Short
สอนลูกสาวสุดเซ็กซี่ขับรถ

สอนลูกสาวสุดเซ็กซี่ขับรถ

By:  มาหาเศรษฐีCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
7Chapters
5.5Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

"พ่อบุญธรรมคะ... มีอะไรแข็ง ๆ ดันหนูอยู่ข้างล่างน่ะค่ะ" ภายในรถโรงเรียนสอนขับรถที่คับแคบ เพื่อที่จะสอนลูกบุญธรรมสาวให้เป็นเร็วที่สุด ผมจึงตัดสินใจให้เธอขึ้นมานั่งซ้อนบนตักของผม แล้วกุมมือสอนเธอควบคุมพวงมาลัยอย่างใกล้ชิด ทว่าทันทีที่เครื่องยนต์เริ่มทำงาน รถกลับกระตุกจนดับลงกะทันหัน ส่งผลให้ตัวรถทั้งคันสั่นไหวอย่างรุนแรงตามแรงเหวี่ยง จังหวะนั้นเองที่บั้นท้ายกลมมนราวกับลูกพีชของเธอ บดเบียดและทิ้งน้ำหนักกดลึกลงมาตรงโคนขาของผมพอดี สิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกพลุ่งพล่านจนแทบยับยั้งชั่งใจไม่อยู่ คือการที่เธอสวมเพียงกระโปรงสั้นจู๋ที่แทบจะปิดอะไรไม่มิด

View More

Chapter 1

บทที่ 1

「池上先生、江川病院への異動……本当に決めたのか?」

斉藤勉(さいとう つとむ)院長は、池上由奈(いけがみ ゆな)の異動願を手にして目を丸くした。

由奈はわずかにまつげを震わせ、苦みを含んだ笑みを浮かべる。「はい、もう決めました」

その瞳に揺るがぬ決意を見て、勉は深いため息をつき、静かに署名した。

院長室を出て廊下を歩いたとき、由奈は白衣を着た長門歩実(ながと あゆみ)と、その隣にいる滝沢祐一(たきざわ ゆういち)、そして小さな男の子に出くわした。

一瞬、足が止まる。

まるで幸せな家族のような光景が、目に飛び込んできたのだ。

二人の間を歩く男の子が、左右の手をそれぞれ歩実と祐一にぎゅっと握られ、無邪気な笑顔を浮かべている。

由奈の胸に鋭い痛みが走った。

祐一が歩実と子どもに向ける柔らかな眼差し、穏やかで優しい仕草――それは、由奈が一度も与えられたことのないものだった。

彼は自分を憎んでいるのだと、由奈はよく知っている。

祐一の初恋の相手は歩実だった。だが、由奈が祐一の祖母・和恵(かずえ)と取引をして彼と結婚したとき、すでに二人は別れていた。とはいえ、その事実を知ったのは結婚後のことだった。

結局祐一にとって由奈は、隙を突き、卑怯な手で妻の座を奪った女でしかないのだ。

けれど――彼は知らない。

本当は、由奈の方が先に祐一と出会っていたのだ。だが彼は、その記憶をとっくに忘れていた。

結婚すれば思い出してくれる。冷え切った心も、寄り添えば少しずつ温まっていく。由奈はそう信じていた。

けれど、それは思い上がりにすぎなかった。

祐一は彼女を憎んでいる。愛してくれることなど、決してないのだ。

その証拠に、六年間の結婚生活のあいだ、彼は周囲に「独身だ」と言い続け、妻である由奈をまるで存在しない人間のように扱った。

「池上先生?」歩実が気づいて声をかける。

祐一は眉を寄せ、じっと由奈を見つめる。その視線には、まるで「余計なことを口にするな」と言いたげな緊張があった。

その距離感が、刹那に由奈の胸を締めつける。けれど彼女はすぐに表情を整え、頭を下げた。

「長門先生、滝沢社長、お疲れ様です」

祐一は最近、中央病院の出資者となり、病院経営に名を連ねている。もちろん、それは由奈のためではなく、歩実のためだった。

歩実が帰国してすぐ、祐一が彼女を中央病院に入れ、外科部長として推薦したのだ。院内では誰もが「歩実の後ろ盾が滝沢社長」と噂し、さらには二人が恋人関係だという話まで広がっていたが、祐一は何一つ否定しなかった。

歩実は祐一の腕を自然に取り、にこやかに言う。

「そんなにかしこまらなくていいのよ。私なんてまだ入ったばかりだし、これからいろいろ教えてもらわないと」

そのとき、男の子が祐一にしがみついた。「パパ、疲れた。抱っこして?」

由奈の顔色がさっと変わる。

――パパ?

