4.1

“นังอรุณใจเย็น ๆ ให้ฉันเล่าให้จบก่อนแล้วค่อยพองตัวเดี๋ยวฉันจะลืม” ส้มรีบพูดเบรกขณะที่แตงกวานั่งถอนหายใจระงับสติอารมณ์และใช้ความคิด

“เออ เออเล่าต่อ” อรุณนั่งลง เม้มปากแน่นขึงตรง ขยับเก้าอี้เข้าใกล้ด้วยความอยากรู้ ส้มจึงเล่าต่อด้วยน้ำเสียงเศร้า

“ฉันกับแตงกวาก็เข้าไปปลอบ นางก็พูดทั้งยังสะอื้นว่าขออยู่เงียบ ๆ คนเดียว”

“จบกัน กลายเป็นพี่เบิร์ดธงชัยไปซะงั้น” อรุณทำหน้าเซ็งคิดในใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนี้ข้าวปุ้นคือคนที่รู้ดีที่สุด ส่วนส้มอยากอยู่ใกล้เพื่อนเพื่อให้กำลังใจ แต่พอเจอคำขอร้องเข้าจึงได้แต่เอ่ยอย่างจนใจ “นี่ไง ถึงพากันมานั่งกลุ้มอยู่ตรงนี้ เออยังมีอีกเรื่องนะ”

“มีอะไรอีก” อรุณทำตาโตกับข้อมูลใหม่

“ตอนเข้าไปคือ…ส้มหยุดหายใจก่อนจะระบายอารมณ์โกรธเสียงดัง “พรมแม่งอย่างเน่า เละตุ้มเป๊ะ”

อรุณยิ้มเย็นระบายความสะใจด้วยการเอากำปั้นทุบโต๊ะจนสะเทือน

“นั่นไง! ฉันว่าแล้วว่านังปุ้นไม่ยอมคนง่าย ๆ หรอก แปลงร่างเป็นแม่เสือสาวกระโจนตัวไปขยุ้มหัวไอ้เลวนั่นใช่ม้า”

“ผิด!” ส้มตอบเสียงดัง

อรุณกะพริบตาถี่ถูกช็อตฟีลจนทำหน้าเป็นหมาหงอย อีกฝ่ายเลยเล่าต่อ

“นังปุ้นบอกว่าไอ้บ้านั่นกินไก่แล้วพ่นกระดูกออก กระดกกระดาษแก้วเก้ยกระจายไปทั่วห้องเลย แม่งต่ำว่ะ”

“ตกลงเราได้หมาพันธุ์ไหนมาเป็นหัวหน้าวะ รุณเริ่มเครียดแล้วเนี่ย”

“หน้าตาก็ดีแต่นิสัยสถุลมาก” แตงกวาเสริมตามมาด้วยคำถามจากนักบัญชี “แล้วโทร. บอกป้าแพรวยัง”

ส้มตอบเสียงอ่อย “โทร.แล้วแต่ป้าบอกว่าลุงยิ้มส่งข้อความมาบอกว่าอย่าเข้าไปยุ่ง มันสั่งไว้ ป้าแพรวก็ดี๊ดีอุตส่าห์ขึ้นมาดู ยืนถอนหายใจกับพวกฉันอยู่พักใหญ่ ๆ บอกสงสารนังปุ้น”

“เฮ้อ นี่มันวันโลกาวินาศชัด ๆ” อรุณถอนหายใจยาว แตงกวาหลังจากนั่งคิดอยู่นานจึงพูดสรุป

“เรื่องวันนี้มันแปลกมากแก ฉันว่านังปุ้นกับไอ้บ้านั่นต้องมีซัมติงรองแน่ ๆ”

“เออว่ะ แกคิดเหมือนฉันเลย” อรุณเบิกตากว้างพยักหน้าเห็นด้วย แตงกวาสบตากับสองสาวพร้อมพูดแนะนำ

“เราแยกย้ายกันกลับบ้านไปตั้งหลักก่อนดีไหม ให้เวลานังปุ้นมันหน่อย ตั้งแต่รู้จักกันมาฉันไม่เคยเห็นนางอ่อนแอสติสตังล่องลอยไม่สู้คนได้ขนาดนี้ เดี๋ยวดึก ๆ ลองทักในกลุ่มดูเผื่อนางอยากจะระบาย จริง ๆ แล้วฉันก็ไม่อยากก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของนางหรอกน่ะ แต่ฉันห่วงมันว่ะ”

อรุณพยักหน้าเห็นด้วย ด้วยว่าเป็นคนช่างสังเกตจึงพูดเตือนสติเพื่อน ๆ โดยเฉพาะแม่แตงกวาขาชน

