24 - ตามหาหัวใจมั้ง

ตามหาหัวใจมั้ง

เพราะตั้งแต่เมื่อเช้าเขาก็ยังไม่ได้เจอหน้าเธอ แถมยังไม่ได้พูดคุยกันอีก เพราะว่าวันนี้เขาติดประชุมทั้งวันแทบจะไม่มีเวลาออกไปไหนเลย พอการประชุมจบลงก็เป็นเวลาเลิกงานของพนักงานแล้ว

เขากลับไปยังที่พักซึ่งเป็นคอนโดของเขา เขาก็พยายามติดต่อหาเธอแต่ก็ไม่สามารถติดต่อได้เลย เพราะเธอปิดเครื่องแล้ว เขารออยู่จนถึงดึกเธอก็ยังไม่กลับมาสักที เขาจึงออกมาที่นี่เพราะไม่รู้ว่าควรจะทำเช่นไรดี

“แล้วได้แอ้มน้องเขายัง” ทัพพ์ภูวิศถามเข้าประเด็นทันที

“กูเอากันมาเกือบจะสองปีได้แล้วมั้ง” เขาพูดบอกอย่างภาคภูมิใจ เมื่อเพื่อนถามคำถามนี้ออกมา เรื่องแบบนี้มีเหรอที่คนแบบเขาจะปล่อยไว้นานเกินข้ามวัน

“ห๊ะ!!! มึงอย่าบอกน่ะว่าเป็นน้องคนนี้คนเดียวมาตลอดเลย?” ทัพพ์ภูวิศอุทานออกมาอย่างเสียงดัง เพราะตกใจในคำตอบของเขา

“อืม...” เขาได้แต่พยักหน้ายอมรับความจริง เพราะเล่าบอกขนาดนี้แล้วคงไม่มีอะไรที่่จะต้องปิดบังกันอีก ในเมื่อเพื่อนถามเขาก็แค่ตอบ

“โห่ ไอ้เวร! แอบกินเงียบ ๆ อยู่ตั้งนานขนาดนี้ ทำไมไม่แต่งงานมีลูกไปเลยว่ะ” ทัพพ์ภูวิศไม่รู้จะสันหาคำไหนมาพูด จึงได้แต่เอ่ยแซวด้วยคำพูดที่ฟังดูประชดประชัน

“ก็ยังเรียนไม่จบ”

“หมายถึงตอนนี้น้องเขายังเรียน?” ทัพพ์ภูวิศถามต่อ

“ฝึกงานแล้ว”

“จริงจัง พร้อมที่จะหยุดกับคนนี้?” ทัพพ์ภูวิศถามย้ำเพื่อความแน่ใจ

“คงงั้นมั้ง เอากันมานานขนาดนี้แล้ว ก็คงจะหยุดแหละเพราะกูก็ไม่คิดที่อยากจะไปมีอะไรกับใครอีกเลย” เขาพูดบอกเพื่อนที่งหมดเท่าที่จะสาามารถเล่าได้ เพราะเขาเป็นแบบนั้นจริง

ตั้งแต่เขามีธารวารินทร์มาอยู่ด้วย เขาก็ไม่เคยไปมีความสัมพันธ์กันผู้หญิงคนไหนอีกเลย เพราะแค่มีอะไรกับเธอก็กินเวลาไปเยอะแล้วในแต่ละวัน เขาจะเอาเวลาไหนไปนอนกับคนอื่นอีก

แถมข้างนอกเขาก็ต้องป้องกันอีก เพราะไม่รู้ว่าผู้หญิงข้างนอกผ่านอะไรมาบ้าง ส่วนกับธารารินทร์เขาไม่ต้องกังวลเรื่องใด ๆ ทั้งสิ้น สบายใจแถมอยากได้เวลาไหนหรือตรงไหน เขาสามารถทำได้ตลอด

