บทที่ 9 [1/3]

บรรยากาศยามค่ำคืนภายในร้านเหล้าชื่อดังแห่งหนึ่ง เต็มไปด้วยเสียงเพลงและแสงไฟหลากสี ดึงดูดเหล่านักศึกษาจากหลากหลายมหาวิทยาลัย นั่งจับกลุ่มส่งเสียงหัวเราะพลางยกแก้วแอลกอฮอล์ชนกันอย่างสนุกสนาน

โต๊ะด้านในสุดของร้าน เป็นโต๊ะประจำของแก๊งระดับGod สี่หนุ่มแห่งวิศวะโยธาที่เลื่องชื่อว่าคอทองแดง และยังเจ้าชู้ตัวพ่อเปลี่ยนสาวบ่อยยิ่งกว่าเปลี่ยนรองเท้า

และแน่นอนว่าคืนนี้เสืออย่างพวกเขาไม่ได้มามือเปล่า...

เสียงหวานออดอ้อนของกลุ่มหญิงสาวดังขึ้นท่ามกลางพยัคฆ์ร้าย หนึ่งในนั้นคงเป็นฟงที่ดูเจ้าสำราญที่สุด ข้างกายเขาประกบไปด้วยหญิงสาวสองคนที่มีใบหน้าสะสวย และทรวดทรงแสนเย้ายวนคอยยื่นของกินให้ไม่ขาดปาก

“พี่ฟงขา ลองดูนี่สิคะ หนูว่ามันอร่อยมากเลย” หนึ่งในหญิงสาวเอ่ยขึ้นอย่างออดอ้อน

“ไหนดูสิคะ ว่าจะอร่อยกว่าคนป้อนหรือเปล่า” ฟงเอ่ยพร้อมแจกรอยยิ้มเจ้าชู้ตามฉบับตัวเอง

“พี่ฟงขาอันนี้ก็อร่อยนะคะ สนใจหนูหน่อยสิ” หญิงสาวอีกคนแสร้งเอ่ยอย่างแสนงอน

“โอ๋ ๆ นะคะคนสวย พี่เอ็นดูทุกคนไม่ต้องแย่งกัน”

ในขณะที่ฟงกำลังหัวเราะร่าอยู่กับความสุขตรงหน้า อีกด้านหนึ่งเจ้าของร่างยักษ์อย่างเหนือฟ้า ยกแก้วน้ำอำพันกระดกรวดเดียวตามประสาชายหนุ่มคอทองแดง โดยที่มีหญิงสาวใบหน้าน่ารักจิ้มลิ้มบนตักแกร่งคอยเอาใจ

“พี่เหนือขา ครีมว่าอันนี้ก็อร่อยนะคะ”

“ป้อนดิ”

เขาพูดหน้าตายพลางเอนหลังพิงโซฟา ปล่อยให้คนตรงหน้าเอาอกเอาใจ ไม่เว้นแม้กระทั่งวายุที่มีสาวสวยอยู่ข้างกาย มีเพียงเฟยเท่านั้นที่นั่งไถโทรศัพท์เงียบ ๆ

ทุกอย่างดูเหมือนเป็นคืนธรรมดาเช่นทุกวัน ถ้าหากสายตาของเหนือฟ้า ไม่เหลือบไปเห็นร่างอันแสนคุ้นตาปรากฏอยู่ท่ามกลางผู้คนอีกฝั่งของร้าน

ใบหน้าอวบอิ่มที่ถูกแต่งแต้มด้วยเมคอัพจนแปลกตา ทว่ากลับสวยเสียจนทำให้เขาหลงลืมคนบนตักไปชั่วขณะ โดยเฉพาะเดรสสีดำที่แนบไปกับเรือนร่างอวบอัด และหน้าอกหน้าใจที่ถูกกระชับดันทรงเป็นร่องลึกชวนระส่ำระสาย

ไหนจะพุงกะทินุ่ม ๆ ที่เคยโดนพวกเขาฟัดด้วยความหมั่นเขี้ยว ยามนี้กลับดูเซ็กซี่เสียจนอดไม่ได้ที่จะลอบกลืนน้ำลายลงลำคอแห้งผาก

“เชี้ย...”

เหนือฟ้าวางแก้วลงทันที ดวงตาคู่คมจับจ้องไปยังหญิงสาวไม่วางตา เพียงฟ้ายัยลูกแกะของพวกเขา คนที่ควรนอนอยู่ห้อง ตอนนี้กลับมายืนอยู่ในร้านเหล้า แถมยังมีผู้ชายหลายคนกำลังพยายามเข้ามาทำความรู้จัก

หนึ่งในนั้นยื่นแก้วเครื่องดื่มให้เธอ และอีกคนกำลังยืนคุยใกล้ ๆ เพียงฟ้าทำเพียงยืนหัวเราะเขิน ๆ เพราะไม่รู้จะปฏิเสธอย่างไร

เพียงเท่านั้นก็ทำให้ใบหน้าของเหนือฟ้าเปลี่ยนไปทันที จนฟงจับสังเกตได้ เขาหันมองตามสายตาของเพื่อนด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“มึงมองอะ...ไร”

ทว่ายังไม่ทันที่ฟงจะพูดจบ ใบหน้าหล่อเหลาก็ชะงักทันที

“เฮ้ย นั่นมัน...” วายุหันไปมองเช่นกัน

“ฟ้า...”

