ตอนที่ 1 ดวงกุด ฉุดไม่อยู่

เสียงนาฬิกาปลุกดังแว่วมาจากใต้กองหมอนทรงยันต์กันฝันร้าย โลมา หญิงสาวผู้มีใบหน้าสวยคมสะดุดตา แต่ขอบตาคล้ำเล็กลงจากการนั่งเช็กตารางสีมงคลจนดึกดื่น สะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยอาการลุกลี้ลุกลน สิ่งแรกที่เธอทำไม่ใช่การบิดขี้เกียจ แต่คือการหยิบมือถือขึ้นมาเปิดแอปพลิเคชัน “เช็กดวงรายวัน”

“วันนี้ชาววันพฤหัสบดี... ทิศมงคลคือทิศตะวันออกเฉียงเหนือ"

“สีนำโชคคือสีส้มอิฐและเขียวเหนี่ยวทรัพย์ สีต้องห้ามคือสีม่วง”

"ระวังวิบากกรรมจากของมีคมและวาจาเชือดเฉือน”

โลมาพึมพำกับตัวเองก่อนจะรีบดีดตัวลงจากเตียง สายตาเธอกวาดมองรอบห้องพักขนาดรูหนูที่ผนังเต็มไปด้วยโปสเตอร์ดาราเกาหลีที่แปะทับด้วยผ้ายันต์จากวัดดังทั่วสารทิศ บนหัวเตียงมีหินนำโชคเรียงรายประหนึ่งคลังแสงอัญมณี เธอกวาดตามองชุดที่เตรียมไว้ตั้งแต่วันก่อน

วันนี้คือวันสำคัญ... วันที่เธอต้องไปสัมภาษณ์งานหลังจากตกงานติดต่อกันมาแล้ว 3 เดือน

เธอก้าวเข้าสู่ขั้นตอนการแต่งตัวที่ประณีตยิ่งกว่าการประกอบพิธีกรรม โลมาเลือกชุดสไตล์ Bohemian ที่เธอเชื่อว่าช่วยเสริมพลังงานธาตุลมเพื่อให้หยิบจับอะไรก็คล่องแคล่ว เสื้อผ้าฝ้ายสีส้มอิฐปักลายดอกไม้ประดับด้วยพู่ห้อยระย้า กระโปรงยาวชายบานพลิ้วสีเขียวเข้มเข้าชุด เธอม้วนผมลอนคลาย ๆ แล้วประโคมเครื่องประดับไม้และหินสีมงคลเต็มข้อมือ เสียงลูกปัดกระทบกันดังกริ๊งกร๊างทุกครั้งที่ขยับตัว

“สาธุ... วันนี้ขอให้ลูกช้างได้งานเถอะนะคะ หลวงพ่อช่วย โลมาจะแก้บนด้วยไข่ต้มร้อยฟองเลย”

เธอยกมือท่วมหัวหน้าโต๊ะเครื่องหมู่บูชาจิ๋ว ก่อนจะหยิบ “ตะกรุดสาริกาลิ้นทอง” มาพกติดตัวเพื่อช่วยเรื่องการเจรจา แล้วก้าวเท้าซ้ายออกจากห้องตามเคล็ดลับโบราณ

---

แต่โลกความเป็นจริง... มักไม่ปรานีสายมู

ระหว่างทางไปสมัครงาน โลมาเผชิญกับ “บททดสอบดวงชะตา” อย่างหนักหน่วง เริ่มจากสายรถเมล์ที่ควรจะมาในทิศมงคลดันยางแตกต่อหน้าต่อตา เธอต้องวิ่งกระหืดกระหอบไปขึ้นวินมอเตอร์ไซค์ที่ขับซิ่งจนพู่ที่เสื้อโบฮีเมียนของเธอไปพันเข้ากับแฮนด์รถข้าง ๆ จนเกือบเกิดอุบัติเหตุ พอไปถึงบริษัทแรกที่นัดสัมภาษณ์ เธอกลับพบว่าระบบไฟในอาคารขัดข้องจนยกเลิกการสัมภาษณ์ทั้งหมดในวันนั้น

“สีส้มอิฐไม่ช่วยเลยเหรอเนี่ย...” เธอพึมพำอย่างท้อแท้ ขณะยืนปาดเหงื่ออยู่ริมฟุตพาท

