ตอนที่ 3/2 มีปัญญาปกป้องนางจากคมกระบี่หรือ?

“ซวี่หยาง!” ซีซิงถลาเข้าไปประคองร่างที่ร้อนระอุราวกับเตาไฟของเขา

“อาซิง? นั่นเจ้าใช่หรือไม่”

เสียงเรียกอันคุ้นเคยเจือความร้อนรนดังก้องมาจากหลังพุ่มไม้ แสงสีส้มอ่อนๆ จากโคมไฟกระดาษไผ่ส่องสว่างขึ้น เผยให้เห็นร่างโปร่งของบุรุษผู้หนึ่งในชุดฉางเผาสีฟ้าครามที่ซักจนซีดจาง ใบหน้าหล่อเหลาหมดจดแฝงความอ่อนโยน ฉายแววตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อเห็นสภาพสะบักสะบอมของทั้งคู่

อวิ๋นเซิน บัณฑิตหนุ่มเพื่อนบ้านผู้แสนดี น้ำใจที่เคยหยิบยื่นอาหารและสอนหนังสือให้เจ้าของร่างเดิม

“พี่อวิ๋นเซิน!” ซีซิงร้องเรียก

อวิ๋นเซินรีบวิ่งเข้ามาใกล้ ทว่าเมื่อเห็นกองเลือดบนเสื้อผ้าของซีซิง และบุรุษแปลกหน้าหน้าตาถมึงทึงที่นอนหอบหายใจรวยรินอยู่เคียงข้าง ดวงตาที่เคยอบอุ่นก็แปรเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว เขาชักมีดสั้นเล่มเล็กที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อออกมา ชี้ตรงไปยังหน้าอกของซวี่หยาง

“เจ้าเป็นผู้ใด! ปล่อยมือจากอาซิงเดี๋ยวนี้ เจ้าคนป่าเถื่อน!” บัณฑิตหนุ่มตวาดลั่น ก้าวเข้ามาขวางหน้านาง

ซวี่หยางแม้อยู่ในสภาพปางตาย ทว่าสายตาเหยี่ยวกลับตวัดมองอวิ๋นเซินตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยาม มุมปากมีคราบเลือดสีดำไหลซึม “บัณฑิตหน้าขาวขาดยังไม่หย่านม มีปัญญาปกป้องนางจากคมกระบี่หรือ?”

“เจ้า!” อวิ๋นเซินหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ “อาซิง เจ้าบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่ ตอนข้าได้ยินข่าวว่าป้าสะใภ้ใหญ่จับเจ้าฝังทั้งเป็น ข้ารีบไปตามท่านหมอจากในเมือง แต่กลับมาไม่ทัน สวรรค์คุ้มครองที่เจ้ายังมีชีวิต ชายผู้นี้ลักพาตัวเจ้ามาใช่หรือไม่ ข้าจะไปแจ้งศาลาว่าการเดี๋ยวนี้!”

“ช้าก่อนพี่อวิ๋นเซิน เขาคือผู้มีพระคุณ ช่วยชีวิตข้าไว้จากการถูกซีคังทำร้าย” ซีซิงรีบห้ามพลางยึดข้อมือของอวิ๋นเซินไว้ “ยามนี้เขาถูกพิษร้ายแรงกำเริบ ข้าต้องรีบฝังเข็มสกัดจุดให้เขา มิเช่นนั้นเขาต้องตายแน่”

อวิ๋นเซินชะงักไปเล็กน้อย คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน “เจ้าฝังเข็ม? อาซิง เจ้าไปเรียนวิชาแพทย์พวกนี้มาจากที่ใดกัน แล้วบุรุษผู้นี้ดูท่าทางอันตรายยิ่งนัก ปล่อยเขาไว้ตรงนี้เถิด ข้าจะพาเจ้าเข้าเรือนไปทำแผล”

“ชีวิตคนสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด พี่อวิ๋นเซิน รบกวนท่านช่วยประคองเขาเข้าเรือนที” นางสั่งการเสียงเฉียบขาดอย่างลืมตัว วิญญาณแพทย์ทหารเข้าประทับร่างจนอวิ๋นเซินถึงกับผงะตกใจในท่าทีที่เปลี่ยนไปราวกับคนละคนของดรุณีที่เคยอ่อนหวาน

ทว่าในเสี้ยววินาทีที่อวิ๋นเซินยื่นมือเข้าไปจับท่อนแขนของซวี่หยาง หวังจะช่วยพยุงร่างหนักอึ้งนั้น แสงจากโคมไฟกระดาษก็สาดส่องกระทบเข้ากับแหวนหยกสีดำสนิทที่สวมอยู่บนนิ้วโป้งของบัณฑิตหนุ่ม

ซีซิงชะงักกึก ลมหายใจสะดุด

มันไม่ใช่เพราะแหวนหยกวงนั้นดูมีราคาค่างวดขัดกับฐานะบัณฑิตยากจน ทว่าจมูกที่ไวต่อกลิ่นสมุนไพรและสารเคมีของนาง ได้กลิ่นบางอย่างโชยมาจากแขนเสื้อของอวิ๋นเซิน กลิ่นที่ถูกลมพัดตีตลบขึ้นมาในยามที่เขาขยับตัว

กลิ่นหมึกซงเยียนกลิ่นหอมจางๆ อันเป็นเอกลักษณ์ของบัณฑิต ทว่ามันกลับถูกผสมปนเปไปกับกลิ่นฉุนเฉียวอันเบาบางของดอกอูมู่ ซึ่งเป็นสมุนไพรหายากทางตอนใต้

สมุนไพรชนิดเดียวกับที่เป็นตัวกระตุ้นให้พิษกู่ในร่างกายของซวี่หยางคลุ้มคลั่งถึงขีดสุดเมื่อครู่นี้ และที่น่าสะพรึงกลัวไปกว่านั้น กลิ่นของดอกอูมู่ยังเป็นกลิ่นเดียวกับที่ตกค้างอยู่ในก้นถ้วยน้ำแกงไก่ดำผสมยาพิษพีซวงที่เกือบส่งนางไปลงนรก

ซีซิงเงยหน้าขึ้นขวับ สบตากับดวงตาอันแสนอบอุ่นและห่วงใยของอวิ๋นเซิน รอยยิ้มละมุนละไมที่เขาส่งมาให้บัดนี้กลับทำให้ทั่วทั้งสรรพางค์กายของนางเย็นเยียบไปถึงกระดูก

“พี่อวิ๋นเซิน กลิ่นหอมบนเสื้อของท่านท่านไปได้มาจากที่ใด?” ซีซิงเค้นเสียงถาม แววตาแปรเปลี่ยนเป็นระแวดระวังขั้นสูงสุด

อวิ๋นเซินชะงักมือที่กำลังพยุงซวี่หยาง รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงเดิม ทว่าแววตาประหลาดล้ำวูบผ่านดวงตาคู่นั้นไปชั่วพริบตาเดียว

ก่อนที่ร่างของซวี่หยางซึ่งควรจะหมดสติไปแล้ว จะลืมตาโพลงขึ้นมาพร้อมกับเสียงคำราม มือแกร่งกระชากคอเสื้อของบัณฑิตหนุ่มอย่างรุนแรง พร้อมกับซัดฝ่ามือเข้าใส่กลางอกของอวิ๋นเซินเต็มแรง