บทที่ 3.1 ท่านอ๋องถูกวางยาสำเร็จแล้ว

3 ถูกวางยาแล้ว

เช้ามืดวันต่อมา เจียงเยี่ยนฟางก็ได้ยินเสียงความวุ่นวายตั้งแต่ตอนที่นางเพิ่งจะตื่นขึ้นมาได้ไม่นาน ขนาดว่านางอยู่ไกลถึงท้ายจวน ก็ยังได้ยินเสียงผู้คนได้อย่างชัดเจน ดูท่าคงกำลังเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น

เมื่อประติดประต่อเสียงเหล่านั้นได้แล้วคิ้วเรียวยกขึ้น "คนผู้นั้นถูกวางยาพิษ?"

หวนนึกถึงเรื่องเมื่อวานภายหลังกลับมาจากเรือนอี้ พอนางเดินเข้ามาในเรือนไม้แล้ว ก็พบว่ามีคนมาแอบอยู่ข้างนอกอีกฝั่งของหน้าต่าง และเอ่ยถามถึงเรื่องสุรามงคลกับนาง ครั้นเมื่อนางตอบว่าส่งมอบเรียบร้อยแล้ว แต่คนยังไม่ได้ดื่ม คนผู้นั้นก็เพียงบอกให้รอดูไปก่อน แล้วก็จากไปทันที

เจียงเยี่ยนฟางขยับขาลงจากเตียง นั่งย่อตัวลง ยื่นมือเข้าไปภายในความมืดมิดใต้เตียง คว้าบางอย่างออกมา เมื่อมือของนางโผล่พ้นความมืดมาแล้ว ก็พบว่า สิ่งที่อยู่ในมือคือขวดสุราแบบเดียวกันกับเมื่อวานที่นางได้มอบให้คนสนิทของเซียวลี่หยางไป

นางเปิดฝาออกและสูดดมกลิ่นของสุราที่ลอยขึ้นมา

"ก็ไม่ได้มอบขวดที่มียาพิษให้เสียหน่อย" เจียงเยี่ยนฟางพึมพำเสียงเบากับตนเอง

สุรามงคลที่ใส่ยาพิษมาในคืนเข้าหอนั้น คราแรกนางคิดว่ามีคนจงใจทำร้ายตน ตอนเช้าถึงได้ไปขออีกรอบ ทว่าขวดที่ได้มาจากบ่าวรับใช้คนแรกนั้นกลับเป็นสุราธรรมดา แต่ขวดที่ได้มาจากในซอกลังไม้ต่างหากที่เป็นสุราแบบเดียวกันกับคืนในวันเข้าหอ

เรื่องที่ไม่เข้าใจก็คือ คนวางยาผู้นั้นกลับมอบมันให้นาง เพื่อให้ไปวางยาพระสวามีของตนแทน ครานั้นคำตอบถึงได้กระจ่างชัดแล้วว่าเป้าหมายมิใช่ตนเอง

ที่นางจงใจวางขวดสุราใบแรกไว้ที่ลังไม้ ก็เพราะต้องการหลอกคนที่มอบสุราพิษให้นางอีกทีว่าในมือนางมีเพียงขวดเดียว ขากลับจึงแวะเข้าไปในห้องครัวอีกรอบ เพื่อไปขอสุราแบบเดิมเพื่อมาสับเปลี่ยน อ้างว่าไม่ทันระวังทำแตกไป พอถึงกลางทางระหว่างไปหาเซียวลี่หยาง นางก็แอบสลับขวดที่มียาพิษไว้กับตนเองแทน

ดูท่าแล้ว คนที่ถูกจ้างมาคงเข้าใจผิดคิดว่านางเป็นพวกของตน จากการที่นางจงใจคะยั้นคะยอจะเอาสุราแบบเดิมให้ได้ตอนที่อยู่หน้าห้องครัว มิหนำซ้ำนางยังพูดเสียงดังว่าขวดเก่าในห้องหอได้ทำแตกไปแล้วอีกด้วย แน่นอนว่าทั้งหมดเป็นแผนของนางตั้งแต่แรกที่ตั้งใจพูดออกไปแบบนั้น

เหตุผลที่เจียงเยี่ยนฟางตบแต่งเข้าจวนอ๋องช่างแสนธรรมดา ทั้งยังไม่มีอันใดเกี่ยวกับเซียวลี่หยางแม้แต่น้อย นางไม่ได้มีส่วนรู้เห็นกับการลอบสังหารเขา ถึงเขาจะไม่ใช่สวามีที่ดีสำหรับนาง หากแต่มือของนางให้คนอื่นยืมใช้ฆ่าคนได้หรือ?

