บทที่ 8

บรรยากาศยามค่ำคืนภายในร้านเหล้าแห่งหนึ่ง เต็มไปด้วยเสียงดนตรีดังคลอไปทั่วร้าน แสงไฟหลากสีพาดทับผู้คนที่กำลังพูดคุยและชนแก้วกันอย่างสนุกสนาน ทว่ากลับสวนทางกับเพียงฟ้าที่นั่งตัวเกร็งอยู่ข้างลิลลี่ มือเล็กกำชายเดรสสีดำของตัวเองเอาไว้แน่นด้วยความประหม่า

เพียงฟ้าไม่ชินกับการกลายเป็นจุดสนใจ และไม่ชินกับการนั่งอยู่ในร้านเหล้าที่เสียงดังขนาดนี้ เพราะปกติหญิงสาวมักจะใช้เวลาว่างอยู่กับการอ่านหนังสือ หรือไม่ก็นอนดูแอนิเมชันอยู่ห้องตามลำพัง

“ลิลลี่...”

“ว่าไง”

“เค้ากลับได้ไหม”

“ไม่ได้” ลิลลี่สวนกลับทันที

“แต่เค้าไม่รู้จักใครเลยนะ”

เพียงฟ้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงประหม่า พลางเหลือบมองสถานที่รอบกายที่ไม่คุ้นชิน จนลิลลี่ต้องตบบ่าเพื่อนสาวตัวอวบราวกับให้กำลังใจ

“ก็จะได้รู้จักคืนนี้ไง”

“แต่เค้า...”

เพียงฟ้าทำหน้าเหมือนลูกแมวหลงทาง จนลิลลี่อดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปบีบแก้มเพื่อนเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู

“แกนี่มันจริง ๆ เลย ถ้าฉันไม่ลากออกมา ก็คงเอาแต่นั่งอยู่ในห้อง อ่านหนังสือ ทำโมเดล แล้วก็รอให้แก๊งวิศวะพวกนั้นมาดูแลจนเรียนจบ”

เพียงฟ้าก้มหน้าทันที เมื่อประโยคนั้นทำให้เธอนึกถึงเรื่องราวเมื่อตอนกลางวันอีกครั้ง ใบหน้าสวยหงอยลงไม่ต่างจากลูกหมาหูลู่ จนลิลลี่แอบรู้สึกผิดในใจจวนต้องรีบเปลี่ยนคำพูด

“ฉันไม่ได้หมายความให้แกเลิกคบกับพวกมัน แค่อยากให้แกมีโลกของตัวเองบ้าง”

“รู้แล้ว...” เพียงฟ้าพยักหน้า “เค้าจะพยายาม”

“ดีมาก! งั้นเริ่มจากโต๊ะนี้แล้วกัน”

“อ๊ะ ไปไหน”

“ไปหาเพื่อนฉัน”

“เดี๋ยวสิลิลลี่!”

ไม่ทันที่เพียงฟ้าจะได้เอ่ยอะไรไปมากกว่านั้น ลิลลี่ก็ลากเธอตรงไปยังโต๊ะอีกฝั่งทันที โดยไม่สนใจว่าเพื่อนสาวตัวอวบจะโวยวายเพียงใด

“เฮ้ทุกคน! นี่เพียงฟ้า เพื่อนสนิทของฉัน”

ทันทีที่เสียงตะโกนของลิลลี่ดังขึ้น สายตานับสิบคู่ก็จับจ้องมายังเพียงฟ้าไม่วางตา ทั้งสนใจ สงสัย และเป็นมิตร จนเพียงฟ้าต้องเอ่ยทักทายตามมารยาท ขณะเดียวกับที่ถูกลิลลี่จับให้นั่งลงบนเก้าอี้ตัวว่าง

“นั่งนี่เลย เห็นไหมว่าการทำความรู้จักคนใหม่ ๆ ไม่ได้น่ากลัวเหมือนที่แกคิด”

“มันก็จริง แต่เค้าแค่ยังไม่ชิน”

“งั้นก็ทำตัวให้ชินไว้สาวน้อย คืนนี้แหละแกจะกลายเป็นดาวเด่นของร้าน!”