“ฉันเห็นด้วยว่ะ ถอยทัพกันก่อนเถอะ รอช่วงดึกอีกทีเผื่อปุ้นมันตอบ ส่วนไอ้บ้านั่นถ้าแรงได้เบอร์นี้ เส้นกวยจั๊บธรรมดาน่ะคงไม่ใช่ มันต้องเป็นแผ่นเปาะเปี๊ยะญวนแน่ ๆ”

แตงกวาถอนหายใจยาว “เฮ้อ หิวแล้วเหรอคุณอรุณ”

“แฮ่ะ แฮ่ะ แฮ่ะ ตอนบ่ายเค้าตกใจอะหมูหมาในพุงย่อยกระจุยกระจายหายไปหมดแย้ว”

คนพูดเอามือลูบท้องขณะที่ส้มพยักหน้าช้า ๆ ก่อนจะเอ่ยสมทบ “อืม แตงกวาพูดถูก เป็นไปได้ น่าจะรู้จักกัน”

อรุณกับแตงกวาสบตากัน เพราะชินกับโหมดสโลว์ของส้ม ความคิดความอ่านของนางอาจจะช้าหน่อยแต่ก็มา ซึ่งพอจะให้อภัยได้ จากนั้นพวกเธอก็พากันเก็บข้าวของส่วนตัวลงในกระเป๋า แล้วพากันกลับบ้าน

ดวงตะวันเริ่มชิดขอบฟ้าทว่าการตรวจโรงงานนี้กลับไม่เสร็จอย่างที่ตั้งใจไว้ นั่นทำให้ต้นกล้าหงุดหงิดพอสมควร

ถึงเขาจะไม่เคยทำงานในองค์กรใหญ่ แต่โดยนิสัยส่วนตัวแล้วเป็นคนชอบวางแผนเป็นขั้นเป็นตอน พอมันไม่เสร็จตามที่กำหนดไว้เขาก็จะอารมณ์เสีย อาการเหล่านี้เขาก็ไม่วายโทษแม่เลขาที่ทำให้เขาเสียเวลา

ไหนจะเมื่อตอนเช้าก่อนมาอีก ก็เพราะใบหน้าของแม่เลขานี่อีกที่วิ่งวนอยู่ในหัว ในใจของเขานึกสับสบว่าจะมาดีหรือไม่มาดี เผื่อน้องกลับมา…แต่ก็ช่างเถอะ กว่าเขาจะตัดสินใจออกจากบ้านได้ก็สายเสียแล้ว

เพราะเธอนั่นแหละที่ทำให้ทุกอย่างของวันนี้รวนไปหมด โดยไม่รู้ตัวต้นกล้ากลับยกยิ้มมุมปากไปกับสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด

พอชายชรามาส่งถึงตึกของโชคอนันต์ ต้นกล้าก็ขับรถเข้าไปในเมืองเพื่อซื้อของใช้จำเป็น ไม่นานนักรถเอสยูวีราคาเฉียดยี่สิบล้านป้ายแดงก็ขับเคลื่อนไปจอดหลังตึก

บ้านของเขาทำกิจการห้องพัก มีตั้งแต่ราคาย่อมเยาจนถึงอะพาร์ตเมนต์ราคาแพง ช่วงที่เขาเกิดกิจการของครอบครัวก็ไม่มีภาระหนี้สินกับธนาคารแล้ว แถมเขายังเป็นลูกชายคนเดียวของบ้าน ทำงานบ้างไม่ทำบ้างก็ไม่มีใครดุ บิดามารดาก็ไม่ได้ตามใจหรือเลี้ยงเขาแบบลูกคุณหนู จำได้ว่าพอรู้ความหน่อยเขาก็ต้องไปช่วยท่านทำงานเหมือนครอบครัวทั่วไป ซึ่งมีงานให้ทำได้ทั้งวัน แม้จะมีพนักงานช่วยแต่เขาก็ต้องลงมือทำเองถึงจะแก้ปัญหาได้ถูกจุด นั่นจึงทำให้เขาเก่งสารพัด ไม่ว่าจะเป็นช่างไฟ ช่างประปา ทาสี บัญชี ยาม หรือแม้กระทั่งกวาดพื้น ซึ่งเขาก็ชอบเพราะแต่ละวันคนงานจะมีเรื่องเล่าให้ฟังอยู่เสมอ

งานที่ทำส่วนมากต้องใช้แรงเขาจึงแต่งตัวตามสบายด้วยเสื้อยืดกางเกงยีนเก่า ๆ ส่วนการใช้ชีวิตในแต่ละวันก็เรียบง่าย นั่นทำให้เขาเป็นคนประหยัดและไม่มีความจำเป็นต้องใช้เงิน สิ้นเดือนมาหน้าที่หลักคือหอบเงินใส่เป้ไปฝากธนาคาร

