4 บทลงโทษ

“เออ / จ้าว /จริง” เสียงตอบเบา ๆ หลายเสียง

คนตัวโตหรี่ตามอง “คุณชื่ออะไร?”

แตงกวาจ้องกลับอย่างท้าทายโดยไม่สนใจมือไม้ของเพื่อนฝูงที่ดึงเสื้อของเธอเพื่อเตือน

“ตรีนาถ แก้วกานต์ ชื่อเล่นแตงกวาค่ะ”

“ฮึ งั้นผมขอใช้สิทธิ์ของหัวหน้าให้ใบเตือนคุณ โทษฐานขัดคำสั่งในเวลางาน” พูดเสร็จผู้มีอำนาจสูงสุดก็ชี้นิ้วไปที่ใบหน้าของพนักงาน ส่งแววตาขุ่นเคืองสาดใส่ผู้ใต้บังคับบัญชาทีละคนที่เอาแต่หลบ

“คุณ คุณ คุณ และคุณ ดีแค่ไหนแล้วที่บริษัทให้พวกคุณสังสรรค์กันในเวลางาน ไม่รู้จักสำนึกบ้าง ใครมีปัญหาอะไรจะพูดอีกไหม พูดเคลียร์กันตรงนี้เลยผมจะได้เซ็นทีเดียว”

แน่นอนว่าก่อนมาเขาได้อ่านกฎมาบ้างแล้ว ใบเตือนหนึ่งใบมีผลต่อโบนัสและการขึ้นเงินเดือน โดนสามใบคือเขามีสิทธิ์ ไล่ออกในทันที

งานรื่นเริงสังสรรค์พวกนี้ไม่ใช่ปัญหาใหญ่สำหรับเขา แต่การที่ได้เห็นดวงตาคู่สวยที่กำลังเจ็บปวดนั่นต่างหากที่ทำให้เขารู้สึกสะใจ นี่มันยังน้อยไปเสียด้วยซ้ำหากเทียบกับสิ่งที่เธอทำเอาไว้

ข้าวปุ้นยื่นมืออันสั่นเทากระตุกแขนเพื่อนให้ยอม ไม่อาจบอกทุกคนได้ว่าสิ่งโหดร้ายที่เกิดขึ้นนี้ต้นเหตุมาจากเธอ แตงกวากัดริมฝีปากแน่น ถอดหายใจอย่างแรงระบายความอัดอั้น รู้สึกขัดใจมากแต่จำต้องถอย ทะเลาะกับนายจ้างก็มีแต่ลูกจ้างที่เสียเปรียบ

“อ้าว มัวแต่ยื่นงงกันอยู่ได้ ไปสิ รีบกลับไปทำงาน” สิ้นเสียงพูดของเขาเหล่าพนักงานก็แตกกระเจิงดั่งดาวกระจาย พากันก้มหน้าเดินตัวปลิวไปยังโต๊ะทำงานของตัวเอง ต้นกล้าหันไปมองนายยิ้มที่ทำท่ายึก ๆ ยัก ๆ วางตัวไม่ถูก เขาเลยเอ่ยชวน

“ลุงยิ้มมากินเป็นเพื่อนผมหน่อย ปล่อยให้แม่เลขานุการเขาจัดการเองเถอะ งานแค่นี้ทำไม่ได้ก็ลาออกไปซะ”

‘นั่นไง พอเล่นปุ้นได้ก็เล่นเพลิน เล่นยาว เล่นไม่บันยะบันยัง!’

เธอบ่นแขวะในใจขณะกำมือแน่น แล้วผ่อนลมหายใจออกอย่างเชื่องช้า ก้มหน้าก้มตาเก็บของต่ออย่างเจียมตัว

คนตัวโตยืนเคี้ยวอาหารทานเล่นอย่างเพลินใจ นัยน์ตาสีนิลจ้องมองเรือนร่างที่เคยโอบกอดราวกับสิ่งล้ำค่า ทว่าตอนนี้ไม่ต่างจากขยะ ใจหนึ่งรังเกียจที่จะอยู่ใกล้ อีกใจหนึ่งก็อยากจะกระโจนเข้าไปเขย่าลำตัวแรง ๆ ถามเอาคำตอบ

