ตอนที่ 1/2 ตื่นจากความตาย

“ผีบิดามารดาเจ้าสิ ซีคัง!” เสียงหวานทว่าเย็นเยียบดังทะลุกลางปล้อง ซีซิงเหยียบขอบโลงไม้ กระโดดลงมายืนตระหง่านเบื้องหน้าหลุมศพตัวเอง ปัดฝุ่นดินตามเสื้อผ้าด้วยท่วงท่าสง่างาม “ลืมตาหมาป่าตาขาวของพวกเจ้าดูให้ดีว่าข้ามีเงาหรือไม่ ข้าคือคนหรือผี!”

“ซ... ซิงเอ๋อร์ เจ้ายังไม่ตาย? เจ้าฟื้นจากความตายได้อย่างไร ท่านหมอหลี่บอกว่าเจ้าสิ้นลมแล้ว!” หวังซื่อละล่ำละลัก ใบหน้าเหี่ยวย่นบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวผสมความเสียดายที่แผนการพังทลาย

“ผิดหวังงั้นหรือ ป้าสะใภ้ใหญ่” หญิงสาวแค่นเสียงหัวเราะเย้ยหยัน ก้าวอาด ๆ เข้าไปหาคนทั้งสอง “บังเอิญว่าเมื่อครู่ข้าลงไปถึงหน้าประตูปราสาทเฟิงตู่แล้ว แต่ท่านยมราชบัญชีเป็นธรรม ตรวจดูแล้วพบว่าอายุขัยข้ายังเหลืออีกยาวไกลนัก ท่านจึงถีบส่งข้ากลับมา พร้อมฝากคำถามมาถึงพวกท่าน”

ทุกย่างก้าวของร่างบางแผ่ซ่านด้วยแรงกดดันและจิตสังหารอันเข้มข้น จนชาวบ้านที่มาร่วมงานศพต้องกลืนน้ำลายและแหวกทางให้โดยสัญชาตญาณ

“ท่านยมราชฝากถามว่า” ซีซิงหรี่ตาลง มุมปากยกยิ้มเหี้ยมเกรียม “ยาพิษพีซวงในน้ำแกงไก่ดำถ้วยนั้นรสชาติเป็นอย่างไร เหตุใดจึงใจดำอำมหิตรีบร้อนส่งหลานสาวสายเลือดเดียวกันลงนรก เพียงเพื่อแลกกับโฉนดที่ดินสิบหมู่ท้ายหมู่บ้าน!”

สิ้นประโยคอันดังกังวาน หลี่เจิ้งและชาวบ้านต่างสูดลมหายใจเข้าลึก เสียงซุบซิบนินทาดังอื้ออึงขึ้นทันที

“ยาพิษพีซวง? มิใช่โรคระบาดหรอกหรือ”

“สวรรค์ หวังซื่อกับซีคังวางยาพิษหลานตัวเองเพื่อฮุบสมบัติรึ ช่างหน้าเนื้อใจเสือโดยแท้ เลวทรามยิ่งกว่าเดรัจฉาน”

“มิน่าเล่า ถึงได้เร่งรีบยัดนางลงโลงทั้งที่ศพยังไม่ทันเย็นชืด ไม่ยอมแม้แต่จะอาบน้ำศพให้ถูกต้องตามธรรมเนียม”

เสียงก่นด่าของชาวบ้านทิ่มแทงเข้าหูซีคัง ชายหนุ่มเห็นสถานการณ์พลิกผันจนกู่ไม่กลับ ความโลภและความอำมหิตเข้าครอบงำสติสัมปชัญญะ หากเรื่องนี้ล่วงรู้ถึงหูที่ว่าการอำเภอ มีหวังตัวเขาและมารดาต้องถูกแห่ประจานและเนรเทศไปเป็นทาสใช้แรงงานที่ชายแดนเป็นแน่

ไม่มีทางเลือกอื่น ในเมื่อมันยังไม่ตาย ก็ต้องทำให้มันกลายเป็นผีไปจริง ๆ เสียที่นี่

“นางปีศาจแพศยา น้องซีซิงตายไปแล้ว เจ้าเป็นปีศาจจิ้งจอกมาสิงร่างนางเพื่อทำลายชื่อเสียงตระกูลซีของพวกเรา ข้าจะตีเจ้าให้ตาย สลายวิญญาณชั่วร้ายของเจ้าเสีย!”

ซีคังคำรามลั่น แย่งพลั่วเหล็กสำหรับขุดหลุมศพจากมือชายฉกรรจ์ด้านข้าง พุ่งทะยานเข้าใส่ร่างบอบบางของซีซิงด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี แววตาแดงก่ำเต็มไปด้วยจิตสังหาร หมายจะสับหน้าผากของหญิงสาวให้แบะออกเป็นสองซีกในคราเดียว

ชาวบ้านหวีดร้องด้วยความตกใจ หลี่เจิ้งตะโกนห้ามเสียงหลง ทว่าระยะห่างนั้นใกล้เกินกว่าที่ผู้ใดจะยื่นมือเข้าสกัดกั้นทัน พลั่วเหล็กเย็นเฉียบวาดผ่านอากาศ เสียงลมแหวกดังน่ากลัว ห่างจากศีรษะของซีซิงเพียงไม่กี่ชุ่น

หญิงสาวยืนนิ่งไม่หลบหลีก ดวงตาทอประกายวาวโรจน์ มือเรียวบางภายใต้แขนเสื้อกว้างขยับเตรียมซัดปิ่นเงินอาบยาชาเข้าสู่จุดตายบนลำคอของศัตรู

เฟี้ยว! ชึบ!

เสียงทุ้มลึกเจือความเย็นเยียบดังมาจากเงามืดหลังต้นไหว่อวี้ พร้อมกับประกายสีเงินสะท้อนแสงอาทิตย์อัสดงสายหนึ่ง พุ่งแหวกอากาศมาด้วยความเร็วเหนือแสง

“รนหาที่ตาย!”

เคร้งงง!

พลั่วเหล็กในมือซีคังปะทะเข้ากับวัตถุปริศนาจนเกิดประกายไฟแลบแปลบปลาบ แรงกระแทกมหาศาลนั้นสะท้อนกลับจนง่ามมือของซีคังฉีกขาด เลือดสาดกระเซ็น ชายหนุ่มร้องโหยหวนก่อนที่ร่างอวบอ้วนจะปลิวลอยไปกระแทกกับป้ายหินหน้าหลุมศพอย่างรุนแรง

ซีซิงชะงักฝีเท้า หรี่ตามองรอยแยกบนพื้นดินเบื้องหน้า สิ่งที่สกัดกั้นพลั่วเหล็กเมื่อครู่มิใช่อาวุธวิเศษอันใด แต่เป็นเพียงใบไผ่สีเขียวธรรมดาใบหนึ่ง ที่บัดนี้ปักลึกลงไปในชั้นหินแข็งราวกับถูกซัดด้วยกำลังภายในอันลึกล้ำยากหยั่งถึง

ลมเย็นยะเยือกพัดผ่านพัดเอาใบไม้แห้งปลิวว่อน หญิงสาวตวัดสายตาขึ้นมองไปยังทิศทางของยอดไม้ ร่างสูงกำยำในชุดสีเข้มของบุรุษผู้หนึ่งยืนตระหง่านย้อนแสงอาทิตย์ ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายสังหารอันทรงพลังที่ทำให้ผู้คนเบื้องล่างแทบลืมหายใจ