CHAPTER 09

เริ่มต้นวันแรกของการเข้าสู่โลกรั้วมหาวิทยาลัย แม้จะช้าไปหนึ่งปี แต่มันไม่มีคำว่าสายเกินไป

ร่างบางในชุดนักศึกษาใหม่เอี่ยมยืนหมุนตัวเช็กความเรียบร้อยหน้ากระจกอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะกดเปิดโทรศัพท์ ถ่ายเซลฟี่ภาพตัวเองแบบครึ่งตัวและเต็มตัวแล้วกดส่งรายงานผู้ใหญ่ใจดีที่อุตส่าห์ไปซื้อชุดนักศึกษาจนมืดค่ำ

ห้าวันแล้วที่เธอไม่ได้เจอเขา แต่เราก็คุยกันผ่านแชตบ้างเป็นบางคราว ให้รับรู้ว่าเรายังอยู่ข้อตกลงร่วมกัน

CHAT

June : ส่งรูป

Boom : ขอพิกัดร้านซักชุดนักศึกษาหน่อย

จูนเลิกคิ้วนิด เหลืองมองตัวเลขบอกเวลา ตอนนี้เป็นเวลา 7.30 น. เขาอ่านแล้วตอบทันที ไม่ฝึกซ้อมหรืออย่างไร

June : เอาไปทำไมเหรอ

BOOM : อยากจะรู้ว่าทำยังไงชุดถึงได้หดลง นึกว่าชุดเด็กอนุบาล

นักศึกษาสาวยิ้มขำก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปสั้น ๆ

June : กัปตันบูมคะ หวง พิมพ์แบบนี้ค่ะ

Boom : คืนนี้ไปหานะ

เรียวคิ้วสวยย่นเข้าหากันทันที กับข้อความไม่คาดคิด วันนี้เป็นวันพฤหัสบดี เขาไม่ฝึกซ้อมหรือยังไง อย่าบอกนะว่าเห็นเธอใส่ชุดนักศึกษาแล้วอยากมาเป็นอาจารย์สอนคลาสเพศศึกษา

จูนพิมพ์ถามเขาไปว่าทำไมถึงมาวันนี้ แต่เธอตัดสินใจลบออก หากเขาอยากจะมาหา เธอก็แค่ทำหน้าที่ต้อนรับ อย่าได้สงสัยอะไรจนอีกฝ่ายรำคาญ

June : OK จ้า

BOOM : ตอบแค่นี้ พิมพ์ตั้งนาน

เขารออยู่หน้าแชตเลยใช่ไหมถึงได้รู้ว่าเธอพิมพ์ได้ครึ่งทางแล้วลบน่ะ

June : ไม่นานนะ พี่ใจร้อนเอง

Boom : คงงั้น… พี่อาจจะเข้าไปดึกหน่อย แวะเข้าบ้านก่อน

June : รับทราบค่ะ

เทศกาลเปิดเทอมปีการศึกษาใหม่ มหาวิทยาลัยคึกคักเต็มไปด้วยชีวิตชีวา ผู้คนเดินสวนกันขวักไขว่ ทำเอาเด็กใหม่ถึงกับมึนหัวเพราะไม่รู้ว่าควรพาตัวเองไปทางไหน

“กำลังหาตึกเรียนอยู่เหรอ” เสียงใสกังวานดังอยู่ข้างหลัง

จูนหันไปมองก็พบผู้หญิงหน้าตาน่ารักกำลังส่งยิ้มให้กันอย่างเป็นมิตร สำรวจมองเครื่องแต่งกายของอีกฝ่ายเหมือนกับตัวเอง เธอน่าจะอยู่ปีหนึ่งเหมือนกัน

“ใช่ เรากำลังหาตึก 21”

“ตึกนี้แหละ” นีน่าบุ้ยปากข้ามไหล่ไปยังด้านหลังของเพื่อนใหม่คนสวยก่อนจะแนะนำตัวเองด้วยน้ำเสียงสดใส “เราชื่อนีน่า”

“เราจูน” จูนยิ้มน้อย ๆ ทักทายกลับ

“ปีหนึ่งใช่ปะ”

“อื้อ เธอก็ปีหนึ่งใช่ไหม”

“ใช่ เราเดินไปคุยไปเถอะ เดี๋ยวเข้าห้องสาย”

