เข้าสู่ระบบบทที่4
ข้อตกลงของเรา
เสร็จจากการแจกการ์ดที่มีแต่ญาติๆเขาฉันก็ต้องโทรหาแม่เพราะการ์ดถูกส่งให้แม่ไปแจกญาติๆที่จันทร์บุรี ฉันอยากรู้จำนวนญาติๆและแขกที่จะมา ตอนแรกพ่อฉันจะให้แต่งที่รีสอร์ตแต่เหมือนว่าจะตัดจบมาจัดที่กรุงเทพฯพ่อฉันจัดการเหมารถตู้ที่จะมาหลายสิบคัน
"คุณหิวไหมนี่บ่ายสองแล้วนะ"
เขามองนาฬิกาที่ข้อมือแต่ไม่พูดไม่ตอบไม่สนใจฉันเลยสักนิดแต่ขับรถมุ่งหน้าไปยังร้านต้มเลือดหมูร้านหนึ่ง ดูท่าจะเป็นร้านประจำของเขาแค่รถจอดคุณลุงคุณป้าก็ยิ้มหน้าบาน คุณลุงรีบจัดโต๊ะรอก่อนจะเดินมาต้องรับ แต่เอ๊ะ! ฉันเห็นคุณหมอหยิบซองเปล่าที่ยังไม่ได้เขียนชื่อมาเขียนชื่อหน้าซองด้วยตนเอง
'คุณลุงสมนึก คุณป้าสมใจ'
"ญาติคุณเหรอคะ" เขามองหน้าฉันด้วยหางตาฉันจึงยิ้มหวานทำตาปริบๆส่งไป
"ญาติพ่องเธอสิ"
"คุณปูวววววว"
ฉันทำเสียงอ่อนเสียงหวานวิ่งตามเขาลงไป คุณลุงคุณป้ารีบจัดการยกต้มเลือดหมูมาเสิร์ฟตามด้วยข้าวสวยร้อนๆสองถ้วย
"ดีใจจังเลยที่คุณหมอมาแถมยังพาแฟนมาด้วย"
"ผมเอาการ์ดมาให้ครับถ้าไปได้ก็ไปนะครับ"
"ตายจริงมาพร้อมข่าวดีแบบนี้ป้าต้องไปอยู่แล้วค่ะ"
ฉันมองภาพตรงหน้าอึ้งๆจนคุณว่าที่สามีตรวจอาการคุณลุง คุณลุงคือคนไข้ของคุณว่าที่สามีฉันที่ได้รับการผ่าตัดฉับๆไปได้สองเดือน
หลังจากทานอาหารเสร็จคุณว่าที่สามีก็หยิบเงินในกระเป๋าส่งให้แต่คุณลุงคุณป้าโบกมือรัวๆไม่ยอมรับเงินคุณหมอจึงต้องยัดเงินใส่กระเป๋าคุณลุงเอง น่ารักกกมากค่ะ
"ไม่ต้องทอนครับ ผมขอตัวก่อนดีกว่าไว้มีเวลาผมจะมาใหม่"
"ค่ะคุณหมอป้ายินดีต้อนรับนะคะ"
"ใช่ครับคุณหมอ ถ้าไม่ได้คุณหมอป่านนี้ผมคงเป็นผู้ป่วยติดเตียงไปแล้ว นังหนูโชคดีมากเลยนะคุณหมอเป็นคนดีมาก"
"ค่ะ หนูกลับก่อนนะคะสวัสดีค่ะ"
ขึ้นรถได้ฉันก็หันไปมองหน้าคุณว่าที่สามีเขาถอนหายใจเพราะความเหนื่อย วันนี้ขับรถทั้งวันไหนจะต้องพบปะผู้คนอีก