歩実は慌ててしかめ顔をつくる。

「健斗、だめでしょ。そんな呼び方したら」そう言いながら祐一へ申し訳なさそうに視線を向けた。

「ごめんなさい、祐一。子どもがわかってなくて」

祐一はちらりと由奈を見たが、怒ることもなくただ穏やかに子どもを抱き上げた。

「いいんだ」

「僕、祐一パパが大好き!本当に僕のパパになってくれたらいいのに!」

健斗(けんと)は祐一の首に腕を回し、甘えるように声を弾ませた。

「もう、しょうがない子ね」歩実は苦笑しながら彼の頭を撫でた。

由奈は拳を固く握りしめる――こんなに優しい祐一を、彼女は見たことがない。

……もう諦めた。

どんなに頑張っても、冷たい心を温めることはできなかった。なら、終わりにするしかない。

重い気持ちを押し込み、由奈は三人を追い抜いてエレベーターに乗り込んだ。

……

異動の件は誰にも知らせていない、もちろん祐一にも。

知らせる必要がないと思ったし、彼が知りたがるはずもないのだから。

車を走らせ、由奈は滝沢家の本邸へ向かう。門前でチャイムを押すと、しばらくして使用人の森田(もりた)が出てきた。

「奥さま、お帰りなさいませ」

「おばあさまはいらっしゃる?」

「はい、中でお待ちです。どうぞ」

滝沢家の重鎮である和恵。祐一の祖父が亡くなって以来、家の一切を取り仕切ってきた女性だ。

彼女は南の町の商家の出で、若いころから手腕を発揮してきた。姑から疎まれても、表立って彼女を逆らう者はいなかった。

森田に案内され、由奈は静かな和室へ入る。そこでは和恵が座布団に正座し、数珠を手に念仏を唱えていた。

「奥さまがお見えです」

和恵はゆるやかに目を開き、横顔のまま「こちらへ」と告げる。

森田が下がると、由奈も正座して仏前に手を合わせた。

和恵は熱心な仏教徒で、よく寺に参拝し、香をあげていた。出かけると、戻るまでに半月ほどかかることもあった。

しばし沈黙が続いたのち、由奈は小さな声で切り出した。

「おばあさま……私、祐一さんと離婚したいと思っています」
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
7 Chapters
บทที่ 1
ผมชื่อเฉินเฉิง เป็นครูสอนขับรถอยู่ในโรงเรียนสอนขับรถแห่งหนึ่งลูกสาวของผู้อำนวยการโรงเรียนเพิ่งจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จ ผู้อำนวยการเลยส่งเธอมาเรียนขับรถกับผมผมกับผู้อำนวยการสนิทกันมาก ลูกสาวของเขาที่ชื่อหลินเหยา ก็เลยนับถือผมเป็นพ่อบุญธรรมหลินเหยาเพิ่งจะอายุเต็มสิบแปดปีพอดี ร่างกายของเธอพัฒนาไปจนเรียกได้ว่าเซ็กซี่สุดๆหน้าอกหน้าใจคู่นั้นช่างอวบอัดเย้ายวน เวลาเดินทีไรก็สั่นไหวไปมาจนดูเหมือนจะทะลักออกมาจากเสื้อเสียให้ได้เอวของเธอก็ช่างคอดกิ่วจนน่าทะนุถนอม ทั้งเรือนร่างไม่มีไขมันส่วนเกินเลยแม้แต่นิดเดียวโดยเฉพาะสะโพกทรงลูกพีชที่งอนงามนั่น เมื่อเธอสวมกระโปรงสั้น มันก็ขับเน้นส่วนโค้งเว้าของก้นที่กลมมนอิ่มเอิบออกมาอย่างชัดเจนใครเห็นเข้าก็คงอดใจไม่ไหวจนอยากจะเข้าไปบีบสักหมัดเรียวขาคู่นั้นทั้งขาวและยาวระหง พอสวมถุงน่องสีดำทับเข้าไป ก็ทำเอาผมอยากจะจับพาดบ่าแล้วกระแทกกระทั้นใส่อย่างรุนแรงจริงๆทุกครั้งที่ไปเยี่ยมบ้านของเธอ ผมมักจะลอบมองหลินเหยาอย่างห้ามใจไม่ได้แต่เพราะเกรงใจในสถานะของท่านผู้อำนวยการ ผมเลยได้แต่คิดอกุศลอยู่ในใจแต่ไม่กล้าลงมือทำบ่ายวันหนึ่ง หลินเหยาสวมกระโปรงสั
Read more
บทที่ 2
