บทที่ 4 ชุนเทียนผู้แพ้ภัยจากปากของตน 1/2

“ข้าน้อยชุนเทียนคารวะนายท่านผู้เฒ่าจาง ก่อนจะพูดคุยกันข้าว่าเรื่องงานของผู้ใหญ่ไม่ควรให้เด็ก ๆ เข้ามายุ่งนะ ถ้าท่านอยากสอนเกี่ยวกับเรื่องการค้าควรจะพาหลานที่เป็นหลานชายมามากกว่า” ชุนเทียนเอ่ยปากออกมาไม่ได้เกี่ยวกับการเสนอข้อตกลงการค้า แต่เป็นการพูดดูถูกบุตรหลานที่เป็นสตรีเสียอย่างนั้น

เฟิงหยางได้ฟังคำพูดของชุนเทียนก็รู้ทันทีว่า คนอย่างชุนเทียนเป็นคนจำพวกดูถูกความสามารถของสตรี ซึ่งคนเช่นนี้บุตรสาวของตนเกลียดที่สุด

“นายช่างชุนคำพูดของท่านฟังดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่นะ หากท่านรับไม่ได้ที่ครอบครัวของข้าจะยกย่องบุตรหลานทุกคนอย่างเท่าเทียม ข้าว่าท่านควรไปเจรจาการค้ากับตระกูลอื่นที่มีแนวคิดเดียวกับท่านเถิด อย่าได้เสียเวลาอยู่ที่ตระกูลจางของเราเลย”

“นี่ท่าน!! ข้าก็แค่แนะนำด้วยความหวังดีเท่านั้น”

“หึ น้องเขยของข้าพูดได้ถูกต้องและข้าจะบอกให้พวกท่านรู้เอาไว้ว่า คนที่พวกท่านจะมาทำข้อตกลงการค้าด้วยก็คือหลานสาวของข้าคนนี้ เพราะกิจการของตระกูลจางเป็นนางที่คิดค้นมันออกมา” จางเจิ้นรู้สึกขุ่นเคืองไม่น้อยที่มีคนกล้าพูดไม่ให้ค่าหลานสาวของตน

ชุนเทียนยังไม่เชื่อสิ่งที่จางเจิ้นบอกกับพวกตน เขาคิดว่านี่เป็นเรื่องตลกมากที่สุดเท่าที่เคยพบมา

“ฮ่า ๆ ๆ นายท่านใหญ่จางท่านจะพูดอันใดก็ควรมีขอบเขตไว้บ้างนะ กิจการใหญ่โตและฝีมือการก่อสร้างที่ยอดเยี่ยมจะมาจากเด็กคนนี้ได้อย่างไร”

พอเสียงหัวเราะของชุนเทียนหยุดลงก็มีเสียงอันไพเราะของเด็กผู้หญิง ที่ชุนเทียนใช้วาจาไม่เหมาะสมกล่าวถึงได้ดังสวนขึ้นมาทันที

“ทำไมหรือ? เด็กอย่างข้าจะฉลาดและคิดค้นสิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อผู้อื่น ทั้งยังได้รับความไว้วางใจจากคหบดีในเมืองหลวงเรื่องการสร้างจวนถึงสองแห่ง บุตรหลานของนายช่างชุนไม่มีความสามารถเองท่านก็ไม่ควรดูแคลนผู้อื่นนะ”

“เป็นอย่างไรพวกท่านเห็นหรือยังนางเป็นแค่เด็กแต่กลับพูดจาไม่เคารพผู้ใหญ่...” ชุนเทียนยังพูดไม่จบซือเฉินก็สาวเท้าก้าวเข้ามาทางด้านหลัง พร้อมคมดาบอันเย็นเยียบวางลงบนไหล่ขวาของชุนเทียน เพราะเขาจะไม่ยอมให้ใครมาใช้วาจาหยามเกียรติบุตรสาวบุญธรรมของนายเหนือหัวเด็ดขาด

ชิ้ง! เฮือก! “จะ จะ เจ้าจะทำอะไร...”

