สัญญารักของยัยตัวร้าย

สัญญารักของยัยตัวร้าย

last updateLast Updated : 2025-06-05
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
69Chapters
677views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

คำโปรอย‘สัญญาถ้ารักษาไม่ได้ก็อย่าหาทำ เพราะผมจำและ จะเอาคืนทุกเม็ด’ รักแรกพบในวัยที่ไม่เหมาะสมที่ทำให้นางเอกต้องใช้คำหวานปฏิเสธความต้องการของอีกฝ่าย ตามมาด้วยสัญญารักที่เธอเองไม่อาจจะรักษามันได้ ส่วนเขาคือราชสีห์ที่โดนกระต่ายน้อยขนฟูหลอกให้รัก หัวใจของเขาบอบช้ำแค่ไหนไม่มีใครรู้…จนกระทั่งโลกใบเล็กใบนี้เหวี่ยงพวกเขาให้มาเจอกันอีกครั้ง เรื่องวุ่น ๆ ออกแนววีน ๆ จึงเกิดขึ้น นิยายขายขำของพระเอกปากจัดคลั่งรัก คิดเองเออเองเก่ง ส่วนนางเอกของเราเก่งทุกอย่าง ถ้าจะแพ้ก็แพ้ทางให้กับคนคลั่งรักคนเดียว

View More

Chapter 1

1 เปิดเรื่อง+เดอะแก๊งแห่งโชคอนันต์

[Elena]

My breath hitched as the front door opened.

I jerked up from the chair like I’d been caught doing something I wasn’t supposed to. And maybe I was.

My stomach churned violently.

Asher stepped inside. The soft thud of the door closing behind him echoed across the room, and just as his eyes landed on me, he stopped dead in his tracks.

The briefcase in his hand slipped.

His eyes widened. His gaze dragged down my body, slowly, like his brain was struggling to catch up with what he was seeing.

He took a step forward.

And then another.

"Vienna," he breathed, his voice barely above a whisper.

That wasn’t my name.

But I didn’t say a word.

I knew what I’d done.

I had dressed just like her to get his attention. I curled my hair the way she did. Sprayed the floral perfume she always used, until it clung to my skin like second nature.

Even now, as the recognition flickered in Asher's eyes, it stung that it was working. That he wasn’t seeing me but her.

And still…

Still, my heart fluttered at the way he was staring.

I swallowed hard and blinked, grounding myself.

"Happy birthday," I said softly—my voice almost cracking.

But before I could say anything else, he closed the gap between us.

His hand found my waist.

And in a blink, I was pulled flat against his chest.

His hand rose, cupping my jaw, tilting my face up.

And then in seconds, his mouth crashed into mine.

I gasped, too stunned to move. His lips were warm, desperate, tasting of exhaustion and something I couldn’t name. The kind of kiss that said he missed her. Not me. Her.

Still, I didn’t pull away.

I let him kiss me.

Because I needed to know what it felt like, to be wanted by him, even if only for a second.

His grip on me tightened, the kiss deepening like he needed it, like he needed her. My fingers trembled as they hovered in the air, unsure of where to land.

My eyes stung with tears but before I could snap them shut, the ringtone of his phone pierced through the air.

He jerked back like he'd been burned. His eyes widened as he stared back at me.

Without another word, he pulled his phone from his pocket and looked at the screen, his brows furrowing together.

"Yeah?" he answered, his voice still breathless.

I stood frozen, heart racing, the taste of him still on my lips. My fingers clutched the edge of my dress, trying to ground myself.

He turned slightly, facing away from me.

There was a long pause.

Then his voice lowered. "I’ll call you back," he said tightly, and ended the call.

He didn’t move for a second. Just stood there, his shoulders tense, phone still gripped in his hand.

Then he ran a hand through his hair, fingers dragging roughly across his scalp like he was trying to scrub the moment away.

I swallowed hard.

