บทที่ 3

เธอกำลังจะถอดกางเกงในออกอยู่แล้วเชียว แต่ใครจะไปรู้ว่าในตอนนั้นเอง ผู้อำนวยการอู๋ที่สวมรองเท้าส้นสูงก็รีบเดินตรงรี่เข้ามา

ในช่วงหน้าสิ่วหน้าขวาน ผมรีบกดตัวหลินเหยาให้มุดลงไปข้างล่างทันที พร้อมกับเอาเสื้อคลุมมาปิดทับช่วงล่างของผมไว้

ผู้อำนวยการอู๋เดินมาหยุดที่ข้างหน้าต่างรถ เธอโน้มตัวลงจนเผยให้เห็นร่องอกที่อวบอิ่มเย้ายวนตา

"เฉินเฉิง ลูกสาวฉันฝึกขับรถไปถึงไหนแล้วล่ะ?"

ผมจะกล้าพูดเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ออกไปได้ยังไง ในสถานการณ์คับขันนี้ ผมจึงโพล่งออกไปว่า

"หลินเหยายังมาไม่ถึงเลยครับ ผมกำลังรอเธออยู่เนี่ย"

"ยัยเด็กคนนี้ ไม่รู้หนีไปเที่ยวเล่นที่ไหนอีก ป่านนี้ยังไม่มาเรียนขับรถอีก" ผู้อำนวยการอู๋บ่นออกมาด้วยความระอา

สายตาของเธอเหลือบไปเห็นว่าช่วงล่างของผมมีเสื้อคลุมปิดไว้อยู่

"หน้าร้อนขนาดนี้ ทำไมคุณถึงเอาเสื้อมาคลุมไว้ล่ะ"

เหงื่อเย็นๆ เริ่มผุดซึมออกมาตามไรผม เพราะกลัวว่าเธอจะจับพิรุธได้ ผมจึงรีบอธิบาย

"อ๋อ... พอดีแอร์ในรถมันเป่าขาจนหนาวน่ะครับ ผมเลยเอามาคลุมไว้หน่อย"

คำพูดนี้ช่วยหลอกผู้อำนวยการอู๋ได้ชั่วคราว ทำให้ผมเริ่มโล่งใจขึ้นมาบ้าง

ทว่าในตอนนั้นเอง ความรู้สึกอุ่นซ่านและนุ่มละมุนก็ถาโถมเข้าใส่ส่วนล่างของผม! มันกำลังโอบล้อมผมไว้อย่างแผ่วเบา

ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าหลินเหยากำลังใช้ปากของเธอทำเรื่องนั้น...

ทันใดนั้น ความเสียวซ่านอย่างรุนแรงก็แล่นพล่าน กระตุ้นโสตประสาทของผมอย่างบ้าคลั่ง

ผมพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะกดข่มปฏิกิริยาของร่างกายเพื่อต่อต้านความเสียวที่รุนแรงนี้

ผู้อำนวยการอู๋เห็นอาการของผมจึงรีบถาม "เฉินเฉิง คุณเป็นอะไรไปน่ะ? ทำไมตัวสั่นไม่หยุดเลย"

ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ปะ... เปล่าครับ ไม่มีอะไร สงสัยแอร์จะหนาวไปหน่อย"

แต่หลินเหยากลับยิ่งขยับอย่างตั้งใจมากขึ้น เธอถึงขั้นกลืนกินมันเข้าไปจนสุดความยาวและดูดดึงอย่างบ้าคลั่ง

ความเสียวซ่านที่รุนแรงแทบจะทำให้ผมหลุดเสียงครางออกมา ผมทำได้เพียงหลับตาแน่น แผ่นหลังแนบชิดติดพนักพิง พยายามฝืนทนต่อสู้กับมวลความรู้สึกที่พุ่งสูงขึ้น

ผู้อำนวยการอู๋ยิ่งมองยิ่งรู้สึกแปลกใจ เธอยื่นมือมาวางบนหน้าผากของผม

"ตัวก็ไม่ร้อนนี่นา คุณเป็นอะไรไปกันแน่?"

ในที่สุดผมก็กลั้นไม่อยู่ จนหลุดเสียงครางกระหึ่มด้วยความสุขสมออกมา

แต่ผู้อำนวยการอู๋กลับคิดว่าผมกำลังทำแบบนั้นกับเธอ...

