23 - ครอบครัวรู้ยัง

 ครอบครัวรู้ยัง

หกเดือนต่อมา

การศึกษาของธารารินทร์เดินทางมาถึงปีสุดท้ายในรั้วมหาวิทยาลัยแล้ว และอีกไม่นานเธอก็จะจบการศึกษา และตอนนี้เธอก็ยังเป็นนักศึกษาฝึกงานที่บริษัทของปุณณธีร์อีกด้วย เพราะเขาไม่ยอมให้เธอไปฝึกงานที่อื่น...

ระหว่างที่ฝึกงานในบริษัทของเขา เธอก็บังเอิญได้ยินพนักงานที่บริษัทเล่าขานต่อ ๆ กันมามากมายว่า ตระกูลพัชรเหมรัตน์จะมีงานมงคลเกิดขึ้นในอีกไม่ช้านี้ ซึ่งเป็นคนแรกของตระกูลอีกด้วยที่จะมีงานวิวาห์

“ทำอะไรอยู่เหรอ หอมเชียว” เขาที่เดินเข้ามาหาถามขึ้น และสวมกอดจากทางด้านหลังคนที่กำลังวุ่นอยู่กับการเป็นแม่อยู่ทันที

พักหลังมานี้ หลังจากที่กลับมาจากบ้านของเธอที่ต่างจังหวัด เขามักจะแสดงปฏิกิริยาอ่อนหวานเอาใจเธอมากเป็นพิเศษ จนเธออดที่จะคิดเข้าข้างตัวเองไม่ได้ว่าเขานั้นมีใจให้เธอเข้าแล้ว หรืออาจจะเพราะว่าความสัมพันธ์ใกล้จะจบลงอันนี้เธอก็คาดเดาอะไรไม่ได้

“ไข่เจียวหมูสับของโปรดคุณเลย ถอยออกก่อนค่ะน้ำจะล้างมือ” เธอเอ่ยตอบคนที่กำลังยืนกอดเธออยู่ด้านหลัง พร้อมกับบอกให้เขาถอยห่างจากเธอ

“ก็ล้างไปสิ”

เมื่อทำอะไรคนตีมึนแบบปุณณธีร์ไม่ได้ ธารารินทร์ก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา ก่อนที่จะขยับตัวออกไปเปิดน้ำล้างมือ โดยที่เขาไม่ยอมปล่อยเธอ

“คุณธามค่ะ” เธอเอ่ยขึ้นขณะที่กำลังเช็ดมือและถอดผ้ากันเปื้อนออก

“เสียงอ้อนแบบนี้ อยากได้อะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า ไหนบอกป๋ามาสิ ป๋ารวย...” เขาจับเธอหันหน้ามาเผชิญหน้ากัน พร้อมจ้องใบหน้าของเธอก่อนที่พูดกับเธอด้วยใบหน้าที่่ดูเล่นใหญ่จนคนเห็นและได้ยินอันเป็นต้องหมั่นไส้แน่

“อีกเดือนเดียวน้ำก็จะฝึกงานจบแล้ว และอีกไม่นานน้ำก็จะเรียนจบแล้ว น้ำอยากจะขอ...”

“...” เขาไม่ได้พูดอะไรออกมา เอาแต่จ้องมองไปที่ใบหน้าของเธอนิ่ง รอฟังคำพูดจากปากของเธอ ว่าเธอกำลังจะเอ่ยขออะไรจากเขาต่อจากนี้ เพราะตั้งแต่ที่อยู่ด้วยกันมาเธอไม่เคยเอ่ยปากขออะไรจากเขาเลย มีแต่เขาเองที่เป็นคนประเคนทุกอย่างให้เธอ

“น้ำอยากจะขอยุติทุกอย่างลงตอนนี้เลยได้ไหม...”

ที่เธออยากจะขอยุติลงในตอนนี้ เพราะเธอกลัวจะทำใจลำบากหากต้องจากกัน เพราะตอนนี้ใจของเธอถล่ำลึกเกินกว่าที่จะกู่กลับมาได้แล้ว

“ทำไม? จะรีบไปไหนเหลือเวลาอีกตั้งหลายเดือน” เขาขึ้นเสียงพูดด้วยความไม่พอใจทันที เมื่อได้ยินเธอพูดคำนี้ออกมา

“ก็...”

