บทที่ 3

บทที่ 3 หลบหน้า

"นะ...น้องฝนหนูไปทำอะไรมาลูกทำไมเสื้อผ้าหน้าผมเป็นแบบนั้นคะ" วิยดาเอามือทาบอกอย่างตกใจเมื่อเห็นสภาพยับเยินของลูกสาว และทุกคนที่นั่งอยู่ก็ตกใจไม่ต่างกัน

"เจอคนโรคจิตค่ะ" วิยดาทำหน้าตกใจเข้าไปอีกเมื่อได้ยินสิ่งที่ลูกสาวบอกเธอ เธอไม่รอช้าที่จะลุกขึ้นมาสวมกอดลูกสาวและจัดเสื้อผ้าหน้าผมของเธอให้เข้าที่

"มันอยู่ไหนครับน้องฝนเดี๋ยวไปจัดการเอง" ราเชนทร์พูดขึ้น ท่าทางของเขาพร้อมที่จะปะทะมาก น้ำฝนไม่ได้ตอบอะไรแต่เธอกลับรั้นให้วิยดาพากลับบ้าน

"คุณพ่อขาหนูอยากกลับบ้าน" วิฑูรย์มองหน้าภรรยาและทั้งสองก็พยักหน้าเป็นอันรู้กัน น้ำฝนถูกวิยดาพาออกมาจากตรงนั้นและวิยดาก็พาเธอขึ้นมารอวิฑูรย์บนรถทันที

"คุณแม่บอกแล้วว่าอย่าแต่งตัวโป๊แบบนี้เห็นไหม..." ปากก็พร่ำบ่นลูกสาวแต่เธอก็ปลอบลูกสาวไปด้วย น้ำฝนไม่ได้เอ่ยอะไร เธอสวมกอดผู้เป็นแม่แน่น

"กลัวมากเลยใช่ไหมลูก" เด็กสาวพยักหน้าเป็นคำตอบและขยับกายเข้าสวมกอดแม่เอาไว้แน่น

"หนูอยากไปเรียนยิงปืนค่ะ" สิ้นประโยคของลูกสาว วิยดาต้องเบิกตากว้างและหันไปมองหน้าสามีที่เพิ่งขึ้นรถเชิงถาม วิฑูรย์ยิ้มอ่อนและเอื้อมมือมาลูบผมลูกสาวเบาๆ

"อยากเรียนยิงปืนพ่อก็สนองให้พ่อไม่ขัดหนูอยู่แล้ว" เมื่อได้ยินผู้เป็นพ่อบอกแบบนั้นน้ำฝนก็ยิ้มกริ่มอย่างพอใจ จู่ ๆ ภาพใบหน้าของเป้ก็ลอยเข้ามาในสมองทำเอาเธอต้องขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างโกรธเคือง

@เช้าวันต่อมา

ร่างบอบบางในชุดนักศึกษาและสวมเสื้อช็อปทับเดินฮัมเพลงมาอย่างอารมณ์ดี ยิ้มแสนหวานบวกกับใบหน้าสะสวยทำให้เธอตกเป็นเป้าสายตาของนักศึกษาหลายคน

น้ำฝนเดินตรงมาหาเพื่อนเมื่อเธอมองเห็นไอริณและแมนนี่ที่ยืนคุยกันอยู่ตรงหน้า

"ไงคะสาวสวย เซ็กซี่ใช่ย่อยนะคะเนี่ย" นั้นเป็นคำทักทายของแมนนี่ที่เอ่ยทักทายน้ำฝน เธอไม่ได้ตอบแต่ยิ้มหวานให้แทน

"แมนนี่ก็สวยนะ...ไอริณก็น่ารักมากค่า~" คำชมของน้ำฝนทำให้เพื่อนรักทั้งสองของเธอยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ "เพื่อนของหนูเซ็กซี่มากๆเลยค่ะ วันหลังสอนหนูหน่อยนะคะ" ไอริณบอกเสียงหวานและน้ำฝนก็พยักหน้าตอบด้วยสีหน้ายิ้มแย้มเหมือนกัน

"อุ้ย! เฮียขา~" ไอริณเรียกคู่หมั้นหนุ่มเสียงหวาน น้ำฝนเหลือบตามองเพียงเล็กน้อยแต่เมื่อสายตาไปสะดุดกับร่างกำยำของใครบางคนเธอก็รีบเดินเลยเพื่อนทั้งสองไปทันที ทำเอาไอริณและแมนนี่มองหน้ากันเลิ่กลั่ก

"เฮียขารอหนูอยู่ตรงนี้นะคะ" ไอริณบอกคู่หมั้นหนุ่มให้ยืนรอเธอเพราะเธอจะไปตามเพื่อนรักที่กำลังเดินไปไหนก็ไม่รู้ ไอริณวิ่งกระหืดกระหอบมาคว้าแขนเรียวของน้ำฝนไว้

"น้ำฝนจะไปไหนคะ?" เธอถามเสียงติดหอบ "เอ่อ..ฉันจะไปหาอะไรรองท้องหน่อยไปด้วยไหม?" เธอถามเพื่อนกลับ ไอริณส่ายหน้าไปมาเล็กน้อยเป็นการปฏิเสธเพื่อน

"แต่เฮียขารออยู่ตรงโน้นแน่ะ" เธอยื่นใบหน้าหันไปทางที่พวกเป้และอาทิตย์นั่งอยู่ ทำให้สายตาของน้ำฝนหันไปสบกับเป้พอดี