ต้นกล้าสูดลมหายใจเข้าปอดเต็มแรง และผ่อนมันออกมาเป็นระยะ ๆ การมองเห็นเธอรังแต่จะปลุกซาตานร้ายในตัวให้ตื่นขึ้น เขาจึงเลือกที่จะมองออกไปนอกตึก หวังเพียงให้ธรรมชาติช่วยบำบัดจิตใจที่เต็มไปด้วยความแค้น

สายตาของนายยิ้มมองตามกระดูกไก่ทอดที่ลอยออกจากริมฝีปากหยักได้รูป ชิ้นแล้วชิ้นเล่าร่วงหล่นจนซากเกลื่อนอยู่ทั่วพื้นพรม เขาเลยคิดว่าพ่อหน้าหล่อถ้าไม่เต็มบาทก็อาจเป็นพันธุ์เดียวกันกับพวกตัวเงินตัวทอง

การกระทำของพ่อหนุ่มฟ้องว่าแค้นคุณเลขาเอามาก ๆ แต่นึกยังไงเขาก็นึกไม่ออกว่าคนแสนดีอย่างแม่หนูข้าวปุ้น ที่ไม่กล้าแม้จะฆ่ามดสักตัวแล้วไปทำอีท่าไหนเล่าถึงได้ไปสะกิดต่อมบ้าของไอ้นี่ให้โตขึ้นมาได้

ข้าวปุ้นรู้ถึงความผิดของตัวเอง ยิ่งคิดยิ่งไม่กล้าแม้จะสบสายตา จึงตั้งหน้าตั้งตาดันโต๊ะเหล็กขนาดห้าฟุตโดยมีคน ตัวโตปรายตามองความทุกข์ยากของเธออย่างมีความสุข นายยิ้มทนดูไม่ไหวรีบวางจานกระดาษ ปรี่ตัวเข้าไปช่วยดันโต๊ะขนาดใหญ่ไปยังมุมอับลับสายตาตามคำสั่งของผู้เป็นใหญ่

“เอาตรงนี้แหละลุง ขอบคุณมากนะคะ” เธอส่งเสียงเบาปนหอบ ผมดำขลับที่เกล้าเป็นทรงสวยของเธอเริ่มหลุดลุ่ย สภาพอันน่าเวทนานี้ทำให้เธอต้องยืนหันหลังให้อีกฝ่าย ไม่ลืมที่จะคว่ำป้ายชื่อของตัวเองลงก่อนที่จะเริ่มจัดเรียงแฟ้มงาน

“ลุงพาผมไปทัวร์โรงงานหน่อย รบกวนคุณเขมิกาเก็บกวาดพื้นด้วยก็แล้วกัน”

‘ฮึ ดีได้ร้ายเป็น เลว! ได้หมดครับ จะเอาอะไรผมจัดให้’

คนตัวโตพูดในใจ เหยียดยิ้มขณะมองแผ่นหลังบอบบางจากนั้นก็ทยอยทิ้งทิชชูใช้แล้วลงพื้น ตามด้วยขยำแก้วกระดาษ ปาไปทุก ๆ ที่ที่อยากปา ในใจของเขานึกอยากปาใส่หน้าของ แม่เลขานุการเสียด้วยซ้ำ แน่นอนว่าใบเดียวคงไม่ทำให้เขาหายโกรธ จะหลายสิบใบก็เถอะยังไงเขาก็ไม่ให้อภัยเธอ

เมื่อพื้นพรมเกลื่อนไปด้วยขยะดั่งใจปรารถนาแล้วชายผู้มีแต่ความแค้นก็เดินตัวปลิวไปยังลิฟต์ นายยิ้มส่ายหน้ามองอย่างไม่อยากเชื่อสายตา จากนั้นเขาก็รีบเดินตามร่างสูงใหญ่ ไปติด ๆ ในใจกะว่าจะส่งข้อความบอกเพื่อนซี้ให้ขึ้นมาช่วย แม่หนูข้าวปุ้นทำความสะอาดเสียหน่อย ทว่า…

“ลุงโทร. บอกแม่บ้านด้วย”

“อ้อ ได้ครับว่าจะบอกยายแพรวให้พาเด็ก ๆ ขึ้นมา…”

ยังไม่ทันจบประโยคคนตัวโตก็พูดแทรกขึ้นทันที

“ห้ามช่วย”

“หา!”