"เดี๋ยวลิลินนวดให้ค่ะ" ฉันยื่นมือไปบีบขาของคุณหมอเบาๆไล่ขึ้นมาเรื่อยจนเขามองหน้าฉันอย่างเหนื่อยหน่าย
"ดูเธอจะถนัดเรื่องแบบนี้นะ"
"ก็คนมันแซ่บอะค่ะคุณหมอ"
"เธออย่าคิดว่าการแต่งงานจะจบทุกอย่างนะ"
"ทำไมคะ"
"ไหนๆก็ออกมาข้างนอกแล้วเรามาทำข้อตกลงกันดีกว่า หลังจากแต่งงานฉันจะแยกไปอยู่คอนโดส่วนเธออยู่ที่บ้าน ฉันจะกลับบ้านวันศุกร์ เสาร์ อาทิตย์"
"ผัวเมียกันต้องแยกกันอยู่แบบนี้จะดีเหรอคะ"
"ฉันต้องทำงานและต้องใช้สมาธิในการอ่านหนังสือ เธอมันวุ่นวายเกินไป-_-"
"จริงด้วยค่ะฉันชอบวุ่นวายเรื่องบนเตียง ถ้างั้นก็ตามนี้"
"และที่สำคัญเราจะหย่ากันหลังคุณย่าฉันเสีย"
"อะไรนะ! ทำไมคุณพูดแบบนี้คะคุณแช่งคุณหญิงทำไม!!"
"ฉันไม่ได้แช่งแต่ฉันรู้ว่าโรคนี้มันทำได้แค่ประคองอาการ พ่อฉันบอกว่าคุณย่าเป็นระยะที่สามแต่แปลก..."
"อะไรคะ"
"ฉันเจอผู้ป่วยโรคมะเร็งมาเยอะนะ ช่างเถอะเอาเป็นว่าตกลงตามนี้เธอก็ทำหน้าที่ภรรยาต่อหน้าคุณย่าฉันให้ดี" พูดจบก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นพาพิ้มพ์แชตคุยกับใครสักคน
"ค่ะ แล้วหน้าที่ภรรยาล่ะฉันต้องทำไหมคะ"
สายฟ้าชะงักขึ้นมาทันที ก็จริงอย่างปากเธอว่า หน้าที่เมียล่ะ
"เรื่องนั้นอย่าพึ่งคิด กลับกันเถอะวันนี้ฉันปวดหัวกับเธอมาทั้งวันแล้ว"
ฉันเบะปากใส่เขาไปหนึ่งทีก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาลงรูปการ์ดงานแต่งให้เพื่อนไปในเฟซบุ๊กได้เห็น นามสกุลปิติภัทรไพศาล ไม่ใช่นามสกุลธรรมดาๆนะจ๊ะใครที่ได้เห็นโพสต์อวดผัวของฉันต่างเข้ามาแสดงความยินดีปรีดากับฉัน
กลับมาถึงบ้านคุณหมอสายฟ้าก็ขอตัวขึ้นไปพักส่วนฉันถูกคุณแม่ของเขาเรียกมาดูธีมงานแต่ง คุณหญิงก็นั่งอยู่ด้วยท่านดูมีความสุขมากที่จะได้เห็นหลานชายเป็นฝั่งเป็นฝา
"นี่ลิลินวันนี้ได้อยู่กับพี่ชายฉันสองต่อสองเป็นไงบ้างอะ โรแมนติกไหม" ดาวเหนือขยับมากระซิบถามแต่ก็ถูกคุณแม่ตีแขนไปหนึ่งที
เพียะ!!
