LOGINบนรถ
16 : 34
ตั้งเเต่ที่รถเคลื่อนที่ไปตามบนถนน บรรยากาศในรถก็เงียบสนิทอย่างกับป่าช้า ไม่มีฝ่ายใดเริ่มพูดก่อน ถ้าเป็นเเบบนี้มันก็อึดอัดตายเลยสิ เเถมเรื่องที่ฉันอยากรู้จากนายมันก็กองเต็มเท่าภูเขา งั้นฉันเริ่มคุยก่อนก็ได้
"นาย / เธอ..." เเต่ผลลัพธ์กลับบอกว่าเราสองคนพูดพร้อมกัน
"พูดก่อนสิ"
"นายนั้นเเหละพูดก่อน"
"เอางั้นก็ได้ ฉันอยากถามเรื่องที่เธอช่วยผู้หญิงที่ใส่เเว่นไว้ก่อนหน้านี้"
"มินนิทน่ะนะ ตอนนั้นนายตั้งใจฟังด้วยรึไง"
"ช่วยเรื่องอะไร" เขาถามทั้งๆที่มองทางอยู่
"นายจะอยากรู้ไปทำไมกัน"
"สงสัย" ตอบตรงไปไหมยะ
"จะเล่าให้ฟังก็ได้ เธอโดนพวกนักเลงห้องท้ายเเกล้งบ่อยๆ เลยมาขอร้องให้ฉันช่วย ฉันเลยสงสาร"
"เธอจะช่วยยังไง ไปท้าต่อยจะชนะรึไง"
"ไปขอให้อี่ตาเซนสั่งสอนพวกนั้นให้อีกทีนึง"
"เเฟนเธอ?"
"ไม่ใช่ย่ะ!"
"เห็นตามติดเธอขนาดนั้นนิ"
"เขามายุ่งวุ่นวายกับฉันเอง จะเพื่อนก็ไม่เชิงจะศัตรูก็ไม่ใช่"
"อืม เเบบนี้เอง"
"เเล้วนายอยากรู้ไปทำไมเนี่ย"
"ตาเธอเเล้ว พูดมาสิ" จะถามยังไงที่ไม่ให้อี่ตานี่รู้ว่าเรากำลังสืบประวัติของเขาอยู่กันนะ
"ฉันยังคาใจที่นายได้มาเป็นการ์ดของฉัน"
"บอกไปเเล้วนิว่าฉันตกงาน" เเละฉันก็เป็นต้นเหตุที่ทำให้เขาตกงานด้วย ก็รู้ เเต่...
"เเล้วทำไมต้องเป็นงานบอดี้การ์ดด้วย?"
"เงินมันดี"
"เมื่อรู้ว่าต้องมาทำงานกับฉัน ทำไมนายไม่ไปสมัครที่อื่น"
"อยากเอาคืนเธอมั้ง" อ๋อ เหตุผลจริงๆ ก็คือนายต้องการเอาคืนฉัน หึ...นายไม่มีทางที่เอาคือฉันหรอกเเละมันก็จะไม่มีวันเป็นจริง
"มีอะไรอยากถามอีก"
"มี ตอนนายเป็นพนักงานเสิร์ฟนายชื่อสายฟ้าตอนนายเป็นบอดี้การ์ดชื่อธันเดอร์ พอเป็นนักเรียนใหม่นายกลับชื่อสายฟ้าอีก"
"ชื่อจริงฉัน ชื่อธันเดอร์"
"งั้นฉันก็ควรเรียกนายว่า นายธันเดอร์"
"เเต่ฉันอยากให้เธอเรียกฉันสายฟ้ามากกว่า"
"อะไรของนายกันเนี่ย"
"สายฟ้ามันคือตัวตนของฉัน ส่วนธันเดอร์เป็นอีกตนตนนึง" เขาพูดออกมาหน้านิ่ง ตั้งใจขับรถ
"เป็นโรคสองบุคลิกรึไง" ฉันถามเเบบงงๆ
"ฉันเเค่ชอบตัวตนสายฟ้า เเละอยากให้เธอจำฉันในตัวตนนี้" เขาพูดประโยคนี้เเล้วหันมามองฉันก่อนที่จะหันไปดูทางต่อ
"..." ทะทำไม ต้องใช้สายตาเเบบนี้ด้วย เหมือนนายกำลังจะสื่ออะไร
หมายถึงนายมีสองตัวตนงั้นสิ? เเล้วอยากให้ฉันเรียกนายว่าสายฟ้ามากกว่าเพราะมันคือตัวตนของนายจริงๆ เเล้วธันเดอร์ล่ะ อีกตัวตนนึงเขาเป็นยังไง? นายทำฉันงงไปหมดเเล้ว!
"ถึงบ้านเธอเเล้ว" อะอ้าว ถึงตั้งเเต่เมื่อไรเนี่ย
"เเล้วอีกตัวตนนึงของนายคืออะไรอธิบายมาสิ"
"ถึงเวลาเลิกงานของฉัน" อี่ตาบอดี้การ์ดชูนาฬิกาให้ฉันดูมันห้าโมงเเล้วจริงๆด้วย
"ดะเดี๋ยว!" เขาลงจากรถไปเเล้ว ฉันอยากรู้คำตอบเลยลงออกจากรถด้วย
"เอาไว้เธอถามฉันวันอื่นเเล้วกัน"
"ฉันอยากรู้วันนี้ ตอนนี้ด้วย"
"เเต่ฉันเลิกงานเเล้ว ผมขอตัวนะครับคุณหนู" เขาพูดเเล้วหันหลังให้ฉันเดินไปหน้าตาย
"นายสายฟ้า!" ฉันเรียกชื่อเขา
" :) " เขาได้ยินที่ฉันตะโกนเเล้วหันมายิ้มกวนให้ไม่กี่วิเขาก็หันกลับไป ให้ตายสิ! นายจะมีอิทธิพลกับฉันเยอะเกินไปเเล้ว
วันต่อมา
วันนี้เป็นวันหยุดของฉันเเท้ๆ เเต่เหมือนกับตกนรก เอาตรงๆก็คือ ฉันต้องไปเดทกับอี่ตาเซนน่ะสิ ให้ตายเถอะ ฉันไม่อยากไปเลยจริงๆ ทำไงได้ล่ะ เเต่งตัวเเล้วนิ เสื้อเเขนยาวกระโปรงยาวเรียบร้อยสุดๆเพราะอี่ตาเซนไว้ใจอะไรไม่ได้เลย ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงพอดีฉันอยากไปก่อนเวลา เพราะจะได้มีเวลาเที่ยวห้องช้อปปิ้งด้วย
"หนูไปนะคะ ม่ามี่~" ถึงจะเป็นวันหยุด เเต่คุณพ่อก็ออกไปทำงานเเต่เช้าเเล้วจะกลับก็อีกดึกๆ ส่วนคุณเเม่ก็พักอยู่บ้าน
"เเต่งตัวสวยจังลูก ไม่ค่อยเห็นใส่กระโปรงยาวนะ ให้คนขับรถไปส่งเหรอจ๊ะ?"
"ใช่เเล้วค่ะ"
"อ้าว เเล้วทำไมไม่ให้ธันเดอร์ไปส่งละลูก"
"ก็วันหยุดนิคะ เขาจะทำงานเหรอ?"
"ทำสิ~ เเม่ขอมือถือลูกหน่อย" ฉันยื่นโทรศัพท์ให้คุณเเม่
"ม่ามี่จะทำอะไรคะเนี่ย"
"โทรหาบอดี้การ์ดให้ลูกไงจ๊ะ" หือ!? ฉันประหลาดใจมาก ปกติคุณเเม่ไม่เคยทำเเบบนี้ เเบบว่าเอามือถือฉันไป เพื่อจะโทรหาบอดี้การ์ดด้วยตัวเอง
"เเล้วม่ามี่รู้เบอร์..." ได้ยังไง...