จนกระทั่งสายตาของเธอเหลือบไปเห็นป้ายประกาศรับสมัครพนักงานชั่วคราวเร่งด่วนที่สนามกอล์ฟสุดหรูแห่งหนึ่ง “The Peak Golf Club” ตำแหน่งพนักงานอำนวยความสะดวกในสนาม (แคดดี้เฉพาะกิจ)

“สนามกอล์ฟ... อยู่ทิศตะวันออกเฉียงเหนือเป๊ะ” โลมาตาเป็นประกาย เธอรีบบึ่งไปที่นั่นทันที

---

ณ สนามกอล์ฟ “The Peak Golf Club”

บรรยากาศในออฟฟิศสนามกอล์ฟกำลังเข้าขั้นวิกฤต เสียงวิทยุสื่อสารดังระงมสวนกับเสียงโทรศัพท์ที่แผดร้องไม่หยุด

“พี่ชัย แคดดี้กลุ่ม VIP ท้องเสียกะทันหันสามคน รถกอล์ฟขาดคนขับด่วน แขกกำลังจะถึงคลับเฮาส์แล้ว”

ชัย ผู้จัดการสนามวัยกลางคนที่เหงื่อท่วมหน้า หันมาเจอ โลมา ที่ยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่หน้าประตูพอดี เขาไล่สายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า... แล้วก็ต้องชะงักกึก

หญิงสาวตรงหน้าสวมชุดกระโปรงผ้าฝ้ายสีชุดส้มอิฐ เขียว ปักลายเถาวัลย์พะรุงพะรัง ข้อมือเต็มไปด้วยกำไลหินสีนำโชคที่ส่งเสียง กรุ๊งกริ๊ง ทุกครั้งที่เธอขยับตัว ผมลอนเซอร์สไตล์โบฮีเมียนของเธอดูเหมือนหลุดออกมาจากงานเทศกาลดนตรีข้างเขาใหญ่ มากกว่าจะมาเดินอยู่บนกรีนหญ้าที่ตัดเรียบกริบระดับมิลลิเมตร

“มาสมัครงานแคดดี้ใช่ไหม” ชัยถามรัวเร็ว ไม่รอให้เธอทักทาย

“คะ อ๋อ... ใช่ค่ะ คือโลมาเช็กดวงมาแล้วว่า...”

“ไม่ต้องเช็กดวง ขับรถกอล์ฟเป็นไหม แบกถุงหนัก ๆ ไหวหรือเปล่า” เขาขัดจังหวะพลางยื่นใบสมัครแบบลวก ๆ ให้เธอเซ็น

“ขับได้ค่ะ แบกไหวค่ะ โลมาพลังธาตุไฟเยอะ...”

“เออ ๆ ดี พลังอะไรก็เอามาให้หมด” ชัยเซ็นชื่อกำกับในใบพนักงานทดลองงานทันทีโดยไม่ดูวุฒิการศึกษาด้วยซ้ำ ก่อนจะหันไปตะโกนสั่งลูกน้อง

“เฮ้ย เอาหมวกแคดดี้ให้ยัยหนูโบฮีเมียนนี่ใบหนึ่ง แล้วพาไปลงสนามหลุม 1 ด่วน แขก VIP กำลังจะออกรอบในอีก 5 นาที”

โลมายังไม่ทันได้ตั้งตัว หมวกปีกกว้างใบใหญ่ก็ถูกสวมทับลงบนหัวจนเกือบปิดตา พร้อมกับถุงกอล์ฟหนักอึ้งที่ถูกโยนมาพาดบ่า

“เดี๋ยวค่ะพี่ ไม่สัมภาษณ์ต่อเหรอคะ เรื่องทัศนคติ หรือ...”