“ไม่ได้ยินที่ผมสั่งหรือไง ห้ามให้ใครช่วย อย่าให้ผมรู้นะว่ามีคนขัดคำสั่ง ไม่งั้นได้เจอใบเตือนของผมแน่”

แววตามีอำนาจจ้องดุจนทำให้มือของนายยิ้มที่กำลังหยิบมือถือในกระเป๋ากางเกงชักออกอย่างว่องไว ชายชราคิดว่าคนเราถ้าแกล้งกันถึงขนาดนี้มันต้องมีสาเหตุ หากรู้ที่มาที่ไปสักนิดเขาอาจจะช่วยคุณเลขานุการได้ จึงอาศัยวัยที่สูงกว่าพูดเตือนสติหนุ่มรุ่นลูก

“เออ คุณเมธานนท์ครับ คุณน่ะเป็นหัวหน้าของเธอโดยตรง ทำแบบนี้มันไม่ดูใจจืดใจดำไปหน่อยเหรอครับ คุณไปแกล้งหนูข้าวปุ้นซะขนาดนั้นแล้ววันจันทร์จะเริ่มงานกันยังไง แล้ววันต่อ ๆ ไปอีกล่ะ ทำงานด้วยกันมันจะมีความสุขหรือครับ”

“นั่นแหละที่ผมต้องการ นี่มันเพิ่งจะเริ่มด้วยซ้ำ เฮ้ย ใจจืดใจดำลุงจะไปรู้อะไร หน้าหวาน ๆ ยิ้มสวย ๆ ที่เห็นน่ะร้ายยิ่งกว่าพิษงูซะอีก”

“แหม มันขนาดนั้นเลยเหรอครับ ไม่น่าเชื่อ เท่าที่ผมเห็น แม่หนูข้าวปุ้นนี่ขยันมาก มีน้ำใจ พูดจานอบน้อมเป็นกันเองกับทุกคน”

“โอ๊ย ลุงโดนต้มจนเปื่อยแล้วยังไม่รู้ตัวอีก”

“อะ พูดเหมือนเคยโดนเท”

“เทเทออะไรกันลุง หล่ออย่างผมเนี่ยนะ โดนเท ฮึ”

“อ๋อ…ครับ” นายยิ้มลากเสียงยาว ชายสูงวัยซึ่งผ่านร้อนผ่านหนาวมาหลายฤดูส่งยิ้มกรุ้มกริ่มให้กับคนเสียอาการ พอเดินออกจากลิฟต์เขาก็พาพ่อหน้าหล่อขึ้นรถกอล์ฟ

โรงงานน่ะอยู่ไม่ไกลหรอกแต่เพราะแดดจ้าเหมือนตะวันแปะอยู่บนหน้า พ่อหน้ามนของเขาเลยรีเควสต์ความสะดวกสบาย

เพียงแค่สิบนาทีสองหนุ่มต่างวัยก็ถึงโรงงาน โซนแรกคือโซนคัดคุณภาพของผลไม้ ล้างจนสะอาดก็ตัดเป็นชิ้น ๆ แล้ว ส่งต่อไปยังโซนปรุงรสก่อนจะอบแห้ง ต้นกล้าเดินตรวจตราพร้อมจดบันทึก จากนั้นก็เดินไปยังโซนของผลไม้เชื่อม กวน ดอง และอัดใส่กระป๋อง สายตาคมเข้มมองดูพนักงานเกือบร้อยทยอยเก็บของเข้าที่ ปิดเครื่องจักร เก็บกวาดสถานที่เพื่อเตรียมตัวกลับบ้าน

ร่างกำยำยืนกอดอก ทอดสายตามองความยิ่งใหญ่อย่างภาคภูมิใจ นึกถึงวัยเด็กที่ป้าของเขาชอบเอาผลไม้แปรรูปพวกนี้ใส่กล่องมาให้ชิม จากนั้นก็เริ่มทำขายในหมู่เพื่อนฝูง