ชั่วขณะที่ตกลงไปในความคิดของตนเอง ด้านนอกก็มีคนมารัวมือเคาะประตูเรือนของนางอย่างแรง เรือนไม้แห่งนี้เล็กจนนับก้าวเดินได้ เมื่อประตูถูกเคาะแรงขนาดนี้ เสียงของมันก็ก้องไปทั่วห้องอันคับแคบจนพาให้เจียงเยี่ยนฟางหนวกหูขึ้นมา ใบหน้าพลันไม่สบอารมณ์ทันที

"ท่านอ๋องเรียกพบเจ้า! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" คนด้านนอกตะโกนมาพร้อมกับเสียงประตูที่ยังคงถูกทุบไม่หยุด "พังเลย!" ยิ่งไม่รอให้คนด้านในเดินมาเปิด อีกฝ่ายก็ส่งเสียงให้บ่าวชายที่ตามมาด้วยลงมือพังประตูเรือนของผู้อื่นเสียแล้ว

เจียงเยี่ยนฟางรีบเก็บขวดสุราคืนที่เดิม ลุกขึ้นคว้าเสื้อตัวนอกและผ้าปิดหน้ามาสวม ก่อนจะเดินไปเปิดประตู ด้วยความเร็วของนาง ก็ทำเอาเท้าของใครบางคนที่กำลังลอยอยู่กลางอากาศหวังจะถีบประตูอยู่นั้น ได้แหวกผ่านตัวนางซึ่งเบี่ยงตัวหลบได้ทัน คนผู้นั้นจึงเสียการทรงตัวหน้าทิ่มลงพื้นอย่างแรงแทน

"จวนอ๋องอบรมบ่าวเช่นนี้หรือไร โหวกเหวกโวยวายไม่พอ เพียงรอนิดรอหน่อยก็จะพังประตูเรือนผู้อื่นเล่นเสียแล้ว หากอยากอวดรวย ทำทีเป็นว่าพวกตนมีกำลังพังประตูได้ก็มีเงินซ่อมได้ มิสู้ ปรับปรุงเรือนไม้พัง ๆ นี่เสียก่อน แล้วค่อยว่ากัน" เจียงเยี่ยนฟางเก็บซ่อนรอยยิ้มที่เผยออกมาหลังจากเห็นท่าทางไม่น่าดูของบ่าวชายที่ล้มลงไป อีกฝ่ายก็กำลังพยายามลุกขึ้นมาทำทีเหมือนไม่เจ็บ แต่ไหนเลยจะปกปิดสีหน้าไว้ได้

สาวใช้คนที่ส่งเสียงสั่งผู้อื่นคราแรกชะงัก แต่สุดท้ายก็ออกปากสั่งการอีกรอบ "พาตัวนางไป!"

"อย่าแตะต้องตัวข้า" เจียงเยี่ยนฟางเบี่ยงตัวหลบบ่าวชายอีกคนที่มาด้วยกัน พลางกดตามองลงอย่างหยามเหยียดผู้อื่น "ข้าไม่ถูกท่านอ๋องของพวกเจ้าโปรดปรานจนพวกเจ้ามองข้ามข้าก็แล้วไปเถอะ แต่ถึงอย่างไรก็ยังเป็นถึงบุตรสาวคนโตของขุนนางเจียง หากเขาได้รู้ว่าข้าถูกหยามเกียรติเช่นไรในจวนอ๋องของพวกเจ้า พาลทำให้เขาต้องขายหน้าผู้คน คิดหรือว่าท่านพ่อของข้าจะปล่อยพวกเจ้าไว้!"

บ่าวชายสองคนหันมองหน้ากันแล้วก็เริ่มกังวลขึ้นมา ส่วนสาวใช้ที่คิดจะมาข่มเหงผู้อื่นแต่โดนข่มเหงกลับก็เพิ่งจะคิดได้ว่า สตรีตรงหน้าแม้คนในจวนบอกว่าบ้านเดิมของนางไม่มีใครชื่นชอบนาง แต่ข่าวลือก็คือข่าวลือ ไม่มีสิ่งใดแน่นอน จึงลังเลไม่กล้าบุ่มบ่ามอีก

เวลานี้ที่ไม่มีใครตัดสินใจได้ว่าจะเอาอย่างไรดี ร่างสูงของเจียงเยี่ยนฟางก็ออกเดินนำไปก่อนแล้ว