“แล้วครอบครัวมึงว่าไง” ทัพพ์ภูวิศถามขึ้นอีกประเด็น เพราะครอบครัวของเขาอยากให้เขามีแฟนและสร้างครอบครัวแต่งงานมานานแล้ว

“ยังไม่มีใครรู้” เขาเอ่ยบอกเพื่อนด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

“ครอบครัวมึงไม่รู้? แบบนี้มึงก็แค่เก็บน้องเขาไว้เป็นแค่ของเล่นหรือไงว่ะ ถ้ากูเป็นน้องเขากูจะหนีจากมึงไปไกล ๆ เลย สถานะก็ไม่ให้ครอบครัวก็ไม่รับรู้” ทัพพ์ภูวิศพูดขึ้นมาด้วยควาหมั่นไส้ทันที

“กูไม่คุยกับมึงแล้ว กลับก่อนนะดึกมากแล้ว ส่วนเหล้าวันนี้ถือว่ากูเลี้ยงอยากสั่งเพิ่มก็ตามสบายได้เลย จะหิ้วใครกลับก็ดูด้วยว่าเมียใครหรือเปล่า”

เมื่อตระหนักได้ว่าสิ่งที่เพื่อนพูดมานั้นมีเหตุผลมากพอสมควร เขาจึงลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกจากห้องนี้ไปทันที โดยทิ้งให้ทัพพ์ภูวิศอยู่คนเดียวทั้งที่เขาเป็นคนนัดเพื่อนออกมาแท้ ๆ

*

*

รุ่งเช้า

เช้าวันนี้ปุณณธีร์ตื่นขึ้นด้วยความเงียบเหงา เพราะไร้เงาและเสียงของหญิงสาวที่เคยนอนกกกอดมานานเกือบสองปี

หลังจากที่เขากลับมาจากสถานบันเทิง เขาก็เข้านอนเลย เพราะคิดว่าเธอแค่อาจจะงอนเขา แล้วไปค้างกับเพื่อนของเธอก็ได้ เพราะศราวินบอกว่าวันนี้เห็นไปกับเพื่อนของเธอที่ฝึกงานด้วยกัน เขาเลยไม่ต้องกังวลหรือห่วงอะไร เพราะรู้ดีว่าทั้งคู่สนิทเป็นคนเช่นไร

เขาจึงแต่งตัวออกไปทำงานที่บริษัทดั่งเช่นทุกวันตามปกติ แต่ที่ไม่ปกติคืออาการหงุดหงิดของเขานี่แหละ พอแต่ย่างกรายเข้าไปในบริษัทแค่นั้น เขาก็ระบายอารมณ์ใส่ทุกคนทันทีเพราะวันนี้ธารารินทร์ไม่ยอมเข้าบริษัท พอถามเพื่อนของเธอ ก็ได้คำตอบที่ทำให้เขาหงุดหงิดขึ้นมากว่าเดิม

“คุณธามจะออกไปไหนครับ” ศราวินถามผู้เป็นเจ้านายขึ้นมาทันที ขณะที่่เจ้าตัวพึ่งจะนั่งลงที่เก้าอี้ได้ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงเสียด้วยซ้ำ แต่กลับต้องลุกขึ้นและกำลังจะเดินออกไปอีก

“กลับบ้าน” เสียงเข้มตอบออกไปเพียงแค่นั้น

“แต่คุณธาม...”

“กูไม่มีอารมณ์จะทำอะไรทั้งนั้น ส่วนงานถ้ามีเอกสารสำคัญตอนเย็นก็เอาไปส่งให้ด้วย” พูดขึ้นมาด้วยอารมณ์ที่ฉุนเฉียว ก่อนจะสั่งงานกับลุกน้องคนสนิทเอาไว้ แล้วเขาก็เดินออกไปจากห้องทำงานด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิด

“เฮ้อ...อาการหลงรักเด็กมันหนักถึงขนาดนี้แล้วยังจะมาทำฟอร์มอวดเก่งปากแข็งอยู่อีกนะครับคุณธาม” ศราวินพูดกับตัวเองเมื่อเห็นอาการของผู้เป็นเจ้านาย หลังจากที่ปุณณธีร์เดินจากไปแล้ว

และหลังจากนั้น ศราวินก็เริ่มเก็บเอกสารทำความสะอาดโต๊ะทำงานของผู้เป็นนายให้เรียบร้อยด้วยตัวของเขาเองอีกเช่นเคย ทุกพื้นที่จะมีแม่บ้านคอยทำความสะอาด มีเพียงห้องทำงานส่วนตัวของเขาเท่านั้นที่ไม่ให้แม่บ้านเก้าก่ายเข้ามา

หน้าที่เลยตกมาอยู่ที่ศราวินทั้งหมด และบุคคลที่สามารถเข้าออกห้องนี้ได้โดยไม่ต้องขออนุญาตก้เพียงแค่ศราวิน และก็ครอบครัวของเขาเองเท่านั้น

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“เข้ามา”

“แล้วบอสล่ะพี่วิน” แอมราถามแฟนหนุ่มขึ้นมาทันที เมื่อเปิดประตูเข้ามาแล้วไม่เห็นเจ้านายอยู่ภายในห้องนี้เลย

“ออกไปแล้ว” เสียงเรียบเอ่ยตอบพร้อมกับดึงแฟนสาวเข้ามากอดเอวเอาไว้

แอมราพยายามแกะมือเขาออกเพราะกลัวจะมีใครเข้ามาเห็น แต่ก็ไม่เป็นผลเพราะศราวินกอดไว้แน่น และส่งเสียงขู่ เธอจึงได้แต่ยืนนิ่ง ๆ ให้เขากอดอยู่แบบนั้น

“แล้วบอสไปไหน?” เธอเอ่ยขึ้นเมื่อยังไม่ได้คำตอบในสิ่งที่ต้องการ

“คงไปตามหาหัวใจมั้ง” ศราวินพูดเพียงแค่นั้น เพราะรู้ดีว่าแฟนสาวก็คงจะรู้ในสิ่งที่เขากำลังพูดอยู่แล้ว ว่าหมายความเช่นไร

“???”

“มาหาคุณธามแต่เช้ามีอะไรหรือเปล่า หรือว่าคิดถึงพี่” ศราวินถามแฟนสาวขึ้นมาบ้าง เพราะเธอไม่เข้ามาในห้องนี้ง่าย ๆ ถ้าไม่ใช่เรื่องด่วนที่สำคัญจริง

“แล้วเอกสารนี่” เธอยกเอกสารที่ถือมาด้วยนั้นขึ้นให้แฟนหนุ่มดู

“วางไว้ที่โต๊ะก่อน ตอนเย็นพี่จะเอากลับไปให้คุณธามเซ็นเอง” เขาดึงเอกสารในมือของแฟนสาวมาวางไว้ที่โต๊ะทำงานของผู้เป็นเจ้านาย

“วันนี้ที่แผนกเหมือนไม่เห็นน้องน้ำน่ะพี่วิน” แอมราพูดขึ้นมาทันที

“นี่แหละที่เป็นสาเหตุให้เจ้านายเราเป็นแบบนี้”

“ทะเลาะกันหรอ?” เธอเลิกคิ้วมองหน้าแฟนหนุ่ม แล้วถามออกไป

“ไม่รู้เหมือน แต่อย่าไปสนใจเรื่องของเจ้านายเลย เราทำงานของเราดีกว่า” ศราวินพูดพร้อมกับมองหน้าแฟนสาวด้วยสายตาที่เจ้าเล่ห์

“พี่วิน” เธอดุแฟนหนุ่มออกไป แล้วก็เดินออกไปจากห้องทำงานของเจ้านายทันที ขืนอยู่ต่อมีหวังว่าเธอโดนเขาจับกินแน่