Trying to ease the suffocating tension, I took a shaky breath and forced a tiny smile.

"Happy birthday," I said again, desperate to fill the silence with anything.

He let out a long, low breath. "Thanks," he murmured, still not looking at me.

"You should sit," I said softly.

He turned and looked up slowly, his gaze flickering over the candles, the food, the table I’d tried too hard to perfect. Then his eyes landed on me again, softening for a fleeting second.

He gave a stiff nod, walked over, and pulled out the chair across from mine.

I waited until he sat before sinking into my seat.

He reached for the wine, poured himself a glass, and took a long, slow sip.

The silence was thick, almost unbearable.

Then he looked up.

"Elena…" His voice was soft as he called.

He leaned back in his seat, exhaling deeply.

"The kiss...I'm sorry. I didn’t mean to... I mean... for a second, I thought it was her."

I knew what he meant. I had purposely made myself look too much like her.

Still, I gave a small nod, pretending not to understand.

He glanced down at his glass again, swirling the wine.

"There’s something I’ve been meaning for us to talk about," he said after a beat.

The knot in my stomach tightened.

He took a shaky breath and continued. "I’ve been thinking about everything," he mumbled. "It's been two years. And Vienna hasn’t come back. No sign."

His jaw clenched as he looked away.

"I know it was selfish of me to ask you to marry me. To drag you into this. But I think it’s time we let go."

I froze.

He didn’t look at me as he kept talking. "I’ll get the papers ready. Tomorrow. And I’ll double what I promised you."

I blinked. My chest felt hollow. My throat burned.

"I know I said this would last for a few months, but we dragged it out. Hoping she’d return. But maybe she’s moved on. Maybe she doesn’t want me anymore. Either way… I can’t keep doing this. To you or me."

I swallowed hard. "We don’t have to end it just yet."

He looked at me.

"Maybe we could wait a little longer," I said quietly. "Who knows? Our parents might get to her someday and tell her about us. About the marriage. Maybe then… maybe she’ll come back."

"Elena…"

I shook my head immediately. "What if I don’t want to go? What if I want to stay?"

His brows pulled together, confused.

"What if I want you to keep using me?"

He stared at me like I’d grown another head.

"I mean…" I paused, heart slamming. "I just don’t think we should give up. Not yet."

His voice was quieter now. "You don’t have to do this for me. You’ve done enough."

"Asher, I know but we can...," He cut me off before I could finish.

"Elena, I appreciate you so much. But I can't keep holding you back from living your life all because you want your sister Vienna to be back to me."

"I’m not doing this for her to come back," the words slipped out immediately.

His brows creased as he stared back at me. "What do you mean?"

I looked him straight in the eye, my lips quivering.

I should tell him...it was now or never.

"Asher... I'm... I'm in love with you."

The words slipped out so quietly, I almost wondered if he heard them.

But he did. I knew it from the way his entire body went still.

I sucked in a breath.

"I didn’t marry you just to help you," I whispered, trembling. "I married you because I’ve wanted you for so long, Asher. Because… I’ve been in love with you."

He didn’t speak. Not a word. Just stared at me, expression unreadable.

My fingers gripped the edge of the table behind me. My nails dug into the polished wood, and then I let go. I stood up and took a shaky step forward.

"You don’t have to say anything," I murmured. "Just… just let me..."

I reached for the zipper at the side of my dress and pulled it down slowly. God I had no idea what I was doing.

But I want this man. I want him so badly that it hurts

"Elena." His voice was tight now. "What are you doing?"

He stood up immediately, taking a step back.

"I need you to see me." My voice cracked, but I kept going. The fabric slipped off my shoulders and dropped to the floor. I stood there, in lace, the color of crushed wine. The kind I once imagined wearing if he ever looked at me the way he looked at her.

"Elena, stop." He backed up slightly. "You’re not thinking straight. This isn’t you."

