บทที่ 12 [2/2]

“พูดมากว่ะ กินไปเลยยัยลูกหมูมุ้งมิ้ง”

ในขณะที่เสียงหัวเราะของเพียงฟ้าดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศอันแสนอบอุ่น เสียงแจ้งเตือนรัว ๆ ก็ดังขึ้นจากโทรศัพท์ของเหนือฟ้า ชายหนุ่มยื่นมันไปให้เธออย่างไม่ลังเล

“ช่วยดูให้หน่อย กูขับรถอยู่”

เพียงฟ้ารับโทรศัพท์เครื่องหรูมา ก่อนจะเห็นข้อความจากผู้หญิงหลายคนที่เคยคุยกับเหนือฟ้า เคยออกไปเที่ยวด้วยกัน และเคยเป็นคู่นอนของเขา พวกเธอกำลังส่งข้อความมาหาเขาเป็นระยะ ๆ เพียงฟ้าเม้มริมฝีปากแน่นรู้สึกเจ็บแปลบภายในอก เธอยื่นโทรศัพท์คืนให้เขาทันที

“เค้าไม่รู้ว่าควรตอบยังไง...”

“งั้นมึงบล็อกไปเลย”

“ห๊ะ?” เพียงฟ้าตาโตทันที

“บล็อกไปทุกคนเลย”

“ทำไมต้องบล็อกล่ะ”

“เพราะกูไม่อยากคุยกับพวกมันแล้ว”

“แน่ใจนะ…”

“เออ มึงเลือกเลยว่าจะบล็อกใคร”

เพียงฟ้าลังเล็กน้อย แต่เห็นสีเรียบเฉยของเหนือฟ้า เธอก็ค่อย ๆ กดบล็อกทีละรายชื่อพร้อมหัวใจที่เต้นระรัว เมื่อหน้าจอขึ้นข้อความว่า บล็อกสำเร็จ ชายหนุ่มก็ไม่ได้สนใจ เพราะสายตาของเขากำลังจับจ้องอยู่ที่หญิงสาวตรงหน้าเพียงคนเดียว

“หมดแล้ว...”

“ดี เพราะต่อจากนี้กูไม่คุยกับใครอีกแล้ว”

“เพราะเค้าเหรอ”

“เออ” เหนือฟ้านิ่งไป ก่อนยกมือขึ้นบีบแก้มเธอเบา ๆ

“แต่เค้าไม่ได้ขอ...”

“ไม่ต้องรอให้มึงขอหรอกฟ้า เพราะตอนนี้กูรู้แล้ว ว่าคนที่กูอยากคุยด้วยทุกวันคือมึง”

คำตอบเพียงเท่านั้น ก็มากพอที่จะทำให้หัวใจของเพียงฟ้าเต้นแรง จนต้องรีบเบือนหน้าหนีไปอีกฝั่ง แต่ทว่ากลับโดนเขาจับปลายคางให้หันกลับมา พร้อมโน้มกายลงมาป้อนจุมพิตอันแสนหวาน

“ปากมึงหวานฉิบหาย ไม่รู้ว่าเป็นพราะขนม หรือปากมึงหวานอยู่แล้ว”

“ไม่ใช่สักหน่อย...” เธอหลบตาอย่างเขิน ๆ

“สงสัยว่าจะหวานอยู่แล้ว เพราะคืนนั้นก็หวานฉิบหาย แต่ไม่ใช่แค่ปากอย่างเดียวนะ อย่างอื่นก็หวาน...”

“เหนือฟ้า!”

เพียงฟ้าแหวใส่เขาพลางทุบลงบนอกแกร่ง แต่แทนที่จะเจ็บเหนือฟ้ากลับหัวเราะลั่น รวบเอวเธอเข้ามาฟัดแก้มอวบฟอดใหญ่อย่างหมั่นเขี้ยว บรรยากาศบนรถยนต์คันหรูเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ และใบหน้าแดงก่ำของหญิงสาวที่พร้อมจะระเบิดทุกเมื่อ

หลังจากนั้นเหนือฟ้าก็พาเพียงฟ้าไปร้านอาหารแถวมอ ร้านนี้เป็นเพียงร้านอาหารตามสั่งธรรมดา ไม่ใช่ร้านหรูหราที่แพรวหรือคนควงคนอื่น ๆ ของเขาจะเหยียบเข้ามา นั่นเลยเป็นอีกหนึ่งสิ่งที่เหนือฟ้าตกหลุมรักในความเรียบง่ายของเพียงฟ้า

บรรยากาศระหว่างเขากับเพียงฟ้าควรจะปกติสุข ถ้าหากก้างขว้างคอชิ้นใหญ่อย่างไอ้ต้า คนที่พวกเขาไม่ได้เจอกันมาหลายวันดันปรากฏตัวขึ้นอย่างบังเอิญ เหนือฟ้ากลอกตาขึ้นบนอย่างรำคาญ เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มเบื้องหน้ามาร่วมโต๊ะด้วย และชวนเพียงฟ้าคุยไม่หยุดเหมือนไม่เห็นหัวเขา