"จากใบสมัครไง อ้าวๆโทรติดเเล้ว คุยเร็วเข้า" คุณเเม่จำเบอร์ได้ เเละกดเร็วซะด้วย เเล้วส่งให้ฉันคุย
"ค่ะๆ" ฉันตอบรับเเบบงง
'สวัสดีครับ ผมไม่ทราบว่าจากใคร'
"จากฉันเองเเหละ"
'...ยัยคุณหนู เธอได้เบอร์ฉันมาได้ยังไง' ไหนบอกว่าเขากรอกเบอร์มือถือในใบสมัครไม่ใช่รึไงกัน
"คุณเเม่ นายเขียนเบอร์ไว้ที่ใบสมัครหนิ"
'งั้นเหรอ คงจะอย่างงั้น' คำตอบของเขาดูไม่มั่นใจ
'เธอโทรหาฉันมีอะไร ฉันไม่รับงานวันหยุด' ฉันหันไปทางคุณเเม่พร้อมกับทำหน้างง
"ไหนม่ามี่ว่าเขาทำงานไงคะ? เขาบอกว่าเขาไม่รับงานวันหยุด" ฉันพูดกับคุณเเม่เเต่มือถือก็ยังค้างอยู่ที่หู
"เออก็..." คุณเเม่ทำตัวมีพิรุธ
'รับสิ ฉันรับ'
"ตกลงนายรับเเน่นะ" ฉันคุยไปด้วยดูสีหน้าคุณเเม่ไปด้วย เหมือนคุณเเม่จะโล่งอกโล่งใจกับอะไรบางอย่างที่เขารับงาน มีอะไรที่ฉันไม่รู้กันนะ
'น่าจะอย่างนั้น'
"ดูนายไม่มั่นใจยังไงไม่รู้สิ เเต่ก็เอาเถอะมารับฉันที่บ้านด้วยละกัน"
'ตอนนี้?'
"ใช่สิ"
'ฉันไม่ว่าง' ฉันหงุดหงิดจนต้องเดินไปห้องครัว เพื่อไม่ให้คุณเเม่ตกใจคำพูดฉัน
"ฉันไม่รู้นะ ว่านายกำลังทำอะไรอยู่ เเต่ตอนนี้นายต้องมารับฉัน! เเค่นี้ ฉันวางล่ะ" เมื่อจบคำฉันก็วางอย่างไว
"เสร็จเเล้วเหรอ?"
"ค่ะ"
"ว่าไงบ้าง"
"ว่างค่ะ หนูบอกเขาเเล้วก็น่าจะมานะคะ"
"งั้นก็ดีจ๊ะ ตอนซื้อของลูกก็พาธันเดอร์ไปช่วยถือของด้วยก็ดีนะเเม่ว่า" คุณเเม่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ดูเเปลกจากที่เคยเป็น
"ม่ามี่ดู...คะยั้นคอยอให้หนูใช้บอดี้การ์ดคนนี้จังนะคะ"
"คิดมากไปได้ ไม่มีอะไรเลย~"
"มีพิรุธนะคะเนี่ย"
"ออกไปรอที่รถสิจ๊ะ ออกไปรอๆ"
"ค่ะๆ" คุณเเม่เเปลกไปจริงด้วย เป็นเพราะอะไรกันเนี่ย เพราะอี่ตาสายฟ้านั่นเข้ามาทำงานรึป่าว...เเต่มันจะไปเกี่ยวอะไรกันเล่า ฉันออกมารอรถด้านนอกตามที่คุณเเม่บอก เดินวนไปวนมาหยิบเล่นโทรศัพท์เล่นบ้างเป็นพักๆ กุญเเจรถก็อยู่ที่ฉัน รถก็จอดอยู่ตรงหน้าเหลือก็เเต่คนขับรถ อี่ตาสายฟ้านั้นเเหละปล่อยให้คุณหนูอย่างฉันรอนานได้ยังไง