เฟยลดโทรศัพท์ลงช้า ๆ ไม่มีใครพูดอะไรอยู่หลายวินาที มีเพียงความตกตะลึงเมื่อในคิดว่ายัยลูกแกะตัวอ้วนจะแอบหนีมาเที่ยวในดงหมาป่า ทั้งที่พวกเขาเฝ้าทะนุถนอมมาเนิ่นนาน

แต่คนที่จิตหลุดที่สุดคงหนีไม่พ้นเหนือฟ้า เขากำแก้วในมือแน่นด้วยหัวใจเต้นแรงอย่างไร้เหตุผล ไม่ใช่เพราะเธอมาที่ร้านเหล้าเพียงอย่างเดียว

แต่เป็นเพราะเขาไม่ชอบสายตาของผู้ชายพวกนั้นที่กำลังมองเธอ!

ไม่ชอบเลยสักนิด…

“พี่เหนือ...”

หญิงสาวที่นั่งข้างเขาพยายามเรียกด้วยความสับสน แต่ทว่าชายหนุ่มในตอนนี้ราวกับหูดับ เขาไม่ได้ยินเสียงใครทั้งนั้นแม้แต่เสียงรอบกาย เขาลุกขึ้นยืนทันที ผลักเก้าอี้ออกจากทาง ก่อนจะก้าวฉับ ๆ ตรงไปยังอีกฝั่งของร้าน

“ไอ้เหนือ! มึงจะไปไหน”

“ไอ้เหนือ! มึงจะไปไหน”

เสียงเรียกของคนข้างหลังดังตามมา แต่เขาไม่สนใจ เพราะในตอนนี้ยิ่งเดินเข้าใกล้ ยิ่งเห็นเพียงฟ้าชัดขึ้น และเลือดในกายของเขาก็ยิ่งร้อนขึ้นเรื่อย ๆ ภาพของเพียงฟ้ากำลังหัวเราะ กำลังคุยกับผู้ชายคนอื่น และกำลังใช้ชีวิตโดยไม่มีพวกเขา

 ทั้งที่เมื่อเย็นยังนั่งกินเค้กอยู่กับเฟย และเมื่อเช้ายังนั่งอยู่ท่ามกลางของพวกเขา

แต่ตอนนี้กลับแต่งตัวแบบนี้ออกมาโดยไม่บอกใครสักคำ!

“เพียงฟ้า”

เหนือฟ้าหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำกว่าปกติ จนเพียงฟ้าสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ ราวกับโดนผู้ปกครองจับได้ว่าแอบหนีมาเที่ยว

“เหนือ?” ดวงตากลมเบิกกว้าง

“ใช่ กูเอง”

“เหนือมาได้ยังไง...”

เหนือฟ้าไม่ได้ตอบคำถาม สายตาคมกวาดมองเธอเพียงครั้งเดียว ก่อนจะถอนหายออกมาใจหนัก ๆ

“แล้วมึงล่ะมาที่นี่ได้ยังไง ไม่ใช่ว่าควรนอนอยู่ห้องเหรอวะ”

“เค้า...”

ทว่ายังไม่ทันที่เพียงฟ้าจะได้เอ่ยจนจบประโยค ลิลลี่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ยกแก้วขึ้นพลางโอบไหล่ของเพื่อนสาวตัวอวบ  ที่ตอนนี้กลัวโดนดุจนหัวหดราวกับเต่าในกระดอง

“ฉันพามาเอง”

“พามันมาทำไม” เหนือฟ้าหันไปมองลิลลี่อย่างไม่สบอารมณ์ทันที

“เพื่อนฉันอยากเปิดหูเปิดตาบ้าง มีข้อห้ามตรงไหนไม่ทราบ”

คำพูดของลิลลี่ทำเอาชายหนุ่มชะงักไปครู่ใหญ่ เพราะทุกสิ่งที่เธอพูดมานั้นเป็นความจริงทั้งสิ้น ไม่มีข้อไหนที่ห้ามเพียงฟ้าออกมาเที่ยวกลางคืน หรือแต่งตัวยั่วเพศขนาดนี้

แต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่พอใจอยู่ดี

“เค้าไม่ได้ตั้งใจจะไม่บอกนะ แค่...” เธอหยุดไปเล็กน้อย “แค่คิดว่าเราเป็นเพื่อนกัน ไม่จำเป็นต้องบอกทุกอย่างก็ได้…”

