บทที่ 2 เลขาคู่ใจ

หัวใจของอตีญาเต้นผิดจังหวะไปชั่วครู่กับคำพูดนั้น ถ้าไม่มีคุณ ผมจะจัดการชีวิตยังไง... คำพูดที่ดูเหมือนจะมีความหมาย แต่เธอก็รู้ดีว่ามันเป็นเพียงความชื่นชมในฐานะ ‘เจ้านาย’ ที่มีต่อ ‘ลูกน้อง’ ที่ทำงานได้ดั่งใจเท่านั้น

"ดิฉันได้รับเงินเดือนจากบริษัทในอัตราที่สูงมากค่ะท่านประธาน การทำงานให้คุ้มค่ากับค่าตอบแทนเป็นสิ่งที่พึงกระทำ การศึกษาและจดจำรายละเอียดของเจ้านายก็เป็นหนึ่งในคุณสมบัติของเลขาที่ดีค่ะ" เธอตอบกลับอย่างเป็นเหตุเป็นผล ปิดบังความสั่นไหวในแววตาได้อย่างมิดชิด

หรัญส่ายหน้ายิ้มๆ ก่อนจะพูดในสิ่งที่เขาคิดมาสักพักแล้ว "ผมเบื่อที่จะต้องให้คุณขับรถฝ่ารถติดมาที่นี่เพื่อปลุกผมในวันที่ผมเหนื่อยจัดแล้วล่ะ เอาอย่างนี้ไหม... มาอยู่ที่นี่ด้วยกันเลยไหม"

บรรยากาศในห้องครัวเงียบงันไปชั่วขณะ อตีญารู้สึกเหมือนลมหายใจสะดุด มือที่ประสานกันอยู่ด้านหน้าเผลอบีบเข้าหากันแน่น เมื่อเห็นว่าเธอเงียบไป หรัญจึงรีบอธิบายต่อ

"ผมหมายถึง... คอนโดผมกว้างตั้งสองร้อยกว่าตารางเมตร มีห้องนอนเล็กที่ว่างอยู่ คุณมาอยู่ห้องนั้นก็ได้ จะได้ไม่ต้องเสียเวลาเดินทาง หรือถ้าคุณอึดอัด... ผมซื้อห้องข้างๆ หรือชั้นล่างให้คุณเอาไหม คุณจะได้อยู่ใกล้ๆ คอยจัดการตารางชีวิตให้ผมได้สะดวกขึ้น ถือว่าเป็นสวัสดิการพิเศษจากบริษัท ผมยินดีจ่ายให้หมดเลย"

ข้อเสนอของเขาน่าดึงดูดใจสำหรับพนักงานกินเงินเดือนทั่วไป คอนโดหรูใจกลางเมืองที่ราคาแพงหูฉี่ แต่สำหรับอตีญา ข้อเสนอนี้คือยาพิษที่เคลือบด้วยน้ำตาลอย่างดี

ถ้าเธอตอบตกลง ถ้าเธอย้ายเข้ามาอยู่ใกล้เขา ได้เห็นเขาทุกเช้า ได้ดูแลเขาทุกวันเย็น... กำแพงที่เธออุตส่าห์สร้างมาตลอดห้าปีคงพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี เธอคงถลำลึกจนกู่ไม่กลับ และเมื่อถึงวันที่ ‘ผู้หญิงคนนั้น’ ก้าวเข้ามาในชีวิตเขาอย่างเต็มตัวในฐานะภรรยา... คนที่จะต้องตายทั้งเป็นก็คือเธอเอง

"ขอบพระคุณในความกรุณาค่ะท่านประธาน..." อตีญาเงยหน้าขึ้น สบสายตากับเขาด้วยความหนักแน่น "แต่ดิฉันเกรงว่าจะไม่เหมาะสมค่ะ"

"ไม่เหมาะสมยังไง?" หรัญขมวดคิ้ว "ผมเป็นเจ้านาย คุณเป็นเลขา ผมให้สวัสดิการที่พักเพื่อความสะดวกในการทำงาน มันผิดตรงไหน? ใครจะกล้าว่าอะไรคุณ หรือถ้าคุณห่วงเรื่องความเป็นส่วนตัว ห้องข้างๆ ก็แยกสัดส่วนชัดเจนนะ"

"ไม่ใช่เรื่องที่คนอื่นจะว่าหรอกค่ะท่านประธาน แต่เป็นเรื่องของความเหมาะสมในหน้าที่การงานและชีวิตส่วนตัวค่ะ" อตีญาพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น "ดิฉันพอใจกับที่พักปัจจุบันของดิฉันแล้วค่ะ การเดินทางก็ไม่ได้ลำบากจนกระทบต่องาน อีกอย่าง... การเว้นระยะห่างระหว่างเวลาทำางานและเวลาพักผ่อนเป็นสิ่งจำเป็นค่ะ หากดิฉันต้องอยู่ใกล้ท่านประธานตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ดิฉันอาจจะเกิดความเครียดสะสมและประสิทธิภาพในการทำงานอาจจะลดลงได้ค่ะ"