"ถามอะไรของลูก"
"ก็หนูอยากรู้นี่ น้ำแข็งจะละลายไหม พี่สายฟ้าเย็นชาจะตายไป พอกับพี่เดือนอะ"
"เราพูดมากเองหรือเปล่าดาวเหนือ พูดจริงๆพูดไม่หยุด"
"แม่อะมาว่าหนูพูดมากได้ไง ชิ! สรุปยังไงลิลินพี่ชายฉันว่าไงบ้างเขาเขินเธอไหม"
"ก็พูดแค่... ญาติพ่องเธอสิ แค่นั้นแหละ"
ผู้ใหญ่ที่นั่งอยู่พากันยกมือทาบอก สายฟ้านอกจากเย็นชายังปากร้ายอีกต่างหาก
ด้านสายฟ้าเขาหยิบการ์ดงานแต่งขึ้นมาดูก่อนจะโยนมันลงถังขยะข้างโต๊ะทำงาน งานแต่งที่เขาไม่ได้ยินดีเลยสักนิดเขารู้ว่าคุณย่าของเขาไม่ได้เป็นมะเร็งเขาเป็นหมอโทรเช็กแป๊บเดียวก็รู้ผลแล้วแต่ที่เขาต้องแต่งเพราะเขาไม่อยากให้น้องสาวไปเกี่ยวดองกับบ้านคุณธาวิน บ้านนั้นไม่ใช่แค่ยุ่งเกี่ยวกับการเมืองยังมีส่วนเกี่ยวข้องกับมาเฟียอีกต่างหาก
แค่ล้มตัวลงนอนภาพวันวานก็ฉายวนจนเขาต้องสะบัดหน้าทิ้ง คืนอันเร่าร้อนของเขากับลิลินยังคงตราตรึงอยู่ในความทรงจำ เขาเช็กประวัติของเธอแล้วถึงได้จำได้ว่าเขาเคยเห็นเธอมาก่อนเมื่อ10ปีที่แล้ว
"ยัยเด็กตัวดำปากหมาโตขึ้นมาสวยใช้ได้เลยนะ"
---------------------------
สาบานว่านี่คือคำชมของคุณหมอ เหลือเชื่อจริงๆเลย
บทที่35 สารภาพผิดSai fa....บ้านปิติภัทรไพศาล ผมนั่งดูเวลาที่ข้อมือจนรถสปอร์ตหรูสองคันขับเข้ามา พ่อกับแม่ผมท่านรีบลงมารอตามด้วยคุณย่าและคุณปู่ของผมด้วย "คุณสามีใจเย็นๆนะคะยังไงทั้งสองคนก็โตแล้ว" "แจ่มเอาไม้เรียวมา!" ผมหันไปสั่งแม่บ้านทุกคนตกใจมากโดยเฉพาะลิลิน "ถึงกับจะตีกันเลยเหรอคะ!!" ลิลินรีบขยับมาขวางแต่ด้วยสภาพขาของเธอทำให้เธอต้องลงไปนั่งเหมือนเดิม ทั้งสี่คนเดินเข้ามาหมออาร์กับนาวินก็รีบดันทั้งสองสาวไปหลบด้านหลัง สายฟ้ายิ่งเลือดขึ้นหน้าเมื่อเห็นสภาพน้องสาวมีแต่รอยแดงตามลำคอ สองหนุ่มเดินมายืนตรงหน้าครอบครัวของฝ่ายหญิงไม่พอยังยกมือไหว้ขอโทษผู้ใหญ่ทุกคน แต่สายฟ้ากับง้างไม้เรียวรอ "เฮ้ยๆ ไอ้เวร!" นาวินรีบขยับถอยหลังตามด้วยหมออาร์ "คุณสามี! พอแล้วค่ะไม่ทำแบบนี้สิคะ!!!" "เงียบไปเลยลิลิน!" "สายฟ้าใจเย็นๆครับ คุณหมอห้ามลูกสิคะ" พ่อผมไม่ห้ามแถมยังมองหน้าผมเหมือนเข้าใจความรู้สึก ผมมองหน้าน้องสาวเธอสำนึกในความผิดแล้วสองขาค่อยๆก้าวเดินออกมา "รู้ไหมว่าตัวเองทำอะไรผิดบ้าง" ผมถามมือที่ถือไม้เรียวสั่นระริก "เดือนหนาวเราเป็นพี่พูดมา!" "โกหกที่บ้าน มีแฟนไม่บอก ชิงสุกก่อนห่ามค่ะ" "ดา