เมื่อเธอจัดแจงท่านั่งจนมั่นคงแล้ว ผมก็เอื้อมมือไปคาดเข็มขัดนิรภัยให้สายรัดเข็มขัดนิรภัยดึงรั้งเราทั้งคู่ให้แนบชิดติดกันยิ่งขึ้น ผมรู้สึกได้เลยว่าก้นของเธอขยับลงมานั่งทับจนลึกกว่าเดิม"มือจับพวงมาลัยไว้ เท้าซ้ายเหยียบคลัตช์ เท้าขวาเหยียบเบรก แล้วค่อยๆ ผ่อนเท้าออก หาจุดตัดต่อกำลังให้เจอ แล้วรถก็จะเคลื่อนตัวได้"ผมพยายามข่มความรู้สึกปั่นป่วนที่แล่นพล่านไปทั่วร่างกาย ในขณะที่กำลังสอนวิธีสตาร์ทรถให้กับเธอแต่ปรากฏว่าหลินเหยาถอนเท้าเร็วเกินไป เครื่องยนต์สะดุดอย่างรุนแรงจนดับพรึบลงแรงสั่นสะเทือนที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้ตัวเธอกระดอนขึ้นจากตักผม แล้วทิ้งตัวกระแทกกลับลงมาอย่างแรงเธอนั่งทับลงบนส่วนนั้นของผมเข้าอย่างจัง ร่างกายที่นุ่มนิ่มและลื่นเนียนของเธอปลุกเร้าให้เลือดในกายผมฉีดพล่านจนแทบจะทนไม่ไหวหลินเหยาเองก็ดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง ริมฝีปากเล็กๆ สีเชอร์รี่ของเธอเผยอออกเบาๆ พร้อมกับส่งเสียงครางอืออาออกมาในลำคอผมรู้สึกเหลือเชื่อมาก เพราะเสียงแบบนี้มันคือเสียงที่จะเกิดขึ้นในตอนที่ทำ "เรื่องอย่างว่า" เท่านั้นนี่เธอ... เธอกำลังมีความสุขกับความรู้สึกแบบนี้งั้นเ
Read more
บทที่ 3
เธอกำลังจะถอดกางเกงในออกอยู่แล้วเชียว แต่ใครจะไปรู้ว่าในตอนนั้นเอง ผู้อำนวยการอู๋ที่สวมรองเท้าส้นสูงก็รีบเดินตรงรี่เข้ามาในช่วงหน้าสิ่วหน้าขวาน ผมรีบกดตัวหลินเหยาให้มุดลงไปข้างล่างทันที พร้อมกับเอาเสื้อคลุมมาปิดทับช่วงล่างของผมไว้ผู้อำนวยการอู๋เดินมาหยุดที่ข้างหน้าต่างรถ เธอโน้มตัวลงจนเผยให้เห็นร่องอกที่อวบอิ่มเย้ายวนตา"เฉินเฉิง ลูกสาวฉันฝึกขับรถไปถึงไหนแล้วล่ะ?"ผมจะกล้าพูดเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ออกไปได้ยังไง ในสถานการณ์คับขันนี้ ผมจึงโพล่งออกไปว่า"หลินเหยายังมาไม่ถึงเลยครับ ผมกำลังรอเธออยู่เนี่ย""ยัยเด็กคนนี้ ไม่รู้หนีไปเที่ยวเล่นที่ไหนอีก ป่านนี้ยังไม่มาเรียนขับรถอีก" ผู้อำนวยการอู๋บ่นออกมาด้วยความระอาสายตาของเธอเหลือบไปเห็นว่าช่วงล่างของผมมีเสื้อคลุมปิดไว้อยู่"หน้าร้อนขนาดนี้ ทำไมคุณถึงเอาเสื้อมาคลุมไว้ล่ะ"เหงื่อเย็นๆ เริ่มผุดซึมออกมาตามไรผม เพราะกลัวว่าเธอจะจับพิรุธได้ ผมจึงรีบอธิบาย"อ๋อ... พอดีแอร์ในรถมันเป่าขาจนหนาวน่ะครับ ผมเลยเอามาคลุมไว้หน่อย"คำพูดนี้ช่วยหลอกผู้อำนวยการอู๋ได้ชั่วคราว ทำให้ผมเริ่มโล่งใจขึ้นมาบ้างทว่าในตอนนั้นเอง ความรู้สึกอุ่นซ่านและนุ
Read more
บทที่ 4
