บทที่ 2 กางกรงเล็บ 1

บทที่ 2 กางกรงเล็บ

                ป้ายหินอ่อนด้านหน้าอาคารหรูหราระบุชื่อบริษัทกิตติธารา ดีเวลลอปเม้นท์ กรุ๊ป จำกัด

                เขาเคยมาที่นี่บ่อยเป็นอันดับสองรองจากโรงเรียน เพราะที่นี่เป็นบริษัทที่คุณลุงกับคุณพ่อร่วมกันปั้น จากธุรกิจรับเหมาก่อสร้างขยับขยายเป็นธุรกิจพัฒนาและบริหารอสังหาริมทรัพย์ครบวงจร มีโครงการมากมายที่เกิดขึ้นจากที่นี่ ทั้งบ้านจัดสรร อาคารพาณิชย์ คอนโดมิเนียม โฮมออฟฟิศ อาคารสำนักงานให้เช่า และมีคลังที่ดินเป็นของตัวเอง นี่คืองูที่แข็งแกร่ง เขาคิดขณะก้าวเข้าประตูเลื่อน

                สายลมเย็นฉ่ำจากระบบปรับอากาศทักทายเขาอย่างเป็นกันเอง แต่เจ้าหน้าที่ฝ่ายต้อนรับทำหน้าเหมือนเห็นผีเมื่อภพตะวันยืนอยู่ตรงหน้า เสื้อยืดกางเกงยีนส์ที่เขาใส่ดูสบายๆ ดูเหมือนลูกชายที่มารอป๊ะป๋าเลิกงาน เพียงแต่แววตาของภพตะวันเย็นเยียบทรงพลัง ท่วงท่าของมีสง่าราศีราวกับมีแสงเจิดจ้าฉายติดตาม ความขัดแย้งกันนี้ทำให้ผู้ที่พบเห็นไม่อาจละสายตา มีคนทำงานที่นี่ไม่น้อยที่รู้จักเขา ต่างก็นึกในใจว่าวันนี้มีหัวข้อร้อนแรงให้ซุบซิบแน่แล้ว

                “คุณหนูภพตะวัน”

                “สวัสดีครับ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ คุณลุงสุวิทย์อยู่มั้ยครับ”

                “เอ่อ... ขอประทานโทษค่ะ กรุณารอสักครู่” เมื่อก่อนพี่พนักงานคนนี้เจอภพตะวันก็จะพูดคุยสนิทสนม แต่ไม่รู้ทำไมครั้งนี้เมื่อได้เจอกันอีกครั้งถึงเลือกที่จะพูดอย่างสุภาพเป็นทางการต่อภพตะวันแทน และยกหูโทรศัพท์ติดต่อเลขาหน้าห้องของท่านประธานสุวิทย์

                คุณป้าแจ่มจันทร์เพิ่งออกมาจากลิฟต์ พอเห็นภพตะวันก็ไม่พอใจมากทันที

                “มาทำไม มีธุระอะไร ใครอนุญาตให้เข้ามาที่นี่ ไปๆ ออกไปซะ ถ้าจะมาขอเงินก็ไปขอที่อื่น”

                พอได้ฟังป้าสะใภ้พูดจาเช่นนี้ใส่ ถ้าเป็นคนอื่นคงได้โกรธเป็นฟืนเป็นไฟไปแล้ว แต่ภพตะวันเผชิญเสียงด่าทอ คำเย้ยหยันมาหมดแล้วจนชาชิน ฟังอีกสักทีก็มิได้ทำให้แตกต่างแต่อย่างใด พ่อสอนว่าคนที่ Toxic ใส่เรา แปลว่าเขาไม่ได้รักเรา แล้วถามว่าถ้าเขาไม่รักเรา เราจะเป็นอะไรไหม ก็ไม่... เพราะฉะนั้นจบ ไม่มีอะไรต้องไปให้ราคาเลยสักนิด

                “สวัสดีครับคุณป้า ตั้งแต่คุณพ่อคุณแม่ของผมเสียก็ไม่ได้พบคุณป้าเลย คุณป้าสบายดีใช่ไหมครับ”

                “ฉันบอกให้แกออกไป! รปภ. ไปตามรปภ.มา ออกไปไป๊ ที่นี่ไม่ต้อนรับ เดี๋ยวเชื้อซวยจากพ่อแกมาติดที่นี่”

                คุณป้าทั้งต่อว่าและพูดกระทบกระเทียบซึ่งหน้า ซึ่งถ้ามีคนหยาบคาย บันดาลโทสะพูดจาผรุสวาท วิธีเดียวที่จะสงบเขาลงได้ก็คือความสุภาพ ภพตะวันจึงแทบไม่พูดอะไร แค่มองหน้าคุณป้าที่รักแล้วฉีกยิ้ม

                “เชื้อซวยหรือครับ”