จูนมีเพื่อนใหม่คนแรกในรั้วมหาวิทยาลัยอย่างรวดเร็ว นีน่าเป็นเด็กชลบุรี ด้วยความเป็นเด็กต่างจังหวัดเหมือนกันทำให้จูนรู้สึกอุ่นใจ แม้พวกเธอจะมาจากคนละจังหวัด

“ประเดิมคลาสแรกก็เจออาจารย์โหดเลยแฮะ” จูนหันไปคุยกับเพื่อนเสียงเบา พวกเธอเลือกนั่งเก้าอี้แถวกลาง ๆ

“อาจารย์ก็แกล้งโหดไปงั้นแหละ แต่ความจริงแกเป็นคนใจดีนะ” นีน่าเอ่ยชมอีกฝ่าย

“หืม นีน่ารู้จักอาจารย์มาก่อนเหรอ”

“แกเป็นรุ่นน้องพ่อน่ะ น่าจะเรียกเขาว่าคุณอา”

“อ้อ แบบนี้นี่เอง” จูนรับคำ เธอไม่ได้ถามต่อ เธอกับนีน่าเพิ่งรู้จักกัน การละลาบละล้วงถามเรื่องส่วนตัวมากเกินไป อาจจะไร้มารยาทไปสักหน่อย

คลาสเรียนวันแรกไม่มีอะไรมาก อาจารย์แนะแนวทางการสอนเพียงสามสิบนาทีก็ปล่อยให้นักศึกษาออกจากห้อง แต่ที่บอกว่าอาจารย์โหดเพราะเกณฑ์ตัดเกรดโหดมาก อาจารย์แจ้งก่อนล่วงหน้าให้นักศึกษาเตรียมใจเลยว่าจะจัดสอบควิซเก็บคะแนนดิบทุกอาทิตย์

ใครบอกว่าเลือกเรียนบริหารแล้วจะสบาย ไม่ต้องตรากตรำท่องหนังสือให้หนัก ส่งงานน้อย

เธอว่าไม่ใช่แล้ว ข้อมูลผิดแน่ ๆ

“จูนไปกินข้าวที่โรงอาหารกันไหม” นีน่าเอ่ยชวน

“ไปสิ” จูนตอบรับทันที ท้องน้อย ๆ ของเธอเริ่มส่งเสียงประท้วง วันนี้เธอตื่นเช้าก็จริง แต่ก็ยังไม่ทันกินข้าวเช้าอยู่ดี เพราะเอาแต่ตื่นเต้นกลัวขึ้นรถไฟฟ้าผิดสาย ฉะนั้นเธอจึงออกจากคอนโดแต่เช้า มุ่งหน้าเดินทางมามหาวิทยาลัยอย่างเดียว พอมาถึงได้สำเร็จแต่ดันเดินหาตึกเรียนไม่เจออีก สุดท้ายเธอก็ไม่ได้กินข้าว

จูนกับนีน่าเดินมาถึงโรงอาหารส่วนกลาง เสียงพูดคุยดังระงมทั่วทิศทางเหมือนงานชุมนุม แต่ละร้านมีคนรอต่อคิวยาวมาก คนที่กำลังหิวมาก ๆ รู้สึกท้อใจขึ้นมาทันที

“คนเยอะมาก จะมีที่นั่งไหมเนี่ย” นีน่าบ่นพึมพำขณะจับมือเพื่อนใหม่ให้เดินไปด้วยกัน “อะ เจอเพื่อนพอดี เราไปนั่งกับพวกเขาเถอะ”

จูนยังไม่ทันได้ถามว่าเพื่อนของนีน่าคือใคร นีน่าก็จับจูงมือเธอไปยังโต๊ะยาวซึ่งอยู่ด้านหน้าร้านข้าวแกงปักษ์ใต้ กลุ่มคนที่นั่งอยู่สวมเสื้อช็อปสีเลือดหมูกันทั้งโต๊ะ พวกเขาต่างหันมามองคนมาใหม่เป็นตาเดียว

จูนคิดว่าพวกเขาน่าจะอยู่ปีสูงกันแล้ว

“อ้าว น่า” หนุ่มวิศวะเสื้อช็อปที่นั่งใกล้สุดเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มดีใจ

“ดีมึง ขอกูกับเพื่อนนั่งด้วยสิ คนเยอะมาก ไม่มีที่นั่งเลย” นีน่าใช้สรรพนามคุยกับหนุ่มหล่ออย่างสนิทสนม