เขาเคยคิดจะไปเรียนเมืองนอก แต่ก็อย่างว่าแหละ จบแล้วถ้าไม่ได้ทำงานสิ่งที่ได้เรียนมามันก็สูญเปล่า

ทว่าตั้งแต่โดนทิ้ง ศักดิ์ศรีของเขาถูกทำลาย ซึ่งเขาคิดว่ามันเป็นการทำร้ายอย่างที่เขาเองก็ไม่อาจให้อภัยได้ สมองของเขาก็เหมือนจะได้รับความกระทบกระเทือนอย่างแรง เพราะจากคนที่เคยประหยัดก็กลายเป็นคนที่ใช้เงินเหมือนจะตายวันตายพรุ่ง แพงแค่ไหนถ้าเขาอยากได้คือซื้อหมด จิตใจที่เคยเย็นเหมือนพระก็เปลี่ยนเป็นคนขี้หงุดหงิด ใครขวางทางเขาพร้อมที่จะบวกเสมอ

ในคืนเดือนมืดเป็นธรรมดาที่ท้องฟ้าย่อมไร้ดวงดาว บรรยากาศโดยรอบก็เงียบสงัดไม่ต่างจากป่าช้า

ต้นกล้ากวาดสายตามองไปรอบ ๆ ถอนหายใจกับสิ่งที่ไม่คุ้นชิน พลันใบหน้าของใครบางคนก็ผุดขึ้นให้ร้อนรุ่ม เพราะสิ่งที่เธอทำไว้มันหยามเขาเกินไป

เขาเป็นคนพูดตรงและซื่อสัตย์กับความรู้สึก จึงเกลียดคนโกหกที่สุด เพราะมันทำให้เขารู้สึกว่าเป็นคนโง่ ความจริงเป็นสิ่งไม่ตาย พูดบอกกันตรง ๆ มันจะยากตรงไหน รู้แล้วเจ็บแต่มันก็จบ ยังไงก็ยังดีกว่าไม่รู้อะไรเลยเพราะมันเจ็บแบบต่อเนื่อง

ชายหนุ่มทยอยขนกระเป๋าสองใบเข้าไปในลิฟต์ ใบหนึ่งคือของใช้ส่วนตัว อีกใบหนึ่งคือเสื้อผ้า เขากดปุ่มขึ้นไปชั้นบนสุดของตึกโชคอนันต์

บ้านพักของเขามีสามห้องนอนสามห้องน้ำ ห้องรับแขกกับครัวใหญ่พอสมควร ตกแต่งทันสมัยคล้ายคอนโดมิเนียมหรูในเมืองหลวง สถานที่แห่งนี้มีไว้รองรับครอบครัวโชคอนันต์เวลา มาตรวจงาน

ป้าของเขารักความเป็นส่วนตัวเหมือนกับเขา การออกแบบจึงแยกสัดส่วนชัดเจนระหว่างที่พักกับออฟฟิศ พนักงานส่วนมากเลยไม่ค่อยมีใครรู้ว่าด้านบนของตึกมีบ้านอยู่หนึ่งหลัง

เมื่อจัดการทุกอย่างเข้าที่เข้าทางแล้วต้นกล้าก็เปลี่ยนเป็นชุดกีฬา เขากลายเป็นคนหลับยากเพราะเธอ การออกกำลังกายจึงเป็นทางออกเดียวที่ทำให้ร่างกายเพลียและหลับไปในที่สุด

น้ำเย็นจัดถูกยกดื่มดับความร้อน แววตาดุดันมองดูเงาไม้ผ่านกระจกบานใหญ่ นึกถึงความเจ็บปวดตลอดระยะเวลาสามปี ที่ต้นกล้าพร่ำถามตัวเองว่าเขาผิดอะไร?

เกิดอะไรขึ้นระหว่างเรา?

จะไปทำไมไม่ลา?

รักกันบ้างไหม?

วันนี้เป็นวันแรกที่เขารู้สึกว่าไม่อยากได้คำตอบนั้นแล้ว ขอแค่ได้เสพความสุขเวลาเห็นแววตาคู่สวยของเขมิกาเจ็บปวดนี้ไปอีกนาน ๆ

จะทรมานไปคนเดียวทำไม ใครทำอะไรไว้ต้นกล้าขอเช็กบิลครับ

แน่นอนว่าเขาไม่ใช่คนช่างคิดช่างแค้น ถ้าใช่เขาคงไม่ปล่อยให้เธอลอยนวลได้ถึงสามปีหรอก

ขอโทษครับผมไม่ใช่พระที่จะอภัยทานให้แบบชิว ๆ

ในเมื่อมีโอกาสได้แก้แค้นขนาดนี้ถ้าเขาไม่คว้าเอาไว้คงเสียดายน่าดู