พูดจบลิลลี่ก็ยกแก้วน้ำอำพันดื่มรวดเดียวอย่างชำนาญ พลางโยกย้ายส่ายสะโพกตามจังหวะเพลงไปด้วย ทิ้งให้เพียงฟ้ายกน้ำอัดลมขึ้นจิบช้า ๆ ตาลายกับแสงสีอันตระการตา

“นี่ยัยฟ้า ดูผู้ชายโต๊ะนั้นสิ มองแกตาเป็นมันเชียวล่ะ”

เพียงฟ้าหันไปมองตามสายตาของลิลลี่ก็ชะงัก เมื่อสบเข้ากับสายตาอันแสนเจ้าเล่ห์ของกลุ่มชายหนุ่มโต๊ะใกล้ ๆ เธอไม่ได้รู้สึกดีเลยแม้แต่น้อย กลับรู้สึกว่ากำลังถูกพวกเขาคุกคามทางสายตา จนต้องพยายามรั้งชายกระโปรงลงมาคลุมเข่า

“ลิลลี่ อย่าดื่มเยอะเกินไปสิ เดี๋ยวก็เมาหรอก” เสียงหวานเอ่ยเตือนเพื่อนด้วยความห่วงใย

“มาร้านเหล้าทั้งทีก็ต้องสนุกสุดเหวี่ยงสิถึงจะถูก เต้นเร็วยัยฟ้า!”

“เฮ้อ ตอนนี้พวกเหนือจะทำอะไรอยู่นะ”

เพียงฟ้าลอบถอนหายใจออกมา พลางยกโทรศัพท์ขึ้นมองแชทกลุ่มของเธอกับพวกเขา ในระหว่างที่ปลายนิ้วจะจรดลงบนแป้นพิมพ์ เสียงในหัวก็ดังขึ้นว่าอย่ารบกวนพวกเขา เธอควรลองใช้ชีวิตด้วยตัวเองโดยไม่พึ่งพวกเขา

ในเวลาเดียวกัน เพียงฟ้าเงยหน้าขึ้นก็เห็นว่าลิลลี่กำลังจะเดินไปอีกโต๊ะ ใบหน้าสวยก็ตื่นตระหนกทันทีรีบคว้าแขนเพื่อนสาวไว้

“เดี๋ยวสิ จะไปไหน”

“เดี๋ยวมา ไปหาหนุ่มตี๋” ลิลลี่ยิ้มกว้าง

“อ้าว แล้วเค้าล่ะ” เพียงฟ้าหันขวับทันที

“อยู่กับพวกนี้ไปก่อน”

“แต่...”

“แกโตแล้ว เอาตัวรอดเองบ้าง”

ลิลลี่พูดจบก็หายตัวไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งเพียงฟ้าได้แต่นั่งอ้าปากค้าง หลังไม่คิดว่าเพื่อนสาวที่ลากเธอมาสุดท้ายจะทิ้งเธอไว้ดื้อ ๆ แบบนี้

“เพื่อนทรยศ!”

เพียงฟ้าตะโกนไล่หลังลิลลี่ไปด้วยความหงุดหงิด ทั้งที่เธออุตส่าห์ยอมมาด้วยแล้วแท้ ๆ อีกฝ่ายกลับทิ้งเธอไปหาหนุ่มตี๋ที่ว่า พูดแล้วก็อยากกระโดดกัดคอเพื่อนรักเสียจริง!