"อ๊าาา! เจ็บจัง"ทันทีที่ผมสอดแทรกกายเข้าไปจนสุดทาง หลินเหยาก็โอบกอดผมไว้แน่น ปลายนิ้วทั้งสิบจิกเกร็งลงบนแผ่นหลังของผมจนแทบจมลงในเนื้อแต่สัมผัสที่ได้รับจากภายในของหลินเหยานั้นมันช่างคับแน่นเกินบรรยาย เป็นความเสียวซ่านรัญจวนใจที่ผมไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนเลยในชีวิตผมอดใจไม่ไหวจนต้องโถมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีเข้าใส่เธอหลินเหยาร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด "ไม่ไหวแล้ว... หยุดก่อนค่ะคุณพ่อ อย่าทำแบบนี้เลย~"เธอเจ็บจนแทบจะร้องไห้ออกมา ผมจึงรีบหยุดนิ่งไม่ขยับกาย สัมผัสได้เพียงแรงตอดรัดจากภายในของเธอที่ขยับเขยื้อนอยู่ตลอดเวลาผมค่อยๆ ซึมซับความรู้สึกที่ถูกโอบรัดอย่างแนบแน่น ทั้งอุ่นซ่านและอ่อนนุ่มมือของผมลูบไล้ไปบนทรวงอกอวบอัดของเธออย่างแผ่วเบา หวังจะช่วยบรรเทาความเจ็บปวดให้ทุเลาลง"เหยาเหยา นี่เป็นครั้งแรกของหนูเหรอ? ทำไมถึงดูเจ็บขนาดนี้ล่ะ"หลินเหยาขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าแดงซ่าน เธอหอบหายใจรัวรินก่อนจะพูดออกมา"ก็ของคุณพ่อมันใหญ่ขนาดนั้น แถมยังรุนแรงอีก หนูเจ็บจะตายอยู่แล้ว"ผมเกาหัวพลางยิ้มแห้งๆ "ก็หนูเล่นรัดแน่นขนาดนั้น พ่อก็เลยเผลอตัวยั้งใจไว้ไม่อยู่ เผลอลงแรงไปหน่อย"หลินเหยาส่งเสียงฮึ
Read more
บทที่ 5
พอถึงบ้าน ภรรยาของผมก็กำลังง่วนอยู่กับการทำกับข้าวเมื่อเห็นแผ่นหลังของเธอที่ยุ่งวุ่นวายอยู่ในครัว ผมก็รู้สึกผิดต่อเธอขึ้นมาทันทีเพราะยังไงเธอก็คือเมียตีทะเบียนของผม ย้อนกลับไปตอนนั้นเธอก็เป็นสาวบริสุทธิ์ผุดผ่องที่ยอมฝากชีวิตไว้กับผม หลายปีที่ผ่านมานี้เธออยู่กับผมโดยที่ไม่ได้มีชีวิตสุขสบายอะไรนักผมเดินเข้าไปสวมกอดเธอจากทางด้านหลังแล้วหอมแก้มเธอไปหนึ่งฟอด"ที่รัก คุณเหนื่อยแย่เลยนะ"ภรรยาของผมยิ้มแล้วตอบว่า "วันนี้มาไม้ไหนเนี่ย พูดจาเลี่ยนเชียว ปกติไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย"ผมถึงกับอึกอักไปชั่วครู่ ไม่รู้จะพูดอะไรต่อดีในใจรู้สึกผิดขึ้นมาเต็มอก และเนื่องจากใกล้จะถึงวันครบรอบแต่งงานของเราแล้ว ผมเลยกะว่าจะไปห้างสรรพสินค้าซื้อชุดบำรุงผิวดีๆ ให้เธอใช้สักหน่อยแต่ผลปรากฏว่าพอเดินพ้นประตูบ้านไปถึงห้างได้ไม่ทันไร เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นพอรับสาย ถึงได้รู้ว่าเป็นผู้อำนวยการอู๋โทรมานั่นเอง"เสี่ยวเฉิน ลูกสาวฉันเรียนขับรถเสร็จกลับมาถึงบ้านแล้วนะ วันนี้คุณเองก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว เย็นนี้มากินข้าวที่บ้านฉันสิ"ผมกำลังจะเอ่ยปากปฏิเสธ "พอดีเมียผมทำกับข้าวรออยู่ที่บ้านแล้วครับ คงไม่สะดวกไปรบก