“ทัศนคติเอาไว้ก่อน ตอนนี้เอาชีวิตรอดจากแขก VIP ให้ได้ก็พอ ไป”

“จำไว้นะ เธอต้องนิ่งมีสติห้ามไปรบกวนสมาธิลูกค้า ที่สนามห้ามซุ่มซ่ามและที่สำคัญ"

"วันนี้บอสใหญ่จะลงมาตรวจสนามด้วยตัวเอง ห้ามทำเรื่องขายหน้าเด็ดขาด!” ผู้จัดการกำชับเสียงเข้ม

ชัยโบกมือไล่ส่ง ๆ ทิ้งให้โลมายืนงงในชุดส้มเขียวสดใสท่ามกลางพนักงานคนอื่น ๆ ในชุดยูนิฟอร์มสีขาวสะอาดตาที่มองเธอเป็นตาเดียว โลมารีบกึ่งวิ่งกึ่งเดินตามพนักงานคนอื่นออกไป พู่ที่กระโปรงสะบัดพลิ้วไปตามแรงลม พร้อมกับความมั่นใจเต็มร้อยว่าปาฏิหาริย์สายมูกำลังจะเริ่มต้นขึ้น…

โลมาประคองร่างในชุดโบฮีเมียนขึ้นนั่งบนรถกอล์ฟไฟฟ้า พู่ปักที่แขนเสื้อสะบัดพริ้วปะทะลมขณะที่เธอกำพวงมาลัยแน่น สายตาจับจ้องไปที่เส้นทางสีเขียวขจีมุ่งหน้าสู่หลุม 1 ด้วยหัวใจที่พองโต

“ทิศเหนือมงคล... ลมพัดจากขวาไปซ้าย ตำราว่าไว้จะได้รับทรัพย์!”

เธอพึมพำคาถาเรียกขวัญเบาๆ ขณะขับรถนำขบวนแขก VIP ระดับมหาเศรษฐีไปยังจุดทีออฟ (Tee-off) ท่ามกลางสายตาพนักงานคนอื่นที่มองชุด "ส้มอิฐ-เขียว" ของเธอด้วยความกังขา แต่โลมาหาได้แคร์ไม่ เธอเชื่อมั่นว่าออร่าของหินสีบนข้อมือจะช่วยให้ทุกอย่างราบรื่น

เมื่อถึงหลุม 1 บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมพัดใบไม้ แขก VIP ผู้ทรงอิทธิพลก้าวออกมายืนประจำจุด เตรียมพร้อมจะวาดวงสวิงเปิดเกมอย่างสง่างาม เขาจัดท่าทางอย่างพิถีพิถัน สูดลมหายใจเข้าลึก และเริ่มเงื้อไม้กอล์ฟขึ้นช้า ๆ ในจังหวะที่สมาธิของทุกคนจดจ่ออยู่บนปลายไม้

แต่แล้ว... "เคราะห์กรรม" ก็ทำงานเร็วกว่า "แต้มบุญ"

พู่ห้อยระย้าที่แขนเสื้อโบฮีเมียนของโลมาดันไปเกี่ยวเข้ากับหัวถุงกอล์ฟใบยักษ์ในจังหวะที่เธอพยายามจะก้มลงหยิบน้ำเย็นบริการลูกค้า เธอสะดุ้งสุดตัวและพยายามกระชากแขนออก แรงดึงนั้นมหาศาลพอที่จะทำให้ "สร้อยหินนำโชค 7 สี" เส้นเขื่องบนข้อมือของเธอขาดผึง

แกรก... แกรกๆๆๆ!

ลูกปัดหินสีนับร้อยเม็ด ทั้งหินตาแมว หินมงคล และลูกปัดไม้กระจายตัวออกจากเส้นเอ็น พุ่งลงกระทบพื้นปูนและพื้นหญ้าที่เงียบสงัดราวกับเสียงลูกระเบิดขนาดย่อม มันกระเด็นกระดอนไปทั่วทิศทาง บ้างก็กลิ้งไปหยุดอยู่แทบเท้าของลูกค้าในจังหวะที่เขากำลังจะฟาดไม้ลงมาพอดี

“เฮ้ย”

ลูกค้าชะงักกึกจนเสียขวัญ วงสวิงที่ควรจะสมบูรณ์แบบกลับกลายเป็นการ "ตีแป้ก" หัวไม้เฉี่ยวลูกกอล์ฟไปเพียงนิดเดียว ส่งผลให้ลูกกอล์ฟสีขาวนวลพุ่งกระเด็นออกไปในแนวราบแบบไร้ทิศทาง ก่อนจะตกลงสู่สระน้ำข้างกรีนด้วยเสียง “จ๋อม” ที่ดังบาดลึกเข้าไปในใจของทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น