"Yes, it is," I whispered, taking another step closer. "It's been two years Asher. Is it not time you get Vienna off your mind?" I mumbled, my voice quivering. "I'm here and I want you. I'll love you more than she ever did."

"What the hell are you even talking about?" He snapped, averting his eyes from my body.

I took another step, my fingers trembling, chest rising and falling too fast. "Take her off your mind and look at me, Asher. I love you, I want you, I...,"

"Elena, stop this..." he snapped, his jaw clenching hard.

I opened my mouth to say something but the ringtone of his phone suddenly pierced through the air again.

He glanced back at me, cursing under his breath as he quickly walked toward the table, grabbing his phone.

I watched him, heart slamming in my chest, arms suddenly wrapping around myself.

His hand gripped the phone, and he answered.

"Yes," his voice came out low.

Then I watched as his face immediately changed.

"What?" he said, sharper now.

I took a deep breath, my lips sinking into my teeth.

My brow creased as his eyes suddenly widened.

"You saw who?" Asher asked whoever he was on the phone with.

"You mean you saw Vienna? She's back?" Asher asked on the phone again and my entire body went still.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
69 Chapters
1 เปิดเรื่อง+เดอะแก๊งแห่งโชคอนันต์
เปิดเรื่อง“ไม่ทราบว่าข้าวปุ้นผิดอะไรทำงานไม่ดีตรงไหนคะ” เสียงเอ่ยถามเบาที่เดาว่าเขาได้ยิน แต่แกล้งทำเป็นไม่สนใจมากกว่า ริมฝีปากกระจับเบะออกอยากร้องไห้ แต่จำต้องกล้ำกลืนเอาไว้เพราะไม่อยากให้เขาเห็นความอ่อนแอก่อนจะรีบก้มหน้าก้มตาเก็บกระดาษที่กระจายอยู่ทั่วพื้นพรม แสบร้อนมือแค่ไหนก็ไม่อาจเทียบได้กับหัวใจที่ปวดร้าวผู้เป็นใหญ่ในห้องไม่รู้เหมือนกันว่าเธอผิดอะไร ส่วนแฟ้มงานกองโตเท่าภูเขาเขาก็ไม่ได้ต้องการมันเลยต้นกล้าลุกจากเก้าอี้ จับข้อมือเล็กกระชากอย่างแรงจนเรือนร่างเล็กที่นั่งเก็บของอยู่ด้านล่างถลาเข้ามาในอ้อมกอดตามที่เจ้าตัวตั้งใจ“คนอย่างเธอคงไม่รู้ความผิดของตัวเองสินะ ผมจะบอกให้ว่าคุณผิดตรงไหน” พูดเสร็จเขาก็ก้มใบหน้าลงหวังจูบระบายแค้น หรือไม่ก็ระบายความคิดถึงซึ่งเขาเองก็ไม่แน่ใจ การจู่โจมอย่างรวดเร็วทำให้อีกฝ่ายตกใจ จึงต่อสู้ตามสัญชาตญาณ“โอ๊ย!” ต้นกล้าแผดร้องเมื่อกรงเล็บของเลขานุการข่วนเข้าที่คอ โชคดีที่หลบทันไม่อย่างนั้นใบหน้าหล่อเหลาของเขาคงเป็นรอย สีแดงบนคอของเจ้านายทำให้คนที่พยายามป้องกันตัวตกใจพอสมควร“เ
Read more
1.1
“บ้า! พูดจาน่าเกลียดน่ะแตงกวา เดี๋ยวใครมาได้ยินเข้า เอาไปพูดต่อนายจะเสียหายเอานะ ก็คุณวสุเนี่ยแหละที่ใช้งานปุ้นจนหัวฟู ดูสิหน้าสิโคตรหย็อง ๆ เลย ลองเต๊าะไข่ใส่หน้าปุ้นดู ถ้าไม่กรอบกิ๊กปุ้นเลี้ยงเตี๋ยว เฮ้อ…ตอนแรกว่าโอเค ตอนท้ายยังไงไม่รู้ วิ่งตาตื่นมาบอกว่านายใหม่จะมาแนะนำตัววันนี้และเริ่มงานวันจันทร์ ปุ้นเลยป่นปี้อย่างที่เห็นนี่แหละ ไหนจะจัดงาน ไหนจะแวบไปเตรียมเอกสาร ขอสารภาพต่อเลยว่างานยังไม่เสร็จด้วย”อรุณขยับปากเล็กทำท่าทางกระดี๊กระด๊า “ว้าย เซอร์ไพรส์นะแก ขนาดฝ่ายบุคคลยังไม่รู้เลยว่านายใหม่เป็นใคร เส้นใหญ่แบบนี้คงเป็นพวกกวยจั๊บชัวร์”“เส้นไม่เส้นไม่รู้แต่นายเหมือนจะตกใจมากตอนเดิน มาบอก เอาจริงนะมาฉุกละหุกแบบนี้ปุ้นไม่ชอบเลย”เท่าที่เธอรู้มาโชคอนันต์หาคนแทนยังไม่ได้ อีกทั้งฝ่ายบุคคลยังตั้งใจเลือกคนจากภายในเพราะรู้ระบบดีซึ่งสามารถทำงานได้เลยโดยไม่ต้องสอน แต่กลับกลายเป็นว่านายใหม่ มาจากข้างนอกแบบเร่งด่วนเสียด้วย ด้วยเหตุนี้จึงทำให้เธอต้องเตรียมเอกสารของนายเก่าส่งต่อให้กับนายคนใหม่มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ข้าวปุ้
Read more
2 สั่งลา
                                                                               2 สั่งลาโต๊ะสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดเมตรครึ่งสองตัวมีผ้าสีขาวคลุมจนถึงพื้นพรม ตั้งอยู่หน้าห้องของผู้จัดการแผนกการตลาดโต๊ะหนึ่งมีอาหารทานเล่นขนาดพอดีคำ จัดใส่ถาดสี่เหลี่ยมวางเรียงรายดูน่ากิน ด้านข้างมีจานกระดาษ ช้อนและ ส้อมพลาสติก ถัดไปเป็นตู้เย็นขนาดกลางมีน้ำผลไม้กล่องซึ่งเป็นผลิตภัณฑ์ของบริษัท สุดท้ายคือมุมชา กาแฟ ถาดคุกกี้   เนยสด