ในเวลานั้นเพียงฟ้าก็ทำได้แค่นั่งจิบน้ำอัดลมชิว ๆ เหลือบตามองบรรยากาศอันแสนวุ่นวาน ท่ามกลางแสงไฟและเสียงดนตรีเธอมองเพื่อนร่วมโต๊ะที่ค่อย ๆ หายไปทีล่ะคน บางคนก็ไปเข้าห้องน้ำ ส่วนบางคนก็ออกไปชนแก้วกับอีกโต๊ะหนึ่ง จวบจนกระทั่งเหลือเธอเพียงคนเดียวและเสียงทุ้มปริศนาก็ดังขึ้น

“น้องครับ”

“คะ?” เพียงฟ้าหันไปตามเสียงก็ต้องขมวดคิ้ว

“มาคนเดียวเหรอ”

“มากับเพื่อนค่ะ...” เธอส่ายหน้า

“แล้วเพื่อนหายไปไหนหมดล่ะ”

“เดี๋ยวก็กลับมาค่ะ”  

ใบหน้าสวยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย เพราะตอนนี้หลงเหลือเธอเพียงคนเดียวเท่านั้นที่เฝ้าโต๊ะ

“งั้นพี่นั่งด้วยได้ไหม” ชายหนุ่มยิ้มเจ้าเล่ห์

“คือ...”

เพียงฟ้ายิ้มเจื่อนออกมาทันที แม้ว่าพยายามปฏิเสธไปแล้ว ชายหนุ่มคนนั้นกลับไม่สนใจ เขาขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมด้วยท่าทีคุกคามจนเธอรู้สึกอึดอัด

“สวยนะเรา”

“พี่คะ ถอยออกไปได้ไหม หนูไม่โอเค” เพียงฟ้าถอยหลังเล็กน้อย

“มีแฟนหรือยัง”

“คือ...”

เพียงฟ้าเริ่มทำตัวไม่ถูก เมื่อชายหนุ่มเริ่มยื่นมือมาใกล้ หญิงสาวพยายามขยับนี้เท่าไหร่เขายังไม่หยุด จนกระทั่งมือข้างหนึ่งกำลังจะเอื้อมมาแตะไหล่เธอ

“ผมว่าเธอก็ปฏิเสธชัดเจนไปแล้วนะ”

เพียงฟ้าค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาหลังจากได้ยินเสียงทุ้มของชายอีกคนเอ่ยขึ้น หญิงสาวมองมือหนาที่กำลังกำข้อมือชายคนนั้นไว้แน่น แม้ว่ารอยยิ้มจะปรากฏอยู่บนใบหน้าเขา แต่ทว่าแววตากลับสวนทางกันจนเธอรู้สึกขนลุกซู่ทันที

“กูแค่จะ...”

ชายหนุ่มเอ่ยด้วยท่าทีอึกอัก พยายามดึงแขนออก แต่ชายคนนั้นกลับกำไว้แน่นจนต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด

“ผมเข้าใจ แต่ถ้าเธอปฏิเสธ ก็คือปฏิเสธ คุณไม่ควรคุกคามเธอแบบนี้” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม แต่กลับเพิ่มแรงบีบที่ข้อมือขึ้นเพียงเล็กน้อย

“เออ ๆ ขอโทษ! ปล่อยแขนกูได้แล้ว!”

ทันทีที่ชายคนนั้นปล่อยข้อมือของชายคนที่เข้ามาคุกคามเธอ มันก็รีบเดินกลับโต๊ะอย่างหัวเสียทันที ทิ้งไว้ให้เพียงฟ้าอยู่กับชายที่พึ่งเข้ามาใหม่

“โอเคไหมครับ”

“คะ แค่ตกใจนิดหน่อย” เพียงฟ้าพยักหน้าช้า ๆ แต่ดวงตายังสั่นนิด ๆ

“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”

น้ำเสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยความอบอุ่นดังขึ้น ก่อนที่ชายหนุ่มใบหน้าหล่อเหลาจะถือวิสาสะนั่งลงข้างกายของเพียงฟ้า ดวงตาเรียวคู่นั้นแฝงไปด้วยรอยยิ้ม ผิวกายขาวสะอาดสะอ้าน บุคลิกดูแตกต่างจากเหล่าผู้ชายเจ้าชู้ในร้านพอสมควร

“พี่ชื่อต้านะ เป็นพี่รหัสของลิลลี่”

“อ๋อ...”