“ทำอะไร? ข้าก็จะลงโทษคนที่กล้ากล่าวหาท่านหญิงในทางเสื่อมเสีย และต่อให้ท่านหญิงเป็นเด็กคนที่ต้องทำความเคารพก็ยังเป็นเจ้าอยู่ดี”

“ท่านหญิง? น้องชายรบกวนเจ้าช่วยอธิบายเพิ่มอีกสักนิดได้หรือไม่” เมิ่งเทียนเวิ่นหันมองสหายด้านข้างตนก็ทนไม่ไหวกับคำที่เพิ่งได้ยิน

ซือเฉินไม่รอช้าเขากล่าวเพิ่มเติมด้วยเสียงที่ดุดันสมกับการเป็นทหารองครักษ์ของวังหลวง

“อันดับแรกพวกเจ้าทุกคนควรลุกขึ้นทำความเคารพท่านหญิงและบิดาของท่านหญิงเสียก่อน เพราะบิดาของท่านหญิงเป็นถึงขุนนางขั้นเจ็ดส่วนเด็กผู้หญิงที่เจ้าเพิ่งดูถูกไป คือท่านหญิงอวิ๋นเยว่ผู้เป็นบุตรสาวบุญธรรมของฮ่องเต้และฉินฮองเฮา”

ชุนเทียนเอะอะอย่างรวดเร็วและไม่เชื่อคำพูดของซือเฉิน “อะไรนะ!! บุ บุ บุตรสาวบุญธรรมของฮ่องเต้เชียวรึ จะเป็นไปได้อย่างไรที่ฝ่าบาทจะแต่งตั้งเด็กสามัญชนเป็นบุตรบุญธรรมเจ้ากำลังโกหก ข้าไมเชื่อ!”

“เฮ้อ คนแก่บางคนมักจะดื้อด้านไม่ยอมรับความจริง ในเมื่อนายช่างชุนไม่เชื่อที่องครักษ์พระราชทานกล่าวมา เช่นนั้นท่านมาทางไหนก็เชิญท่านกลับไปทางนั้น ข้าไม่มีทางร่วมมือกับคนที่ความคิดไม่ก้าวหน้า ซือเฉินส่งแขก!”

“รับทราบขอรับท่านหญิง เชิญเจ้ารีบออกไปจากตระกูลจางเดี๋ยวนี้ การกระทำของเจ้าในครั้งนี้ท่านหญิงอวิ๋นเยว่ไม่สั่งลงโทษก็ดีแค่ไหนแล้ว”

“ไม่ ๆ ๆ ขออภัย ๆ ท่านหญิงอวิ๋นเยว่ได้โปรดให้โอกาสข้าอีกครั้งเถิด เพียะ! เป็นข้าที่ปากพล่อยไม่คิดให้ดีก่อนพูดข้าผิดเองท่านหญิง ท่านหญิ๊งงง...”

ภาพที่ชุนเทียนถูกคนของอวิ๋นซีลากออกไปด้วยคำสั่งที่เด็ดขาดนั้น ทำเอาทั้งสามคนที่เหลือรู้สึกว่าหัวใจของพวกเขาร่วงลงไปอยู่ที่ตาตุ่มกันหมด แต่พวกเขายังถือว่าโชคดีเพราะมิได้คิดดูถูกความสามารถของบุตรหลานผู้อื่น หากกระทำตัวอย่างเหมือนชุนเทียนเรื่องการค้าคงไม่มีทางเกิดขึ้นอย่างแน่นอน

อีกอย่างน้อยคนนักที่มีพื้นเพครอบครัวจากสามัญชนคนธรรมดาทั่วไป ถ้าไม่ได้มีผลงานหรือทำคุณประโยชน์ให้แก่บ้านเมืองมากพอแล้วละก็ ไม่มีทางที่ฮ่องเต้จะทรงประทานการแต่งตั้งเป็นเชื้อพระวงศ์สายนอกเช่นนี้ ถือว่านายช่างทั้งสามรู้จักยับยั้งความคิดที่อาจทำให้ตนเองเดือดร้อนไว้ได้ทันเวลา