บราวนี่และผลไม้แห้งของโชคอนันต์“เอ๊ย ลุย” อรุณเร่งฝีเท้าเดินนำหน้าเดอะแก๊งทันทีที่ เห็นเพื่อนร่วมงานที่เพิ่งมาถึงถือจานตรงสู่โต๊ะอาหาร สามสาวพยักหน้าใส่กันอย่างรู้ใจ เพราะเสือหิวโซอย่างอรุณไม่มีทางปล่อยให้ใครกินก่อนแน่นอน“แกสั่งของพอยัยอรุณหรือเปล่า” แตงกวาเอ่ยถามคนจัดงานที่ฉีกยิ้มกว้างก่อนจะมองไปยังอรุ
Read more
2.2
ในใจของคนพูดเจ็บแปลบกับดอกซากุระของจังหวัดยามานาชิที่ทำให้เธอกับเขาจากกันตลอดกาล ข้าวปุ้นก้มหน้าก้มตากินอาหาร กลอกดวงตาไปมากลั้นน้ำตาเอาไว้ นึกถึงทีไรใจของเธอก็อ่อนแอจนอยากร้องไห้ไปเสียทุกทีส่วนส้มกับแตงกวาหมกมุ่นอยู่กับการดูรูปดอกซากุระบนจอมือถือ วสุรวบรวมความกล้าถามอย่างจริงจังอีกครั้ง“ถ้าไม่ไปเที่ยวเราคุยกันทางอีเมล แชต หรือโทร. หากันบ้างได้ไหมครับ”“ได้สิคะ เจ้านายไปศึกษางานอยากได้อะไรจากตรงนี้บอกข้าวปุ้นได้เลยค่ะ ปุ้นช่วยเต็มที่อยู่แล้ว”คนฟังส่งยิ้มเจื่อนให้เลขานุการคนสวยที่หลบหลีกเก่งเสมอ เขาคิดต่อว่าหากเริ่มคุยจากเรื่องงานถือว่าเป็นการเริ่มต้น ที่ดี นานวันเข้าเขาอาจมีสิทธิ์พนักงานราวสิบกว่าคนกำลังกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย คนแล้วคนเล่าผลัดเปลี่ยนกันเข้ามาอวยพรให้กับผู้เดินทางไกล และไม่ลืมที่จะกล่าวขอบคุณคนจัดงาน“ข้าวปุ้นขอบใจมากนะ วันนี้คงเหนื่อยน่าดู อาหารอร่อยทุกอย่าง เครื่องดื่มหอมหวานชื่นใจ งานออกมาดีมาก เรียบง่ายและอบอุ่น จริงไหมคะคุณวสุ ตอนเก็บโทร. หาเราได้นะเดี๋ยวเรามาช่วย”“อุ๊ย ขอบใจมากจ้า” ข้าวปุ้นยิ้มกว้างกับคนชมไม่สนใจดวงตาแวววาวของเจ้านายที่จ้องมองมาวสุต้องการบั
Read more
3 ปะทะ
3 ปะทะนายยิ้ม หรือที่ทุกคนเรียกว่าลุงยิ้ม เป็นทหารเก่าปลดเกษียณที่ยังดูแข็งแรง เพราะว่าเขามีบุคลิกที่ดีและดูน่าเกรงขามจึงได้งานทำที่นี่ นายยิ้มเป็นคนจิตใจดียิ้มเก่งตามชื่อ แต่จำต้องทำหน้าเหี้ยมเข้าไว้เพราะทำงานอยู่แผนกรักษาความปลอดภัยหากยิ้มเยอะเดี๋ยวโจรมันไม่กลัวภายในลิฟต์ของโชคอนันต์ ชายสูงวัยลอบมองคนที่ยื่นอยู่ด้านข้างตั้งแต่หัวจดปลายเท้า ‘โลกนี้ช่างลำเอียง มันมีอยู่จริง!’ ไอ้หนุ่มนี้มันหล่อของแท้ จะเรียกว่าพระเจ้าทุบเบ้าหน้าให้ก็ไม่แปลก แถมยังดูหะรูหะราเกินคนแถวนี้ สูทสีน้ำเงินที่สวมทับเสื้อยืดคอกลมสีขาว แค่มองเนื้อผ้านายยิ้มก็รู้ในทันทีว่าไม่ได้ซื้อมาจากตลาดนัดข้างโรงงาน รองเท้าผ้าใบสีเดียวกับเสื้อยืดดูเอี่ยมอ่อง มีโลโก้ภาษาอังกฤษตัวซีที่ด้านหลังซ้อนทับกันทำให้เขานึกถามตัวเองในใจ ‘มันใช้กาแนลป้ะวะ’ยี่ห้อพวกนี้เขาไม่รู้หรอก ทว่าเคยได้ยินเด็กสาวในโรงงานพูดถึงแบรนด์ดังจากอิตาลี เลยจำไว้เผื่อจะได้เอาไปฝอยกับเขาถูกนายยิ้มก้าวเท้าออกจากลิฟต์ทันทีที่ประตูเปิด ชายร่างสูงราวสองเมตรในวัยยี่สิบเจ็ดปี ที่ปั้นห
Read more
4 บทลงโทษ
“เออ / จ้าว /จริง” เสียงตอบเบา ๆ หลายเสียงคนตัวโตหรี่ตามอง “คุณชื่ออะไร?”แตงกวาจ้องกลับอย่างท้าทายโดยไม่สนใจมือไม้ของเพื่อนฝูงที่ดึงเสื้อของเธอเพื่อเตือน“ตรีนาถ แก้วกานต์ ชื่อเล่นแตงกวาค่ะ”“ฮึ งั้นผมขอใช้สิทธิ์ของหัวหน้าให้ใบเตือนคุณ โทษฐานขัดคำสั่งในเวลางาน” พูดเสร็จผู้มีอำนาจสูงสุดก็ชี้นิ้วไปที่ใบหน้าของพนักงาน ส่งแววตาขุ่นเคืองสาดใส่ผู้ใต้บังคับบัญชาทีละคนที่เอาแต่หลบ“คุณ คุณ คุณ และคุณ ดีแค่ไหนแล้วที่บริษัทให้พวกคุณสังสรรค์กันในเวลางาน ไม่รู้จักสำนึกบ้าง ใครมีปัญหาอะไรจะพูดอีกไหม พูดเคลียร์กันตรงนี้เลยผมจะได้เซ็นทีเดียว”แน่นอนว่าก่อนมาเขาได้อ่านกฎมาบ้างแล้ว ใบเตือนหนึ่งใบมีผลต่อโบนัสและการขึ้นเงินเดือน โดนสามใบคือเขามีสิทธิ์ ไล่ออกในทันทีงานรื่นเริงสังสรรค์พวกนี้ไม่ใช่ปัญหาใหญ่สำหรับเขา แต่การที่ได้เห็นดวงตาคู่สวยที่กำลังเจ็บปวดนั่นต่างหากที่ทำให้เขารู้สึกสะใจ นี่มันยังน้อยไปเสียด้วยซ้ำหากเทียบกับสิ่งที่เธอทำเอาไว้ข้าวปุ้นยื่นมืออันสั่นเทากระตุกแขนเพื่อนให้ยอม ไม่อาจบอกทุกคนได้ว่าสิ่งโหดร้ายที่เกิดขึ้นนี้ต้นเหตุมาจากเธอ แตงกวากัดริมฝีปากแน่น ถอดหายใจอย่างแรงระบายความอัดอั้
Read more
4.1
“นังอรุณใจเย็น ๆ ให้ฉันเล่าให้จบก่อนแล้วค่อยพองตัวเดี๋ยวฉันจะลืม” ส้มรีบพูดเบรกขณะที่แตงกวานั่งถอนหายใจระงับสติอารมณ์และใช้ความคิด“เออ เออเล่าต่อ” อรุณนั่งลง เม้มปากแน่นขึงตรง ขยับเก้าอี้เข้าใกล้ด้วยความอยากรู้ ส้มจึงเล่าต่อด้วยน้ำเสียงเศร้า“ฉันกับแตงกวาก็เข้าไปปลอบ นางก็พูดทั้งยังสะอื้นว่าขออยู่เงียบ ๆ คนเดียว”“จบกัน กลายเป็นพี่เบิร์ดธงชัยไปซะงั้น” อรุณทำหน้าเซ็งคิดในใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนี้ข้าวปุ้นคือคนที่รู้ดีที่สุด