21 - แฟนไอ้น้ำมันเหรอ

แฟนไอ้น้ำมันเหรอ

“ทิพย์” พิมพา พี่สาวของธารทิพย์เอ่ยขึ้นทันที ขณะที่เปิดประตูเข้ามาในห้องพักพื้นของผู้ป่วยโรงพยาบาล

ธารทิพย์ไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมาก แค่หัวเข่าถลอกเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่ต้องนอนดูอาการที่โรงพยาบาลคืนหนึ่ง เพื่อรอตรวจเช็คอาการอีกทีในวันพรุ่งนี้

“พี่พิมพ์” ธารทิพย์เอ่ยเรียกพี่สาว และมองด้วยความแปลกใจ ที่พี่สาวเธอมา เพราะมั่นใจดีว่าเธอไม่ได้ส่งข่าวบอกแน่ ว่าเกิดอุบัติเหตุ

“ป้าพิมพ์ สวัสดีค่ะ” ธารารินทร์ยกมือขึ้นไหว้พี่สาวของผู้เป็นแม่ ซึ่งก็คือป้าของเธอนั้นเอง

“สวัสดีจ้ะ ไปอยู่กรุงเทพสวยขึ้นเยอะเลย แล้วนี่...” พิมพายิ้มรับ แล้วไม่ลืมที่จะเอ่ยแซว พร้อมกับมีคำถามเกิดขึ้นทันที เมื่อเห็นว่าห้องนี้มีชายหนุ่มอยู่ด้วย

“สวัสดีครับ” ปุณณธีร์ที่รู้หน้าที่เขาก็ยกมือขึ้นไหว้ทำความเคารพผู้ใหญ่ทันทีโดยที่ไม่ต้องมีใครคอยบอกสอนเลยกับเรื่องแบบนี้ ถึงเขาจะเป็นคนเย็นชาเข้ากับคนอื่นยาก แต่การอ่อนน้อมเคารพผู้ใหญ่เขาก็รู้จักการะเทศะอยู่แล้ว

“สวัสดีจ้ะ เป็นแฟนไอ้น้ำมันเหรอ” พิมพาพูดโต้ง ๆ ขึ้นมาทันทีตามที่คิด เพราะเธอคิดว่าคงไม่ใช่คนอื่นคนไกลแน่ ที่จะมาอยู่ที่นี่ได้อ หากไม่ใช่คนสำคัญของหลานสาว

“ป้าพิมพ์/ครับ”

เสียงของทั้งคู่ดังขึ้นพร้อมกัน ถึงแม้ได้ยินแล้วแล้วเสียงจะออกไปคนละทิศทางกันก็ตาม แต่เสียงอีกคนก็ขานรับอย่างหนักแน่น แค่นี้ก็พอจะเดาได้แล้วว่าความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่เป็นแบบไหน

“หล่อ ตาถึงนะเนี่ยเรา” พิมพาเอ่ยแซวหลานสาว พร้อมกับสะกิดไหล่กันเบา ๆ เชิงเป็นการหยอกล้อ

“ป้าพิมพ์พูดอะไรของป้าเนี่ย”

“พอแล้วพี่่พิมพ์ ไหนล่ะของเยี่ยมฉันนะ” ธารทิพย์รีบเอ่ยขัด เมื่อพี่สาวเธอเริ่มพูดจาเลยเถิดไปไกล จนลูกสาวเธอยืนเขินอายจนหน้าแดงหมดแล้ว

“แล้วหมอว่ายังไงบ้าง เป็นอะไรมากหรือเปล่า”

พิมพาจึงส่งของฝากที่เธอนำมาด้วยนั้นให้แก่ธารารินทร์ได้ไปวางไว้ ก่อนที่จะเดินเข้ามาหาคนป่วยที่นั่งจ้องมองเธออยู่บนเตียงผู้ป่วย

“ภายนอกก็แค่ถลอกนิดหน่อย ไม่ถึงขั้นหักอะไร แต่หมอให้นอนดูอาการคืนหนึ่งรอเอกเรย์ดูภายในพรุ่งนี้ก็กลับบ้านได้แล้ว...” ธารทิพย์ตอบพี่สาวออกไปตามที่หมอแจ้งกับเธอ พร้อมกับเหยียดแขนเหยียดขาให้พี่สาวดูด้วย

“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว พี่ตกใจแทบแย่” พิมพาพูดขึ้นอย่างสบายใจและโล่งอก ที่น้องสาวไม่ได้เป็นอะไรตามที่่พูดจริง

“ฉันไม่เป็นอะไร น้ำก็ไม่รู้จะโทรไปบอกทำไมแค่นี้เอง”

“อย่าไปดุลูกเลย น้ำก็แค่เป็นห่วงแก” เธอรีบปราม เมื่อน้องสาวกำลังตำหนิลูกสาวตัวเอง

“แล้วนี่...”

“มาคนเดียว ตั้งใจจะมาค้างที่บ้านด้วยเลย แต่เห็นเป็นแบบนี้แล้วคงต้องนอนที่นี่เฝ้าแกแหละ...” พิมพาเอ่ยบอก เมื่อเห็นว่าน้องสาวชะเง้อมองดูตามหลังเธอก็ไม่เห็นใครมาด้วย

“พี่กลับก็ได้ ฉันไม่เป็นอะไรมาก ช่วยเหลือตัวเองได้อยู่ และอีกอย่าง...” ธารทิพย์จึงบอกให้พี่สาวกลับไปก่อน เพราะว่ารู้สึกเกรงใจ

“น้ำพาแฟนกลับบ้านเถอะ เดี๋ยวทางนี้ป้าดูแม่ให้เอง...”

