บทที่4 ข้อตกลงของเรา

บทที่4

ข้อตกลงของเรา

เสร็จจากการแจกการ์ดที่มีแต่ญาติๆเขาฉันก็ต้องโทรหาแม่เพราะการ์ดถูกส่งให้แม่ไปแจกญาติๆที่จันทร์บุรี ฉันอยากรู้จำนวนญาติๆและแขกที่จะมา ตอนแรกพ่อฉันจะให้แต่งที่รีสอร์ตแต่เหมือนว่าจะตัดจบมาจัดที่กรุงเทพฯพ่อฉันจัดการเหมารถตู้ที่จะมาหลายสิบคัน 

"คุณหิวไหมนี่บ่ายสองแล้วนะ" 

เขามองนาฬิกาที่ข้อมือแต่ไม่พูดไม่ตอบไม่สนใจฉันเลยสักนิดแต่ขับรถมุ่งหน้าไปยังร้านต้มเลือดหมูร้านหนึ่ง ดูท่าจะเป็นร้านประจำของเขาแค่รถจอดคุณลุงคุณป้าก็ยิ้มหน้าบาน คุณลุงรีบจัดโต๊ะรอก่อนจะเดินมาต้องรับ แต่เอ๊ะ! ฉันเห็นคุณหมอหยิบซองเปล่าที่ยังไม่ได้เขียนชื่อมาเขียนชื่อหน้าซองด้วยตนเอง 

'คุณลุงสมนึก คุณป้าสมใจ' 

"ญาติคุณเหรอคะ" เขามองหน้าฉันด้วยหางตาฉันจึงยิ้มหวานทำตาปริบๆส่งไป 

"ญาติพ่องเธอสิ" 

"คุณปูวววววว" 

ฉันทำเสียงอ่อนเสียงหวานวิ่งตามเขาลงไป คุณลุงคุณป้ารีบจัดการยกต้มเลือดหมูมาเสิร์ฟตามด้วยข้าวสวยร้อนๆสองถ้วย 

"ดีใจจังเลยที่คุณหมอมาแถมยังพาแฟนมาด้วย" 

"ผมเอาการ์ดมาให้ครับถ้าไปได้ก็ไปนะครับ" 

"ตายจริงมาพร้อมข่าวดีแบบนี้ป้าต้องไปอยู่แล้วค่ะ" 

ฉันมองภาพตรงหน้าอึ้งๆจนคุณว่าที่สามีตรวจอาการคุณลุง คุณลุงคือคนไข้ของคุณว่าที่สามีฉันที่ได้รับการผ่าตัดฉับๆไปได้สองเดือน 

หลังจากทานอาหารเสร็จคุณว่าที่สามีก็หยิบเงินในกระเป๋าส่งให้แต่คุณลุงคุณป้าโบกมือรัวๆไม่ยอมรับเงินคุณหมอจึงต้องยัดเงินใส่กระเป๋าคุณลุงเอง น่ารักกกมากค่ะ 

"ไม่ต้องทอนครับ ผมขอตัวก่อนดีกว่าไว้มีเวลาผมจะมาใหม่" 

"ค่ะคุณหมอป้ายินดีต้อนรับนะคะ"

"ใช่ครับคุณหมอ ถ้าไม่ได้คุณหมอป่านนี้ผมคงเป็นผู้ป่วยติดเตียงไปแล้ว นังหนูโชคดีมากเลยนะคุณหมอเป็นคนดีมาก" 

"ค่ะ หนูกลับก่อนนะคะสวัสดีค่ะ" 

ขึ้นรถได้ฉันก็หันไปมองหน้าคุณว่าที่สามีเขาถอนหายใจเพราะความเหนื่อย วันนี้ขับรถทั้งวันไหนจะต้องพบปะผู้คนอีก 

"เดี๋ยวลิลินนวดให้ค่ะ" ฉันยื่นมือไปบีบขาของคุณหมอเบาๆไล่ขึ้นมาเรื่อยจนเขามองหน้าฉันอย่างเหนื่อยหน่าย 

"ดูเธอจะถนัดเรื่องแบบนี้นะ" 

"ก็คนมันแซ่บอะค่ะคุณหมอ" 

"เธออย่าคิดว่าการแต่งงานจะจบทุกอย่างนะ"

"ทำไมคะ"

"ไหนๆก็ออกมาข้างนอกแล้วเรามาทำข้อตกลงกันดีกว่า หลังจากแต่งงานฉันจะแยกไปอยู่คอนโดส่วนเธออยู่ที่บ้าน ฉันจะกลับบ้านวันศุกร์ เสาร์ อาทิตย์"

"ผัวเมียกันต้องแยกกันอยู่แบบนี้จะดีเหรอคะ"

"ฉันต้องทำงานและต้องใช้สมาธิในการอ่านหนังสือ เธอมันวุ่นวายเกินไป-_-" 

"จริงด้วยค่ะฉันชอบวุ่นวายเรื่องบนเตียง ถ้างั้นก็ตามนี้"

"และที่สำคัญเราจะหย่ากันหลังคุณย่าฉันเสีย"

"อะไรนะ! ทำไมคุณพูดแบบนี้คะคุณแช่งคุณหญิงทำไม!!" 

