บทที่ 9 [2/3]

“แต่เค้าก็มากับลิลลี่”

“แล้วลิลลี่จะดูแลมึงได้แค่ไหน!”

“เหนือ! แกพูดแรงไปแล้วนะ”

เมื่อเห็นสถานการณ์เริ่มไม่ดีขึ้น ลิลลี่รีบเข้ามาขัดทันที

“เงียบไปลิลลี่”

“แต่---”

“กูบอกให้เงียบ”

น้ำเสียงนั้นทำให้ลิลลี่ชะงัก เมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาของเหนือฟ้าจ้องเขม็งมาทางเธอ จนเพียงฟ้าเองก็เริ่มรู้สึกอึดอัดจวนแทบอาเจียน หญิงสาวหันไปมองด้านหลัง หวังให้ชายหนุ่มสามคนที่เหลือช่วยระงับอารมณ์ของเหนือฟ้า

“วายุ ฟง เฟย…”

ทว่าความหวังที่จะให้พวกเขาช่วยห้ามเหนือฟ้ากลับหายไปทันที เพราะวายุกับฟงไม่ได้มีสีหน้าสงบอย่างที่ควรจะเป็น ดวงตาคู่นั้นกำลังจับจ้องต้าอย่างเย็นชา แม้จะไม่ได้พูดอะไร แต่แววตากลับชัดเจนเสียยิ่งกว่าคำพูดไหน ๆ

“อย่าเข้ามาใกล้เพียงฟ้า”

แม้แต่เฟยเองก็เช่นกัน เขายืนเงียบมือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง ใบหน้าหล่อเหลายังคงมีรอยยิ้มบาง ๆ แต่ดวงตากลับไม่ได้ยิ้มด้วย

“พวกนายก็เป็นอะไรไปอีก”

ทว่ากลับไม่มีใครตอบ ทั้งสี่คนยืนเรียงกันราวกับกำแพงขนาดใหญ่ที่กำลังปิดล้อมเธอเอาไว้ จนลิลลี่เห็นท่าไม่ดีจึงรีบคว้าแขนเพื่อน

“ยัยฟ้า แกกลับก่อนเถอะ”

“แต่...”

“กลับไปก่อน แกก็รู้จักพวกนั้นดี ขืนปล่อยให้ยืนเถียงกันต่อร้านได้แตกแน่” ลิลลี่กระซิบ

เพียงฟ้ามองหน้าเพื่อนทั้งสี่คนทีละคน ในเมื่อไม่มีใครดูเหมือนจะยอมถอย สุดท้ายเธอจึงต้องพยักหน้ารับแต่โดยดี

“ก็ได้...”

แต่ก่อนเดินออกไป เพียงฟ้าก็หันกลับมาหารุ่นพี่อย่างต้า ชายหนุ่มไม่ได้แสดงท่าทีโกรธเคือง เขาเพียงส่งยิ้มบาง ๆ ให้

“ถ้าถึงห้องแล้วทักบอกพี่ด้วยนะครับ”

“เอ่อ...”

“งั้นแลกคอนแทคกันไว้ไหม เผื่อว่าพวกเราจะได้แชร์เพลงหรือหนังที่ชอบกัน” ต้าไม่รอช้า เขาหยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาส่งให้เพียงฟ้า

“โอเค---”

แต่ทว่ายังไม่ทันที่เพียงฟ้าจะได้เอ่ยจนจบ โทรศัพท์ในมือต้าถูกเฟยคว้าไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้หญิงสาวหน้าเหวออยู่ตรงนั้น เฟยไม่ปล่อยให้เสียเวลาเขาก้มมองหน้าจอ ก่อนจะพิมพ์อะไรบางอย่างลงไปด้วยสีหน้าใจเย็น จากนั้นจึงยื่นโทรศัพท์คืนเจ้าของ

“เพียงฟ้าไม่สะดวกให้ครับ ถ้าจะติดต่อ...ติดต่อผ่านผมก็ได้” รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

“อ๋อ ได้สิ” ต้ามองหน้าชายหนุ่มอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะเบา ๆ

เหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ในสายตาของลิลลี่ทั้งแต่แรก เธอกลอกตากับความเจ้าเล่ห์ของเฟย ทั้งที่เมื่อก่อนเคยคิดว่าเป็นหนุ่มเนิร์ดแท้ ๆ ที่ไหนได้ก็ไม่ต่างจากแฝดพี่มันเลยนี่หว่า แต่เธอไม่พูดอะไรอีกเพราะรู้ดีว่ายังไงก็ไม่มีใครฟังอยู่แล้ว

ในเวลาเดียวกันเพียงฟ้าก็โดนเหนือฟ้าลากออกมาทันทีที่เธอโดนขอคอนแทค บรรยากาศภายในโรงจอดรถเงียบงันกว่าปกติ เสียงดนตรีถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง เหลือเพียงเสียงฝีเท้าของสองคนที่เดินเคียงกัน

“เหนือ”

“…” ชายหนุ่มกึ่งจูงกึ่งลากเพียงฟ้าโดยไม่ปริปากตอบ

“เหนือฟ้า!”