"ไอไปเถอะฝนขอตัวก่อน" ไม่ทันที่ไอริณจะได้พูดรั้งอะไรต่อน้ำฝนก็เดินหนีเธอออกมา เด็กสาวได้แต่ยกมือค้างเติ่งแบบนั้นจะเรียกเพื่อนก็เดินไปไกลแล้ว เธอจึงเดินกลับมาหาอาทิตย์ที่นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่

"น้ำฝนไปไหน?" แมนนี่เอ่ยถามเพื่อนสาวพร้อมชะเง้อคอมองไปด้านหลังของไอริณ เด็กสาวส่ายหน้าไปมาเล็กน้อย "เห็นบอกว่าจะหาอะไรรองท้องค่ะ" เธอตอบเสียงใสพร้อมเอามือไปวางไว้บนบ่าแกร่งของคู่หมั้นหนุ่ม

"เฮียเข้าเรียนกี่โมงคะ?" อาทิตย์ที่จดจ่ออยู่กับหน้าจอโทรศัพท์เงยหน้าขึ้นมาตอบแฟนสาวด้วยสีหน้ายิ้มๆ "สามโมงเช้าครับ"

"แล้วนั้นจะไปไหน?" อาทิตย์ถามเพื่อนเมื่อเขาหันไปเห็นเป้กำลังก้าวเท้าออกไป เขาส่ายหน้าไปมาและเดินออกไปจากตรงนั้นมันที การกระทำของเขาสร้างความมึนงงให้อาทิตย์และไอริณไม่น้อย

"เดี๋ยวนี้พี่เป้เงียบผิดหูผิดตาไปนะคะ" แมนนี่พูดขึ้นพร้อมกับหันไปมองตามหลังเป้ที่เดินดุม ๆออกไป อาทิตย์ไม่ได้ตอบอะไรแต่เขาพยักหน้าเห็นด้วยกับคำที่แมนนี่พูด

"ว่าแต่เฮียขาจะไปเรียนคนเดียวเหรอ?" ไอริณถามคนรักเสียงใส "น่าจะต้องรอไอ้บอมก่อนเฮียค่อยจะไป" เธอพยักหน้าเข้าใจ

"บ้าบอที่สุด!!" เสียงหวานพึมพำอยู่ลำพังพลางตักข้าวเข้าปากคำโต เธอพยายามจะหลบหน้าเขาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่เจอเลยยิ่งดี นึกถึงภาพเมื่อวานทีไรดวงตากลมโตก็พลันแข็งกร้าวขึ้นมา

"ให้ยิงปืนเก่งก่อนเถอะนายรังแกฉันไม่ได้แน่!" เค้นเสียงรอดไรฟันอย่างโกรธจัดก่อนจะตั้งหน้าตั้งตากินข้าวจนหมด แม้ไม่หิวเท่าไหร่แต่นึกเห็นใบหน้าระรื่นของเป้ทีไรก็ตักข้าวเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆพลางขบเม้มปากไปด้วย

ทุกคำที่เธอเอื้อนเอ่ยออกมาเข้าหูเขาหมด เป้ยืนกอดอกพิงผนังอาคารมองดูน้ำฝนอยู่ไม่ห่างจากเธอนัก ใบหน้าบูดเบี้ยวของน้ำฝนสร้างรอยยิ้มให้ปรากฏบนมุมปากของเขาได้ง่ายดายเหลือเกิน

"ยิ้มทำไมวะเนี่ย!!" แสร้งเอ็ดตัวเองที่เผลอใจลอยไปไหนก็ไม่รู้ เป้เดินอาดๆเข้าไปนั่งแหมะลงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับน้ำฝน แล้วนั่งเท้าคางทำหน้าระรื่นมองเธอ

"นี่จะตามเป็นปลิงเลยรึไงวะ!!" ถามเสียงกร้าวไม่พอใจที่ชายหนุ่มตามมาถึงศูนย์อาหาร คนโดนถามส่ายหน้าไปมาเล็กน้อยและยกยิ้มมุมปาก

"จะหลบหน้าทำไมวะ?" เขาเอ่ยถามเสียงติดรำคาญเมื่อเห็นสีหน้าระอาของน้ำฝน "จะอยากเจอทำไมล่ะ นี่รำคาญนายจะตายอยู่แล้วได้ยินไหม!" บึ้งตึงผลุนผลันลุกขึ้นแล้วเดินออกมา

เป้ที่ยังนั่งอยู่ก็ตะโกนตามหลังเมื่อเห็นท่าทีปั้นปึ่งของน้ำฝน

"ปากเธอหอมดีนะ ริมฝีปากนู๊ม...นุ่ม!!" สิ้นประโยคล้อเลียนก็ทำเอาน้ำฝนถึงกับก้าวขาเดินไปข้างหน้าไม่ออก เธอเหลือบมองนักศึกษาที่ยืนต่อคิวซื้อข้าวอยู่ด้วยท่าทางอายๆ เพราะตอนนี้เขาและเธอกำลังตกเป็นเป้าสายตาอยู่

"บัดซบจริงๆ!!" กำหมัดแน่นสบถคำหยาบออกมาอย่างหัวเสีย แล้ววิ่งออกมาจากศูนย์อาหารทันทีโดยมีสายตากะลิ้มกะเหลี่ยของเป้มองตามจนเธอวิ่งไปจนลับตา

"นึกว่าจะแน่!"