ส่วนส้มอยากอยู่ใกล้เพื่อนเพื่อให้กำลังใจ แต่พอเจอคำขอร้องเข้าจึงได้แต่เอ่ยอย่างจนใจ “นี่ไง ถึงพากันมานั่งกลุ้มอยู่ตรงนี้ เออยังมีอีกเรื่องนะ”“มีอะไรอีก” อรุณทำตาโตกับข้อมูลใหม่“ตอนเข้าไปคือ…ส้มหยุดหายใจก่อนจะระบายอารมณ์โกรธเสียงดัง “พรมแม่งอย่างเน่า เละตุ้มเป๊ะ”อรุณยิ้มเย็นระบายความสะใจด้วยการเอากำปั้นทุบโต๊ะจนสะเทือน“นั่นไง! ฉันว่าแล้วว่านังปุ้นไม่ยอมคนง่าย ๆ หรอก แปลงร่างเป็นแม่เสือสาวกระโจนตัวไปขยุ้มหัวไอ้เลวนั่นใช่ม้า”“ผิด!” ส้มตอบเสียงดังอรุณกะพริบตาถี่ถูกช็อตฟีลจนทำหน้าเป็นหมาหงอย อีกฝ่ายเลยเล่าต่อ“นังปุ้นบอกว่าไอ้บ้านั่นกินไก่แล้วพ่นกระดูกออก กระดกกระดาษ
Read more
5
แก้วน้ำเย็นถูกวางลงบนเคาน์เตอร์ครัว ร่างกายหลั่งสารพิษออกมากมายจนต้นกล้าไม่อาจทนอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ได้ มันร้อนรนจนเขาทนรอให้ถึงวันจันทร์แทบจะไม่ไหวต้นกล้ากดลิฟต์ลงมาชั้นล่าง ใช้ทางเดินส่วนตัวออกจากตึกเพื่อไปถนนใหญ่ ผิวปากอย่างคนอารมณ์ดีเมื่อความทุกข์ทรมานที่สะสมมานานได้ระบายออกไปบ้างแล้วขณะเดียวกันที่ชั้นสี่ของตึก นาฬิกาบนฝาผนังบอกเวลาสองทุ่ม ข้าวปุ้นยังคงทำงานอยู่ ผมของเธอหลุดลุ่ยดูไม่ต่างจากผีบ้า เบ้าตาบวมร้องไห้อย่างหนักตั้งแต่สี่โมงเย็น ยิ่งน้ำตาผสมกับมาสคาร่ายิ่งทำให้เบ้าตาของเธอดำเหมือนหมีแพนด้า เลอะเทอะไปทั่วยันพวงแก้มเสียงถอนหายใจดังก้องไม่ต่างจากระฆังวัดกับงานชิ้นสุดท้าย นั่นคือเลื่อนโต๊ะและจัดเก้าอี้สำนักงานให้เป็นเหมือนเก่าร่างระหงนอนแผ่หลาบนพื้นพรมที่เพิ่งทำความสะอาดเสร็จ มือควานหามือถือในกระเป๋าสะพาย(“ฮัลโหล”)(“ข้าวปุ้นพี่รออยู่ป้ายรถเมล์”) ปลายสายส่งเสียงบอกพยายามระงับอารมณ์หงุดหงิดเอาไว้ เพราะโทรหาหลายครั้งแล้วแต่เหมือนอีกคนเพิ่งจะได้ยินหลังจากเสร็จงานเอกสารที่โรงพักเขาก็รีบขับรถตรงมาที่นี่ ว่าไปก็นานแล้วที่เจ้าของเสียงหวานไม่เคยต้องให้มารับ(“จ้า เดี๋ยว
Read more
5.1