ทว่าครั้งนี้กลับได้ผล ทันทีที่เพียงแหวของเพียงฟ้าดังขึ้น ชายหนุ่มก็หยุดชะงักโดยพลัน จนใบหน้าของเพียงฟ้าเกือบชนแผ่นหลังกว้าง

“อะไร”

“โกรธอะไรเค้าขนาดนั้น”

“มึงรู้ตัวไหมว่าทำอะไรลงไป”

“เค้าแค่มาเที่ยว”

“แต่นี่มันร้านเหล้า”

“แล้วมันยังไง พวกนายยังมาได้เลย ทำไมเค้าจะมาบ้างไม่ได้” เพียงฟ้าขมวดคิ้ว

“มันไม่เหมือนกัน”

“ไม่เหมือนยังไง!”

น้ำเสียงหวานเริ่มสั่นเทาด้วยความรู้สึกสับสน และความรู้อัดอั้นในเวลาเดียว เธอสะบัดมือของเหนือฟ้าออก

“เค้าโตแล้วนะ เค้าดูแลตัวเองได้”

“แล้วทำไมเมื่อกี้ลิลลี่มันบอกกูว่ามึงเจอไอ้พวกหื่น ๆ มาลวนลาม แล้วทำไมโทรมาหากู มึงไปพึ่งไอ้หน้าจืดนั่นทำไม!”

“อย่างน้อยพี่ต้าก็ช่วยเค้าโดยไม่ดุ”

ประโยคนั้นแทงใจเหนือฟ้าอย่างจัง เขาชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะก้มมองเพียงฟ้าที่ตอนนี้แสนจะดื้อรั้น จนเขาอยากจะจับมาตีก้นให้หายดื้อ

“มึงชอบมันมากหรือไง”

“เค้าไม่ได้พูดแบบนั้น”

“ก็เห็นคุยกันสนุกดีนี่”

“แล้วเค้าจะคุยกับใครไม่ได้เลยหรือไง ทีตัวเองยังควงสาวไม่ซ้ำหน้า เค้ายังไม่เคยห้ามเลยด้วยซ้ำ”

เหนือฟ้ากำหมัดแน่นเมื่อได้ยินคำนั้น เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงโกรธมากขนาดนี้ เพียงแค่เห็นเธอหัวเราะกับผู้ชายคนนั้น แค่เห็นเธอแลกคอนแทค หรือแค่คิดว่าหลังจากนี้อาจมีผู้ชายคนอื่นเข้ามาดูแลเธอแทนพวกเขา

หัวใจก็เหมือนถูกบีบรัด แต่เขาไม่เข้าใจมัน และไม่เข้าใจว่าทำไมต้องอารมณ์เสียขนาดนี้

“มึงนี่มัน...”

“เค้าทำอะไรผิด”

เหนือฟ้าที่ตอนแรกจะเดินไปสงบสติอารมณ์ ทว่าเดินออกมาได้ไม่กี่ก้าวก็หยุดลง เพราะเสียงสะอื้นเบา ๆ ที่ดังตามหลังมา เพียงเท่านั้นก็เหมือนมีมือที่มองไม่เห็นกระชากข้อเท้าเอาไว้

ชายหนุ่มหันกลับไปทันที  เพียงฟ้ายังคงยืนอยู่ที่เดิม แต่ดวงตากลมแดงก่ำเอ่อล้นไปด้วยน้ำตาเต็มหน่วย ก่อนที่หยดหนึ่งจะไหลผ่านแก้มอวบลงมาอย่างเงียบ ๆ

เพียงเท่านั้นความโกรธที่มีทั้งหมด เหมือนถูกดับลงด้วยน้ำตาของเธอในชั่วพริบตา

“เฮ้ย” เหนือฟ้าสบถเบา ๆ

เมื่อครู่เขายังคิดว่าตัวเองโกรธหญิงสาวเบื้องหน้า แต่ตอนนี้กลับตกใจจนแทบทำอะไรไม่ถูก ไวกว่าความคิดเหนือฟ้าเดินกลับไปหาเธออย่างรวดเร็ว