เธอยกเหตุผลร้อยแปดมาอ้าง ทั้งที่เหตุผลเดียวที่แท้จริงคือ ‘เธอไม่อยากรักเขาไปมากกว่านี้’

"และอีกประการหนึ่ง..." อตีญาสูดลมหายใจเข้าลึก ตัดสินใจหยิบยกความจริงที่แสนเจ็บปวดขึ้นมาเป็นเกราะกำบัง "ท่านประธานอาจต้องไปดูตัวกับผู้หญิงอีกหลายท่าน พวกเธออาจเข้าใจผิดดิฉันได้ค่ะ หากดิฉันย้ายมาอยู่ใกล้ชิดท่านประธานมากเกินไป อาจจะทำให้เกิดความไม่สบายใจได้ค่ะ การรักษาภาพลักษณ์และหลีกเลี่ยงข้อครหาเป็นสิ่งที่ดิฉันในฐานะเลขาควรคำนึงถึงเป็นอันดับแรกค่ะ"

คำพูดของเธอทำให้หรัญชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมคายหลุบต่ำลงชั่วครู่ เมื่อได้ยินชื่อของหญิงสาวที่ผู้เป็นบิดามารดาเลือกให้ ความกดดันและหน้าที่ของทายาทเพียงคนเดียวของตระกูล ทำให้เขาไม่สามารถเลือกเส้นทางชีวิตรักของตัวเองได้อย่างอิสระ เขาถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง

"คุณนี่มัน... คิดรอบคอบและมองการณ์ไกลเสมอเลยนะ" หรัญพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าที่ซ่อนอยู่ลึกๆ "บางทีผมก็เกลียดความสมบูรณ์แบบ และความมีเหตุผลของคุณเหมือนกันนะ"

"หากการทำตามหน้าที่อย่างสมบูรณ์แบบทำให้ท่านประธานไม่พอใจ ดิฉันต้องขออภัยด้วยค่ะ" อตีญาก้มศีรษะลงอีกครั้ง คำว่าเกลียดจากปากเขาแม้จะพูดเล่น แต่ก็ทำให้หัวใจของเธอเจ็บแปลบ

"ผมไม่ได้เกลียดคุณหรอก... ตรงกันข้ามต่างหาก" หรัญพึมพำเบาๆ ราวกับพูดกับตัวเอง ก่อนจะส่ายหน้าและปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นนักธุรกิจผู้เยือกเย็นอีกครั้ง เขาหยิบแซนด์วิชขึ้นมากัดและดื่มกาแฟจนหมดแก้ว

อตีญายืนนิ่ง เก็บซ่อนความรู้สึกทั้งหมดไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย เธอเดินไปหยิบกระเป๋าเอกสารของเขามาถือเตรียมไว้

"เหลือเวลาอีกสิบนาทีจะถึงเวลากำหนดการออกเดินทางค่ะท่านประธาน วันนี้ตอนเย็น ท่านมีนัดทานดินเนอร์กับคุณลลิตาที่ห้องอาหารฝรั่งเศสของโรงแรมแกรนด์นะคะ ดิฉันได้ทำการจองโต๊ะและสั่งดอกไม้เตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้วค่ะ" เธอรายงานตารางงานช่วงเย็นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ราวกับว่าการจัดการเดตให้กับผู้ชายที่ตัวเองรักเป็นเพียงงานรูทีนทั่วไป

หรัญลุกขึ้นยืน จัดเสื้อสูทให้เข้าที่ เขามองหน้าเลขาคู่ใจของเขาด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา มีทั้งความชื่นชม ความหงุดหงิดใจเล็กๆ และความรู้สึกบางอย่างที่เขาเองก็พยายามกดมันเอาไว้เช่นกัน

"ขอบใจมาก" เขากล่าวสั้นๆ

"เป็นหน้าที่ของดิฉันค่ะ" อตีญาตอบกลับ

หรัญเดินนำหน้าออกไปยังประตูห้องพัก โดยมีอตีญาเดินตามหลังไปในระยะห่างที่พอดี... ไม่ใกล้เกินไป และไม่ไกลเกินไป มันเป็นระยะห่างที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับความสัมพันธ์ระหว่างเจ้านายกับลูกน้อง... เป็นระยะห่างที่เธอจะรักษามันไว้ตลอดไป แม้ว่าในใจจะอยากก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างเขามากแค่ไหนก็ตาม

เสียงประตูปิดลงพร้อมกับร่างของคนสองคนที่ก้าวเข้าสู่โลกของการทำงาน โลกที่อตีญาต้องสวมบทบาทเลขาผู้เก่งกาจและไร้หัวใจ โลกที่เธอต้องคอยดูแล จัดการชีวิตให้เขาสมบูรณ์แบบที่สุด เพื่อส่งเขาไปให้ถึงมือของผู้หญิงที่คู่ควร... โดยที่เธอจะยืนมองอยู่ข้างหลัง พร้อมกับคำว่า ‘ดิฉัน’ ที่เป็นดั่งเส้นกั้นอาณาเขตที่ไม่อนุญาตให้ตัวเองล้ำเส้นข้ามไปตลอดกาล

บรรยากาศบนชั้นผู้บริหารสูงสุด ของตึกระฟ้าในยามบ่ายเต็มไปด้วยความตึงเครียดจนแทบจะจับต้องได้ อุณหภูมิจากเครื่องปรับอากาศที่ว่าเย็นเฉียบแล้ว ยังไม่สู้สายตาคมกริบดุดันของ ประธานหรัญที่กำลังกวาดมองแฟ้มเอกสารตรงหน้า ก่อนจะโยนมันลงบนโต๊ะกระจกเสียงดังปัง!