“หรือว่าจะกลับไปกินของเก่า? อยากกลับไปคืนดี ไปหามันนักหรือไง?” เขาชิ่งพูดตัดหน้าเธอขึ้นมาเสียก่อน

ก็เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว เธอไปทำธุระที่มหาวิทยาลัย และเขาก็ต้องไปรอรับเธอที่มหาวิทยาลัยด้วยเหมือนเช่นทุกครั้ง เพราะเขานั้นกลายเป็นคนขับรถรับส่งเธอไปแล้ว

แต่เขาก็บังเอิญเห็นแฟนเก่าของเธอเดินออกมาจากร้านสะดวกซื้อในมหาาวิทยาลัยพร้อมกันกับเธอ แถมยังคุยกันยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อีก แบบนี้จะให้เขาคิดเป็นแบบอื่นไปได้อย่างไร

“คุณ!!!”

“ฉันพูดผิดตรงไหน?” เมื่อนึกถึงรอยยิ้มที่เธอส่งให้แก่ชายหนุ่มในวันนั้น เขาก็นึกโมโหขึ้นมาจะแทบจะเก็บอารมณ์ไว้ไม่ไหว

“แล้วแต่คุณจะคิดเลยค่ะ เพราะน้ำรู้ดีว่าน้ำเป็นใครมาจากไหน...” เธอคร้านที่จะโต้ เพราะไม่อยากเถียงกัน จึงตัดสินใจเลือกที่จะเดินหนีออกไปจากตรงนี้แทน

ปุณณธีร์ได้แต่หมุนตัว และสาวเท้ายาวตามเธอ แล้วคว้าข้อมือของเธอเอาไว้ ก่อนจะเรียกชื่อของเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

“น้ำ”

“...” เธอยืนนิ่ง ไม่ยอมหันหน้ามาเผชิญมองหน้ากันกับเขา

“โกรธเหรอ”

“น้ำไม่มีสิ...”

“มีสิน้ำ เธอมีสิทธิ์ทุกอย่างเลยนะ” เขาพูดสวนเธอขึ้นมาเสียก่อน เพราะเธอชอบอ้างแต่ว่าเธอไม่มีสิทธิ์อะไรในตัวเขา ทั้งที่เธอมีสิทธิ์เหนือทุกอย่าง

“สิทธิ์ในฐานะอะไรค่ะ” ธารารินทร์หันหน้ากลับมาเผชิญหน้ากับคนร่างสูง เธอจ้องเขานิ่งก่อนที่จะเอ่ยคำนี้ออกมา

“ก็...”

“ขอตัวก่อนนะคะ” เมื่อไม่อยากได้ยินคำตอบที่แทงใจ เธอจึงเลือกที่จะเดินหนีเข้าห้องนอนไปแต่งตัวทันที เพื่อที่จะได้ตัดปัญหา

“กินข้าวก่อนสิ วันนี้รอเข้าไปบริษัทพร้อมกันน่ะ”

“น้ำไม่กินค่ะ และน้ำก็จะไปเองเราตกลงกันไว้แล้วคุณลืมไปแล้วเหรอค่ะ” เธอยอมฝึกงานที่บริษัทของเขา แต่เธอก็มีข้อแม้ว่าเธอจะเดินทางไปกลับเอง และสถานที่ทำงานเธอขอให้เขาช่วยปฏิบัติเหมือนคนไม่รู้จักกัน ถึงแม้จะอยู่ที่คอนโดตัวจะติดกันทุกฝีก้าวก็ตามแต่

*

*

ตกดึก

Night Club

“นึกยังไงคืนนี้ถึงนัดกูมาดื่มได้” ทัพพ์ภูวิศถามขึ้นทันที เข้ามาในห้องที่พวกเราชอบรวมตัวกันสามคน แต่ว่าครั้งนี้จะมีเพียงเขากับเจ้าของสถานที่เพราะว่าอีกคนกำลังเป็นคุณพ่อมือใหม่

“จะให้กูไปนัดใครว่ะ ไอ้ปืนมันก็เลี้ยงลูกเพราะเมียต้องไปเรียน” ปุณณธีร์พูดขึ้นพร้อมกับกระดกเครื่องดื่มทันที

