ログイン共有
บทที่ 8
公開日:
2026-08-27 19:01:56บรรยากาศยามค่ำคืนภายในร้านเหล้าแห่งหนึ่ง เต็มไปด้วยเสียงดนตรีดังคลอไปทั่วร้าน แสงไฟหลากสีพาดทับผู้คนที่กำลังพูดคุยและชนแก้วกันอย่างสนุกสนาน ทว่ากลับสวนทางกับเพียงฟ้าที่นั่งตัวเกร็งอยู่ข้างลิลลี่ มือเล็กกำชายเดรสสีดำของตัวเองเอาไว้แน่นด้วยความประหม่า
เพียงฟ้าไม่ชินกับการกลายเป็นจุดสนใจ และไม่ชินกับการนั่งอยู่ในร้านเหล้าที่เสียงดังขนาดนี้ เพราะปกติหญิงสาวมักจะใช้เวลาว่างอยู่กับการอ่านหนังสือ หรือไม่ก็นอนดูแอนิเมชันอยู่ห้องตามลำพัง
“ลิลลี่...”
“ว่าไง”
“เค้ากลับได้ไหม”
“ไม่ได้” ลิลลี่สวนกลับทันที
“แต่เค้าไม่รู้จักใครเลยนะ”
เพียงฟ้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงประหม่า พลางเหลือบมองสถานที่รอบกายที่ไม่คุ้นชิน จนลิลลี่ต้องตบบ่าเพื่อนสาวตัวอวบราวกับให้กำลังใจ
“ก็จะได้รู้จักคืนนี้ไง”
“แต่เค้า...”
เพียงฟ้าทำหน้าเหมือนลูกแมวหลงทาง จนลิลลี่อดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปบีบแก้มเพื่อนเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู
“แกนี่มันจริง ๆ เลย ถ้าฉันไม่ลากออกมา ก็คงเอาแต่นั่งอยู่ในห้อง อ่านหนังสือ ทำโมเดล แล้วก็รอให้แก๊งวิศวะพวกนั้นมาดูแลจนเรียนจบ”
เพียงฟ้าก้มหน้าทันที เมื่อประโยคนั้นทำให้เธอนึกถึงเรื่องราวเมื่อตอนกลางวันอีกครั้ง ใบหน้าสวยหงอยลงไม่ต่างจากลูกหมาหูลู่ จนลิลลี่แอบรู้สึกผิดในใจจวนต้องรีบเปลี่ยนคำพูด
“ฉันไม่ได้หมายความให้แกเลิกคบกับพวกมัน แค่อยากให้แกมีโลกของตัวเองบ้าง”
“รู้แล้ว...” เพียงฟ้าพยักหน้า “เค้าจะพยายาม”
“ดีมาก! งั้นเริ่มจากโต๊ะนี้แล้วกัน”
“อ๊ะ ไปไหน”
“ไปหาเพื่อนฉัน”
“เดี๋ยวสิลิลลี่!”
ไม่ทันที่เพียงฟ้าจะได้เอ่ยอะไรไปมากกว่านั้น ลิลลี่ก็ลากเธอตรงไปยังโต๊ะอีกฝั่งทันที โดยไม่สนใจว่าเพื่อนสาวตัวอวบจะโวยวายเพียงใด
“เฮ้ทุกคน! นี่เพียงฟ้า เพื่อนสนิทของฉัน”
ทันทีที่เสียงตะโกนของลิลลี่ดังขึ้น สายตานับสิบคู่ก็จับจ้องมายังเพียงฟ้าไม่วางตา ทั้งสนใจ สงสัย และเป็นมิตร จนเพียงฟ้าต้องเอ่ยทักทายตามมารยาท ขณะเดียวกับที่ถูกลิลลี่จับให้นั่งลงบนเก้าอี้ตัวว่าง
“นั่งนี่เลย เห็นไหมว่าการทำความรู้จักคนใหม่ ๆ ไม่ได้น่ากลัวเหมือนที่แกคิด”
“มันก็จริง แต่เค้าแค่ยังไม่ชิน”
“งั้นก็ทำตัวให้ชินไว้สาวน้อย คืนนี้แหละแกจะกลายเป็นดาวเด่นของร้าน!”