“ได้ ๆ พวกมึงขยับให้เพื่อนกูหน่อย” เพื่อนนีน่าหันไปบอกเพื่อนคนอื่น ๆ ในโต๊ะ ทุกคนต่างขยับขยายพื้นที่นั่งซึ่งเป็นแบบม้านั่งตัวยาวให้คนมาใหม่ได้นั่ง

“จูนนั่งเลย” นีน่าให้เพื่อนนั่งก่อน ส่วนตัวเองค่อยนั่งปิดท้าย

“คนนี้ใครวะ” ผู้ชายคนเดิมถามพร้อมกับส่งยิ้มทักทายจูน

“ชื่อจูน เพื่อนใหม่กูเอง เรียนคณะเดียวกัน ส่วนจูน นี่อังคาร เพื่อนน่า”

อังคาร หนุ่มเดือนวิศวกรรมศาสตร์เอกโยธาปีสอง เพื่อนสมัยเด็กของนีน่า ทั้งสองรู้จักกันตั้งแต่เรียนชั้นประถม สายสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนสิบสามปี

“หวัดดี” จูนทักทายอีกฝ่าย

“ได้เพื่อนใหม่เร็วดีนี่ ไหนมึงบอกว่ากลัวไม่มีเพื่อนไง” อังคารหันไปแซวเพื่อน ก่อนหน้านี้เขากับนีน่าคุยแชตกัน เธอกังวลว่าจะไม่มีเพื่อน ด้วยอีกฝ่ายเริ่มต้นเรียนช้ากว่าเพื่อนรุ่นเดียวกัน เพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์ทำให้ต้องพักรักษาตัวเกือบครึ่งปี

“ก็บังเอิญเจอคนอายุรุ่นเดียวกัน” นีน่าหันมายิ้มให้เพื่อนใหม่ คราแรกเธอไม่คิดว่าจะได้เพื่อนรวดเร็วตั้งแต่วันเปิดเทอมเหมือนกัน ตอนแรกที่เห็นจูนก็รู้สึกถูกชะตาอย่างบอกไม่ถูก จูนเป็นคนสวยแบบที่ละสายตาไม่ได้เลย แถมยังดูเป็นคนเข้าถึงง่ายด้วย เธอก็เลยเข้าไปทักทายอยากทำความรู้จัก ถึงได้รู้ว่าอีกฝ่ายอายุเท่ากัน

“ฝากจูนช่วยคบเพื่อนเราไปนาน ๆ นะ มันอาจจะดูล้น ๆ ไปบ้างแต่มันก็เป็นคนดี มีน้ำใจมาก”

“มึงชมยังไงให้กูรู้สึกเหมือนโดนประชด” นีน่าบ่นจมูกใส่เพื่อน

“เราต่างหากที่พูดคำนั้น” จูนก็ไม่ใช่คนที่จะสนิทกับใครได้ง่าย แต่เมื่อสนิทแล้วก็หวังว่าจะคบกันไปยาว ๆ

หลังจากแนะนำตัวกันเสร็จ จูนกับนีน่าลุกไปซื้อข้าวโดยมีอังคารนั่งเฝ้าโต๊ะไว้ให้ ส่วนเพื่อนคนอื่น ๆ ของเขาทยอยลุกจากโต๊ะออกจากโรงอาหารไปแล้ว จูนเลือกซื้อข้าวร้านอาหารตามสั่ง เธอเลือกร้านนี้เพราะคนต่อแถวน้อยสุด ส่วนจูนเดินแยกออกไปซื้อก๋วยเตี๋ยว ซึ่งอยู่ถัดไปอีกสามล็อก คิวยาวมาก แต่นีน่าบอกว่าร้านนี้รีวิวเยอะ เธออยากลองกินประเดิมเปิดเทอมวันแรก

จูนกลับมาพร้อมกับข้าวคะน้าหมูกรอบ เธอวางจานไว้บนโต๊ะแล้วนั่งลงเงียบ ๆ อังคารก้มหน้าเล่นโทรศัพท์พลันช้อนสายตามองแล้วยิ้มให้ก่อนจะมองหาเพื่อนของเขา

“ยังต่อแถวซื้อก๋วยเตี๋ยวอยู่เลย” จูนบอกอีกฝ่าย ตอนนี้ทั้งโต๊ะมีแค่เธอกับเขานั่งกันสองคน