ยี่สิบปีให้หลังคือโรงงานขนาดใหญ่ คนในพื้นที่มากมาย มีอาชีพที่มั่นคง ซึ่งโชคอนันต์เลื่องลือเรื่องสวัสดิการของพนักงานว่าดีเยี่ยม พนักงานมีความสุขมากจนไม่มีใครคิดอยากลาออก

ทว่าเหตุการณ์ในวันนี้อาจจะเป็นจุดเปลี่ยนของความคิดนั้น

‘ฮึ! เดี๋ยวก็ชิน ถ้าน้องข้าวปุ้นไม่กระอักเลือดอย่าเรียกกูว่าต้นกล้า’ ชายหนุ่มพูดกับตัวเองด้วยความสะใจกับอำนาจ ในมือ

เมธานนท์พรายยิ้มเย็นยะเยือกไปกับใบหน้าใสซื่อที่เขาแสนรัก ก็แค่คนเคยรัก วันนี้ใบหน้านั้นฉายแววตาเจ็บปวดอย่างเด่นชัด พอได้เห็นแล้วก็ทำให้เขารู้สึกดี รู้สึกสดชื่น คิดไม่ถึงว่าการที่เขาตัดสินใจออกจากกะลาในครั้งนี้จะคุ้มค่ามาก

4 บทลงโทษ

นาฬิกาบนฝาผนังบอกเวลาสี่โมงเย็น

หลังจากเคลียร์งานจนเสร็จแล้วสาวร่างกลมก็เดินกึ่งวิ่งมายังออฟฟิศของแตงกวาซึ่งมีส้มนั่งรออยู่ก่อนแล้ว เธอรีบเอ่ยถาม

“แตงกวาโอเคไหมเพื่อน”

คนถูกถามตอบเสียงอ่อย “โอเค” แล้วใส่อารมณ์ต่อ

“แม่งโคตรเจ็บใจ หัวหน้าเชี้ยไรวะ แม่งไร้เหตุผลโคตร ๆ”

“ฉันว่าแม่งบ้า” อรุณพูดเสริมเสียงดัง ส้มเบะปาก จะร้องไห้ “บ้า บ้าที่สุด อือ… อือ… ฉันคิดถึงคุณวสุอะแก”

“อย่ามัวแต่โอดโอยกันอยู่เลยรีบไปช่วยนังปุ้นกันเถอะ ไอ้บ้านั่นมันกลับแล้วนี่” อรุณบอกเสียงดังพร้อมกับขยับตัวเดิน

“ไม่ต้อง! พวกฉันไปมาแล้ว ถึงพากันนั่งกลุ้มอยู่นี่ไง” เสียงห้ามของแตงกวาดังจนต่อมเผือกของแม่นักบัญชีขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว ร่างท้วมรีบคว้าเก้าอี้นั่งลง ส่งเสียงถามด้วยความอยากรู้ “อ้าวทำไมล่ะ พูด เร็ว”

แตงกวาหงุดหงิดเกินกว่าจะเล่าเรื่องจึงปรายตาไปหาเพื่อนอีกคน “ให้นังส้มเล่าฉันกำลังโมโห”

ส้มขยับปากที่คว่ำลงก่อนหน้านั้นขึ้นพร้อมกับถอนหายใจยาว “พวกเราไปมาแล้วแต่เห็นข้าวปุ้นยืนร้องไห้”

“หา! นังปุ้นเนี่ยนะร้องไห้” น้ำเสียงตกใจจากนักบัญชีตัวกลมขัดขึ้นกลางคัน ดวงตาเบิกตากว้างด้วยว่าเคยเห็นอีกฝ่ายเศร้า แต่ก็แกร่งพอที่จะไม่ฟูมฟายเสียงดัง ส้มหงุดหงิดกับไอ้คนทำให้เพื่อนสาวของเธอร้องไห้มากกว่าคนที่ชอบพูดแทรก จึงลากเสียงยาวเล่าต่อ “เออ ไม่ใช่ร้องธรรมดานะแบบว่าปล่อยโฮเลยแหละ”

อรุณชักสีหน้า กระเด้งตัวยืนจังก้า ดึงเสื้อช่วงไหล่ขึ้นโชว์ต้นแขนอวบ “ไอ้นี่แม่งเลว ของกูแม่งขึ้นละ”