เพียงฟ้าพยักหน้าช้า ๆ แม้ว่าในใจจะเต็มไปด้วยคำถาม ว่าทำไมอีกฝ่ายต้องเข้ามาทักเธอด้วย แต่ก็ไม่อยากเสียมารยาท โดยเฉพาะกับคนที่พึ่งช่วยเธอไว้จากคนโรคจิต

“เพียงฟ้าใช่ไหม พี่เคยเห็นเราอยู่บ้าง แต่ไม่เคยได้คุยกันสักที”

“พอดีว่าหนูไม่ชอบคุยกับคนแปลกหน้าน่ะค่ะ”

“รวมถึงพี่ด้วยหรือเปล่านะ” ต้าหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเลื่อนแก้วน้ำเปล่ามาให้ “ดื่มน้ำก่อนก็ได้ครับ พี่รู้ว่าเรายังไม่ค่อยคุ้นกับร้าน”

“ขอบคุณค่ะ”

เพียงฟ้ารับมาแต่ไม่ได้ดื่ม เพราะจำได้ว่าเหนือฟ้าเคยบอกไว้ห้ามดื่มเครื่องดื่มของคนแปลกหน้าเด็ดขาด ถ้าหากว่าเธอไม่รู้ที่มา

“ไม่ต้องเกร็งนะ โต๊ะนี้เด็กสถาปัตย์หมด ถ้าไม่อยากดื่มก็ไม่ต้องดื่ม ไม่มีใครบังคับเรา”

“…”

เพียงฟ้ากะพริบตาปริบ ๆ เมื่อได้ยินคำพูดง่าย ๆ แต่กลับทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายขึ้นอย่างประหลาด

“พี่ต้าคะ”

“ครับ?”

“พี่พูดเหมือนพวกเหนือเลย”

“เหนือฟ้า?” ต้าหัวเราะเบา ๆ เมื่อเห็นเด็กตรงหน้ามองเขาตาแป๋ว

“รู้จักเหรอคะ” เพียงฟ้าพยักหน้า

“ใครจะไม่รู้จักบ้าง ระดับGodแห่งวิศวะโยธา พวกนั้นดังจะตาย”

“นั่นสินะ”

เพียงฟ้าหัวเราะแห้ง ๆ เมื่อดันลืมไปว่าเหนือฟ้า วายุ ฟง และเฟยน่ะเลื่องชื่อจะตาย โดยเฉพาะเรื่องการชกต่อยที่มักจะโดนเธอบ่นอยู่เป็นประจำ

“แล้ว...” ต้าหันมามองเธอ “ฟ้าเป็นเพื่อนสนิทของพวกเขาเหรอ”

“ค่ะ”

“ดีแล้วครับ มีเพื่อนเยอะ ๆ ก็ดีแล้ว”

คำพูดอันแสนเรียบง่ายทำเอาเพียงฟ้าชะงักไปเล็กน้อย ที่ผ่านมาคนอื่นมักตั้งคำถามระหว่างเธอกับความสัมพันธ์ของพวกเขา แต่รุ่นพี่ตรงหน้ากลับไม่ได้ถามว่าเธอเป็นอะไรกับพวกเขา ไม่ได้เอ่ยแซว ไม่ได้พูดถึงเรื่องผู้ชาย เพียงแค่คุยกับเธอตามปกติเท่านั้น

“พี่ชอบฟังเพลงไหมคะ” จู่ ๆ เพียงฟ้าก็เป็นฝ่ายถามออกไป

“ชอบครับ”

“แนวไหนเหรอคะ”

“ถ้าบอกแล้วจะเชื่อไหม”

“ลองบอกก่อนสิคะ” เพียงฟ้าหัวเราะ

“อินดี้ครับ”

“จริงเหรอคะ!”

เพียงเท่านั้นดวงตาของเพียงฟ้าสว่างขึ้นทันที ราวกับเจอผู้ร่วมอุดมการณ์เดียวกัน

“จริงสิ”

“หนูก็ชอบ!”

จากนั้นบทสนทนาที่แสนอึดอัดในตอนแรก ตอนนี้กลับก็ไหลลื่นอย่างไม่น่าเชื่อ จากเพลงโปรดกลายเป็นศิลปินที่ชอบ จากศิลปินกลายเป็นหนังที่ชอบ จากหนังกลายเป็นอาหาร

ยิ่งคุยก็ยิ่งพบว่าทั้งสองคนมีหลายอย่างคล้ายกันอย่างน่าประหลาด...