“เพียงฟ้า อย่าร้องดิ”

น้ำเสียงของคนปากแข็งอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเห็นว่าหญิงสาวเม้มริมฝีปาก พยายามเช็ดน้ำตาเอง แต่ยิ่งเช็ดก็ยิ่งไหล เขายืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ตรงหน้า ก่อนสุดท้ายจะถอนหายใจแล้วใช้ปลายนิ้วโป้งเช็ดน้ำตาให้เธออย่างเบามือ

“กูขอโทษ ที่เมื่อกี้กูเสียงดังใส่”

“…” เพียงฟ้าเงยหน้ามองเขา

“ขอโทษ” เขาพูดซ้ำอีกครั้งราวกับกลัวเธอไม่ได้ยิน

“...”

“อย่าร้องนะ พอเห็นน้ำตามึงกูแม่งหมาฉิบหาย”

เหนือฟ้ารีบเกลี่ยน้ำตาบนแก้มเนียน เมื่อเพียงฟ้าหลุดสะอื้นออกมาเล็กน้อย

“โอ๋ ๆ ไม่ร้องแล้ว กูขอโทษ จะให้กูคุกเข่าก็ยอม หยุดร้องก่อนได้ไหม”

คำปลอบที่ไม่เข้ากับบุคลิกชายหนุ่มเลยแม้ แต่น้อยทำให้ลิลลี่ที่ยืนอยู่ไม่ไกลถึงกับหลุดยิ้ม แน่นอนว่าเธอยังคงกังวลกับเพื่อนสาวตัวอวบจนต้องแอบมาดู จนกระทั่งเห็นคนที่เมื่อครู่ยังทำหน้าเหมือนจะฆ่าคน ตอนนี้กลับยืนโอ๋ผู้หญิงตัวเล็กจนแทบจะกลายเป็นหมาตัวโตหงอย ๆ ไปแล้ว

“กูผิดเอง กูไม่ควรไปขึ้นเสียงใส่มึง” เหนือฟ้าพูดเสียงเบา

“เค้าก็ผิดเหมือนกัน” เพียงฟ้าก้มหน้าลง

“มึงไม่ผิด”

“แต่เค้ามาโดยไม่บอกพวกนายจริง ๆ ”

“เรื่องนั้น กูยอมรับว่ากูเป็นห่วง แต่กูไม่มีสิทธิ์มาสั่งมึงทุกอย่าง ไม่ว่ามึงจะไปที่ไหนไปกับใคร นั่นมันก็สิทธิ์ของมึง” เขาขยี้ศีรษะอย่างหงุดหงิดตัวเอง

“เค้าโตแล้วนะ”

“รู้”

“เค้าดูแลตัวเองได้”

"รู้แล้ว"

“แล้วเค้าก็ไม่ได้จะทำอะไรไม่ดีด้วย”

“กูรู้หมดแล้ว” เหนือฟ้าพยักหน้า ก่อนจะพูดออกมาอย่างยอมแพ้ “เพราะงั้นต่อไปมึงอยากไปไหนก็ไป แค่บอกกันไว้บ้างก็พอ”

“ทำไมต้องบอก” เพียงฟ้ากะพริบตาปริบ ๆ

“ก็...” เหนือฟ้าชะงัก

เขาไม่รู้จะตอบอย่างไร เพราะถ้าพูดตามความจริง มันคงฟังดูแปลกเกินไป

เพราะกูเป็นห่วงมึง

เพราะกูไม่ชอบที่มึงอยู่กับผู้ชายคนอื่น

เพราะกูไม่อยากให้ใครมายุ่งกับมึง

แต่คำเหล่านั้นไม่ควรออกจากปากของเพื่อน

สุดท้ายจึงได้แต่ตอบแบบขอไปที

“ก็กูเป็นเพื่อนมึงไง”

“เหตุผลอะไรของเหนือเนี่ย”

เพียงฟ้ามองเขาอยู่พักหนึ่ง ก่อนหลุดหัวเราะทั้งน้ำตา จนเหนือฟ้าถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเห็นเธอกลับมายิ้มได้

“หัวเราะได้แล้วก็เลิกงอน”

“เค้ายังไม่ได้บอกเลยว่าหายงอน”

“อ้าว” เขาทำหน้าเหวอ “แล้วต้องทำไง”

“ไม่รู้ เหนือโตแล้วก็คิดเองสิ”

“งั้น...” ชายหนุ่มคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ไปดูหนังกัน”

“หืม?”

“ไปดูหนังที่ห้องกูไหม”