พูดจบลิลลี่ก็ยกแก้วน้ำอำพันดื่มรวดเดียวอย่างชำนาญ พลางโยกย้ายส่ายสะโพกตามจังหวะเพลงไปด้วย ทิ้งให้เพียงฟ้ายกน้ำอัดลมขึ้นจิบช้า ๆ ตาลายกับแสงสีอันตระการตา
“นี่ยัยฟ้า ดูผู้ชายโต๊ะนั้นสิ มองแกตาเป็นมันเชียวล่ะ”
เพียงฟ้าหันไปมองตามสายตาของลิลลี่ก็ชะงัก เมื่อสบเข้ากับสายตาอันแสนเจ้าเล่ห์ของกลุ่มชายหนุ่มโต๊ะใกล้ ๆ เธอไม่ได้รู้สึกดีเลยแม้แต่น้อย กลับรู้สึกว่ากำลังถูกพวกเขาคุกคามทางสายตา จนต้องพยายามรั้งชายกระโปรงลงมาคลุมเข่า
“ลิลลี่ อย่าดื่มเยอะเกินไปสิ เดี๋ยวก็เมาหรอก” เสียงหวานเอ่ยเตือนเพื่อนด้วยความห่วงใย
“มาร้านเหล้าทั้งทีก็ต้องสนุกสุดเหวี่ยงสิถึงจะถูก เต้นเร็วยัยฟ้า!”
“เฮ้อ ตอนนี้พวกเหนือจะทำอะไรอยู่นะ”
เพียงฟ้าลอบถอนหายใจออกมา พลางยกโทรศัพท์ขึ้นมองแชทกลุ่มของเธอกับพวกเขา ในระหว่างที่ปลายนิ้วจะจรดลงบนแป้นพิมพ์ เสียงในหัวก็ดังขึ้นว่าอย่ารบกวนพวกเขา เธอควรลองใช้ชีวิตด้วยตัวเองโดยไม่พึ่งพวกเขา
ในเวลาเดียวกัน เพียงฟ้าเงยหน้าขึ้นก็เห็นว่าลิลลี่กำลังจะเดินไปอีกโต๊ะ ใบหน้าสวยก็ตื่นตระหนกทันทีรีบคว้าแขนเพื่อนสาวไว้
“เดี๋ยวสิ จะไปไหน”
“เดี๋ยวมา ไปหาหนุ่มตี๋” ลิลลี่ยิ้มกว้าง
“อ้าว แล้วเค้าล่ะ” เพียงฟ้าหันขวับทันที
“อยู่กับพวกนี้ไปก่อน”
“แต่...”
“แกโตแล้ว เอาตัวรอดเองบ้าง”
ลิลลี่พูดจบก็หายตัวไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งเพียงฟ้าได้แต่นั่งอ้าปากค้าง หลังไม่คิดว่าเพื่อนสาวที่ลากเธอมาสุดท้ายจะทิ้งเธอไว้ดื้อ ๆ แบบนี้
“เพื่อนทรยศ!”
เพียงฟ้าตะโกนไล่หลังลิลลี่ไปด้วยความหงุดหงิด ทั้งที่เธออุตส่าห์ยอมมาด้วยแล้วแท้ ๆ อีกฝ่ายกลับทิ้งเธอไปหาหนุ่มตี๋ที่ว่า พูดแล้วก็อยากกระโดดกัดคอเพื่อนรักเสียจริง!
ในเวลานั้นเพียงฟ้าก็ทำได้แค่นั่งจิบน้ำอัดลมชิว ๆ เหลือบตามองบรรยากาศอันแสนวุ่นวาน ท่ามกลางแสงไฟและเสียงดนตรีเธอมองเพื่อนร่วมโต๊ะที่ค่อย ๆ หายไปทีล่ะคน บางคนก็ไปเข้าห้องน้ำ ส่วนบางคนก็ออกไปชนแก้วกับอีกโต๊ะหนึ่ง จวบจนกระทั่งเหลือเธอเพียงคนเดียวและเสียงทุ้มปริศนาก็ดังขึ้น
“น้องครับ”
“คะ?” เพียงฟ้าหันไปตามเสียงก็ต้องขมวดคิ้ว
“มาคนเดียวเหรอ”
“มากับเพื่อนค่ะ...” เธอส่ายหน้า
“แล้วเพื่อนหายไปไหนหมดล่ะ”
“เดี๋ยวก็กลับมาค่ะ”
ใบหน้าสวยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย เพราะตอนนี้หลงเหลือเธอเพียงคนเดียวเท่านั้นที่เฝ้าโต๊ะ
“งั้นพี่นั่งด้วยได้ไหม” ชายหนุ่มยิ้มเจ้าเล่ห์
“คือ...”