"ฉันไม่ได้แช่งแต่ฉันรู้ว่าโรคนี้มันทำได้แค่ประคองอาการ พ่อฉันบอกว่าคุณย่าเป็นระยะที่สามแต่แปลก..."

"อะไรคะ" 

"ฉันเจอผู้ป่วยโรคมะเร็งมาเยอะนะ ช่างเถอะเอาเป็นว่าตกลงตามนี้เธอก็ทำหน้าที่ภรรยาต่อหน้าคุณย่าฉันให้ดี" พูดจบก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นพาพิ้มพ์แชตคุยกับใครสักคน 

"ค่ะ แล้วหน้าที่ภรรยาล่ะฉันต้องทำไหมคะ"

สายฟ้าชะงักขึ้นมาทันที ก็จริงอย่างปากเธอว่า หน้าที่เมียล่ะ 

"เรื่องนั้นอย่าพึ่งคิด กลับกันเถอะวันนี้ฉันปวดหัวกับเธอมาทั้งวันแล้ว" 

ฉันเบะปากใส่เขาไปหนึ่งทีก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาลงรูปการ์ดงานแต่งให้เพื่อนไปในเฟซบุ๊กได้เห็น นามสกุลปิติภัทรไพศาล ไม่ใช่นามสกุลธรรมดาๆนะจ๊ะใครที่ได้เห็นโพสต์อวดผัวของฉันต่างเข้ามาแสดงความยินดีปรีดากับฉัน 

กลับมาถึงบ้านคุณหมอสายฟ้าก็ขอตัวขึ้นไปพักส่วนฉันถูกคุณแม่ของเขาเรียกมาดูธีมงานแต่ง คุณหญิงก็นั่งอยู่ด้วยท่านดูมีความสุขมากที่จะได้เห็นหลานชายเป็นฝั่งเป็นฝา 

"นี่ลิลินวันนี้ได้อยู่กับพี่ชายฉันสองต่อสองเป็นไงบ้างอะ โรแมนติกไหม" ดาวเหนือขยับมากระซิบถามแต่ก็ถูกคุณแม่ตีแขนไปหนึ่งที 

เพียะ!! 

"ถามอะไรของลูก" 

"ก็หนูอยากรู้นี่ น้ำแข็งจะละลายไหม พี่สายฟ้าเย็นชาจะตายไป พอกับพี่เดือนอะ" 

"เราพูดมากเองหรือเปล่าดาวเหนือ พูดจริงๆพูดไม่หยุด" 

"แม่อะมาว่าหนูพูดมากได้ไง ชิ! สรุปยังไงลิลินพี่ชายฉันว่าไงบ้างเขาเขินเธอไหม"

"ก็พูดแค่... ญาติพ่องเธอสิ แค่นั้นแหละ" 

ผู้ใหญ่ที่นั่งอยู่พากันยกมือทาบอก สายฟ้านอกจากเย็นชายังปากร้ายอีกต่างหาก 

ด้านสายฟ้าเขาหยิบการ์ดงานแต่งขึ้นมาดูก่อนจะโยนมันลงถังขยะข้างโต๊ะทำงาน งานแต่งที่เขาไม่ได้ยินดีเลยสักนิดเขารู้ว่าคุณย่าของเขาไม่ได้เป็นมะเร็งเขาเป็นหมอโทรเช็กแป๊บเดียวก็รู้ผลแล้วแต่ที่เขาต้องแต่งเพราะเขาไม่อยากให้น้องสาวไปเกี่ยวดองกับบ้านคุณธาวิน บ้านนั้นไม่ใช่แค่ยุ่งเกี่ยวกับการเมืองยังมีส่วนเกี่ยวข้องกับมาเฟียอีกต่างหาก 

แค่ล้มตัวลงนอนภาพวันวานก็ฉายวนจนเขาต้องสะบัดหน้าทิ้ง คืนอันเร่าร้อนของเขากับลิลินยังคงตราตรึงอยู่ในความทรงจำ เขาเช็กประวัติของเธอแล้วถึงได้จำได้ว่าเขาเคยเห็นเธอมาก่อนเมื่อ10ปีที่แล้ว

"ยัยเด็กตัวดำปากหมาโตขึ้นมาสวยใช้ได้เลยนะ" 

---------------------------

สาบานว่านี่คือคำชมของคุณหมอ เหลือเชื่อจริงๆเลย