ตอนที่ 3/1 มีปัญญาปกป้องนางจากคมกระบี่หรือ?

“ฆ่ามัน! อย่าให้เหลือรอดแม้แต่คนเดียว เอาหัวของสุนัขรับใช้ผู้นี้กลับไปรับรางวัลที่เมืองหลวง!”

สิ้นเสียงคำรามเหี้ยมเกรียมของหัวหน้ามือสังหารชุดดำ เงาร่างนับสิบที่เร้นกายอยู่ในป่าไผ่ก็พุ่งทะยานออกมา ประกายดาบโค้งรับแสงจันทร์เสี้ยวสาดสะท้อนไอสังหารเย็นเยียบ หมายจะสับร่างของชายหญิงกึ่งกลางวงล้อมให้กลายเป็นเศษเนื้อ

“หลับตาซะ แล้วอย่าส่งเสียงร้อง” เสียงทุ้มลึกของซวี่หยางกระซิบชิดใบหู

ทว่าแทนที่ซีซิงจะหลับตาซุกซ่อนตัวด้วยความหวาดกลัวดั่งสตรีในห้องหอทั่วไป นางกลับเบิกตากว้าง ดวงตาทอประกายวาวโรจน์ มือเรียวอันไร้เรี่ยวแรงพยายามกำสาบเสื้อของบุรุษหนุ่มไว้แน่น พร้อมสวนกลับด้วยน้ำเสียงแหบพร่าทว่าหนักแน่น

“วิสัยของข้าหาใช่การหลบซ่อนอยู่หลังแผ่นหลังผู้อื่น หากท่านพลาดข้าก็ตาย ดังนั้นห้ามตายเด็ดขาด”

ซวี่หยางชะงักไปชั่วจังหวะลมหายใจ มุมปากที่มักจะเรียบตึงเสมอเหยียดยิ้มหยันโลกขึ้นมาบางเบา “ปากดีนัก ระวังลิ้นจะขาดเอาได้แม่นางน้อย”

เคร้ง!

ยังไม่ทันสิ้นบทสนทนา ดาบเล่มแรกก็ฟาดฟันลงมาหมายบั่นคอซวี่หยาง ชายหนุ่มเพียงเบี่ยงกายหลบอย่างพลิ้วไหว มือหนาที่กุมด้ามอาวุธใต้เข็มขัดตวัดออกอย่างรวดเร็ว

ฉัวะ!

พริบตาเดียว ปลายกระบี่ที่อ่อนช้อยทว่าคมกริบก็ตวัดตัดหลอดลมของมือสังหารคนแรกจนเลือดสีสดสาดกระเซ็นย้อมกอไผ่ ซีซิงเบิกตาค้าง กลิ่นคาวโลหิตคลุ้งเตะจมูก การลงมือของเขาช่างเฉียบขาด อำมหิต และไร้ซึ่งความลังเล

“กระบวนท่ารังสีอำมหิตสูงลิ่ว ทว่า อึก!” ซีซิงกระอักเลือดสีคล้ำออกมาอีกระลอก พิษพีซวงในกายเธอกำลังตีกลับ แต่นั่นยังไม่ร้ายแรงเท่ากับสิ่งที่นางสัมผัสได้จากร่างกายของบุรุษที่โอบกอดนางอยู่

ทุกครั้งที่ซวี่หยางเดินลมปราณ อุณหภูมิในกายเขาจะพุ่งสูงปรี๊ดสลับกับเย็นยะเยือก ชีพจรเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง พิษกู่ในหลอดเลือดของเขากำลังถูกกระตุ้นด้วยเจินชี่ที่เขาดึงมาใช้

“ด้านซ้ายสามก้าว มีคนซัดอ้านชี่” ซีซิงฝืนความเจ็บปวด ตะโกนบอกตำแหน่งเมื่อหูของนางได้ยินเสียงแหวกอากาศแผ่วเบา

ซวี่หยางเบี่ยงตัวหลบเข็มอาบยาพิษได้อย่างฉิวเฉียด เขาก้มมองสตรีในอ้อมแขนด้วยแววตาประหลาดใจลึกล้ำ นางมิเพียงไม่กรีดร้องเสียสติท่ามกลางห่าดาบ ทว่ายังประสาทสัมผัสเฉียบคมถึงเพียงนี้?