สิ่งที่ผมคาดไม่ถึงยิ่งกว่าก็คือ เธอพูดออกมาว่า

"ตาบ้าเอ๊ย... ฉันรู้อยู่แล้วว่าคุณน่ะอยากได้ตัวฉัน แต่มันก็ไม่น่าจะหื่นกระหายขนาดนี้นะ"

พูดจบเธอก็สะบัดผมหนึ่งที ตั้งใจเปิดไหล่นวลเนียนให้เห็นครึ่งหนึ่ง

"รอคุณสอนขับรถเสร็จ เย็นนี้ไปหาฉันที่บ้านนะ สามีฉันไม่อยู่"

พูดจบเธอก็เดินบิดสะโพกจากไป

พอเธอไปแล้ว ผมก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป รีบเลิกเสื้อที่คลุมขาออก หลินเหยายังคงตั้งหน้าตั้งตาปรนเปรอผมอยู่

เธอเงยหน้าขึ้นมองผมด้วยรอยยิ้มซุกซน ก่อนจะเลียซ้ำอีกสองสามครั้ง

"คุณพ่อคะ... อร่อยจังเลย"

ในตอนนี้ กระดูกทั่วร่างของผมดูเหมือนจะอ่อนระทวยและสั่นสะท้านไปหมด เมื่อเห็นใบหน้าที่ใสซื่อของเธอ ผมก็อุ้มตัวเธอขึ้นมาให้นั่งทับลงบนโคนขาของผมทันที

จุดนั้นของเราแนบชิดสนิทแน่น มันทั้งคับพองและซ่านสยิว

"เหยาเหยา ทำไมหนูถึงร้ายแบบนี้ล่ะ ต่อหน้าแม่หนูแท้ๆ หนูนี่ยังจะ..."

หลินเหยาหัวเราะคิกคัก "แบบนั้นแหละค่ะถึงจะตื่นเต้น" จากนั้นเธอก็โผเข้าใส่ผมแล้วกอดผมไว้แน่น

หน้าอกกลมมนอิ่มเอิบแนบสนิทไปกับตัวผม กลิ่นกายหอมหวานอบอวลเข้าสู่ลมหายใจ นี่แหละคือกลิ่นอายความสาวที่แท้จริง

"คุณพ่อคะ หนูอึดอัดไปหมดแล้ว ช่วยหนูหน่อยได้ไหมคะ?"

น้ำเสียงอ้อนวอนของเธอเต็มไปด้วยความปรารถนาในกามารมณ์

ผมกลืนน้ำลายอึกใหญ่ หัวใจเต้นโครมครามแทบไม่เป็นจังหวะ

เมื่อกี้ผู้อำนวยการอู๋เพิ่งจะชวนผมไปบ้านตอนเย็น หรือว่าสองแม่ลูกคู่นี้จะรุมหลงเสน่ห์ผมกันหมด?

ยังไม่ทันที่ผมจะตอบ หลินเหยาก็บรรจงจูบที่ติ่งหูของผมอย่างแผ่วเบา ราวกับลูกแมวตัวน้อยที่ทั้งซนและลื่นละมุน

ความตึงเครียดในร่างกายพุ่งพ่านจนถึงขีดสุด ผมกดร่างของหลินเหยาลงบนเบาะทันที

ผมจับเรียวขาที่ทั้งยาวและขาวของเธอขึ้นพาดบ่า ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมปรารถนาจะทำมาตั้งนานแล้ว

ผมค่อยๆ ถอดรองเท้าหนังใบเล็กของเธอออก เผยให้เห็นเท้าที่นุ่มนิ่ม ปลายนิ้วเท้าที่ถูกห่อหุ้มด้วยถุงน่องสีดำดูใสกระจ่างและเป็นประกาย

ผมสูดดมกลิ่นกายของเธอเข้าปอดอึกใหญ่ จนทั่วทั้งปอดเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของเด็กสาว

"เหยาเหยา หนูหอมเหลือเกิน..."

หลินเหยาแยกเรียวขาออกตามสัญชาตญาณ ฝ่าเท้าของเธอยันไว้ที่กระจกซันรูฟ

ผมแบกเรียวขาของเธอไว้ สายตาจ้องเขม็งไปยังดินแดนลี้ลับตรงหน้า ใจหนึ่งก็ยังลังเลไม่กล้าลงมือ เพราะอย่างไรเธอก็คือลูกสาวแท้ๆ ของผู้อำนวยการอู๋

"คุณพ่อคะ... เร็วเข้าสิคะ ช่วยทำให้หนูสมปรารถนาที" หลินเหยาที่หน้าแดงก่ำส่งเสียงกระเส่าเย้ายวนออกมา

ในตอนนี้ กระดูกสันหลังของผมร้อนผ่าวไปหมด ร่างกายร้อนรุ่มจนเกินจะเยียวยา

ผมไม่สนอะไรอีกต่อไปแล้ว ผมกระชากกางเกงในของเธอออก ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้ผมสติหลุดกระเจิงทันที

มันช่างดูสดใหม่และงดงามเหลือเกิน!

หลินเหยานอนราบลงบนเบาะ ส่วนนั้นของเธอขยับเปิดปิดราวกับกำลังหายใจ

ผมโน้มตัวลงไป แล้วเริ่มออกแรงกระแทกกระทั้นอย่างหนักหน่วง...