พิมพาไม่ตอบในสิ่งที่น้องสาวบอก แต่กลับหันไปพูดบอกกับหลานสาวที่นั่งอยู่บนโซฟากับชายหนุ่มแทนอีกฝั่งแทน

“แต่...” ธารารินทร์มีท่าทีลำบากใจขึ้นมาทันที

“กลับเถอะน้ำ อย่าลืมน่ะว่าเรามีใครมาด้วย” ธารทิพย์จึงเอ่ยเสริม แล้วจ้องหน้าลูกสาวอย่างข่มขู่

“พากันกลับไปพักผ่อนเถอะ เห็นว่าพึ่งเดินทางมาถึงบ้านกันเอง เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยมารอรับกลับบ้านนะ พอดีป้ามีเรื่องอยากคุยกับแม่เราด้วย” พิมพาจึงพูดขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับมองหน้าสองหนุ่มสาวสลับกันไปมา

“ก็ได้ค่ะ ขอบคุณป้าทิพย์นะคะ”

ธารารินทร์ทองหน้าของปุณณธีร์ก่อนที่จะหันไปมองหน้าของคนเป็นแม่ พร้อมกับได้คำตอบเป็นการพยักหน้าให้แทนคำพูด จึงลุกขึ้นเดินเข้าไปหาที่เตียง โดยมีคนร่างสูงเดินไปตาม

“อย่าลืมพาคุณเขาไปหาอะไรกินด้วยล่ะน้ำ” ธารทิพย์เอ่ยสั่งลูกสาว เพราะรู้ดีว่าทั้งคู่ยังคงไม่ได้ทานอะไรเลย

“จ้า...”

“ผมกลับก่อนนะครับ”

ก่อนที่จะเดินออกจากห้องนี้ไป ปุณณธีร์ก็ยกมือขึ้นไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสอง ก่อนที่จะรีบสาวเท้ายาว ๆ ก้าวเดินตามธารารินทร์ ที่เดินออกไปจากห้องไปก่อนแล้ว

*

*

บ้านพัชรเหมรัตน์

“นี่คุณจะเดินอะไรนักหนา” ธนาทักท้วงขึ้นมาทันที ที่ผู้เป็นภรรยาเอาแต่เดินวนไปวนมาอยู่แบบนั้นตั้งหลายรอบแล้ว

“ก็ไอ้ลูกชายตัวดีของคุณนะสิค่ะ มันแอบเอาผู้หญิงไปกกไว้ที่คอนโด” ปราณีหยุดเดินแล้วพูดกับคนเป็นสามีทันที

ปราณีทราบข่าวนี้ เพียงเพราะว่าศราวินเผลอหลุดปากพูด แต่ก็ไม่ได้ถามรายละเอียดอะไรมาก เพราะกลัวว่าศราวินจะโดนลูกชายตนตำหนิเอาเช่นกัน

“คุณรู้ได้ยังไงว่าลูกมันเอาผู้หญิงไปกกไว้ที่คอนโด” ธนาถามผู้เป็นภรรยากลับไป

“ก็รู้แล้วกันน่า และอีกอย่างมันแปลกด้วยไง กลับมาบ้านที่ไรข้าวปลาไม่เคยกินเอาแต่อ้างว่างานยุ่ง ทั้งที่งานที่คลับเจ้าแทนก็ดูแลแทนอยู่ตอนนี้ แต่ตัวเองไปนอนกกสาวที่คอนโดอย่างสบายใจ ไม่รู้มันได้ความส่ำสอนนี้มาจากใคร” พูดแล้วก็ทำหน้าไม่ค่อยพอใจนึกโมโหขึ้นทันที เมื่อนึกถึงลูกชายคนโต

“ถ้ามันเอาสาวไปกกไว้จริง คุณก็คิดในแง่ดีหน่อยสิ ว่านั่นอาจจะเป็นลูกสะใภ้เราก็ได้ เพราะลูกไม่เคยพาใครเข้าออกคอนโดเลยน่ะ คุณเองก็รู้ดี”

“จะใครก็ช่าง ถ้ามันมัวแต่เงียบอยู่แบบนี้ ฉันคงต้องจัดการเอง” พูดพร้อมกับยกมือเท้าใส่เอว แล้วจ้องหน้าคนเป็นสามีอย่างเอาเรื่องทันที

“คุณอย่าเข้าไปวุ่นวายเลยน่า มันอาจจะมีเหตุผลของมันที่ทำแบบนี้อยู่ก็ได้” ธนาพยายามคอยเตือนสติและปรามคนเป็นภรรยาไว้

“ไม่ได้การแล้ว ฉันต้องสืบฉันต้องรู้ให้ได้ เกิดเป็นพวกผู้หญิงหากินแล้วมาหลอกตาธามจะทำยังไง” พูดแล้วก็เดินวนไปมาอีกครั้ง เพราะตอนนี้ตนนั่งไม่ติด

“ไอ้ธามมันอายุไม่ใช่น้อย ๆ แล้วนะคุณนี มันคงมองออกว่าผู้หญิงแบบไหนที่แม่มันไม่ต้องการ” ธนาจึงพูดขึ้นด้วยวาจาที่เหน็บแนมผู้เป็นภรรยา

“นี่คุณ...”

“ใจเย็น ๆ ตอนนี้เอาเรื่องลูกสาวเราให้เคลียร์ก่อนดีกว่า เรื่องใหญ่เลยน่ะ” พยายามปลอบภรรยาให้ใจเย็นลง แล้วเปลี่ยนเรื่องคุยไปทางเรื่องของลูกสาวแทน

“เฮ้อ ไอ้คนที่อยากให้แต่งดันไม่แต่งสักที”