2 - เริ่มงานใหม่

เริ่มงานใหม่

หญิงผู้จัดการเองก็ลำบากใจ แต่เมื่อเห็นแก่ความกตัญญูและความดีความสามารถที่ปุยฝ้ายทำเงินให้ก็อดที่จะสงสารเห็นใจหญิงสาวไม่ได้

“ก็ได้ ๆ แต่จะให้ขึ้นไปบริการคุณแทนไทก็แล้วกัน...”

สองสาวหันมามองหน้ากันและยิ้มให้กันอย่างดีใจที่ได้ยินคำนี้ แต่ปุยฝ้ายกลับนึกแปลกใจ ที่ได้ยินว่าผู้จัดการจะให้ธารารินทร์ไปทำงานตรงจุดไหน 

“ทำไมล่ะพี่ใบหม่อน...” ปุยฝ้ายถามออกไปในทันอย่างสงสัย

“อยู่ใกล้เจ้าของคลับ มีอะไรเขาจะได้เคลียร์ได้เร็วไง...” ผู้จัดการจึงบอกเหตุผลออกไปตามตรง เพราะเธอไม่อยากมาจัดการอะไรเองแบบนี้แล้ว จึงมอบหน้าที่นี้ให้แก่เจ้าของสถานที่นี่จัดการเองเลย และอีกอย่างสามีของเธอก็เป็นตำรวจที่รับผิดชอบในพื้นที่นี้ด้วย

“อ๋อ ค่ะ ๆ” ปุยฝ้ายได้แต่เออออตามที่หญิงสาวผู้จัดการบอก เพราะเธอไม่มีสิทธิ์อะไรไปมากกว่านี้อยู่แล้ว ครั้นจะปฏิเสธก็ไม่ได้อีก เพราะงานคือเงิน

“ตามมา เดี๋ยวเจ้จะพาไปเปลี่ยนชุดดูสิใส่ชุดอะไรมาก็ไม่รู้ เรียบร้อยอย่างกับจะไปปฏิบัติธรรมเสียอย่างนั่นแหละ” แล้วหญิงสาวก็หันมาพูดกับธารารินทร์

ธารารินทร์ยืนนิ่ง เพราะไม่รู้ว่าควรจะทำเช่นไรดี เธอทั้งรู้สึกดีใจที่ได้เริ่มงานและทั้งยังรู้สึกประหม่าอีกด้วย ก่อนที่จะสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ แล้วก้าวตามออกไปทางห้องแต่งตัวของที่นี่

*

*

ใช้เวลาไม่นาน ใบหม่อนก็แปลงโฉมให้ธารารินทร์เสร็จเป็นที่เรียบร้อย เพราะเธอไม่ต้องแต่งเติมอะไรมากเลย บวกกับใบหน้าเธอสวยเป็นทุนเดิมอยู่แล้วด้วย

“ตามออกมาสิ” หญิงผู้จัดการเอ่ยบอกอีกครั้ง เมื่อพาธารารินทร์มาเปลี่ยนชุดและแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว และกำลังจะพาเธอขึ้นไปที่ด้านบนฝากตัวกับเจ้านายต่อ  

“...” ธารารินทร์เอาแต่ยืนนิ่งไม่กล้าเดินตามไป พร้อมกับพยายามที่จะดึงกระโปรงที่เธอสวมใส่อยู่ในตอนนี้นั้นลงมาปิดที่ต้นขาของเธอ

“ถ้ามัวแต่ดึงกระโปรงลงอย่างนั้นก็ไม่ต้องมาทำงานในที่แบบนี้หรอก มีความมั่นใจในตัวเองหน่อยสิ ยืดตัวตรงอย่างก้มหน้า มันเสียบุคลิก” หญิงผู้จัดการได้แต่ตำหนิเธอ เมื่อเห็นท่าทีของธารารินทร์ 

“ก็มันยังไม่ชินค่ะพี่...” เธอตอบออกไปเพียงแค่นั้น

“ตามมา จะพาไปพบคุณแทนไท...” หญิงผู้จัดการเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“คุณแทนไทคือใครหรือค่ะพี่...” ธารารินทร์ถามขึ้นทันที เมื่อชื่อที่ผู้จัดการคนนี้บอกนั้นช่างคุ้นหูของเธอเสียเหลือเกิน

“คุณแทนไทคือน้องชายคุณธาม เจ้าของคลับแห่งนี้ยังไงล่ะ แต่ช่วงนี้คุณแทนไทจะเข้ามาดูแลก่อน เพราะคุณธามติดงานที่อื่น...” หญิงผู้จัดการเอ่ยบอกเธอออกไปตามตรง ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้อยากรู้อะไรไปมากกว่านี้ก็ตาม