บทที่34เดือนหนาวกับทาสรักอย่างนาวินNC เดือนหนาว....เป็นการมาเที่ยวเพื่อชดเชยเวลา ที่ผ่านมาฉันกับพี่ชายต้องสลับกันดูแลลิลินตั้งแต่เธอป่วย ฉันกับนาวินเลยไม่ได้เจอหน้ากัน ตอนนี้มีเวลาว่างตรงกันฉันจึงนัดกันมาเที่ยวโดยที่เขาให้ฉันขับรถไปจอดไว้ที่คอนโด สุดท้ายก็ความแตกจนได้ลิลินไลน์มาบอกว่าพี่ชายฉันรู้เรื่องแล้ว ไหนๆก็รู้เรื่องแล้วฉันจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายเซลฟี่โดยมีมืออุ่นๆโอบไหล่ของฉันอยู่ นาวินติดสกิลชิปมาก ต้องจับ ต้องจูบ ต้องคลอเคลียอยู่ตลอดเวลา "ไอ้สายฟ้าโทรมาแป๊บนึงนะคะที่รัก" ก่อนจะลุกยังหอมแก้มซ้ายขวาสลับกันจนสายเกือบหลุดไป "ฮัลโหล เปิดกล้องทำไมกูไม่ได้อยากเห็นหน้ามึง-_-" (ตั้งแต่เมื่อไหร่-_-)"มึงต้องให้กูอธิบายท่าด้วยไหม" (ไอ้เหี้ยกูบอกแล้วว่ากูขอล่ะ น้องกูต้องได้เจอคนดีๆไม่ใช่มึง)"แล้วกูไม่ดีตรงไหน กูเป็นผู้บริหารโรงแรม ไหนจะบริหารบริษัทเครื่องสำอาง เป็นหุ้นส่วนกับบริษัทขนส่งมีหุ้นแบรนด์วาริส เป็นสปอนเซอร์หลักให้ค่ายนักแสดงของแม่มึง กูมีผับ มีธุรกิจที่ทำร่วมกับไอ้ไทก้ามึงก็รู้ว่ามันมหาศาลแค่ไหน เรื่องผู้หญิงมึงถามใครก็ได้กูเลิกขาดมานานแล้ว คนอย่างกูถ้าหยุดคือหยุด มึง
บทที่33ดาวเหนือกับการแก้บน3วัน3คืนNCดาวเหนือ.... ฉันออกเดินทางมาหาที่สวีทหวานกับคุณหมออาร์สองต่อสองจะบอกอะไรให้นะฉันโกหกที่บ้านว่ามาถ่ายโลเคชันให้พี่ตุลา แต่ก็ดันมาความแตกซะได้ ลิลินไลน์มาบอกว่าพี่สายฟ้ารู้เรื่องแล้วฉันจึงตัดปัญหาด้วยการปิดเครื่องไม่ติดต่อกับใครทั้งนั้น "ตัวเล็กครับจะบอกพี่ได้หรือยังทำไมถึงต้องให้พี่ลางานตั้งสี่วัน^^" "ตอนลิลินเกิดอุบัติเหตุหนูบนไว้ค่ะ""ฮ่าๆๆ บนอะไรครับตัวเล็ก^^" "จะมีอะไรกับพี่หมอสามวันสามคืนค่ะ-_-" O_o" คนตัวสูงนั่งเงียบจนถึงจุดหมายปลายทาง