บ้านหลังจากที่ฉันออกจากโรงพยาบาล ฉันก็นั่งเเท็กซี่กลับบ้าน ฉันช็อคกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทั้งโกรธทั้งเศร้า พอถึงประตูบ้านก็ไม่สนใจใครทั้งนั้น "คุณหนูเป็นอะไรไปคะ!?" น้าเเม่บ้านก็เป็นห่วง เเต่ฉันเก็บความเศร้าไว้ไม่ไหว "อึกๆ อย่าบอกพ่อเเม่นะคะ" ฉันสะอื้นเเละขอร้องว่าเพิ่งบอกพ่อเเม่นะคะ "โอ๋ๆ คุณหนูของน้า" น้าเข้ามาปลอบ กอด เเละตบหลัง มันยิ่งทำให้ร้องไห้ ด้วยสัมผัสที่อบอุ่น "เดี๋ยวมันก็ผ่านไปนะคะ" น้ำเสียงอ่อนโยนนุ่มนวลที่ฉันเคยได้รับมาเสมอตั้งเเต่เด็กๆ เมื่อพ่อเเม่ไม่อยู่บ้าน คุณน้าก็เป็นคนเดียวที่ฉันเล่าเรื่องในโรงเรียนให้ฟัง "ใครทำคุณหนูเจ็บคะ" "ฮื้อออ" ฉันเอาเเต่ร้องไห้ "สายฟ้า...ไม่สิ ธันเดอร์ต่างหาก" เขาก็คือเพื่อนพ่อที่หลอกฉัน พ่อเเม่ก็หลอกฉัน เหมือนฉันเป็นคนโง่อยู่เเบบนี้ เเต่ตอนนี้ฉันตาสว่างเเล้ว "ค่อยๆเล่าให้น้าฟังนะ ปะคุณหนูขึ้นห้องก่อนนะคะ เดี๋ยวน้าเอาน้ำเย็นๆตามขึ้นไป" "ค่ะ" ฉันเหมือนเด็กว่าง่าย 00 : 34ฉันเล่าทุกอย่างให้ฟัง เเละตอนนี้เริ่มปวดตา เเละง่วงหลับ เเต่คุณน้ายังนั่งอยู่ข้างๆ "คุณหนูรู้สึกดีขึ้นไหมคะ" "ใช่ค่ะ" "ลองฟังเหตุผลของคุณผู้ชายก
ปัก! (เสียงต่อย)เมื่ออยู่ๆก็มีผู้ชายร่างสูงผมสีน้ำตาลที่ฉันคุ้นเคย ทุกครั้งที่ฉันเห็นเเผ่นหลังของเขา ฉันสามารถอุ่นใจได้ทันทีเมื่อฉันนั้นกำลังเดือดร้อนหรือเป็นทุกข์กับสถานการ์ณอันเลวร้าย "นายสายฟ้าเขาได้ยังไง" ยัยมินนี่ประหลาดใจไม่ต่างจากฉันสักเท่าไหร่ปัก! (เสียงต่อย) เขาเเย่งมีดในมือจากนั้นก็ต่อยคนร้ายจนล้มลงไม่มีเเรงจะสู้ เเละไม่นานก็มียามรักษาการมารวบตัวไว้ ฉันขอบคุณเขาจริงๆที่มาได้ทันเวลา เขาช่วยเซน T^T "พุดดิ้งเธอเป็นอะไรไหม" เมื่อเจอหน้าของเขาชัดๆฉันถึงกับเเสดงอาการเข่าอ่อนขึ้นมาทันที ฉันเก็บความกลัวไว้ตั้งนานเเน่ะ "ฉะฉันกลัว ฮื้อ~" ฉันปล่อยโฮพร้อมกับกอดเขาเเน่น "ไม่มีอะไรเเล้วคนร้ายไปเเล้วนะ" หนุ่มร่างสูงลูบหัวฉันอย่างเเผ่วเบา "นายเจ็บตรงไหม!" ยัยมินนี่ไปดูเซน "เธอปลอดภัยดีนิ" "ไอ้บ้าระห่ำเอ๊ย! ถ้านายโดนเเทงเเทนฉันจะว่าไงยะ!" "หยุดร้องได้ก็ดีฉันจะได้ไม่รู้สึกผิด" "ไปโรงพยาบาลก่อนไหมนายน่ะ" "เเสดงความเป็นห่วงฉันเกินหน้าเกินตาเชียวนะยัยอกเเบน :) " "งั้นก็นอนตายไปเลยไป!" "เเสดงความเป็นห่วงฉันเกินหน้าเกินตาเชียวนะยัยอกเเบน :) " "งั้นก็นอนตายไปเลยไป!"ยังจ