ความเงียบที่น่าอึดอัดเข้าปกคลุมสนามหลุม 1 ทันที ลูกค้าหน้าถอดสี มือที่ถือไม้กอล์ฟสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ ขณะที่โลมายืนตาค้างมองดูหินนำโชคของเธอที่บัดนี้กลายเป็น "หินนำซวย" กระจัดกระจายอยู่เต็มพื้นสนาม

“ขะ...ขอโทษค่ะท่าน พอดีหินมัน...มันอยากออกมาช่วยรับพลังงานลบแทนท่านค่ะ”

โลมาละล่ำละลักตอบพลางรีบก้มลงไปตะกุยเก็บหินบนพื้นอย่างลนลาน โดยไม่รู้เลยว่าสายตาคมกริบของใครบางคนที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ห่างๆ กำลังจ้องมองเธอเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ

เหตุการณ์ที่สองหนักกว่าเดิม เมื่อเธอต้องส่งเหล็กเบอร์ 7 ให้ลูกค้า แต่ดันไปหยิบ “น้ำมนต์พกพา” ในกระเป๋าออกมาฉีดพ่นใส่ลูกกอล์ฟโดยพลการ

“ทำอะไรของเธอเนี่ย” ลูกค้าตวาด

“ฉีดน้ำมนต์เรียกพลังค่ะท่าน ลูกจะได้วิ่งลงหลุมเป๊ะ ๆ ไงคะ”

แต่ความซวยถึงขีดสุดเกิดขึ้นที่หลุม 9 ซึ่งเป็นหลุมพาร์ 5 ที่ยากที่สุด และที่นั่นเอง... เธอได้เผชิญหน้ากับ “บอสปราบ” เจ้าของสนามกอล์ฟผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี้ยบระดับไมโครเมตร

ปราบยืนอยู่วงนอกในชุดโปโลสีน้ำเงินเข้ม กางเกงสแล็คสีเทาไม่มีรอยยับแม้แต่นิดเดียว ผมเซตทรงเป๊ะสะอาดตา เขากำลังยืนคุยกับนักธุรกิจระดับประเทศที่เป็นคู่ค้าสำคัญ ท่าทางของเขาเต็มไปด้วยอำนาจและความกดดัน

โลมาที่พยายามจะกู้หน้า ดันรีบวิ่งเอาคูลลิ่งทาวเวอร์ (ผ้าเย็น) ไปบริการลูกค้าท่ามกลางแดดเปรี้ยง แต่เพราะกระโปรงโบฮีเมียนที่ยาวรุ่มร่ามดันไปเกี่ยวเข้ากับหัวสปริงเกอร์ฉีดน้ำอัตโนมัติที่เพิ่งซ่อมเสร็จ

แกรก... ตู้ม!

น้ำพุ่งกระฉูดขึ้นมาแรงอย่างกับน้ำพุเมืองนอก และมันพุ่งตรงไปที่กลุ่มของบอสปราบอย่างแม่นยำ ไม่ใช่แค่ตัวบอสที่เปียกโชก แต่นาฬิกาหรูและแท็บเล็ตที่มีข้อมูลสำคัญในมือของเขาก็อาบน้ำมนต์ธรรมชาติไปด้วย

“ว้ายยย โลมาขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะคุณลูกค้า” หญิงสาวรีบวิ่งหน้าตั้งเข้าไปเอาผ้าปักพู่โบฮีเมียนของเธอเช็ดหน้าให้ปราบอย่างลนลาน แต่ยิ่งเช็ดพู่ที่เปียกน้ำก็ยิ่งฟาดหน้าปราบจนเขาต้องหลับตาปี๋

“หยุดเดี๋ยวนี้” เสียงกัมปนาทของปราบดังขึ้นจนนกที่เกาะต้นไม้แถวนั้นบินหนีกันกระเจิง

ปราบลืมตาขึ้นมาอย่างช้า ๆ น้ำจากสปริงเกอร์หยดลงจากปลายจมูกโด่งคมสัน สายตาคมกริบดุจมีดโกนจ้องเขม็งไปยังหญิงสาวในชุดสีส้มอิฐปักพู่ระย้าที่ดูเหมือนหลุดออกมาจากเทศกาลดนตรีมากกว่าจะเป็นแคดดี้ ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธจัดที่พยายามสะกดกลั้นไว้ เขาหยิบผ้าเย็นที่เปียกชุ่มและเต็มไปด้วยลูกปัดไม้ของเธอโยนทิ้งลงบนพื้นหญ้าอย่างไม่ไยดี