เขารู้ว่าการมาครั้งนี้ต้องเสียตัวแน่แต่เขาไม่คิดว่าจะต้องเสียพลังงานถึงสามวันสามคืน "พร้อมแล้วค่ะ" "เดี๋ยวก่อนครับตัวเล็ก บรรยากาศข้างนอกกำลังดีเลยเราไปเดินเล่นกันก่อนดีไหม" "มันจะไม่ครบตามจำนวนนะสิ-_-" "ตัวเล็กครับ...." พอเจอน้ำเสียงออดอ้อนเข้าดาวเหนือก็จำยอมทุกอย่างเธอเดินเคียงคู่กับหมออาร์มาที่ชายหาด "ทำอะไรคะ" ดาวเหนือมองโทรศัพท์ของหมออาร์เขากำลังตอบแชตเพื่อนรักอย่างสายฟ้าพี่ชายของดาวเหนือ "ไอ้สายฟ้ามันถามว่าพี่อยู่กับเราใช่ไหม""แล้วพี่ตอบไปว่าไงคะ" "ใช่ พี่อยู่กับเรา^^" "พี่หมอว่าพี่สายฟ้
บทที่32ความจริงบางอย่างวันนี้คุณสามีต้องลงไปดูเคสที่เขารับผิดชอบฉันเลยต้องอยู่กับดาวเหนือจึงถือโอกาสถามถึงสถานะของเธอกับหมออาร์ เพราะฉันคิดว่าการไปค่ายอาสาที่ผ่านมาหมออาร์จะมีข่าวดีกับเดือนหนาวเสียอีก ดาวเหนือเล่าถึงความรู้สึกของเธอกับหมออาร์ให้ฟังตอนนี้เธอคบกันเงียบๆไม่กล้าบอกใครเพราะกลัวพ่อเธอว่า ส่วนเดือนหนาวก็แอบคบหากับนาวินเงียบๆเช่นกัน เอาเป็นว่าฉันเข้าใจทุกๆคนพอคุณสามีกลับขึ้นมาหาฉันก็เปลี่ยนเรื่องคุย เขาพาฉันมาสูดอากาศด้านนอกฉันอยากจะขอบคุณเขาเหลือเกินตอนนี้pm2.5เต็มปอดฉันแล้ว โรแมนติกสุดๆ -_-" "คุณสามีคะ คุณเมเม่เธอมีลูกแล้วเหรอคะ" "ใช่ เมเม่มีลูกตั้งแต่เรียนแล้วพ่อของเมเม่ก็อยู่ที่นี่เป็นอาจารย์หมอทั้งบ้านเลย" "ใครเป็นสามีของคุณเมเม่คะ" "ไทก้า" "คุณไทก้าที่มางานแต่งเราเหรอ คนหล่อๆที่พยายามเข้าหาคุณเมเม่นี่เอง เขาเลิกกันเหรอคะ" "เรื่องชาวบ้านเนี่ยพลาดไม่ได้เลยใช่ไหมฮะ" "แฮร่ๆ" "เมเม่มีพี่น้องสองคน น้องชายอยู่รุ่นเดียวกับไอ้เซนต์เป็นหมอจิตแพทย์เหมือนกันแต่เมเม่จบบริหาร มีธุรกิจส่วนตัวเลี้ยงลูกกับครอบครัวของเธอ ตอนที่ท้องไอ้ไทก้ามันไม่รู้เพราะเรียนจบมอปลายมันก็ไปฝรั
บทที่31บททดสอบ(คนไข้มีสิทธิ์ที่จะมองไม่เห็น70%ครับ) นี่คือสิ่งแรกที่ฉันได้ยิน ฉันพยายามลืมตาแต่กลับมองอะไรไม่เห็นเพราะถูกปิดตาไว้ทั้งสองข้าง เสียงแม่ฉันร้องไห้ เสียงคุณป้าปลอบใจแม่ฉัน เสียงดาวเหนือบนเจ้าพ่อหลาวเหล็กอยู่ข้างๆฉันว่าจะยอมเสียตัว3วัน3คืนให้แฟนของเธอ เธอมีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่? และเสียงสุดท้ายเสียงคุณสามีให้กำลังใจฉัน "ลิลินถ้าเธอมองไม่เห็นฉันจะเป็นดวงตาให้เธอเอง ขอแค่เธอกลับมาหาฉันกับลูกนะลิลิน" โธ่คุณสามีทำไมถึงได้แสนดีขนาดนี้นะ ฉันนอนฟังเสียงคุยกันของทุกคนที่มาเยี่ยมตั้งแต่เช้าคุณสามีของฉันถูกบังคับให้ไปทานข้าวดาวเหนือจึงอาสาอยู่เฝ้าฉัน ช่วงที่เธอเข้าห้องน้ำฉันลองขยับตัวแล้วฉันยกแขนได้ ยกขาได้แต่อีกข้างยกไม่ขึ้นส่วนตาฉันเห็นแสงรางๆฉันมองได้ไม่เต็มที่"ตัวเล็กครับพี่ซื้อนมสดมาฝาก" เสียงหมออาร์ คือไรวะ มีอะไรที่ฉันยังไม่รู้อีกเหรอหมออาร์ทำไมเสียงหวานแบบนี้ "พี่หมอคะ ถ้าลิลินเป็นเจ้าหญิงนิทราขึ้นมาจะทำยังไงคะ เด็กๆในท้องจะปลอดภัยใช่ไหม""ไม่ถึงขั้นนั้นหรอกครับตัวเล็ก ร่างกายของลิลินกำลังฟื้นฟู เราทำได้แค่ดูแลให้ยาและให้กำลังใจกัน" ฉันพยายามเพ่งสายตาผ่านผ้าก๊อซที่พันอ
บทที่30ยื้อชีวิตSai fa.... ผมออกจากห้องผ่าตัดก็รีบตรงดิ่งเข้าห้องของผมเพื่อหยิบโทรศัพท์โทรหาลิลินเหมือนทุกครั้งแต่ไม่ทันได้โทรเสียงเหมือนอะไรตกลงมาแตกก็ดังขึ้นภายในห้องทำงานของผมเพล้ง!!! ผมหันไปมองรูปแต่งงานของผมที่ฝาผนังห้องจู่ๆมันก็หล่นลงมาแตกกระจายเต็มพื้นห้องผมรีบโทรตามแม่บ้านขึ้นมาทำความสะอาดเก็บเศษกระจกออกไปส่วนรูปของลิลินผมมองดูแล้วใจหวิวๆแกร๊ก!! "สายฟ้า!!" ตะวันวิ่งหน้าตาตื่นมาหาลูกชายพอเห็นกรอบรูปลูกสะใภ้หล่นลงมาก็รีบเดินเข้าไปหาลูกชายด้วยความเป็นห่วง "สงสัยผมแขวนหมิ่นครับพ่อ" ถึงจะพูดไปแบบนั้นแต่ลึกๆแล้วเขาก็ไม่สบายใจอยู่ดี ตอนนี้จิตใจเป็นห่วงภรรยาจนอยากจะโทรหาแต่พอมองหน้าพ่อของตัวเองความกังวลใจก็ทำให้เขารีบถามไถ่จนผู้เป็นพ่ออึกอักพูดอะไรไม่ออก "มีอะไรหรือเปล่าครับพ่อ" "สายฟ้าพ่อกำลังให้น้องบินกลับนะอีกสักพักคงถึงตอนนี้กำลังขึ้นเครื่องแล้ว" "ทำไมครับ น้องเป็นอะไรหรือเปล่าทำไมต้องรีบกลับ!" "น้องไม่ได้เป็นอะไรครับลูกแต่...." "อะไรครับ" "สายฟ้าฟังพ่อนะ รถของลิลินตกเหวตอนนี้เจ้าหน้าที่กำลังกู้ซากรถ ส่วนลิลินปู่กำลังส่งมารักษาตัวที่นี่" เหมือนฟ้าผ่าลงมากลางใจผม น้ำ







