เจ้าจะฆ่าลูกข้าหรือไง!!!

จินตงชุนไม่อาจขัดขวางน้องสาวได้ เขาจึงลงมือก่อไฟขึ้นมา ยังดีที่นายทหารจงให้ไต้จุดไฟกับเขามาด้วย จินตงเฉิงรีบช่วยหากิ่งไม้แห้งมากองเอาไว้ เมื่อได้ยินว่ามันกินได้ หัวมันตรงหน้ายังดูน่ากินกว่าแป้งทอดแข็งๆ เสียอีก

รั่วซีขุดมันขึ้นมาได้จำนวนหนึ่ง นางก็รีบนำไปล้างน้ำระหว่างรอจินตงชุนก่อไฟ แต่เรื่องน่าแปลกก็เกิดขึ้นกับนางอีกครั้ง เมื่อฝูงปลาที่นางคิดว่ามันว่ายหนีกลับว่ายเข้ามาใกล้

“เอ๊ะ!!!” นางยังเอื้อมมือไปจับมันได้อีกด้วย นางจับมาโยนขึ้นมาบนฝั่งได้เพียงสามตัว ฝูงปลาใหญ่ก็ว่ายหนีไปที่อื่นแล้ว “ประหลาด” แต่นางก็ให้ความสนใจเพียงครู่เดียว ก่อนจะร้องเรียกให้จินตงเฉิงนำมีดมาให้นาง

จินตงเฉิงมองปลาและพี่สาวสลับไปมาอย่างสงสัย ยิ่งเห็นนางลงมือผ่าท้องปลาอย่างชำนาญ ก็อดที่จะเอ่ยถามไม่ได้ “พี่หญิง ท่านทำเป็นด้วยหรือ ข้าไม่เคยเห็นท่านทำมาก่อน”

“ทำไม่เป็นมิใช่จะทำไม่ได้ ตอนนี้พวกเราเหลือกันเพียงสามคนพี่น้อง ไม่มีท่านแม่ทำให้เหมือนเมื่อก่อน ข้าเอวก็ไม่อาจให้พี่ใหญ่ทำทุกสิ่งได้ทั้งหมด”

จินตงเฉิงเงยหน้ามองพี่สาวอย่างมุ่งมั่น “ข้าจะช่วยพวกท่านด้วยขอรับ”

“ดีมาก เจ้าไปหาไม้มา ข้าจะใช้เสียบปลาเอาไปย่าง เจ้าจะได้กินของอร่อย” จินตงเฉิงรีบทำตามคำสั่งของรั่วซีทันที

พอจินตงชุนก่อไฟเสร็จ รั่วซีและจินตงเฉิงก็กลับมาพร้อมหัวมันที่ล้างเรียบร้อยแล้วห้าหัวกับปลาที่ทำความสะอาดแล้วสามตัว

“เจ้าไปจับปลามาได้อย่างไร” จินตงชุนตกใจไม่น้อย ก่อนหน้าเขาลองใช้ไม้ไผ่ที่เหลาเอาไว้ลองจับดูแล้ว แต่ปลาว่ายเร็วเกินไป ไม่อาจจะจับพวกมันได้

“มันว่ายมาให้ข้าจับเอง พอข้าจับได้สามตัวพวกมันก็ว่ายหนีไปด้วยแล้ว เรื่องนี้อย่าได้พูดกับผู้ใดเล่า รู้หรือไม่น้องเล็ก มิเช่นนั้นจะเกิดภัยกับพวกเราได้”

“ชะ ใช่ น้องเล็กเจ้าอย่าได้พูดกับผู้ใดเด็ดขาดมิเช่นนั้น พี่หญิงของเจ้าจะถูกจับตัวไป” จินตงชุนเน้นย้ำกับจินตงเฉิงอีกครั้ง

จินตงเฉิงได้ยินว่ารั่วซีจะต้องถูกจับตัวไป ก็รีบพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว “ได้ ข้าจะไม่พูดเด็ดขาดขอรับ”

“ดีมาก ตอนนี้ไปล้างตัวกันก่อน ข้าจะเฝ้าเอาไว้เอง พี่ใหญ่ท่านตัดไม้ไผ่มาแล้วใช่หรือไม่ ใส่น้ำมาให้เต็มเลยเล่า”