เพียงฟ้ายิ้มเจื่อนออกมาทันที แม้ว่าพยายามปฏิเสธไปแล้ว ชายหนุ่มคนนั้นกลับไม่สนใจ เขาขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมด้วยท่าทีคุกคามจนเธอรู้สึกอึดอัด
“สวยนะเรา”
“พี่คะ ถอยออกไปได้ไหม หนูไม่โอเค” เพียงฟ้าถอยหลังเล็กน้อย
“มีแฟนหรือยัง”
“คือ...”
เพียงฟ้าเริ่มทำตัวไม่ถูก เมื่อชายหนุ่มเริ่มยื่นมือมาใกล้ หญิงสาวพยายามขยับนี้เท่าไหร่เขายังไม่หยุด จนกระทั่งมือข้างหนึ่งกำลังจะเอื้อมมาแตะไหล่เธอ
“ผมว่าเธอก็ปฏิเสธชัดเจนไปแล้วนะ”
เพียงฟ้าค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาหลังจากได้ยินเสียงทุ้มของชายอีกคนเอ่ยขึ้น หญิงสาวมองมือหนาที่กำลังกำข้อมือชายคนนั้นไว้แน่น แม้ว่ารอยยิ้มจะปรากฏอยู่บนใบหน้าเขา แต่ทว่าแววตากลับสวนทางกันจนเธอรู้สึกขนลุกซู่ทันที
“กูแค่จะ...”
ชายหนุ่มเอ่ยด้วยท่าทีอึกอัก พยายามดึงแขนออก แต่ชายคนนั้นกลับกำไว้แน่นจนต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด
“ผมเข้าใจ แต่ถ้าเธอปฏิเสธ ก็คือปฏิเสธ คุณไม่ควรคุกคามเธอแบบนี้” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม แต่กลับเพิ่มแรงบีบที่ข้อมือขึ้นเพียงเล็กน้อย
“เออ ๆ ขอโทษ! ปล่อยแขนกูได้แล้ว!”
ทันทีที่ชายคนนั้นปล่อยข้อมือของชายคนที่เข้ามาคุกคามเธอ มันก็รีบเดินกลับโต๊ะอย่างหัวเสียทันที ทิ้งไว้ให้เพียงฟ้าอยู่กับชายที่พึ่งเข้ามาใหม่
“โอเคไหมครับ”
“คะ แค่ตกใจนิดหน่อย” เพียงฟ้าพยักหน้าช้า ๆ แต่ดวงตายังสั่นนิด ๆ
“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”
น้ำเสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยความอบอุ่นดังขึ้น ก่อนที่ชายหนุ่มใบหน้าหล่อเหลาจะถือวิสาสะนั่งลงข้างกายของเพียงฟ้า ดวงตาเรียวคู่นั้นแฝงไปด้วยรอยยิ้ม ผิวกายขาวสะอาดสะอ้าน บุคลิกดูแตกต่างจากเหล่าผู้ชายเจ้าชู้ในร้านพอสมควร
“พี่ชื่อต้านะ เป็นพี่รหัสของลิลลี่”
“อ๋อ...”
เพียงฟ้าพยักหน้าช้า ๆ แม้ว่าในใจจะเต็มไปด้วยคำถาม ว่าทำไมอีกฝ่ายต้องเข้ามาทักเธอด้วย แต่ก็ไม่อยากเสียมารยาท โดยเฉพาะกับคนที่พึ่งช่วยเธอไว้จากคนโรคจิต
“เพียงฟ้าใช่ไหม พี่เคยเห็นเราอยู่บ้าง แต่ไม่เคยได้คุยกันสักที”
“พอดีว่าหนูไม่ชอบคุยกับคนแปลกหน้าน่ะค่ะ”
“รวมถึงพี่ด้วยหรือเปล่านะ” ต้าหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเลื่อนแก้วน้ำเปล่ามาให้ “ดื่มน้ำก่อนก็ได้ครับ พี่รู้ว่าเรายังไม่ค่อยคุ้นกับร้าน”
“ขอบคุณค่ะ”
เพียงฟ้ารับมาแต่ไม่ได้ดื่ม เพราะจำได้ว่าเหนือฟ้าเคยบอกไว้ห้ามดื่มเครื่องดื่มของคนแปลกหน้าเด็ดขาด ถ้าหากว่าเธอไม่รู้ที่มา
“ไม่ต้องเกร็งนะ โต๊ะนี้เด็กสถาปัตย์หมด ถ้าไม่อยากดื่มก็ไม่ต้องดื่ม ไม่มีใครบังคับเรา”
“…”
เพียงฟ้ากะพริบตาปริบ ๆ เมื่อได้ยินคำพูดง่าย ๆ แต่กลับทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายขึ้นอย่างประหลาด
“พี่ต้าคะ”
“ครับ?”
