จับ ประตูรถฝั่งผู้โดยสารก็ถูกผลักออกอย่างแรงเสียก่อนร่างสูงใหญ่ของประธานกรณ์ก้าวลงมาจากรถด้วยสภาพที่แทบจะไม่เหลือเค้าโครงของซีอีโอมาดเนี้ยบ เสื้อสูททักซิโด้ราคาแพงถูกถอดทิ้งไว้บนเบาะ เนคไทสีน้ำเงินเข้มที่เขาแสนเกลียดชังถูกกระชากออกจนยับยู่ยี่ กระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวถูกปลดออกลึกจนถึงกลางอก เผยให้เห็นแผงอกแกร่งที่กำลังหอบกระเพื่อมอย่างหนักหน่วง หยาดเหงื่อเม็ดโตผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคาย นัยน์ตาสีรัตติกาลที่เคยมองทุกสิ่งอย่างเยือกเย็น บัดนี้กลับแดงก่ำและสั่นระริกไปด้วยแรงอารมณ์ดิบเถื่อนที่ถูกกระตุ้นด้วยฤทธิ์ยา“บอสครับ! ให้ผมช่วยพยุงเข้าไปเถอะครับ บอสเดินแทบจะไม่ไหวแล้วนะครับ!” ธนาถลาเข้าไปกางแขนเตรียมรับร่างเจ้านายที่ยืนโงนเงน“ไม่ต้อง!”เสียงทุ้มตวาดลั่น แหบพร่าแล
“พะ... พี่กรณ์! ทำไมต้องรุนแรงด้วยคะ มีนแค่หวังดี” ชลิตาแสร้งทำหน้าตกใจ แต่ในตาขัดขืนความดุดันของชายหนุ่มไม่ได้ หล่อนพยายามจะพุ่งเข้าไปประคองอีกครั้ง “พี่กรณ์เดินไม่ไหวแล้วนะคะ ไปพักที่ห้องสวีทชั้นบนเถอะค่ะ มีนเปิดห้องเตรียมไว้แล้ว เดี๋ยวมีนจะ ‘ดูแล’ พี่กรณ์เองนะคะ”คำพูดหน้าไม่อายนั้นทำเอากรรไกรกรามของกรณ์ขบแน่นจนแทบแหลก เขาโกรธจนเลือดขึ้นหน้า แต่ร่างกายกลับทรยศ ขาทั้งสองข้างเริ่มสั่นสะท้านจากแรงอารมณ์ที่ปะทุขึ้นจนแทบควบคุมไม่อยู่“ออกไปให้พ้นหน้าฉัน... ก่อนที่ฉันจะสั่งยุบโปรเจกต์ร่วมทุนทั้งหมดของพ่อเธอ!” กรณ์เค้นเสียงลอดไรฟัน นัยน์ตาสีรัตติกาลวาวโรจน์ราวกับมัจจุราชที่พร้อมจะฉีกทึ้งทุกคนที่ขวางหน้าคำขู่นั้นทำเอาชลิตาหน้าซีดเผือด ชะงักค้างอยู่กับที่ด้วยความหวาดกลัว หล่อนรู้ดีว่ากรณ์ไม่ได้ขู่เล่น อิทธิพลของตระกูลเขามากพอที่จะบดขยี้บริษัทของหล่อนให้ล้มละลายได้ในพริบตา“บอส! เกิดอะไรขึ้นครับ!” ธนาที่เพิ่งเดินกลับมาจากห้องน้ำ รีบวิ่งแหวกวงล้อมคนมุงเข้ามาประคองร่างเจ้านายที่ยืนโงนเงน “บอส ตัวร้อนจี๋เลย เป็นอะไรครับเนี่ย”“ไอ้ธนา... พาฉันออกไปจากที่นี่... เดี๋ยวนี้!” กรณ์ออกคำสั่งด้วยน้ำเส