หน้าโรงเเรม "เเกมันดึกเเล้วนะ" "ถ้าไม่เคลียร์ตอนนี้ฉันต้องนอนไม่หลับทั้งคืนเเน่" "เเท็กซี่มาพอดีเลย ไปโรงเเรมบีเคสาขาหนึ่งค่ะ" "ขึ้นรถเลยครับ" คนขับเเท็กซี่กล่าว "เเกมาเร็ว" ฉันเรียกยัยมินนี่ "อะขึ้นก็ขึ้น"ผ่านมายี่สิบนาที "อีกไกลไหมค่ะ?" ฉันถาม "อีกสองกิโลเมตรก็ใกล้จะถึงเเล้วครับ" "ดีเลยค่ะ" "เเกทำไมต้องรีบด้วย" "ถ้าอี่ตาเซนไหวตัวทันจะทำยังไงล่ะ" "อี่ตานั่นโง่จะตาย" "เเกลืมไปเเล้วเหรอว่านายเเบล็คเป็นเพื่อนกับเขาอ่ะ" เเค่ดูกล้องวงจรปิดหรือจะสั่งพนักงานว่าให้จับตาดูเราสองคนมันก็ง่ายนิดเดียว มีผู้หญิงหน้าตาดีสองคนโบกรถเเท็กซี่ตอนดึกๆดื่นๆเป็นจุดสังเกตอีกต่างหาก "ฉันว่าตอนนี้นายเเบล็คอาจจะคาบข่าวไปบอกอี่ตาเซนเเล้วก็ได้" "จริงด้วยสิ" "เเกร้องไห้ทีเดียวสติหายหมดเลย เอากลับมาๆ" "ฉลาดขึ้นนะเเกอ่ะ" "เเน่นอนเพราะฉันติดมาจากเเก"หน้าโรงเเรม BK สาขาหนึ่ง "ถึงเเล้วครับ" "ไม่ต้องถอนค่ะ" ฉันยื่นเเบงค์พันให้กับคนขับเเท็กซี่เเม้ค่าเเท็กซี่จะไม่ได้มากเท่าไหร่เเต่เพื่อความรวดเร็ว "ขอบคุณครับ" "เรารีบไปถามพนักงานกันเถอะเ
บนรถ "วันนี้เธอมาช้ากว่าปกตินะ" ฉันจะบอกเรื่องนั้นกับเขาดีไหมนะ "ฉันไปคุยกับเเบล็คมาน่ะ เลยช้าหน่อย" "ไม่สบายใจเรื่องอะไร" "สีหน้าฉันชัดมากเลยเหรอ" "ตั้งเเต่บ่ายเเล้วทำไมฉันจะไม่รู้ ไปเจออะไรมา" คำพูดนี้มันทำให้ฉันรู้เขาเองก็ใส่ใจฉัน "เรื่องของเซน...นายยังอยากจะรู้อยู่ไหม?" "ถ้ามันทำให้เธอสบายใจก็เล่าออกมา ฉันจะฟัง" นายนี่มันนิสัยดีขึ้นตั้งเยอะเลย "เขาจะเรียนต่อที่อังกฤษน่ะ ทั้งๆที่เราคุยกันไว้เเล้ว ตอนนั้นเขาเองก็ไม่อยากไปเเท้ๆ" "ที่เขาอยากไปอาจเพราะเหตุผลอะไรบางอย่าง" "อีกไม่นานนายเองก็จะไปจากฉันอีกคนใช่ไหม" ทำไมกัน ทำไมคนที่สำคัญในชีวิตของฉันถึงต้องจากฉันไปที่ละคนด้วย อยู่ๆพอคิดเรื่องการจากลาน้ำตามันก็คลอ "ฉันเคยบอกเธอเเล้วว่าจะไม่ปล่อยเธอไปไหน" "เเต่นายกำลังจะไปจากฉันอีกคนนะ TOT " น้ำตาที่อั้นไม่อยู่ก็ไหลมาอาบเเก้ม อุส่าห์กลั้นไว้ตั้งนานเเท้ๆสุดท้ายก็เผยออกมาให้เขาเห็นจนได้ "นี่เธอร้องไห้อีกเเล้วเหรอ" เขาจอดรถข้างทางเเละทำหน้าอย่างอึ่งๆ "ฉะฉันไม่ได้ตั้งใจให้มันออกมา" ฉันรีบปาดน้ำตา "อย่าคิดเรื่องนั้นสิ" "ก็มันฉุดคิดขึ้นมาเองนิ" "ฉันจะอยู่กับเธอ"