ทว่าตอนนี้เป็นเธอที่อ้าปากค้าง แอบกลืนน้ำลายลงคอขณะดูชายร่างสูงยืนบนเก้าอี้เปลี่ยนไฟซาลาเปาบนเพดานอย่างขะมักเขม้น เสื้อยืดสีขาวก็บางเสียจนเห็นความกำยำที่ทำให้เธอรู้สึกอยากกลายร่างเป็นแม่เสือสาวกระโจนเข้าไปขยำแก้มก้นของพี่เขาอาการตกหลุมรักคือภัยมืดที่คุกคามอยู่ในหัวใจ เกิดขึ้นก็ใช่ว่าจะหายง่ายเหมือนเป็นไข้หวัด ที่กินยานอนพักเพียงไม่กี่วันก็หายขาดหลังจากที่เธอร่ายมนตร์ดำใส่ไฟฉาย ห้องพักของเธอก็จะมีช่างชื่อต้นกล้า ที่คอยมาแก้ทุกปัญหาราวกับเป็นซูเปอร์แมน และก็เป็นซูเปอร์แมนที่เรื่องเยอะเสียด้วย เพราะเขาเลือกมาแต่ห้องของเธอสองปีที่คบกันชีวิตของเธอมีความสุขไม่ต่างจากเจ้าหญิง ตื่นเช้าไปเรียนหนังสือด้วยรอยยิ้ม กลับหออย่างเร่งด่วนเพื่อที่ จะได้มีเวลาอยู่กับพี่ต้นกล้าได้นานขึ้น เธอเป็นคนกินเก่งและหิวบ่อย ถ้าอยู่คนเดียวก็ซื้ออาหารกล่องเข้ามา พอดีมีพี่ต้นกล้ากินเป็นเพื่อน ห้องสี่เหลี่ยมขนาดเล็กจึงมีหม้อหุงข้าวและเตาแก๊สปิกนิกเพิ่มกฎของหอพักคือห้ามมีเตาแก๊ส แต่ใครจะกล้ากับลูกชายของเจ้าของหอพอกลับถึงห้อง สิ่งแรกที่เห็นคือพี่ต้นกล้าถือกล่องมากมาย ข้างในคือเนื้อ ผัก และเครื่องปรุง หั่นล้างเรียบ
Read more
6 โลกมันกลม
6 โลกมันกลม ดวงตะวันโผล่พ้นขอบฟ้าบอกเวลาเก้าโมงเช้า เรือนร่างระหงที่นอนหลับเหมือนตายค่อย ๆ ขยับเปลือกตา มือเรียวควานหาโทรศัพท์เป็นอย่างแรก แตงกวา : ปุ้น โอเคไหม ส้มหวาน : แกคงจะเหนื่อยมาก กอด กอด กอดน้า มีอะไรให้ช่วยบอกเลยนะไม่ต้องเกรงใจ อรุณ : พวกเราซัปพอร์ตปุ้นเต็มร้อยส่งกำลังใจให้ล้าน ๆ ดวงจ้า แตงกวา : สู้นะแก ดีขึ้นเมื่อไหร่ส่งข่าวด้วย รักแกเป็นห่วงแกนะ อ่านข้อความจากเมื่อคืนเสร็จข้าวปุ้นก็รีบพิมพ์ตอบ (“ขอโทษที่ตอบช้าเมื่อวานร่างแหลกมาก ขอบใจทุกคนมากเลยจ้า แตงกวาโอเคไหม ปุ้นมัวแต่งงไม่ได้ถามเลย”) แต่ละคนคงห่วงเธอมาก เพราะข้อความส่งไปเพียงไม่ถึงนาทีเหล่าเดอะแก๊งก็ตอบกลับ แตงกวา : มอร์นิงปุ้น เราโอเคกะอีแค่ใบเตือนจาก คนบ้า จิ๊บจ๊อยมาก เจอกันเปล่า ไม่นานนักข้อความสองสาวก็เด้งบนหน้าจอ อรุณ : อรุณสวัสดิ์ชาวโลก ปุ้นดีขึ้นแล้วยัง อรุณว่างจ้า ไปร้านบัวกลางบึงกันป้ะ ส้มหวาน : ฉันก็ว่าง คนตัวเล็กนิ่งไปชั่วครู่ คิดว่าการไปนั่งทอดอารมณ์กับดอกบัวหลากสีที่ร้านกับกินอาหารอร่อย ๆ ในราคาที่เหมาะสมและพูดคุยกับคนรู้ใจ ก็น่าจะดีกว่าการนอนคิดถึงแต่เรื่องเก่า ๆ ถอดถอนใจไปก็เท่านั้นเพราะคิด
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status