เพียงแค่ประโยคธรรมดา ๆ ที่หลุดออกมาจากปากเพียงฟ้า ทว่ากลับทำให้เหนือฟ้านิ่งไปราวกับถูกสาปเป็นหิน เช่นเดียวกับวายุ ฟง และเฟยที่เพิ่งเดินมาถึง แน่นอนว่าทั้งสามคนได้ยินประโยคนั้นเต็ม ๆ

แต่คนที่โดนดาเมจที่สุดคงไม่พ้นหนุ่มเลือดร้อนอย่างเหนือฟ้า เขาเหมือนคนที่ถูกอะไรบางอย่างกระแทกเข้ากลางอกจนสติหลุดไปชั่วขณะ ตั้งแต่เห็นเพียงฟ้ายืนอยู่ข้างผู้ชายคนอื่น เหนือฟ้าก็แทบไม่ได้ยินเสียงรอบตัวอีกแล้ว ยิ่งเห็นว่าคนที่ยืนข้างเธอคือผู้ชายหน้าใหม่ที่เขาไม่รู้จัก ความหงุดหงิดก็ยิ่งทวีขึ้นอย่างไร้เหตุผล

เขาไม่ชอบ...

ไม่ชอบที่ผู้ชายคนนั้นยืนใกล้เพียงฟ้า ไม่ชอบที่เพียงฟ้ายิ้มให้มัน และยิ่งไม่ชอบที่สุดตอนเห็นว่าทั้งสองคนพูดคุยกันอย่างสนุกสนานราวกับเพียงฟ้าลืมพวกเขาไปเสียสนิท

แต่ถึงกระนั้นเหนือฟ้ากลับตีความความรู้สึกทั้งหมดนั้นเป็นเพียงคำเดียว

ห่วงเพื่อน

ใช่ เขาแค่เป็นห่วงเพื่อน ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้นจริง ๆ

“เพียงฟ้า”

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นพร้อมมือใหญ่ที่คว้าข้อมือหญิงสาวเอาไว้ ก่อนดึงเธอออกจากต้าอย่างรวดเร็ว

“เหนือ!”

เพียงฟ้าร้องด้วยความตกใจ ร่างอวบเซเข้าหาเขาเล็กน้อย แต่เหนือฟ้าไม่สนใจ เขาขยับมายืนกั้นระหว่างเพียงฟ้ากับต้าโดยอัตโนมัติ ไหล่กว้างบดบังสายตาของอีกฝ่ายเสียเกือบหมด ใบหน้าหล่อเหลาที่มักดูดุดันอยู่แล้ว ในยามนี้ยิ่งตึงเครียดจนคนมองรู้สึกถึงแรงกดดันได้ทันที

“น้องครับ เบา ๆ หน่อย เห็นไหมว่าเพื่อนเจ็บ” ต้าขมวดคิ้วเล็กน้อย

“กูไม่ได้คุยกับมึง”

น้ำเสียงเย็นจัดตัดบททันที จนเพียงฟ้าได้แต่กะพริบตาปริบ ๆ มองเพื่อนตัวโตอย่างไม่เข้าใจ

“เหนือ เป็นอะไรของนาย”

“มึงนั่นแหละเป็นอะไร” เหนือฟ้าหันกลับมามองเธอ “มาร้านแบบนี้แล้วไม่บอกพวกกูสักคำ แล้วมึงยังจะ---”

ทว่าเขากลับชะงักทันทีเมื่อเห็นสีหน้าตกใจของเพียงฟ้า แต่ความโมโหที่กำลังเอ่อล้นอยู่ในอกกลับมากเกินกว่าจะหยุดได้ จนเผลอหลุดพูดคำที่ไม่ควรออกมา

“เพื่อนกันเขาต้องบอกกันดิ นี่มึงยังเห็นกูพวกเป็นเพื่อนอยู่ไหม”

คำพูดตัดพ้อของเหนือฟ้า ทำเอาเพียงฟ้านิ่งไปราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ประโยคที่ว่านั้นทั้งทำให้หัวใจเธอกระตุกวูบและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน

“เห็นสิ...”

“แล้วทำไมไม่บอก หรือต้องปล่อยให้กูรู้เอง”

“เพราะเค้าคิดว่า...เค้าไม่จำเป็นต้องบอกทุกอย่างนี่”

“จำเป็น!” เสียงของเหนือฟ้าดังกว่าปกติจนเพียงฟ้าสะดุ้ง “ยิ่งสถานที่แบบนี้ มึงยิ่งต้องบอก”

“ทำไม”

“เพราะมันอันตราย มึงไม่เห็นเหรอว่าไอ้พวกเหี้ยนั่นจ้องจะแดกมึงอยู่แล้ว”