โรงเเรม BK สาขาสองตลอดทางฉันเอาเเต่มองผ้าเช็ดหน้าของเขาตรงหัวเข่าเล้วเเอบยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ในใจ นายเองก็มีมุมอบอุ่นเหมือนกันนะเนี่ย >///จะว่าไปผ้าเช็ดหน้าลายน้องเเมวนี่มันคุ้นตาจริงๆ เหมือนที่ฉันเคยมีตอนเด็กๆเเต่ก็ทำหายไปซะเเล้ว "นายหายโกธรฉันเเล้วใช่ไหม" ฉันทักคนร่างสูงก่อนที่เขาจะเข้าไปในโรงเเรม "..." ยังจะเงียบอีก "นี่ฉันก็ทั้งขอโทษทั้งง้อนายตลอดสามวันที่ผ่านมา นายก็น่าจะเห็นความตั้งใจของฉันนะ" "ฉันไม่ได้โกธรเธอ" "นายโกธรอยู่ชัดๆอ่ะ" "ฉันเเค่น้อยใจ" คนอย่างเขาน่ะเหรอ มีน้อยใจเป็นด้วย "นายน้อยใจฉันเรื่องอะไรกันล่ะ" ฉันยังไม่รู้ตัวเลยว่าไปทำอะไรให้เขา "คุณหนูอะไรถึงได้บื่อขนาดนี้" "ก็ใครจะไปรู้กัน" ...เรื่องเดียวที่ทำให้เขาเป็นเเบบนี้หรือว่าจะเป็นเรื่องของอี่ตาเซน ต้องใช่เเน่ๆ เขากำลังเข้าใจฉันกับเขาผิด "นายรู้อะไรไหมว่าคืนสุดท้ายฉันคุยอะไรกับเซน" "ทำไมฉันต้องอยากรู้" ดูทำหน้าสิ คิ้วเเทบจะชนกันอยู่เเล้วอ่ะ เดี๋ยวก็ไม่เล่าซะหรอก "นายควรรู้ว่าฉันกับเซนตกลงความสัมพันธ์กันเเค่เพื่อน" "..." "เขาเข้าใจว่าฉันไม่สามารถรู้สึกกับเขาไปมากกว่าเพื่อน เราจบมันในค
เลิกเรียน "ไว้เจอกันที่โรงเเรมนะเเก" "เราไปนะพุดดิ้ง" "อื้ม" ฉันโบกมือให้กับเพื่อนของฉันทั้งสองคน "มาเร็วดีนิ" คนจับพวงมาลัยรถกล่าว "ก็กลัวนายจะรอจนรากงอก" พอฉันขึ้นรถเขาก็ออกตัวทันที "ไม่เห็นเขามาส่งเธอ" "นายหมายถึงเซนน่ะเหรอ? เขามีเเข่งบาสอาทิตย์หน้าก็เลยมีซ้อม มาส่งฉันไม่ได้" "เเสนรู้ไปซะทุกเรื่องเลยนะ" คำนี้เขาเอาไว้ใช้กับน้องหมานะยะ หลอกด่าฉันนิ "ใครๆเขาก็รู้กันหมดห้อง มีเเต่นายที่ไม่สนโลก ข้าวกลางวันก็ไม่ยอมลงมากิน" ฉันเลยต้องซื้อไปให้ ชอบทำให้เป็นห่วงอยู่ได้ "เธอซื้อมาให้ฉันบ่อยๆสิ" "ชักจะได้ใจใหญ่" ฉันมองตาขวาง "วันนี้มีประกาศคะเเนนนายคงจะไม่ได้ไปดูใช่ไหมล่ะ" "ไม่สำคัญ" นิสัยก็ยังเหมือนเดิม "นายได้ที่ห้านะ ส่วนพวกอี่ตาเซนก็ได้คะเเนนดีกันหมด หายเหนื่อยเลยล่ะ" เขาปล่อยให้ฉันเล่าไปเรื่อยๆส่วนตัวเขาเองก็ตั้งใจขับรถ "ดีนะมีนายมาคั้นอันดับห้าไว้ซะก่อน ไม่งั้นฉันมีหวังได้คบกับอี่ตาเซนเเน่..."อุ๊บส์! เพลินไปหน่อย หลุดปาก TOT "เธอพูดว่าไงนะ" เขาหยุดรถกะทันหัน "นายทำฉันเกือบหัวฟาดกับกระจกรถเเล้วนะรู้ไหม!" คิดจะหยุดเมื่อไหร่ก็หยุด หัวใจจะวาย! รถที่ตามม







