22 - เอามาทำไม NC

เอามาทำไม NC

ตกเย็น

“อะไรของเธอ” ปุณณธีร์ถามขึ้นทันที ที่นั่งอยู่บนโซฟาแล้วเห็นหญิงสาวหอบผ้าลงมาจากชั้นสองของบ้าน วางลงข้างตัวเขา

“หมอนกับผ้าห่มไงค่ะ” เธอตอบเขาออกไป พร้อมกับทำหน้าตานิ่งเฉย

หลังจากที่กลับออกมาจากโรงพยาบาลในช่วงเกือบเที่ยงวัน ธารารินทร์ก็พาเขาไปทานมื้อกลางวัน และซื้อมื้อเย็นมาทานที่บ้านด้วยเสียเลย เพราะอยู่กันแค่สองคน บวกกับที่บ้านไม่มีของสดเหลือติดตู้เย็นเลย แถมเธอก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว และคนเป็นแม่ก็ไม่อยู่จึงขี้เกียดเข้าครัว

ทั้งคู่รับประทานมื้อเย็นเสร็จ เขาและเธอต่างก็แยกย้ายกันไปทำธุระส่วนตัว อาบน้ำอะไรให้เสร็จ โดยที่เขาใช้ห้องน้ำด้านล่าง และเธอก็ใช้ก้องน้ำด้านบน ถึงแม้ว่าที่บ้านของเธอจะไม่มีห้องน้ำส่วนตัว แต่ก็ยังแยกเป็นชั้นบนและชั้นล่าง

ปุณณธีร์ทำธุระส่วนตัวเสร็จก่อนเธอตั้งนาน จนเขามานั่งเล่นโทรศัพท์มืออยู่บนโซฟาฆ่าเวลา เพื่อรอเธอลงมา

“รู้แล้ว แต่หอบลงมาทำไม” เขาถามเธอกลับไปด้วยความไม่เข้าใจ รู้ทั้งรู้ว่าเขาตั้งใจจะไม่นอนแยกกับเธออยู่แล้ว

ถึงแม้ว่าถ้าแม่ของเธอไม่นอนโรงพยาบาล เขาก็จะหาข้ออ้างไปนอนกับเธออยู่ดี แต่ตอนนี้อยู่กันแค่สองคน แล้วเธอจะหอบผ้าลงมาทำไมกัน

“ก็เอามาให้คุณไง” เธอเอ่ยบอกเขา

“เอามาทำไม” เขาถามกลับไปทันที

“ก็นี่ที่นอนของคุณ” เธอพูดพร้อมกับชี้นิ้วไปที่โซฟาตรงที่เขานั่งอยู่ในตอนนี้

“จะให้แขกนอนบนโซฟาเนี่ยน่ะ” เขาพูดพร้อมกับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประจันหน้ากันกับเธอยืนเอาแต่ยืนพูดปาว ๆ

“แล้ว ว้าย...”

“จะร้องเสียงดังทำไม อยากให้ข้างบ้านได้ยินหรือไง หืม...”

ยังไม่ทันที่เธอจะได้พูดอะไรต่อ ปุณณธีร์ก็รวบตัวเธอเข้ามาในอ้อมกอดของเขา แล้วเอ่ยแซวเธอขึ้นมาทันที ที่เธอเผลอร้องเสียงดัง

“คุณก็ปล่อยน้ำสิ” เธอลดน้ำเสียงที่เบาลง และพยายามดิ้นอยู่ในอ้อมแขนแกร่งของเขา

“ปล่อยนะปล่อยแน่ แต่ปล่อยในน่ะ” เขาพูดพร้อมด้วยสายตาที่มองเธออย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนที่ที่กระซิบที่ข้างหูเธอในประโยค

“คุณ อืม...”

เสียงของเธอถูกปิดด้วยปากหยักของเขาทันที อย่างรวดเร็ว เธอไม่ทันจะได้เอ่ยปากต่อว่าอะไร เขาก็ใช้ความไวปิดปากเธอเข้าเสียแล้ว

“อยาก” เสียงแหบพร่าเอ่ยบอก เมื่อถอนจูบออกจากปากของเธอ พร้อมกับลมหายใจที่ร้อนผาวที่เป่ารดใบหน้าของเธอ

“ไม่ได้น่ะ ตรงนี้มัน...”

