ตอนที่ 1/1 ตื่นจากความตาย

มืดมิด อึดอัด และไร้ซึ่งปราณรื่นรมย์

กลิ่นดินชื้นแฉะผสมผสานกับกลิ่นอับของไม้ลอยคลุ้งเตะจมูก ซีซิงพยายามขยับเปลือกตาอันหนักอึ้ง อาการปวดร้าวแล่นพล่านจากท้ายทอยจรดปลายเท้า นางสูดลมหายใจเข้าลึก ทว่ากลับสูดเอาเพียงฝุ่นผงและกลิ่นอับทึบเข้าปอดจนต้องไอโขลกออกมาเบา ๆ ทรวงอกสะท้อนขึ้นลงด้วยความยากลำบากในพื้นที่แคบสลัว 

เสียงร่ำไห้คร่ำครวญดังแว่วมาจากเบื้องบน เสียงนั้นแหบพร่า ฟังดูเจ็บปวดเจียนขาดใจ ทว่าในหูของแพทย์ทหารหญิงชั้นแนวหน้าแห่งศตวรรษที่ยี่สิบสองผู้ผ่านความเป็นความตายมานับไม่ถ้วน มันช่างเป็นน้ำเสียงที่เสแสร้งและตลบตะแลงสิ้นดี

“โธ่ซิงเอ๋อร์ ช่างอาภัพนัก ฟ้าช่างไร้เมตตา พรากหลานสาวเพียงคนเดียวของข้าไปตั้งแต่วัยเยาว์ โรคระบาดบ้าบออันใดกัน เหตุใดจึงไม่มาเอาชีวิตหญิงชราใกล้ลงโลงอย่างข้าไปแทน!” เสียงของหวังซื่อ ป้าสะใภ้ใหญ่แห่งตระกูลซีดังระงม ปานจะขาดใจตายตามร่างในโลงศพ

“ท่านแม่ หักห้ามใจด้วยเถิด น้องซีซิงด่วนจากไป ซ้ำยังติดโรคร้าย พวกเราเร่งฝังกลบตามคำแนะนำของท่านหมอหลี่เถิดขอรับ หากชักช้าเกรงว่าไอสังหารจะแพร่กระจายสู่ชาวบ้านหมู่บ้านสิงฮวา ให้ซิงเอ๋อร์ได้ไปสู่สุขคติเถิด” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่พยายามดัดให้ดูเศร้าสลด ทว่าแฝงความเร่งรีบเจือความปีติอย่างปิดไม่มิด ซีคัง ถังเกอผู้มีหน้าเนื้อใจเสือ

ซีซิงที่นอนนิ่งอยู่เบื้องล่างกัดฟันกรอด นางกำลังนอนอยู่ในโลงศพ!

ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมหลั่งไหลเข้ามาประดุจทำนบแตก เด็กสาวกำพร้าวัยสิบห้าหนาว อาศัยมรดกเป็นโฉนดที่ดินผืนงามสิบหมู่ท้ายหมู่บ้านประทังชีวิต ทว่ากลับถูกญาติร่วมสายโลหิตวางยาพีซวงลงในน้ำแกงไก่ดำบำรุงร่างกาย จับนางสวมชุดคนตาย แล้วยัดลงโลงศพทั้งที่วิญญาณยังไม่ทันออกจากร่าง อ้างหน้าด้าน ๆ ว่านางติดโรคระบาดเพื่อเร่งรีบฝังกลบทำลายหลักฐาน หวังฮุบสมบัติทั้งหมด

แพทย์หญิงแค่นหัวเราะในใจอย่างเย็นชา สวรรค์ช่างเล่นตลก ส่งนางทะลุมิติมาเกิดใหม่ทั้งที กลับส่งมาอยู่ในโลงที่กำลังจะถูกฝังกลบเสียอย่างนั้น

สองมือที่ถูกมัดด้วยเชือกป่านหยาบกระด้างขยับเล็กน้อย โชคดีที่เงื่อนนั้นผูกลวก ๆ สไตล์คนรีบร้อนทำลายศพ ซีซิงใช้ความยืดหยุ่นของร่างกายที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดีในฐานะทหาร บิดข้อมือเพียงไม่กี่องศา อาศัยจังหวะดึงรั้งจนผิวหนังถลอกปอกเปิก เลือดสีสดซึมซาบ ทว่าเชือกก็หลุดจากการพันธนาการ

นางคลำสะเปะสะปะไปที่มวยผม สัมผัสถึงความเย็นเยียบของปิ่นเงินเล่มเล็กที่ซ่อนอยู่ เป็นอุปกรณ์แพทย์คู่กายในอดีตชาติที่ทะลุมิติติดตัวมาด้วย หญิงสาวใช้ปลายปิ่นแงะตามรอยต่อของไม้สนราคาถูก คลำหาจุดอ่อนของโลงศพที่ถูกตอกตะปูไว้อย่างหยาบช้า

ด้านนอกโลง เสียงจอบกระทบหน้าดินดังขึ้น ดินอึกแรกกำลังจะถูกสาดลงมา

“กลบดิน! ส่งแม่นางซีซิงสู่ปรโลก!” เสียงของหลี่เจิ้งร้องสั่งการ

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงเคาะทึบ ๆ จากด้านในกวนไฉดังสนั่นจนจอบในมือของชายฉกรรจ์ร่วงหล่นลงพื้น หวังซื่อหน้าซีดเผือด น้ำตาจระเข้เหือดแห้งไปในพริบตา ซีคังเบิกตากว้าง ถอยกรูดไปด้านหลังราวกับเห็นผีสาง

“ส... เสียงอันใด! โลงศพลั่นหรือ!” ชาวบ้านคนหนึ่งร้องเสียงหลง ขนกายลุกซัน

“ผีสางเทวดา ซิงเอ๋อร์ เจ้าตายเพราะโรคร้าย อย่าได้อาฆาตมาดร้ายพวกเราเลย ข้าเผากระดาษเงินกระดาษทองไปให้เจ้าแล้ว” หวังซื่อตัวสั่นงันงก ทรุดเข่าลงโขกศีรษะกับพื้นดินหน้าหลุมศพ

โครม!

สิ้นเสียงหวาดผวา ฝาโลงไม้สนที่ตอกตะปูไว้เพียงสี่มุมก็ถูกถีบกระเด็นออกด้วยแรงมหาศาลเกินขีดจำกัดมนุษย์ทั่วไป ฝาไม้หนักอึ้งลอยละลิ่วไปกระแทกโคนต้นไหว่อวี้จนแตกหัก ฝุ่นดินสีเหลืองคละคลุ้งฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณบึงฝังศพ

ท่ามกลางความตกตะลึงจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่างของทุกคน ร่างบอบบางในชุดคนตายขาวซีดก็หยัดกายลุกขึ้นนั่งอย่างช้า ๆ

ซีซิงสะบัดผมที่หลุดลุ่ย เลือดสีแดงคล้ำจากการถูกพิษปะทุออกทางมุมปาก ตัดกับผิวขาวซีด ดวงตาที่เคยอ่อนต่อโลกและขี้ขลาด แปรเปลี่ยนเป็นคมกริบกวาดมองผู้คนรอบด้านด้วยรังสีอำมหิตที่กดทับจนบรรยากาศหนักอึ้ง

“ยะ ยมทูต หรือผ... ผีทวงแค้น!” ซีคังล้มลุกคลุกคลาน ชี้นิ้วสั่นเทาไปที่ร่างในโลง ฟันกระทบกันดังกึก ๆ