“พี่พูดเหมือนพวกเหนือเลย”
“เหนือฟ้า?” ต้าหัวเราะเบา ๆ เมื่อเห็นเด็กตรงหน้ามองเขาตาแป๋ว
“รู้จักเหรอคะ” เพียงฟ้าพยักหน้า
“ใครจะไม่รู้จักบ้าง ระดับGodแห่งวิศวะโยธา พวกนั้นดังจะตาย”
“นั่นสินะ”
เพียงฟ้าหัวเราะแห้ง ๆ เมื่อดันลืมไปว่าเหนือฟ้า วายุ ฟง และเฟยน่ะเลื่องชื่อจะตาย โดยเฉพาะเรื่องการชกต่อยที่มักจะโดนเธอบ่นอยู่เป็นประจำ
“แล้ว...” ต้าหันมามองเธอ “ฟ้าเป็นเพื่อนสนิทของพวกเขาเหรอ”
“ค่ะ”
“ดีแล้วครับ มีเพื่อนเยอะ ๆ ก็ดีแล้ว”
คำพูดอันแสนเรียบง่ายทำเอาเพียงฟ้าชะงักไปเล็กน้อย ที่ผ่านมาคนอื่นมักตั้งคำถามระหว่างเธอกับความสัมพันธ์ของพวกเขา แต่รุ่นพี่ตรงหน้ากลับไม่ได้ถามว่าเธอเป็นอะไรกับพวกเขา ไม่ได้เอ่ยแซว ไม่ได้พูดถึงเรื่องผู้ชาย เพียงแค่คุยกับเธอตามปกติเท่านั้น
“พี่ชอบฟังเพลงไหมคะ” จู่ ๆ เพียงฟ้าก็เป็นฝ่ายถามออกไป
“ชอบครับ”
“แนวไหนเหรอคะ”
“ถ้าบอกแล้วจะเชื่อไหม”
“ลองบอกก่อนสิคะ” เพียงฟ้าหัวเราะ
“อินดี้ครับ”
“จริงเหรอคะ!”
เพียงเท่านั้นดวงตาของเพียงฟ้าสว่างขึ้นทันที ราวกับเจอผู้ร่วมอุดมการณ์เดียวกัน
“จริงสิ”
“หนูก็ชอบ!”
จากนั้นบทสนทนาที่แสนอึดอัดในตอนแรก ตอนนี้กลับก็ไหลลื่นอย่างไม่น่าเชื่อ จากเพลงโปรดกลายเป็นศิลปินที่ชอบ จากศิลปินกลายเป็นหนังที่ชอบ จากหนังกลายเป็นอาหาร
ยิ่งคุยก็ยิ่งพบว่าทั้งสองคนมีหลายอย่างคล้ายกันอย่างน่าประหลาด...
“พี่ต้าเคยไปคอนเสิร์ตนี้ด้วยเหรอคะ!”
“เคยครับ”
“หนูอยากไปมากเลยค่ะ!”
“ถ้ามีโอกาสก็ไปสิครับสักครั้งในชีวิต” เขาเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “แต่ถ้าไม่มีเพื่อนไป ชวนพี่ไปก็ได้นะ”
“ได้เหรอคะ” เพียงฟ้ายิ้มกว้าง
“ได้สิครับ”
รอยยิ้มของเพียงฟ้าทำให้ต้ามองค้างไปชั่วขณะ ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ แล้วเบือนสายตาออกไป พร้อมอาการหัวใจเต้นระรัวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
จวบจนกระทั่งเวลาผ่านไปครู่ใหญ่ ลิลลี่เพื่อนสาวที่พึ่งทรยศเธอก็ยังไม่กลับมา เพียงฟ้าเลยฆ่าเวลาด้วยการนั่งฟังเพลงจากโทรศัพท์ของต้าอย่างเพลิดเพลิน หลังจากได้แชร์เพลงต่าง ๆ ในเพลย์ลิสต์ของกันและกัน
“พี่ต้า”
“ครับ?”