“คุณเป็นใคร ใครรับคุณเข้ามาทำงานในสภาพที่ชุดเลอะเทอะแบบนี้” ปราบถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาแต่แฝงไปด้วยพลังทำลายล้าง

“คือ... โลมาเป็นพนักงานใหม่ค่ะ เพิ่งมาเมื่อสักครู่คะ” หญิงสาวตอบเสียงสั่นเครือ มือไม้สั่นพยายามลูบกำไลหินที่เหลืออยู่บนข้อมือเพื่อเรียกสติ

“วันนี้ดวงมัน... ดวงมันไม่ค่อยดีเท่าไหร่ค่ะ แต่อย่าเพิ่งวีนเลยนะคะ เดี๋ยวโลมาไปเอาน้ำมนต์ในรถมาพรมแก้เคล็ดให้...”

“ดวง” ปราบทวนคำพร้อมแค่นยิ้มสมเพช

“ที่นี่คือสนามกอล์ฟระดับสากล ไม่ใช่สำนักร่างทรง"

"เราจ้างคนมาทำงานด้วยความสามารถ ไม่ใช่ดวงและความสามารถของคุณในวันนี้คือ... ทำผมเสียบุคลิก ทำลูกค้าของผมเสียหน้า และทำให้อุปกรณ์ของผมพัง”

“ผู้จัดการชัย มานี่” ปราบตวาดใส่วอร์เรียกเสียงดังลั่นสนามจนนกบินหนี

ชัย ผู้จัดการสนามขับรถกอล์ฟวิ่งหน้าตั้งเข้ามาทันที หน้าตาซีดเผือดจนแทบจะเป็นลมเมื่อเห็นสภาพเจ้านายเปียกปอนไปทั้งตัว

“คะ...ครับ บอส ผมขอโทษครับ พอดีคนขาดกะทันหันผมเลยต้องรีบรับ...”

โลมาหูผึ่งตาโตเท่าไข่ห่าน เธอหันไปมองผู้จัดการสลับกับชายหนุ่มตรงหน้าด้วยอาการช็อกซีนีม่า

“บอส... คนนี้คือ... เจ้าของที่นี่เหรอคะพี่ชัย”

“ก็เออน่ะสิ นี่ บอสปราบ เจ้าของสนามกอล์ฟและธุรกิจในเครือทั้งหมด” ชัยกระซิบดุพลางหันไปโค้งคำนับปราบปรกๆ

“บอสครับ ผมจะจัดการไล่ออกทันทีครับ ผมขอโทษจริงๆ ครับ”

ปราบก้าวเข้าไปใกล้จนโลมาต้องถอยหลังกรูด กลิ่นน้ำหอมราคาแพงมหาศาลเจือกลิ่นดินหญ้าทำเอาเธอหายใจไม่ทั่วท้อง เขาชี้หน้าเธออย่างคาดโทษ สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่คลอไปด้วยน้ำตาของเธอ

“คุณรู้ไหมว่าเวลาของผมมีค่าแค่ไหน คำขอโทษโง่ๆ จากปากที่พูดแต่เรื่องไร้สาระของคุณมันชดใช้ไม่ได้หรอกนะ” ปราบสั่งเสียงเฉียบขาด

“ชัย อย่าให้ผมเห็นหน้าเธออีก ไม่ว่าดวงของเธอจะบอกให้เดินมาทิศไหนก็ตาม”

โลมายืนตัวสั่นเทิ้มท่ามกลางสายตาพนักงานคนอื่น ๆ ที่มองมาอย่างเวทนาผสมขำขัน เธอทั้งอาย ทั้งโกรธ และน้อยใจในโชคชะตา หญิงสาวหันหลังวิ่งหนีออกมาจากกรีนหลุม 9 ทันที พู่ที่กระโปรงโบฮีเมียนสะบัดไปมาอย่างบ้าคลั่งเหมือนจะเยาะเย้ยความซวยซ้ำซากของเจ้าของ

“ทิศมงคลอะไรกัน... สีส้มอิฐอะไรกัน... บอสปราบคนนี้นี่แหละ คือเจ้ากรรมนายเวรตัวจริงของแท้”