“แล้วเลขามึงล่ะ” ทัพพ์ภูวิศยังคงถามต่อขณะที่นั่งลงเยื้อง ๆ กัน

“ติดเมีย” เขาตอบเพื่อนแต่สายตาก็ยังคอยแต่จับจ้องมองอยู่ที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือของเขาตลอด เผื่อใครบางคนที่เขารอจะติดต่อมา

“หึ...เหงาก็เลือกเอาเลยสิเพื่อน ดูดิเต็มร้านมึงมีแต่เด็ด ๆ ทั้งนั้นเลย” ทัพพ์ภูวิศแซวขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนทำหน้าอมทุกข์

“กูไม่เอาปัญหามาใส่หัวหรอก”

เพราะยึดติดกฎเหล็กของตัวเองมาตลอดว่าจะไม่มีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับพนักงานในร้านตัวเองอยู่แล้ว แต่อาจจะยกเว้นแค่หญิงสาววัยสิบเก้าปีเมื่อเกือบสองปีก่อนเท่านั้น เธอเป็นคนแรกและคนสุดท้ายที่เขาแหกกฎของตัวเอง

“แล้วเป็นอะไร เหมือนคนอกหักไปได้” ทัพพ์ภูวิศพูดแซวอีกครั้งพร้อมกับยกแก้วสีอำพรางขึ้นกระดกบ้าง

“...” ปุณณธีร์นิ่งทันที ที่เพื่อนพูดคำนี้ออกมา อาการเขามันเหมือนคนอกหักจริงเหรอ เขาไม่มีแฟนเขาจะอกหักได้เช่นไร เขาได้แต่ถามตัวเองอยู่ในใจ

“หรือว่ามึง...”

“เลอะเทอะไปใหญ่แล้วน่ะความคิดมึง” เขาชิ่งตัดบทเมื่อเพื่อนเริ่มจะคิดเป็นตุเป็นตะ พูดเดาอะไรออกมามั่ว

“ก็อาการของมึงตอนนี้ มันกำลังเหมือนตอนไอ้ปืนตอนติดเด็กเลย” ทัพพ์ภูวิศจึงยกตัวอย่างของเพื่อนอีกคนขึ้นมามาเปรียบเปรยให้ฟัง

“เฮ้อ...ก็ไม่เชิงว่ะ” ปุณณธีร์กดปิดหน้าจอโทรศัพท์ให้มืดลง และถอนหายใจยาวอย่างเบื่อหน่ายกับอาการที่เป็นอยู่ในตอนนี้

“จริงดิ...เป็นเด็กที่ไหนว่ะ” ทัพพ์ภูวิศขยับตัวเข้าไปใกล้ทันที เพราะต้องการอยากรู้

“มึงรู้ได้ไงว่าเป็นเด็ก” เขาหันไปพูดและจ้องหน้าเพื่อนอย่างลองเชิงที่ทัพพ์ภูวิศนั้นคาดเดาอะไรมั่วแบบนี้ไปเอง

“อายุเยอะกว่าว่างั้น” ทัพพ์ภูวิศจึงเปลี่ยนคำถาม

“ก็...ห่างกันเป็นสิบปี”

“โห่ อายุขนาดนี้แล้วมึงจะมีลูกไว้สืบสกุลให้พ่อแม่มึงได้ยังไง” ทัพพ์ภูวิศจินตนาการถึงอนาคตของเพื่อนและพูดขึ้นมาทันที เพราะรู้เรื่องของครอบครัวเขาดีว่าต้องการและคาดหวังอะไรจากตัวเขา

“หมายถึงกูเนี่ย ที่แก่กว่าเป็นสิบปี” เขาจึงบอกความจริงกับเพื่อน

“อ๋อ ที่แท้ก็หลงเด็กเหมือน ๆ กันกับที่ไอ้ปืนมันหลงน้องแอม” ทัพพ์ภูวิศพยักหน้ารับรู้อย่างกระจ่างแจ้งทันที

“...” เขาเอาแต่นิ่งไม่ยอมพูดอะไรออกมาเลย

“แล้วทำไมทำหน้าเศร้า หรือว่าน้องเขาทิ้งมึงไปแล้ว” ทัพพ์ภูวิศพูดจี้ใจดำใส่ทันที

“กูก็ไม่รู้จะพูดยังไง”