"นี่มันขยะอะไรกัน!" เสียงทุ้มตวาดลั่นห้องทำงานกว้าง พนักงานสาววัยรุ่นที่ยืนอยู่หน้าโต๊ะถึงกับสะดุ้งสุดตัว หน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด เธอคือมินตราหลานสาวของเพื่อนสนิทคุณหญิงแม่ของหรัญ ที่ถูกฝากฝังให้เข้ามาทำงานในตำแหน่งผู้ช่วยฝ่ายกฎหมายและสัญญา ทั้งที่ประสบการณ์ยังน้อยนิด

"ผะ... ผิดตรงไหนหรือคะท่านประธาน มินตรวจสอบดูอย่างดีแล้วนะคะ" มินตราตอบเสียงตะกุกตะกัก

"ตรวจสอบอย่างดีงั้นเหรอ?" หรัญแค่นยิ้มเย็นชา "คุณใส่ตัวเลขส่วนแบ่งผลกำไรผิดไปสองเปอร์เซ็นต์ในหน้าสิบสี่ และในหน้ายี่สิบเอ็ด... ข้อสัญญาเรื่องความรับผิดชอบกรณีส่งมอบงานล่าช้า คุณใช้คำกว้างจนบริษัทเราแทบจะกลายเป็นฝ่ายเสียเปรียบเต็มประตู นี่คือสัญญาโครงการร่วมทุนก่อสร้างคอมเพล็กซ์มูลค่าหมื่นล้านนะ ไม่ใช่สัญญาเช่าตึกแถว! อีกสองชั่วโมงตัวแทนจากกลุ่มทุนสิงคโปร์จะมาถึงแล้ว ขืนผมเอาสัญญานี้ไปให้เขาดู บริษัทเราคงกลายเป็นตัวตลกในวงการแน่!"

มินตราร้องไห้โฮออกมาด้วยความกดดัน ทำอะไรไม่ถูก หรัญยกมือขึ้นนวดขมับอย่างปวดหัวรุนแรง ความหงุดหงิดพุ่งริ้วขึ้นสูงสุด เขาเกลียดระบบเส้นสายที่สุด แต่ก็ขัดมารดาไม่ได้ และนี่คือผลลัพธ์ที่เขาต้องเผชิญ

"ท่านประธานคะ"

ท่ามกลางสถานการณ์ที่กำลังจะระเบิด น้ำเสียงราบเรียบ ทรงพลัง และเยือกเย็นของอตีญาก็ดังขึ้น หญิงสาวในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มก้าวเข้ามาในห้องตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่มีใครสังเกต เธอเดินตรงไปที่โต๊ะทำงาน ดึงแฟ้มสัญญาเจ้าปัญหานั้นมาถือไว้ในมือ

"ดิฉันขออนุญาตจัดการเรื่องนี้เองค่ะ" อตีญาสบตาเจ้านายหนุ่มด้วยแววตาหนักแน่น "เวลาสองชั่วโมงยังพอมี ดิฉันจะร่างข้อสัญญาในส่วนที่บกพร่องขึ้นมาใหม่และตรวจทานทั้งหมดอีกครั้งค่ะ"

"มันหนาเกือบห้าสิบหน้านะคุณ" หรัญมองเลขาคู่ใจ แม้เขาจะรู้ว่าเธอเก่งแค่ไหน แต่งานกฎหมายที่ซับซ้อนขนาดนี้ในเวลาจำกัด มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

"ดิฉันศึกษารายละเอียดของโครงการนี้มาตั้งแต่ช่วงริเริ่มโปรเจกต์ค่ะ ทราบดีถึงจุดประสงค์หลักและขอบเขตความเสี่ยงที่บริษัทเรารับได้ ดิฉันมั่นใจว่าสามารถปรับแก้ให้รัดกุมและเป็นประโยชน์สูงสุดต่อบริษัทได้ทันเวลาค่ะ" เธอกล่าวอย่างฉะฉาน ก่อนจะหันไปทางมินตรา "คุณมินตราคะ รบกวนกลับไปที่โต๊ะแล้วส่งไฟล์ต้นฉบับเข้าอีเมลดิฉันด่วนที่สุดค่ะ ส่วนเรื่องอื่นไม่ต้องกังวล ดิฉันจะรับช่วงต่อเอง"