“ถ้าอย่างนั้นก็ขึ้นห้อง” เขาชิ่งพูดตัดหน้าเธอขึ้นมาเสียก่อน เมื่อรู้ว่าเธอกำลังกังวลและหาข้ออ้างที่จะปฏิเสธเขา

“...” เธอเอาแต่เงียบยืนนิ่งอยู่พักใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจเหงนหน้าขึ้นมองสบตาเขา และพยักหน้าให้เบา ๆ เป็นคำตอบว่าตกลง

ปุณณธีร์จึงอุ้มเธอขึ้นมาแนบอกในท่าเจ้า และไม่พูดอะไรต่อ ได้แต่เดินสาวเท้ายาว ๆ ไปทางบันได และก้าวขาขึ้นบันไดทันทีอย่างระวัดระวัง โดยไม่คิดจะวางเธอลงเลย

พอขึ้นมาถึงชั้นบนก็เห็นว่ามีประตูห้องอยู่สองบานติดกัน และอีกฝั่งซึ่งเขามองดูด้วยตาเปล่า ก็พอจะรู้ว่าเป็นห้องน้ำอย่างแน่นอน เขาจึงจ้องมองไปที่เธอเพื่อต้องการคำตอบ และก็ได้คำตอบโดยการชี้นิ้วของเธอ

“ชมพูหวานเชียวน่ะ แต่เวลาเธออยู่ตัวฉันไม่เห็นจะอ่อนหวานเลย”

ทันทีที่เข้ามาภายในห้องนอนส่วนตัวของธารารินทร์ เขาวางเธอลง สายตาสำรวจมองรอบ ๆ ก่อนที่จะเอ่ยแซวขึ้นมา เพราะทุกอย่างในห้องนี้ประตับตกแต่งไปด้วยสีชมพูหวาน ซึ่งต่างจากที่คอนโดนเขามาก ที่เป็นโทนเทาดำ

“ถ้ายังแซวไม่หยุด คุณออกไป อืม...” เธอต่อว่าเขาไปก็เท่านั้น เพราะเขาที่ไวกว่า ก็ล็อคเธอเข้าไปประกบปากจูบทันที

“แค่แปลกตา ต่างจากคอนโดของเรามาก”

“ปิดไฟได้ไหม”

แล้วปุณณธีร์ก็ทำตามที่เธอขอ เขาเอื้อมมือไปปิดสวิตช์ไฟด้านหลังเขาที่ติดกับผนังตรงทางเข้า แล้วใช้เท้าดันประตูห้องให้ปิดลง ก่อนที่จะดันเธอให้นอนลงรายไปกับที่นอนสีหวานของเธอ โดยที่แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาจากทางหน้าต่าง

เขาจูบปรนเปรอเธอจนหนำใจแล้ว เขาจึงค่อย ๆ ลุกขึ้นมาถอดเสื้อผ้าของเขาและเธอออก ผิวขาวผ่องเมื่อกระทบกับแสงจันทร์ที่สาดส่องมายิ่งทำให้เธอมีเสน่ห์ขึ้นยิ่งนัก

“จะทำอะไร” เธอรีบหุบขาเข้าหากัน และถามขึ้นทันทีด้วยความแปลกใจ ที่เขานั้นจับจาเธอแยกออกจากกันและก้มลงตรงหว่างขาเธอ

“อ้าขาออก”

เธอยอมทำตามที่เขาสั่ง ถึงแม้จะยังใจแปลกใจอยู่ก็ตาม เพราะทุกครั้งที่เขาจะทำแบบนี้ เขามักจะดื่มแอลกอฮอล์ก่อนเสมอ ถึงจะทำแบบนี้กับเธอ แต่วันนี้เขาไม่ได้ดื่มเลยสักนิด ทำไมเขาถึงอยากจะทำนัก

“อืม พี่จ๋า มันเสียวมากเลย...” ทันทีที่ลิ้นลายสัมผัสกับกลีบน้องสาว เธอก็ครางเสียงกระเส่าออกมาทันที พร้อมกับมือที่ลูบกำเส้นผมเขาอย่างอัตโนมัติ

ลิ้นล้ายรังแกเธอแบบไม่พัก เขากระดกลิ้นรัว ๆ เพราะเธอมักจะอ่อนไหวกับสัมผัสตรงนี้มากเป็นพิเศษอยู่แล้ว เขาอยู่กับเธอมานานขนาดเขารู้ว่าจุดไหนที่เธอจะตอบสนองเขาดี

“อ้าย...”