“เพลงนี้พี่ชอบจริง ๆ เหรอ”
“ทำไมครับ มันดูแย่เหรอ” ต้าหัวเราะ
“เปล่าหรอกค่ะ หนูก็ชอบเหมือนกัน”
คราวนี้เพียงฟ้าไม่ได้เป็นเพียงผู้ฟังอย่างเดียว เธอหัวเราะมากขึ้น เริ่มเล่าเรื่องเรียน เล่าเรื่องโมเดล เล่าเรื่องที่ตัวเองชอบ และเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน ที่เธอไม่ได้คิดถึงคำพูดแย่ ๆ ของใครเลย
จนกระทั่งเสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหลัง
“โอ้โห อะไรเนี่ย”
ลิลลี่ที่พึ่งกลับมา เธอยืนกอดอกอยู่ข้างโต๊ะ พลางหรี่ตามองสลับไปมาระหว่างเพียงฟ้ากับพี่รหัสอย่างต้า ก่อนจะยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
“ฉันหายไปไม่ถึงชั่วโมง กลับมาอีกทีสนิทกันขนาดนี้แล้วเหรอ”
“ลิลลี่! หายไปไหนมา!”
“ก็แค่คุยกันเฉย ๆ น่า” ต้าหัวเราะ
“อ๋อเหรออออ” ลิลลี่ลากเสียงยาวอย่างจับผิด ก่อนจะหันไปมองเพื่อนตัวเอง “ฉันลากมาเปิดหูเปิดตา ดันได้คนมานั่งฟังเพลงด้วยซะงั้น”
“ก็ลิลลี่นั่นแหละที่ทิ้งเค้าไว้!” เพียงฟ้าประท้วง
“อ๋อ ฉันยังไม่ได้ว่าอะไรเลยนะ แกนั่นแหละร้อนตัวทำไม”
“ลิลลี่!”
เสียงหัวเราะดังขึ้นรอบโต๊ะทันที เพียงฟ้าได้แต่ก้มหน้าซ่อนแก้มที่แดงจัด ส่วนต้าก็ยกยิ้มอย่างเอ็นดูสองสาวระหว่างน้องรหัส กับรุ่นน้องตัวอวบที่พูดคุยกันถูกคอ
โดยไม่มีใครรู้เลยว่าอีกฟากหนึ่งของร้าน มีสายตาคมคู่หนึ่งกำลังจับจ้องมาที่โต๊ะของพวกเธอ
และเพิ่งเห็นภาพบาดตาเพราะเพียงฟ้ากำลังหัวเราะกับผู้ชายคนอื่นเป็นครั้งแรก โดยที่ข้างกายของเธอไม่ใช่พวกเขาทั้งสี่คน
最新チャプター
สยบรักเพื่อนวิศวะตัวร้าย (5p) ตอนพิเศษ [3/3]
“อ๊ะ วายุ”เมื่อได้ยินคำพูดและเสียงครางต่ำเร้าอารมณ์ของวายุ เพียงฟ้าก็จับบ่ากว้างทั้งสองของเขาเป็นที่หยึด ก่อนจะเริ่มร่อนเอวเป็นวงกลมบดขยี้แก่นกายเน้น ๆ จนวายุสูดปากเสียวซ่านปลายเท้าจิกเกร็ง ยิ่งเห็นเขาเสียอาการเธอก็ยิ่งได้ใจเพียงฟ้ารั้งลำคอของวายุให้โน้มลงมารับจุมพิตอันเร่าร้อน เรียวลิ้นเล็กสอดเข้าไปในโพรงปากอุ่น พลางเกี่ยวกระหวัดร้อนร้อนอย่างหยอกล้อ บางเอวก็ยังคงทำหน้าที่ขย่มตักแกร่งได้อย่างไม่ขาดช่วงในเวลาเดียวกัน จนชายหนุ่มต้องฟาดลงบนก้นกลมดังเพี๊ยะด้วยความหมั่นเขี้ยวยัยตัวดี“อื้ออ เค้าเจ็บนะ”“เด็กดื้อต้องโดนตีครับ”เขาบีบขยำลูกพีชอวบ ก่อนจะแบะออกกว้างแล้วซอยเอ็นร้อนเข้าออกช่องทางรักถี่ยิบ แรงกระแทกกระทั้นของเขาทำเอาเต้าอวบทั้งสองเด้งขึ้นลง จนต้องงับยอดอกชูชันด้วยความหมั่นเขี้ยว เรียกเสียงครางหวานจากคนด้านบน“อื้ออ เค้าจะเสร็จ” เสียงหวานครางสั่นเทา เพราะโดนเขากระแทกเน้น ๆ“เสร็จพร้อมยุนะ”“ยุ! ท่านี้มัน! อ๊ะ อ๊าส์!”