“แถวโคตรยาว จะได้กินกี่โมง” อังคารถอนหายใจใส่คนเพื่อน เห่ออยากกินอะไรก็ไม่รู้

“นีน่าบอกว่าคนรีวิวเยอะก็เลยอยากลอง” จูนคุยกับอีกฝ่ายแล้วตักข้าวคำแรกเข้าปาก ดวงตาโตพลันเบิกกว้างนิด ๆ ไม่คิดว่าคะน้าหมูกรอบจะอร่อยขนาดนี้ ถึงพริกถึงเครื่องสุด ๆ หมูกรอบก็กรอบมาก เนื้อกับมันอย่างละครึ่ง คำที่สองส่งเข้าปากอย่างรวดเร็ว ตามด้วยคำต่อ ๆ ไป

อังคารมองเพื่อนใหม่เงียบ ๆ มองเพลินจนลืมกดเข้าเกมรอบใหม่ กระทั่งคนถูกมองเงยหน้าขึ้นจากจานข้าว ดวงตาใสแป๋วมองเขาอย่างฉงน

วินาทีนั้นเขาเหมือนโดนสะกดให้ตกหลุมความน่ารักของเธออย่างเข้าจัง

“อะไรเหรอ” จูนถามคนตรงหน้า เขามองเธอเหมือนมีอะไรติดอยู่บนใบหน้าแล้วไม่กล้าบอกยังไงอย่างนั้น

“เปล่า ๆ เธอกินเผ็ดเก่งนะ” คะน้าหมูกรอบเคลือบด้วยพริกเม็ดสีเขียวกับสีแดง หน้าตาอาหารจัดจ้าน ทำเอาคนไม่กินเผ็ดอย่างเขารู้สึกเผ็ดแทน

“เรื่องแบบนี้ชมกันได้ด้วยเหรอ” จูนถามพลางหัวเราะเบา ๆ อีกฝ่ายดูตะลึงนิด ๆ ราวกับไม่เคยเห็นคนกินเผ็ด “ตอนอยู่ขอนแก่น เราเคยแข่งกินเผ็ดด้วยนะ”

เธอไม่อยากจะอวดเลยว่าตัวเองเข้ารอบชิงชนะเลิศ เธอสามารถกินพริกความเผ็ดเลเวลสิบได้เลย

“แล้วชนะไหม” อังคารถามอย่างสนใจ ภาพลักษณ์ของเธอไม่เหมือนคนที่จะลงแข่งขันอะไรพวกนี้เลย ถ้าบอกว่าแข่งประกวดที่ใช้หน้าตาสวย ๆ ก็ว่าไปอย่าง

“แพ้รอบชิงอะ สำลักพริกก็เลยหยิบน้ำก่อน เสียดายชะมัด” จูนนึกถึงการแข่งขันครั้งนั้นก็รู้สึกเสียดายเงินรางวัลมากกว่า ตอนนั้นไม่น่ารีบกินเลย แต่เธอต้องทำเวลาเพราะต้องไปทำงานร้านสเต๊กต่อ

“ได้ที่สองก็สุดยอดแล้วนะ” อังคารชมจากใจจริง ยิ่งคุยกัน ยิ่งน่าสนใจ

“เราก็ว่างั้นแหละ ถ้ามีโอกาสจะกลับไปลงแข่งแก้มือใหม่ ต้องชนะให้ได้” จูนตั้งมั่นเอาไว้แล้วตั้งแต่จบการแข่งขัน ทว่าเธอยังไม่มีแพลนกลับบ้านเร็ว ๆ นี้

“ชอบการแข่งขันเหรอ”

“เปล่า แต่ชอบเงินรางวัล” จูนยิ้มกว้างอย่างจริงใจ “รางวัลที่หนึ่งกับที่สองต่างกันตั้งสองหมื่นเลยนะ”

“ต่างเยอะมาก”

“ใช่ไหมล่ะ” จูนตักข้าวเข้าปากพลันเหลียวมองนีน่า ตอนนี้เธออยู่ลำดับที่สามแล้ว จูนพยายามกินข้าวให้ช้าลงเพื่อรอเพื่อน

“ว่าแต่จูนมีแฟนยัง” คำถามจากคนตรงหน้าดึงสายตาของเธอกลับมามองสบตากันอีกครั้ง

จูนนิ่งชะงักไปครู่หนึ่ง วินาทีนั้นคำว่าฉิบหายลอยมาติดหน้าผากตัวเบ้อเริ่ม