                ภพตะวันทวนคำที่ป้าเพิ่งพูด แล้วถามกลับไปเรียบๆ แต่แทงใจดำ “ถ้าคุณป้าหงุดหงิดที่ลูกชายถูกไล่ออกจากมหาวิทยาลัยตั้งแต่ปีแรกที่เข้าเรียน หรือโกรธที่เมียน้อยของคุณลุงแสดงตัวออกสื่อ หรือโกรธที่ถูกบรรดาไฮโซนินทาลับหลังว่าคุณป้าเป็นพวก New money[1] คุณป้าก็เลยระบายความหงุดหงิดด้วยการพูดเรื่อยเปื่อยไปเรื่อยใช่มั้ยครับ ถ้าคุณป้าทำแล้วสบายใจ ผมก็ไม่ว่าอะไรหรอกครับ”

                พี่พนักงานที่กำลังคุยโทรศัพท์ฟังแล้วเผลอหลุดขำ ต้องกลั้นหัวเราะเกือบจะช้ำใน ทำเอาคุณป้าที่รักโกรธจัด ยกมือขึ้นชี้หน้าด่าทอ

                “อ... ไอ้เด็กไร้มายาท! ไอ้ขี้ครอก กำพืดต่ำ จนแล้วยังไม่เจียม ไอ้ลูกพ่อแม่ไม่สั่งสอน พวกตายหนีหนี้ต้องตกนรกร้อยชาติไม่ได้ผุดไม่ได้เกิด ตระกูลกิตติธาราต้องอับอายขายขี้หน้าเพราะแก”

                รอยยิ้มน้อยๆ ของภพตะวันละมุนละไมขึ้นกว่าเดิม เขาดูสงบนิ่ง ไม่อนาทรร้อนใจเหมือนเดิมทุกประการ

                “มารยาทที่คุณป้าพูดถึง ไม่ว่าชายหรือหญิงก็ต้องมีติดตัวเป็นนิสัยอยู่แล้ว หลักการก็ไม่ยากเลย นั่นก็คือทำให้ทุกฝ่ายแฮปปี้ครับ ใครๆ ก็สุภาพและมีมารยาทได้ ไม่ต้องรอสอบสาแหรกตระกูลว่าเป็นผู้ดีเก่าหรือต้องนับเงินในบัญชี หรือรอตรวจคุณสมบัติทางการศึกษา และผมเชื่อว่ามารยาทไม่สามารถสืบทอดได้ทางสายเลือด มันต้องเรียนรู้กันทั้งนั้นครับ”

                “อ... ไอ้...”

                “เอ่อ ไม่ทราบว่าคุณภพตะวันต้องการพบท่านสุวิทย์เรื่องใดคะ” พี่พนักงานเงยหน้าขึ้นถาม

                “วันนี้ผมมาเพราะมีลูกค้าต้องการซื้อที่ดินครับ”

                พี่พนักงานแจ้งกลับไปทางโทรศัพท์ ก่อนจะวางสายพลางผายมือเชิญ “เชิญทางนี้ค่ะคุณภพตะวัน”

                “ขอบคุณครับ ผมขอตัวก่อนนะครับคุณป้า ฝากความคิดถึงถึงคุณพี่ภัทรด้วยครับ”

                ภพตะวันยิ้มนุ่มนวล กรงเล็บของเขาเริ่มขยุ้มลงไปแล้ว คุณป้าแจ่มจันทร์โกรธจนตัวสั่น สองมือเกร็งแน่น ก่อนจะหันไปตวาดใส่พวกสอดรู้สอดเห็นที่หูยื่นหูยาวอยู่แถวนั้น ยิ่งคิดถึงคำพูดตอกกลับจากเด็กไร้หัวนอนปลายเท้านั่น คุณป้าก็ยิ่งเดือดดาล

                “ติดต่อเจ้าภัทรให้ฉันด้วย” คุณป้าแจ่มจันทร์กดโทรศัพท์แล้วแผดเสียงใส่ปลายสาย “บอกมันว่าฉันจะตัดเงินมันทั้งหมด หมดเวลาผลาญเงินพ่อแม่ หยุดเที่ยวเล่นแล้วกลับมากรุงเทพเดี๋ยวนี้! ถ้ามันไม่ยอมกลับก็บอกมันไปว่าไม่ต้องกลับมาอีกเลย!”

[1] หมายถึง ชนชั้นล่างที่สามารถมีฐานะร่ำรวยขึ้นมาในรุ่นของตนเอง จนสามารถเข้าถึงสินค้าและบริการในระดับเดียวกับพวกชนชั้นสูง รสนิยม วิถีชีวิตและแวดวงยังแตกต่างจากชนชั้นสูง โดยทั่วไปจึงไม่ถือว่าผู้ดีใหม่เป็นชนชั้นสูง