“บังเอิญจังเลยนะ ไม่คิดว่าจะเจอเราที่นี่ เรื่องคืนนั้นฟ้าไม่ได้เป็นอะไรใช่ไหม เห็นลิลลี่บอกว่าเราขาดเรียนไปวันนึงเลย”

“เอ่อ...คือว่า” ใบหน้าสวยอึกอัก เพราะไม่รู้ว่าจะตอบอะไรไปดี

“มันไม่ได้เป็นอะไรหรอกน่า แค่นอนหมดแรงเอง” เขาเอ่ยพลางบีบต้นขาอวบอย่างหยอกเย้า

“หมดแรง?”

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะพี่ต้า! หนูแค่เป็นหวัดนิดหน่อยน่ะ”

เพียงฟ้ารีบแก้ตัวอย่างลนลาน พลางแอบหยิกเอวสอบของเหนือฟ้าอย่างลงโทษ ก่อนที่ชายหนุ่มจะแอบจิ๊ปากออกมาอย่างไม่สบอารมณ์นัก

“ดูแลสุขภาพตัวเองด้วยนะ ช่วงนี้อากาศยิ่งเปลี่ยนบ่อย” ใบหน้าหล่อเหลายกยิ้ม

“ห่วงตัวเองเถอะไอ้หน้าจืด” เหนือฟ้าแอบแซะเบา ๆ

“เหนือฟ้า!”

“อะไร กูพูดอะไรผิด”

เหนือฟ้าเอ่ยหน้าตาย เขากระชับเอวของเพียงฟ้าแน่นอย่างหวงแหน นัยน์ตาคมจับจ้องใบหน้าของต้าไม่วางตา ราวกับกำลังเตือนว่าอย่าล้ำเส้นเด็ดขาด

“กลับกันเหอะ วันนี้อาหารร้านนี้ไม่อร่อยเลยว่ะ เลี่ยนฉิบหาย”

เขาพูดพร้อมกับยื่นมือมาดึงข้อมือของเพียงฟ้าให้ลุกตาม ชายหนุ่มวางเงินค่าอาหารไว้บนโต๊ะ พลางลากเธอออกไปโดยไม่ลืมหันมาจ้องเขม็งรุ่นพี่ต่างคณะอย่างต้า

ส่วนต้าทำเพียงมองตามไม่ได้รั้งเธอไว้ แต่กลับจงใจเอ่ยประโยคกวนประสาทเหนือฟ้าไม่น้อย

“ไว้เจอกันที่คณะนะเพียงฟ้า”

เหนือฟ้าหันกลับมามองต้าทันที สายตาคมเย็นเยียบลงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะรีบพาเพียงฟ้าเดินออกไปให้พ้นจากสายตา เพราะเกรงว่าหากเขายังอยู่ตรงนั้น คงได้แจกหมัดใส่อีกฝ่ายเป็นแน่

ในระหว่างทาง เพียงฟ้าก็แอบเหลือบมองใบหน้าแสนหงุดหงิดของเหนือฟ้าเป็นระยะ ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาจนชายหนุ่มเลิกคิ้วอย่างสงสัย

“หึงเหรอ”

“เปล่า”

“แต่หน้าตาเหนือเหมือนจะกินหัวพี่ต้าเลยนะ”

“กูแค่ไม่ชอบ”

“ไม่ชอบอะไร”

เหนือฟ้าเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่สุดท้ายจะตอบเสียงแผ่วขัดกับบุคลิก

“ไม่ชอบเวลาที่มึงยิ้มให้มัน”

“นั่นแหละเขาเรียกว่าหึง!” เพียงฟ้าแซวไม่หยุด

“เออ”

เหนือฟ้าโน้มใบหน้าเข้ามาช้า ๆ จนระยะห่างระหว่างพวกเขาเหลือเพียงลมหายใจอุ่น ๆ ที่ปะทะกันแผ่วเบา เพียงฟ้าเผลอกลั้นหายใจ ดวงตาคู่สวยไหววูบเมื่อเห็นเขาหยุดอยู่ตรงหน้า ราวกับกำลังเปิดโอกาสให้เธอถอยหนีได้ทุกเมื่อ

แต่แน่นอนว่าเธอไม่ถอย…

เพียงฟ้าปล่อยให้ริมฝีปากของเขาแตะลงบนริมฝีปากของเธออย่างแผ่วเบา แม้ว่าเป็นเพียงจุมพิตสั้น ๆ แต่กลับทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอก

ชายหนุ่มผละออกเพียงนิดเดียว ก่อนจะมองสบตาเธอ

“กูหึง ได้ยินชัดหรือยัง”