Read more
บทที่ 6
ผมรู้ดีว่าหลินเหยากำลังหึง เลยไม่รู้จะพูดอะไรออกไปผู้อำนวยการอู๋พูดกับผมว่า "ลูกคนนี้ก็นิสัยแบบนี้แหละ อย่าไปสนใจเลย เธอไปก็ดีแล้ว จะได้ไม่มีใครมาขัดจังหวะเราสองคน"สิ้นเสียงของเธอ เธอก็ขยับมานั่งลงบนตักของผมโดยตรง ร่างกายที่นุ่มนวลแนบชิดติดกับตัวผมสิ่งที่ต่างจากลูกสาวของเธอก็คือ ร่างกายของหลินเหยานั้นเบาบางและนุ่มนิ่ม แต่ร่างกายของผู้อำนวยการอู๋กลับเต็มไปด้วยความสมบูรณ์แบบและเซ็กซี่แบบผู้ใหญ่หัวใจของผมเต้นระทึกด้วยความประหม่า ไม่กล้าขยับตัวทำอะไรสุ่มสี่สุมห้าผู้อำนวยการอู๋รินไวน์แดงใส่แก้ว แล้วยื่นมาจ่อที่ริมฝีปากเพื่อป้อนผม"มาเถอะ ดื่มเหล้าแก้วนี้ซะ จะได้ช่วยเพิ่มความกล้าให้คุณ"ผมดื่มมันลงไป และรู้สึกได้เลยว่าท้องน้อยของผมเริ่มร้อนรุ่มยิ่งกว่าเดิมผู้อำนวยการอู๋เองก็ดื่มอึกใหญ่ ใบหน้าของเธอแดงซ่านขึ้นมาทันที มือข้างหนึ่งโอบรอบคอของผมไว้"บอกมาซิ ในที่ทำงานน่ะ ฉันสวยที่สุดใช่ไหม?"ผมจะกล้าบอกว่าไม่ใช่ได้ยังไง ได้แต่พยักหน้าตอบรับรัวๆ ว่า "ใช่ครับ ใช่ที่สุดเลย"ผู้อำนวยการอู๋ยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจ เธอใช้มือทั้งสองข้างคล้องคอผมไว้ขณะที่นั่งอยู่บนหน้าขา แล้วเริ่มขยับถู
Read more
บทที่ 7
ในสถานการณ์คับขัน ผมฝืนดันกายเข้าใส่แบบไม่ยั้ง แต่ผู้อำนวยการอู๋กลับมองผมด้วยสายตาผิดหวัง"เฉินเฉิง ไม่นึกเลยว่าคุณที่ดูล่ำสันบึกบึนขนาดนี้ แท้จริงแล้วกลับไร้น้ำยาเสียได้ เห็นทีโบนัสปีนี้คงไม่มีส่วนของคุณแล้วล่ะ"ผมจะยอมให้ผู้อำนวยการมาดูถูกไม่ได้เด็ดขาด และก็ยิ่งบอกไม่ได้ว่าเมื่อกลางวันเพิ่งจะจัดหนักกับลูกสาวของเธอไป เพื่อโบนัสก้อนนี้ ไม่ว่าอย่างไรผมก็ต้องทำให้อาวุธของผมผงาดขึ้นมาให้ได้ผมจึงรีบบอกไปว่า "สงสัยผมจะตื่นเต้นไปหน่อยครับ ขอไปเข้าห้องน้ำสักครู่ เดี๋ยวผมรีบกลับมา"ผมวิ่งโร่ไปห้องน้ำทั้งที่ยังไม่ได้สวมกางเกงด้วยซ้ำแต่พอผลักประตูเข้าไป กลับพบว่าหลินเหยาก็อยู่ในนั้นด้วย เธอกำลังใช้ฝักบัวฉีดพ่นใส่ส่วนล่างของตัวเองไม่หยุดเพื่อหาความสุขสมพอเห็นผมเข้ามา เธอก็ดูตื่นเต้นขึ้นมาทันที"คุณพ่อคะ หนูรู้อยู่แล้วว่าคุณต้องตัดใจจากหนูไม่ลง ช่วยหนูหน่อยนะคะ หนูอึดอัดจะแย่อยู่แล้ว"เมื่อเห็นท่าทางออดอ้อนแสนนุ่มนิ่มของหลินเหยา อารมณ์ของผมก็พุ่งพล่านขึ้นมาทันทีส่วนนั้นของผมเริ่มกลับมาผงาดขึ้นทีละนิดหลินเหยาเห็นดังนั้นก็รีบลุกขึ้นมากอดผมไว้ ร่างกายช่วงล่างแนบชิดติดกันสนิทแน่นกลิ่น
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status