และเมื่อเธอได้ปลดปล่อยน้ำหวานออกมา ลิ้นร้ายก็กวาดเลียกินให้จนหมด โดยที่เขาไม่เคยทำแบบนี้กับผู้หญิงคนไหนมาก่อนเลย

“ทำให้ผัวบ้างสิครับเด็กดี จุ๊บ” เขาจึงเอ่ยขอกับเธอและจุ๊บลงสัมผัสที่ปากเธอเบา ๆ ก่อนที่เขาจะทิ้งตัวลงนอนหงายข้างเธอ

เมื่อเขาเอ่ยขอมาแบบนี้ มีหรือที่ธารารินทร์จะกล้าปฏิเสธ ในเมื่อเขายังปรนเปรอให้เธอมีความสุขได้ เธอก็ต้องตามใจและเอาใจเขาบ้าง เพื่อเป็นการตอบแทน จะได้ไม่มีใครได้เปรียบเสียเปรียบ

“เก็บฟันหน่อย อ๊า...” ทันทีที่ปากเล็กครอบลงที่แท่งเอ็น เขาก็ครางเสียงกระเส่าขึ้นมาทันที พร้อมกับมือหนาที่ลูบศีรษะเธอเบา ๆ อย่างเอ็นดู

เธอทำหน้าที่ได้ดี จนเขาเอ่ยชมไม่ขาดปาก เธอเรียนรู้เรื่องพวกนี้จากเขาที่เป็นคนสอนให้ด้วยกับมือ มีหรือที่เธอจะบกพร่องในเรื่องแบบนี้

“อ๊า เสียวหัวฉิบ จะแตกแล้ว...”

เมื่อรู้ว่าตัวเองใกล้จะถึงปลายอุโมงค์ เขาก็ยกสะโพกขึ้นสวนทันที แถมยังกดศีรษะของเธอลงให้ลึกเท่าที่จะทำได้ ก่อนจะแช่ไว้อยู่สักพักเมื่อได้ปลดปล่อยความสุขกระจายเต็มโพลงปากนุ่ม

“อ้าส...”

แคร่ก!!!

เธอทุบที่หน้าขาของเขาอย่างแรง ก่อนที่จะดันตัวออก แล้วนั่งไอสำลักน้ำรักที่เขาได้ปลดปล่อยออกมาเข้าไปในลำคอของเธอ

“ขอโทษที่เผลอลืมตัว ทำไมไม่คายออกมา” เขารีบขอโทษขอโพยเธออย่างรู้สึกผิด ที่เผลอลืมตัวกดศีรษะเธอเอาไว้ จนเธอกลืนน้ำรักของเขาจนสำลักแบบนี้

“มันลงไปหมดแล้ว...”

จากนั้นเขาจึงเป็นฝ่ายขึ้นคร่อมตัวเธอ ขาแกร่งดันขาเรียวเล็กให้แยกออกจากกัน มือหนาจับสาวจัวตนก่อนที่จะกดลงไปในร่องรักคับแคบของคนใต้ร่าง

“แม่งเอ้ย!!! สอดทุกวันก็ยังแน่นเหมือนเดิม อ๊า” เสียงกระเส่าสบถออกมาอย่างสุขสมเมื่อแก่นกายดำดิ่งลงลึกเข้าไปในกายสาว

“แล้วชอบหรือเปล่าค่ะ” เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวาน

“ชอบสิ แบบนี้ผัวจะไปไหนรอดครับ” พูดแล้วเข้าก็ก้มลงประกบปากของเธออย่างดูดดื่ม พร้อมกับสาดแรงตอกสะโพกอัดใส่เธออย่างหนักหน่วงตั้งแต่คราแรก เพราะอารมณ์ของเขาเตลิดไปไกลจนยากที่จะอ่อนแรงแล้ว

“พระจันทร์สวยมาก อยากเอาดอร์เลย” เสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้น เมื่อเขายกศีรษะขึ้นและมองออกไปทางหน้าต่าง

“ไม่เอา”

“ถ้าอย่างนั้นขอทั้งคืนก็แล้วกัน...”

เขาไม่รอฟังคำตอบอะไรจากเธออยู่แล้ว เพราะถึงเธอจะห้ามเขาอย่างไร เขาก็ไม่เคยหยุดอยู่แล้วในเมื่อเขาเริ่มเขาก็จะหยุดมันเอง และเธอเองก็มีความต้องการเช่นกันเพียงแต่อาจจะไม่กล้าที่จะเอ่ยบอกเขาตรง ๆ

เขาจัดบทรักให้เธอไปในทุกท่วงท่า และทุกมุมของห้องนอนเล็กในค่ำคืนที่พระจันทร์สาดแสงส่องลงมาอย่างสวยงามแบบนี้ และกว่าบทเพลงรักจะจบลง ก็ทำเอาธาราริทร์นั่นหมดแรงเลยทีเดียว

และเธอหลับคาอกแกร่งไปในที่สุดเพราะความเหน็ดเหนื่อยที่ร่วมรักกันมาหลายชั่วโมง เขาเองก็ไม่รู้ว่าเอาพลังมาจากไหน มีอะไรกับเธอทีไรก็หื่นเป็นว่าเล่น เพราะคำว่าครั้งเดียวไม่เคยมีอยู่จริง