รั่วซี กลับไปขุดมันเพิ่มอีก เผื่อจะหิวในตอนกลางคืนขึ้นมา พอบุรุษตระกูลจินทั้งสองล้างตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว รั่วซีนางก็ไปล้างตัวและล้างหัวมันที่เก็บมาด้วย

เป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ที่นางได้เห็นใบหน้าของร่างที่นางเข้ามาสวมแทนที่ มันช่างเหมือนกับใบหน้าของนางเองเมื่อตอนอายุสิบสี่สิบห้าหนาวยิ่งนัก ความกังวลเริ่มเข้ามาแทนที่ ก่อนหน้าที่ไม่ค่อยมีคนสนใจนางเป็นเพราะเนื้อตัวที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบดินฝุ่น แต่ตอนนี้เมื่อล้างทุกสิ่งออก ความงามที่ซ่อนอยู่ก็ค่อยๆ เผยออกมา แม้ยังจะไม่โตเต็มที่ก็ตาม

นางขึ้นจากน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยก็เริ่มหาคิดว่าจะหาสิ่งใดมาทาเพื่อปกปิดใบหน้าของนางดี “พี่ใหญ่ ท่านเขี่ยขี้เถ้าออกมาให้ข้าหน่อย”

“เจ้าจะนำไปทำอันใด”

“ข้าจะมาทาหน้ากับตัวเอาไว้” นางเห็นฟืนที่มอดใกล้หมดแล้ว จึงให้เขานำออกมาให้นางด้วย

แม้จินตงชุนจะไม่เข้าใจว่ารั่วซีนางต้องการสิ่งเหล่านี้ไปเพื่ออันใดแต่ก็ยอมนำออกมาให้ เมื่อเรียบร้อยทั้งหมดก็เริ่มล้อมวงเพื่อกินอาหารด้วยกัน

รั่วซีเห็นจินตงชุนยังไม่กล้ากินมันเผาที่ส่งกลิ่นหอมยั่วยวน นางจึงปอกเปลือกด้านนอกออก แล้วกัดกินให้เขาดู “หวานนักพี่ใหญ่ น้องเล็ก ลองกินเร็วเข้า” พอเห็นว่ารั่วซีกินเข้าไปกว่าครึ่งหัวแล้วยังไม่เกิดอาการอะไร ทั้งสองจึงได้กินตามนาง

“มันกินได้จริงด้วย หวานยิ่งนัก เนื้อปลาก็หวาน ไม่คาวเลยสักนิด” จินตงชุนพูดออกมาทั้งที่อาหารยังอยู่เต็มปาก จินตงเฉิงเองก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วย เมื่อในปากของเขามีแต่อาหารอยู่เต็ม ไม่มีพื้นที่ให้เสียงลอดออกมา

รั่วซีกินมันเผาไปหนึ่งหัวกับอีกครึ่งหนึ่ง ที่เหลือพี่ชายกับน้องชายนางกินจนหมด ยังดีที่นางไปหาหัวมันมาเพิ่มเผาเก็บไปกินตอนกลางคืนเอาไว้แล้ว ปลาก็ถูกกินไปเพียงแค่สองตัว อีกตัวนางจะนำไปมอบให้เด็กหนุ่มกับหญิงชราที่ให้นางยืมมีดมาใช้

“แล้วจะไม่ถูกสงสัยหรือ” จินตงชุนไม่เห็นด้วยที่นางจะนำปลาไปมอบให้สองย่าหลาน

“ท่านก็บอกว่าท่านเป็นคนจับสิ ได้มาเพียงสองตัว พวกเรากินไปแล้วหนึ่งตัวมอบให้พวกเขาหนึ่งตัว ต่อให้สงสัยแล้วจะทำเช่นใดได้เล่า”

“ให้มันเผาแทนไม่ดีกว่าหรือ”

“ท่านยังไม่เชื่อข้าเลยในตอนแรกว่ามันกินได้ หากเป็นผู้อื่นจะเชื่อข้าหรือไม่เล่า ไปเถิดฟ้าจะมืดแล้ว”

รั่วซีเริ่มใช้ขี้เถ้าทาใบหน้าและตามลำตัว นางยังใช้แท่งถ่ายเขียนเติมคิ้วให้เข้มและใหญ่ขึ้น จนใบหน้าของนางแปรเปลี่ยนไปไม่น้อยเลย