ธารารินทร์ทำได้เพียงแค่พยักหน้าให้คนตรงหน้าอย่างรับรู้ แล้วก็สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนที่จะสาวเท้าเดินตามหญิงผู้จัดการออกไปในทันที

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“คุณแทนค่ะ พี่มีเด็กใหม่ฝากเข้ามาอีกคนค่ะ” หญิงสาวผู้จัดการเอ่ยบอกคนด้านในห้อง เมื่อเคาะประตูขออนุญาตคนด้านในห้อง

“เข้ามาได้เลยครับพี่ใบหม่อน” เสียงเรียบนิ่งเอ่ยบอก เมื่อรู้ว่าเสียงคนด้านนอกที่เคาะประตูเมื่อสักครู่นั้นเป็นใคร

ธารารินทร์ก้าวเดินเข้าไปตามหลังของหญิงผู้จัดการด้วยความรู้สึกที่กำลังประหม่า เพราะไม่รู้ว่าเจ้าของเสียงเรียบเมื่อสักครู่นั้นเป็นใครหน้าตาเป็นแบบไหนจะดุเหมือนกับเสียงหรือเปล่า แต่เสียงที่เธอได้ยินนั้นช่างคุ้นหูเธอเสียเหลือเกิน

“เออ...พอดีว่าน้องเขาอายุยังไม่ถึงยี่สิบ พี่เลยให้มาคอยบริการคุณแทนไทที่นี่แทนค่ะ...” หญิงผู้จัดการเอ่ยบอกกับคนในห้องออกไปตามตรง

“ยังไม่ถึงยี่สิบ? และพี่ใบหม่อนจะรับเข้ามาทำไมครับ ถ้าพี่ธามรู้เข้าแทนกับพี่จะไม่ซวยใช่ไหม...” ชายหนุ่มเจ้าของห้องทำงานพูดออกไปอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมผู้จัดการคนนี้ถึงรับคนที่อายุไม่เข้าเกณฑ์เข้ามาอีกแล้ว

ธารารินทร์ที่อยู่ข้างหลังผู้จัดการจึงก้าวออกมาเผชิญหน้ากับคนที่นั่งอยู่บนโต๊ะทำงาน โดยที่เธอยังก้มหน้างุดไม่กล้าสบตาใครเลย

“คือ...อีกไม่กี่ ทะ แทน!!!” ยังไม่ทันที่ธารารินทร์จะได้เอ่ยจบ เธอกลับต้องตกใจเสียก่อน เมื่อรู้ว่าคนที่นั่งอยู่บนโต๊ะทำงานในห้องนี้นั้นเป็นใคร

“น้ำริน!!!”   

เจ้าของห้องนี้ก็ตกใจเช่นกันไม่ต่างอะไรจากธารารินทร์เลย และก็ต่างอุทานออกมาเป็นชื่อของอีกฝ่าย เมื่อแน่ใจชัดแล้วว่าคนที่ยืนเผชิญหน้าอยู่ในตอนนี้เป็นใคร

ปัณณธร พัชรเหมรัตน์ หรือ แทนไท ชายหนุ่มนักศึกษาปีที่สองวัย 20 ปี ซึ่งเป็นน้องชายแท้ ๆ ของสถานบันเทิงแห่งนี้ และเขาเองก็ยังเป็นเพื่อนร่วมสถาบันเดียวกันกับธารารินทร์อีกด้วย

“นี้รู้จักกันเหรอค่ะ?” ใบหม่อน หญิงผู้จัดการจึงเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นท่าทีของคนทั้งสองดูจะสนิทกัน

“เพื่อนที่มหาลัยแทนเองครับพี่ใบหม่อน...” ปัณณธรจึงเป็นฝ่ายบอกกับผู้จัดการเอง

“อ่อ...” หญิงผู้จัดการมองหน้าคนทั้งคู่ก่อนที่จะพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ เมื่อมั่นใจแล้วว่าทั้งคู่รู้จักกันจริง เพราะชายหนุ่มจะไม่มีทีท่าแบบนี้กับผู้หญิงคนไหนหากไม่รู้จักกันจริง

“พี่ใบหม่อนออกไปเถอะครับ เดี๋ยวทางนี้แทนจัดการคุยกับเพื่อนแทนเอง” ปัณณธรจึงเอ่ยบอกกับหญิงผู้จัดการอีกครั้ง เพราะเขามีคำถามมากมายที่อยากรู้ ว่าสาเหตุใดคนแบบเพื่อนเขาคนนี้ถึงเข้ามาทำงานที่นี่ได้ ทั้งที่เป็นคนไม่ชอบสถานที่แบบนี้เลย