นัยน์ตาคู่สวยเบิกกว้างทันที เมื่อจู่ ๆ วายุก็แยกขาของเธอออกกว้าง แล้วรวบมันพาดบนบ่าแกร่งทั้งที่ท่อนลึงค์อวบยังคงเสียบคาอยู่ในรูรัก จนบั้นท้ายของเธอกระดกขึ้นรองรับแร
สยบรักเพื่อนวิศวะตัวร้าย (5p) ตอนพิเศษ [2/3]
“ฟ้าครับ อมของฟงด้วย”เพียงฟ้าเหลือบไปเห็นฟงที่ทำหน้าเหมือนหมายักษ์โดนเจ้าของทิ้ง เธอก็จำใจต้องถอนริมฝีปากออกจากลำยักษ์ของแฝดน้องของเขา และครอบปากบนลำลึงค์ร้อนของฟงแทน“ซี๊ดด ขอบคุณค่ะเมีย”ฟงเอ่ยพลางสูดปากเสียวซ่าน เขาโยกเอวสอบเข้าสุดออกสุด จนเพียงฟ้าสำลักเล็กน้อย ทว่าเธอก็ไม่ยอมคายออกมา เธอใช้ปากผลัดดูดเลียท่อนลำของสองแฝดสลับไปมา ในขณะที่ก็โดนเหนือฟ้าซอยถี่ ๆ จนนํ้ากระเด็น“ฟ้าครับ อย่าลืมยุสิ”ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นแสร้งน้อยใจ ก่อนที่จะคร่อมหน้าอกของเธอ พลางสอดท่อนลำในร่องอก เขาบีบมันจนชิด ก่อนจะซอยเข้าออกด้วยความเสียวซ่าน พลางใช้ปลายนิ้วบิดขยี้ยอดอกของเธอไปด้วยในระหว่างนั้น เหนือฟ้าไม่ปล่อยให้เสียเวลา เขาร่อนเอวสอบหมุนควงเป็นวงกลมในโพรงอุ่น ก่อนจะกระแทกกระทั้นเข้าออกเน้น ๆ ซอยถี่ยิบราวกับเครื่องจักรสังหาร“เมียจ๋า จะแตกแล้ว ตอดถี่ ๆ เลย!”ในจังหวะสุดท้าย เหนือฟ้าไม่สนอะไรแล้ว เขาโหมกระหน่ำกระแทกลำลึงค์เข้าออกช่องทางรักถี่ยิบด้วยแรงทั้งหมด จนสะโพกผายลอยเด่นรับแรงขย่มจากเขาราวกับสัตว์ป่า นัยน์ตาคมฉายแววลุ่มหลงอย่างเห็นได้ชัด ในจังหวะที่ซอยเอวสอบไปพลางพรมจุมพิตบนข้อเท้าขาว“อร๊างงส์!”เพี
สยบรักเพื่อนวิศวะตัวร้าย (5p) ตอนพิเศษ [1/3]
ยามค่ำคืนอันมืดมิดภายในห้องนอนมาสเตอร์ของวิลล่าหรูริมชายหาด ร่างชายกำยำทั้งสี่ที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามฉบับคนออกกำลังกาย กำลังปรนเปรอร่างอวบอิ่มของเพียงฟ้า ที่กำลังนอนบิดเร้าในสภาพเสื้อผ้ารุดรุ่ย“แม่งเอ๊ย เมียกูฮอตฉินหาย” เหนือฟ้าเอ่ยขึ้นด้วยนํ้าเสียวแหบพร่า ในขณะที่ก้มลงครอบริมฝีปากบนจุกสีหวานข้างหนึ่ง เขาดูดดึงมันจนแก้มตอบ พลางไล้ปลายลิ้นเป็นวงกลม“เออดิ ทั้งใหญ่ ทั้งนุ่มเหมือนมาชเมลโล่” ฟงไม่ยอมแพ้ เขาใช่มือหนากอบกุมเต้าอวบข้างที่ว่างอย่างเมามัน พลางโน้มตัวลงดูดดึงจุกสีหวานแล้วใช้ฟันขบเบา ๆ อย่างหมั่นเขี้ยว จนเพียงฟ้าสะดุ้งเฮือกอย่างเสียวซ่านเพียงฟ้าไม่รู้ว่ามันมาจบที่เตียงได้ยังไง ทั้งที่เมื่อครู่พวกเขายังหัวเราะกับมุกฝืด ๆ ของฟงอยู่เลย แต่ตอนนี้เธอกลับโดนหมาป่าทั้งสี่รุมทึ้งอย่างหื่นกระหาย“อ๊ะ! เหนือ ตรงนั้นแรงไปแล้ว อื้ออ~ ฟงอย่ากัดสิ” เพียงฟ้าสั่นสะท้านไปทั่วร่าง“สนใจยุหน่อยสิครับ”วายุประท้วงเบา ๆ ในขณะเดียวกันก็เชยปลายคางมนขึ้นรับจุมพิตแสนหวานจากเขา ชายหนุ่มค่อย ๆ เพิ่มระดับความร้อนแรงไปทีละนิด จนกระทั่งสอดเรียวลิ้นเข้าไปเกี่ยวกระหวัดหยอกล้อกับลิ้นเล็ก จนเพียงฟ้าโดนตะโบมจูบ
สยบรักเพื่อนวิศวะตัวร้าย (5p) บทที่ 60 [4/4]
ก่อนนอนพวกเขาถ่ายรูปหมู่กันอีกหนึ่งภาพ เหนือฟ้าโอบเพียงฟ้าไว้ข้างหนึ่ง วายุยืนอยู่ข้าง ๆ ฟงทำหน้าทะเล้นตามนิสัย ส่วนเฟยยืนอยู่ใกล้เธอพร้อมรอยยิ้มที่ไม่ต้องซ่อนอีกต่อไป ภาพถ่ายถูกบันทึกไว้ในโทรศัพท์ของทุกคนและใต้ภาพนั้นเพียงฟ้าพิมพ์ข้อความสั้น ๆทะเลสวยมาก แต่คนข้าง ๆ สวยกว่า“เมียชมตัวเองอีกแล้ว!” ฟงอ่านแล้วหัวเราะเสียงดัง“ฟง!”เหนือฟ้าหัวเราะจนตัวงอ วายุยกมือขึ้นปิดปากกลั้นยิ้ม ส่วนเฟยส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนจะยื่นมือมาขยี้ผมเธออย่างเอ็นดู“น่ารักดี”“อะไรน่ารัก?” เพียงฟ้าหันไปมองเขา“เธอไง”หญิงสาวหน้าแดงทันที ก่อนจะรีบหันหนีเสียงหัวเราะของทุกคน ทว่ามือของเธอกลับยังคงจับมือเขาไว้แน่น คืนนั้นพวกเขานั่งอยู่ด้วยกันจนดึกดื่น พูดคุยเรื่องไร้สาระ เล่าความทรงจำเก่า ๆ และหัวเราะกับเรื่องราวที่เคยผ่านมาด้วยกันไม่มีใครรู้ว่าชีวิตหลังจากนี้จะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอีกบ้าง แต่พวกเขารู้แล้วว่า ไม่ว่าจะต้องพบเจอกับปัญหาอะไรในอนาคต พวกเขาจะไม่ปล่อยให้ความเข้าใจผิดทำลายความรักอีกเพราะในที่สุดทุกคนก็ได้เรียนรู้ว่า การรักใครสักคนไม่ใช่แค่การอยากครอบครอง แต่คือการรับฟัง เคารพความรู้สึก และเลือกที่จะอยู่ข้า
สยบรักเพื่อนวิศวะตัวร้าย (5p) บทที่ 60 [3/4]