“เจ้าทำเช่นนี้เพื่ออันใด” สตรีคนใดต่างก็รักสวยรักงาม เขาไม่เข้าใจว่าน้องสาวจะทำให้ตนเองอัปลักษณ์ไปเพื่ออันใด

“จากสถานการณ์ที่ผ่านมา ใบหน้าของข้าจะนำภัยมาให้”

พอคิดถึงเรื่องเหตุการณ์ในหมู่บ้าน ที่สตรีหลายคนต่างถูกฉุดคร่าไปข่มเหง จินตงชุนก็เข้าใจน้องสาวทันที เขารู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาทันที หากคนที่ถูกกระทำเป็นน้องสาวของเขาเอง

“เป็นเจ้าที่รอบคอบ พี่เองลืมนึกเรื่องนี้ไป”

“ข้าเองก็ลืมคิดเช่นกัน หากมิได้ไปล้างตัวก็คงหลงลืมไปแล้วเจ้าค่ะ พวกเราออกจากป่ากันเถิด”

สามพี่น้องออกมาจากป่า ฟ้าก็เกือบมืดเสียแล้ว ผู้คนเริ่มเข้าไปพักหลบลมหนาวภายในหลุมแล้ว มีเด็กน้อยสองสามคน วิ่งมาทางสามพี่น้อง เมื่อพวกเขาได้กลิ่นหอมที่ออกมาจากเสื้อผ้าเก่าของรั่วซีที่นางห่อมันเผาเอาไว้หลายหัว นางจึงยื่นให้พวกเขา แต่ยังไม่ทันที่พวกเขาจะรับมารดาของเขาก็วิ่งมาผลักรั่วซีจนนางเกือบจะล้มไปกองกับพื้น แต่จินตงชุนรับตัวนางเอาไว้ได้เสียก่อน

“เจ้าจะฆ่าลูกข้าหรือไง!!! เห็นอยู่ว่าหัวมันพวกนี้กินไม่ได้” นางกรีดร้องออกมาเสียงดัง

ชาวบ้านเริ่มยื่นหน้าออกมามองเหตุการณ์ พอรู้ว่าเกิดเรื่องใดขึ้น ต่างก็พากันตำหนิสามพี่น้อง

รั่วซีถอนหายใจออกมา มองนางอย่างจริงจัง ไม่ได้โกรธแค้นที่นางผลักตนเมื่อครู่เลย “มันกินได้ ข้าสามคนพี่น้องก็เพิ่งกินเข้าไป” นางเอ่ยออกมาอย่างเหนื่อยใจ

“กินได้เจ้าก็เก็บเอาไว้กินเอง ประเดี๋ยวพวกเจ้าใกล้ตายก็จะรู้เองว่ามันกินไม่ได้ ไป!!! กลับ อย่าได้มายุ่งกับพวกนี้อีกเข้าใจหรือไม่ พวกเจ้าจะได้ตายตามคนพวกนี้ไป” นางดึงลูกทั้งสามกลับ แล้วด่าทอเสียงดังไปทั่ว

จินตงชุนโกรธแค้นอับอายจนใบหน้าประเดี๋ยวดำประเดี๋ยวแดง แต่ไม่อาจทำสิ่งใดได้ ได้แต่พาน้องสาวและน้องชายกลับไปที่พักของตน

รั่วซีเดินนำมีดพร้าไปคืน พร้อมทั้งนำปลาที่ซ่อนเอาไว้ ออกมาแอบให้สองย่าหลาน

“พวกท่านเอาเข้าไปกินด้านใน อย่าได้ผู้อื่นเห็นมิเช่นนั้นจะถูกแย่งได้”

ในช่วงที่อาหารหายาก ผู้คนแย่งชิงข้าวของกันจนเกือบฆ่ากันตาย หากไม่ได้นายทหารจงมอบสิ่งของเครื่องใช้เล็กน้อยมาให้ สามพี่น้องก็คงลำบากมากกว่านี้

“จะ เจ้า”

“ไม่ต้องเสียงดัง เข้าไปเถิด ขอบคุณท่านมากสำหรับมีด พรุ่งนี้ข้าอาจจะต้องรบกวนท่านอีก” นางไม่รอให้เขาหายตกใจก็เดินกลับไปที่หลุมดินของตนเอง