ตอนที่ 2/2 หนังสือตัดขาด

หวังซื่อตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า แข้งขาอ่อนแรงจนทรุดฮวบลงกับพื้น ทว่ายังไม่ทันที่นางจะสรรหาข้ออ้างใดมาแก้ต่าง เสียงทุ้มต่ำของนายพรานหนุ่มก็ดังก้องขึ้นอีกระลอก

“ไม่ต้องถึงมือนักชันสูตรหรอก ยามเว่ยของวันนี้ข้าล่าสัตว์อยู่บนเขาเหมาซาน บังเอิญเห็นสตรีชราผู้หนึ่งท่าทางลุกลน แอบนำถ้วยกระเบื้องดินเผาเปื้อนคราบสีเหลืองไปฝังกลบไว้ใต้ต้นกุ้ยฮวาหลังเรือนตระกูลซี หากผู้นำหมูบ้านต้องการประจักษ์พยาน ข้าซวี่หยางยินดีเดินทางไปให้การที่ศาลาว่าการ”

สิ้นคำประกาศของซวี่หยาง ฟางเส้นสุดท้ายของหวังซื่อก็ขาดสะบั้น นางกรีดร้องเสียงหลง โขกศีรษะลงกับพื้นดินดังปึก ๆ อย่างไร้ศักดิ์ศรี

“ผู้นำหมูบ้านเมตตาด้วย! ซิงเอ๋อร์ ป้าผิดไปแล้ว! ป้าถูกผีบังตา เห็นแก่ที่ป้าเคยเลี้ยงดูเจ้ามาตั้งแต่บิดามารดาเจ้าด่วนจากไป ละเว้นพวกเราแม่ลูกสักครั้งเถิด อย่าส่งพวกเราไปศาลาว่าการเลย!”

ชาวบ้านรอบด้านต่างถ่มน้ำลายลงพื้นด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ สตรีผู้นี้ช่างหน้าหนาเกินทน ตอนจะฆ่าเขาไม่คิดถึงสายเลือด พอจวนตัวกลับมาอ้างบุญคุณจอมปลอม

ซีซิงมองภาพน่าสมเพชเบื้องหน้าด้วยสายตาเย็นชา

“บุญคุณจานข้าวบูดกับน้ำแกงล้างหม้อที่ท่านโยนให้ข้ากินประดุจสุนัขตัวหนึ่งน่ะหรือ? ได้ ข้าจะถือว่าทดแทนให้หมดสิ้นกันในวันนี้ ทว่ามีข้อแม้สองประการ”

หญิงสาวชูนิ้วขึ้นมาทีละนิ้ว น้ำเสียงเด็ดขาดไม่อนุญาตให้ผู้ใดโต้แย้ง “ประการแรก คืนโฉนดที่ดินสิบหมู่ และกุญแจเรือนของบิดามารดาข้ามาเดี๋ยวนี้ ประการที่สอง ผู้นำหมูบ้าน ข้ารบกวนท่านเป็นพยาน เขียนหนังสือตัดขาดให้ข้าที นับจากวินาทีนี้ ซีซิงผู้นี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอันใดกับตระกูลซีสายหลักอีก หากพวกเขากล้าระรานข้าอีกแม้แต่ก้าวเดียว ข้าจะตีงูให้ตายคาที่ พาไปส่งศาลาว่าการโดยไม่ละเว้น!”

หวังซื่อแม้จะปวดใจที่ต้องสูญเสียที่ดินทำเลทอง ทว่าเมื่อเทียบกับชีวิตและอนาคตของบุตรชาย นางจำต้องกล้ำกลืนฝืนทน ล้วงเอาโฉนดที่ดินที่ซ่อนไว้อย่างดีในสาบเสื้อออกมาโยนให้หลี่เจิ้งด้วยมืออันสั่นเทา

การจัดการเป็นไปอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด หลี่เจิ้งใช้พู่กันและหมึกที่เตรียมมาสำหรับจดบัญชีเงินทำศพ ตวัดเขียนหนังสือตัดขาดอย่างชัดเจน ประทับรอยนิ้วมือของทั้งสองฝ่าย เป็นอันเสร็จพิธี ชาวบ้านต่างพากันแยกย้ายด้วยความรู้สึกสั่นสะท้านในใจ ไม่มีใครกล้ามองซีซิงด้วยสายตาดูแคลนว่าเป็นเด็กกำพร้าหัวอ่อนอีกต่อไป

เมื่อลานดินหน้าบึงฝังศพเหลือเพียงความเงียบสงัด ซีซิงเก็บโฉนดที่ดินและหนังสือตัดขาดเข้าสาบเสื้ออย่างระมัดระวัง ก่อนจะหันไปประสานมือคารวะบุรุษชุดครามที่ยืนเอามือไพล่หลังอยู่เงียบ ๆ