“พี่ต้าเคยไปคอนเสิร์ตนี้ด้วยเหรอคะ!”

“เคยครับ”

“หนูอยากไปมากเลยค่ะ!”

“ถ้ามีโอกาสก็ไปสิครับสักครั้งในชีวิต” เขาเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “แต่ถ้าไม่มีเพื่อนไป ชวนพี่ไปก็ได้นะ”

“ได้เหรอคะ” เพียงฟ้ายิ้มกว้าง

“ได้สิครับ”

รอยยิ้มของเพียงฟ้าทำให้ต้ามองค้างไปชั่วขณะ ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ แล้วเบือนสายตาออกไป พร้อมอาการหัวใจเต้นระรัวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

จวบจนกระทั่งเวลาผ่านไปครู่ใหญ่ ลิลลี่เพื่อนสาวที่พึ่งทรยศเธอก็ยังไม่กลับมา เพียงฟ้าเลยฆ่าเวลาด้วยการนั่งฟังเพลงจากโทรศัพท์ของต้าอย่างเพลิดเพลิน หลังจากได้แชร์เพลงต่าง ๆ ในเพลย์ลิสต์ของกันและกัน

“พี่ต้า”

“ครับ?”

“เพลงนี้พี่ชอบจริง ๆ เหรอ”

“ทำไมครับ มันดูแย่เหรอ” ต้าหัวเราะ

“เปล่าหรอกค่ะ หนูก็ชอบเหมือนกัน”

คราวนี้เพียงฟ้าไม่ได้เป็นเพียงผู้ฟังอย่างเดียว เธอหัวเราะมากขึ้น เริ่มเล่าเรื่องเรียน เล่าเรื่องโมเดล เล่าเรื่องที่ตัวเองชอบ และเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน ที่เธอไม่ได้คิดถึงคำพูดแย่ ๆ ของใครเลย

จนกระทั่งเสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหลัง

“โอ้โห อะไรเนี่ย”

ลิลลี่ที่พึ่งกลับมา เธอยืนกอดอกอยู่ข้างโต๊ะ พลางหรี่ตามองสลับไปมาระหว่างเพียงฟ้ากับพี่รหัสอย่างต้า ก่อนจะยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

“ฉันหายไปไม่ถึงชั่วโมง กลับมาอีกทีสนิทกันขนาดนี้แล้วเหรอ”

“ลิลลี่! หายไปไหนมา!”

“ก็แค่คุยกันเฉย ๆ น่า” ต้าหัวเราะ

“อ๋อเหรออออ” ลิลลี่ลากเสียงยาวอย่างจับผิด ก่อนจะหันไปมองเพื่อนตัวเอง “ฉันลากมาเปิดหูเปิดตา ดันได้คนมานั่งฟังเพลงด้วยซะงั้น”

“ก็ลิลลี่นั่นแหละที่ทิ้งเค้าไว้!” เพียงฟ้าประท้วง

“อ๋อ ฉันยังไม่ได้ว่าอะไรเลยนะ แกนั่นแหละร้อนตัวทำไม”

“ลิลลี่!”

เสียงหัวเราะดังขึ้นรอบโต๊ะทันที เพียงฟ้าได้แต่ก้มหน้าซ่อนแก้มที่แดงจัด ส่วนต้าก็ยกยิ้มอย่างเอ็นดูสองสาวระหว่างน้องรหัส กับรุ่นน้องตัวอวบที่พูดคุยกันถูกคอ

โดยไม่มีใครรู้เลยว่าอีกฟากหนึ่งของร้าน มีสายตาคมคู่หนึ่งกำลังจับจ้องมาที่โต๊ะของพวกเธอ

และเพิ่งเห็นภาพบาดตาเพราะเพียงฟ้ากำลังหัวเราะกับผู้ชายคนอื่นเป็นครั้งแรก โดยที่ข้างกายของเธอไม่ใช่พวกเขาทั้งสี่คน