“ท่านใช้ปราณยุทธ์มากเกินไปแล้ว พิษกู่กำลังจะกลืนกินหัวใจท่าน” หญิงสาวกัดฟันเตือน “แทงจุดถานจงกลางอกของศัตรู เลี่ยงการปะทะด้วยกำลังภายใน สกัดจุดไท่หยางของพวกมันเสียจะได้จบศึกไวขึ้น”

ในฐานะแพทย์ทหาร นางรู้ดีถึงจุดตายและจุดอ่อนบนสรีระมนุษย์ ซวี่หยางแม้มิได้เอ่ยคำใด ทว่าเขากลับทำตามคำแนะนำของนางอย่างว่าง่าย หร่วนเจี้ยนในมือแปรเปลี่ยนวิถีจากการฟาดฟันด้วยพลังรุนแรง เป็นการทิ่มแทงจุดตายอย่างแม่นยำและประหยัดเรี่ยวแรงที่สุด

สวบ! สวบ! สวบ!

ร่างของมือสังหารร่วงหล่นลงพื้นทีละคน จนกระทั่งเหลือเพียงหัวหน้าชายชุดดำที่ยืนหอบหายใจ แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวต่อบุรุษสวมชุดนายพรานเบื้องหน้า

“จ... เจ้าเป็นใครกันแน่! เพลงกระบี่เช่นนี้มิใช่วิถีของชาวยุทธ์ทั่วไป!” หัวหน้ามือสังหารก้าวถอยหลัง

“คนที่กำลังจะไปเยือนปรโลก ไม่จำเป็นต้องรู้ชื่อผู้ส่งสาร”

ซวี่หยางกดเสียงต่ำ ร่างสูงพุ่งทะยานไปข้างหน้า หร่วนเจี้ยนตวัดเพียงครั้งเดียว ศีรษะของหัวหน้ามือสังหารก็หลุดออกจากบ่า กลิ้งหลุนๆ ไปหยุดอยู่แทบเท้าป้ายหลุมศพตระกูลซี บรรยากาศรอบด้านกลับคืนสู่ความเงียบสงัด มีเพียงเสียงหอบหายใจหนักหน่วงและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง

เคร้ง

กระบี่อ่อนร่วงหล่นจากมือหนา ซวี่หยางทรุดเข่าลงข้างหนึ่งพร้อมกับกระอักเลือดสีดำสนิทออกมาคำโต หยดเลือดนั้นตกลงบนพื้นดินและกัดกร่อนหญ้าแห้งจนเกิดควันสีขาวลอยกรุ่น ซีซิงที่ถูกปล่อยลงนั่งพิงต้นไม้รีบคว้าข้อมือเขามาจับชีพจรทันที

“พิษกู่กำเริบหนักแล้ว! เส้นเลือดท่านกำลังจะแตก!” ซีซิงหน้าซีดเผือด นางล้วงเอาปิ่นเงินออกมา หมายจะแทงสกัดจุดระงับพิษให้เขา

“อย่า... สัมผัสข้า” ซวี่หยางปัดมือนางออกอย่างแรง ดวงตาคมกริบอันเคยเยือกเย็นบัดนี้แดงก่ำ เส้นเลือดดำปูดโปนขึ้นตามลำคอและใบหน้า คล้ายมีตัวหนอนเล็กๆ กำลังชอนไชอยู่ใต้ผิวหนัง เขากัดฟันจนกรามเป็นสันนูน ฝืนรวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย ช้อนร่างบางของซีซิงขึ้นพาดบ่า

“ปล่อยข้านะ! ท่านจะพาข้าไปที่ใด!”

“ที่นี่ไม่ปลอดภัย กลิ่นเลือดจะเรียกพวกมันมาอีก” ชายหนุ่มเค้นเสียงลอดไรฟัน ก่อนจะใช้วิชาตัวเบาดีดตัวขึ้นสู่ยอดไม้ พาร่างของทั้งสองทะยานฝ่าความมืดมิดของยามราตรี ทิ้งบึงฝังศพอันนองเลือดไว้เบื้องหลัง

ลมหนาวยามพาดผ่านบาดผิวจนแสบสัน ซวี่หยางพานางลัดเลาะข้ามเขามาจนถึงเขตเรือนเก่าซอมซ่อของตระกูลซีสายรอง ซึ่งเป็นบ้านเดิมของซีซิงที่นางเพิ่งทวงคืนมาได้ ทว่าทันทีที่ปลายเท้าแตะลงบนลานหน้าเรือน ร่างสูงใหญ่ก็สูญเสียการควบคุม ทรุดฮวบลงกับพื้นพร้อมกับร่างของซีซิงที่กลิ้งหลุดจากวงแขน