“บุญคุณช่วยชีวิตและออกหน้าเป็นพยานในวันนี้ ซีซิงขอจดจำไว้ในใจ ขอบคุณคุณชายซวี่หยาง”

ซวี่หยางหลุบตามองสตรีเบื้องหน้า ดวงตาคมกริบของเขาแฝงความประหลาดใจลึกล้ำ

“แม่นางซีซิงเกรงใจไปแล้ว ผู้ที่ตายแล้วฟื้น ซ้ำยังรู้หลักการแพทย์และพลิกฝีปากต้อนคนพาลได้จนมุมด้วยท่าทีสุขุมเยือกเย็น ไม่ว่ามองมุมใดก็หาใช่ดรุณีชาวบ้านธรรมดาที่ข้าเคยรู้จักไม่”

คำพูดแทงใจดำทำเอาซีซิงชะงักไปครึ่งจังหวะ ทว่านางหาได้ตื่นตระหนกไม่ หญิงสาวยืดแผ่นหลังตั้งตรง สบสายตากับเขาอย่างท้าทาย “คนเราเมื่อก้าวขาข้ามประตูปรโลกไปแล้วย่อมตาสว่าง นายพรานที่ซัดใบไผ่ทะลวงเหล็กกล้าได้ ก็หาใช่นายพรานธรรมดาเช่นกัน ต่างคนต่างมีความลับ ถือว่าเจ๊ากันไปดีหรือไม่?”

มุมปากของซวี่หยางยกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาที่แทบมองไม่เห็นทำให้ใบหน้าหล่อเหลานั้นดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาวูบหนึ่ง ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยตอบ ร่างกายของซีซิงกลับทรยศความเข้มแข็งทั้งหมด

ความกดดันและอะดรีนาลีนที่พุ่งพล่านเริ่มเหือดหาย พิษพีซวงที่ยังหลงเหลืออยู่ในกระแสเลือดผสานกับความอ่อนล้าของร่างกายเดิม ปะทุขึ้นมาอย่างฉับพลัน โลกทั้งใบหมุนคว้าง ภาพเบื้องหน้าพร่ามัว ซีซิงกระอักเลือดสีคล้ำออกมาอีกคำ ร่างบอบบางร่วงหล่นลงสู่พื้นดิน

“แม่นางซีซิง!”

ซวี่หยางขยับตัวรวดเร็ว ท่อนแขนแกร่งตวัดโอบรอบเอวบางไว้ได้ทันท่วงที กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของสมุนไพรเจือจางจากตัวชายหนุ่มลอยเข้าจมูก ทว่าในเสี้ยววินาทีที่มือของซีซิงปัดไปโดนข้อมือของเขา สัญชาตญาณแพทย์ก็ทำงานโดยอัตโนมัติ ปลายนิ้วเรียวสัมผัสชีพจรที่เต้นระรัวใต้ผิวหนังของบุรุษตรงหน้า

ดวงตาของซีซิงเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง ชีพจรสายนี้บ้าคลั่ง ดุดัน และกำลังกัดกินอวัยวะภายใน คล้ายมีสิ่งมีชีวิตนับพันชอนไชอยู่ในกระแสเลือด

“ท่าน ร่างกายท่านมีพิษกู่ขั้นรุนแรง!” นางเค้นเสียงกระซิบอย่างยากลำบาก

ซวี่หยางชะงักงัน แววตาที่เคยนิ่งสงบแปรเปลี่ยนเป็นอันตรายวาวโรจน์ สตรีผู้นี้จับชีพจรเพียงผิวเผินกลับล่วงรู้ความลับดำมืดที่เขาซุกซ่อนไว้

ทว่ายังไม่ทันที่ทั้งสองจะได้ซักไซ้ไล่เลียง หูที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชนของทั้งคู่กลับได้ยินเสียงผิดปกติพร้อมกัน

สวบ สวบ สวบ

มันมิใช่เสียงลมพัดใบไม้แห้ง แต่เป็นเสียงฝีเท้าแผ่วเบาของผู้ฝึกยุทธ์นับสิบคนที่กำลังโอบล้อมบึงฝังศพเข้ามาจากทุกทิศทาง รังสีอำมหิตพุ่งเป้ามายังบุรุษชุดครามอย่างชัดเจน

ซวี่หยางตวัดสายตามองเข้าไปในเงามืดของป่าไผ่ มือข้างหนึ่งกระชับเอวซีซิงแน่นขึ้น ส่วนมืออีกข้างเลื่อนไปจับด้ามกระบี่อ่อนที่ซ่อนอยู่ใต้เข็มขัดหนัง น้ำเสียงเย็นเยียบเอ่ยกระซิบข้างใบหูของหญิงสาวที่สติกำลังเลือนราง

“หลับตาซะ แล้วอย่าส่งเสียงร้อง”