“เฮ้ย! ตกลงกันหรือยังวะ!”เสียงตะโกนของเหนือฟ้าดังมาจากระยะไกล จนเพียงฟ้าสะดุ้งด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบผละออกจากอ้อมแขนของเฟยด้วยใบหน้าแดงก่ำ“เหนือฟ้า!”เฟยหันไปมองก่อนจะพบว่าเหนือฟ้า วายุ และฟงกำลังเดินตรงมาหาพวกเขา โดยทั้งสามคนต่างมีสีหน้าที่บ่งบอกว่ารู้เรื่องทุกอย่างอยู่ก่อนแล้ว“โอ๊ย! ในที่สุดก็ขอจนได้ กูรอจนจะขึ้นคานแทนมึงแล้วไอ้เฟย!” ฟงยิ้มกว้างจนเห็นฟัน“มึงก็พูดเกินไป” เฟยตอบ แต่ใบหน้ายังเต็มไปด้วยรอยยิ้ม“เกินไปตรงไหนวะ! ตั้งแต่เตรียมทริปมา กูต้องคอยห้ามไม่ให้ไอ้ดำมันไปโผล่ขัดจังหวะมึงตั้งกี่รอบ!”“มึงก็ไม่ต่างกันหรอกไอ้ขาว!” เหนือฟ้าหันขวับ“อ้าว! กูช่วยนะครับ!”“ของขวัญ”วายุถอนหายใจ ก่อนยื่นกล่องเล็ก ๆ ให้เพียงฟ้า หญิงสาวรับมาอย่างงุนงง เมื่อเปิดดูจึงพบสร้อยข้อมือเส้นเล็กที่มีจี้รูปดาวอยู่ตรงกลาง“สวยจังเลยวายุ!”“เฟยกับยุช่วยกันเลือกครับ” วายุบอก“จริงเหรอ” เพียงฟ้าหันไปมองเฟยทันที“เฟยเห็นฟ้าชอบดูดาว” เขาเกาท้ายทอยเล็กน้อย“ขอบคุณนะ เค้าชอบมากเลย”เธอยื่นข้อมือให้วายุช่วยใส่ ก่อนหันไปกอดเขาอย่างดีใจ จนวายุลูบศีรษะเธอเบา ๆ ตามความเคยชิน ส่วนฟงมองภาพนั้นก่อนยกมือขึ้นเท้าเอว
สยบรักเพื่อนวิศวะตัวร้าย (5p) บทที่ 60 [2/4]
“เฟย นายเป็นอะไรหรือเปล่า” เพียงฟ้าหันมาถามเมื่อเห็นเขาเงียบผิดปกติ“เปล่าครับ”“แน่ใจนะ? วันนี้นายดูแปลก ๆ”“ดูแปลกยังไง”“ก็ปกติเฟยเงียบอยู่แล้ว แต่วันนี้เหมือนกำลังคิดอะไรหนัก ๆ เลย”คำพูดนั้นทำให้เฟยหลุดยิ้มทันที ถึงแม้ว่าเวลาจะผ่านไปนานเพียงใด เธอก็ยังสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเขาได้เสมอ“เฟยมีเรื่องอยากคุยกับฟ้า”“เรื่องอะไรเหรอ?” เพียงฟ้าหยุดเดินเฟยหันหน้าเข้าหาเธอเต็มตัว ก่อนจะถอดแว่นออกแล้วเก็บลงในกระเป๋าเสื้อ เขาอยากมองเธอให้ชัดที่สุดด้วยตาเปล่าในช่วงเวลานี้“เรื่องของเรา”“เรื่องของเรา?” หัวใจของเพียงฟ้าเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย“ครับ เรื่องของเรา”เขาสูดลมหายใจเข้าลึก พลางรวบรวมความกล้าที่มี ก่อนเอ่ยสิ่งที่เก็บไว้ในใจมาตลอด“เพียงฟ้า เฟยรู้ว่าเคยทำให้เธอเสียใจมากแค่ไหน เฟยเคยไม่เชื่อเธอ ทั้งที่เธอเป็นคนที่หวังดีกับเฟยมาตลอด แต่เฟยกลับเอาความเจ็บปวดของตัวเองไปทำร้ายเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า แล้วก็เคยคิดว่าฟ้าจะอยู่ตรงนั้นเสมอ ไม่ว่าเฟยจะทำอะไรลงไปก็ตาม”“…” หญิงสาวนิ่งฟัง ดวงตาค่อย ๆ อ่อนลง“เฟยย้อนกลับไปแก้ไขเรื่องพวกนั้นไม่ได้ และเฟยก็ไม่อยากขอให้ฟ้าลืมมันด้วย” เฟยพูดต
