บทที่ 3 เลขาคู่ใจ

มินตราพยักหน้ารัวๆ ก่อนจะรีบวิ่งออกไปจากห้องราวกับได้หนีจากขุมนรก หรัญทิ้งตัวลงพิงพนักเก้าอี้ มองตามแผ่นหลังบางของเลขาที่เดินกลับไปที่โต๊ะทำงานหน้าห้องของเธอ ตลอดหนึ่งชั่วโมงสี่สิบห้านาทีหลังจากนั้น อตีญาเข้าสู่โหมดการทำงานที่ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ นอกจากความมุ่งมั่น นิ้วเรียวรัวแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็วและแม่นยำ ดวงตากลมโตสแกนตัวอักษรบนหน้าจอคอมพิวเตอร์บรรทัดต่อบรรทัด เธอใช้ความรู้ทั้งหมดที่สั่งสมมาตลอดห้าปี ดึงเอาไหวพริบในการเจรจาต่อรองที่เคยเรียนรู้จากหรัญมาปรับใช้ในตัวอักษร เธออุดช่องโหว่ทุกจุด เพิ่มเงื่อนไขที่ปกป้องผลประโยชน์ของบริษัท แต่ในขณะเดียวกันก็ปรับถ้อยคำให้ดูประนีประนอมและให้เกียรติคู่สัญญา เพื่อให้ดีลนี้สมบูรณ์แบบที่สุด

สิบนาทีก่อนการประชุมเริ่ม เครื่องพรินเตอร์ทำงานเสร็จสิ้น อตีญาเย็บเล่มเอกสารฉบับแก้ไขที่สมบูรณ์แบบที่สุด ใส่แฟ้มหนังสีดำอย่างประณีต แล้วนำไปวางตรงหน้าหรัญที่รออยู่ในห้องประชุม เมื่อตัวแทนจากสิงคโปร์เดินทางมาถึง การเจรจาก็เริ่มต้นขึ้น หรัญนำเสนอโครงการด้วยความมั่นใจตามปกติ ทว่าเมื่อถึงขั้นตอนการพิจารณาสัญญา ตัวแทนฝ่ายกฎหมายของคู่สัญญาถึงกับเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ พวกเขาอ่านข้อเสนออย่างละเอียดก่อนจะเงยหน้ามองประธานหนุ่ม

"ผมต้องขอชื่นชมทีมกฎหมายของคุณเลยครับ มิสเตอร์หรัญ" ตัวแทนชาวสิงคโปร์เอ่ยชมพร้อมรอยยิ้มกว้าง "สัญญารัดกุมมาก แต่ก็แฟร์กับฝั่งเราอย่างน่าเหลือเชื่อ ข้อเสนอเรื่องการแชร์ความเสี่ยงในเฟสที่สองถูกเขียนขึ้นมาได้ชาญฉลาดที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมาเลยครับ แบบนี้เราคงไม่ต้องเสียเวลาแก้สัญญากันไปมาอีก... ทางเรายินดีเซ็นร่วมทุนครับ"

วินาทีที่ปากกาจรดลงบนหน้ากระดาษ ดีลมูลค่าหมื่นล้านบาทสำเร็จลุล่วงไปได้อย่างงดงาม หรัญจับมือกับคู่สัญญาด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะปรายตามองอตีญาที่ยืนจดบันทึกการประชุมอยู่มุมห้องอย่างเงียบเชียบ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความทึ่ง ชื่นชม และความรู้สึกขอบคุณที่ลึกซึ้ง... ผู้หญิงคนนี้เป็นมากกว่าเลขา เธอคือมันสมองและอาวุธลับที่เขาขาดไม่ได้

เวลา 18:30 น. ท้องฟ้ากรุงเทพฯ เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเข้ม แสงไฟจากตึกสูงสว่างไสว อตีญาไม่ได้มีเวลาหยุดพักเพื่อเฉลิมฉลองความสำเร็จของโครงการหมื่นล้าน เพราะหน้าที่อีกอย่างของเธอเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น... หน้าที่ที่บีบรัดหัวใจของเธอมากที่สุด

ห้องอาหารฝรั่งเศสระดับมิชลินสตาร์บนชั้นดาดฟ้าของโรงแรมหรูถูกจองโซนวีไอพีไว้ล่วงหน้า อตีญาเดินทางมาถึงก่อนเวลาเพื่อตรวจสอบความเรียบร้อยทั้งหมด

"ดิฉันสั่งซุปเห็ดทรัฟเฟิลเป็นออร์เดิร์ฟ ตามด้วยฟัวกราส์ และเมนคอร์สเป็นเนื้อวากิวระดับ A5 ย่างแบบมีเดียมแรร์สำหรับท่านประธาน ส่วนของฝ่ายหญิง ดิฉันเลือกเป็นล็อบสเตอร์เทอร์มิดอร์ค่ะ" อตีญาทวนรายการอาหารกับผู้จัดการร้านอาหารด้วยน้ำเสียงเป็นงานเป็นการ "ไวน์ขอเป็น Château Lafite Rothschild ปี 2010 ที่ดิฉันให้คนนำมาส่งเมื่อบ่าย รบกวนเปิดพักไว้ให้ได้อุณหภูมิที่พอดีด้วยนะคะ"

"เรียบร้อยครับคุณอตีญา ช่อดอกกุหลาบสีขาวที่สั่งไว้ก็วางอยู่ที่โต๊ะแล้วครับ"

"ขอบคุณค่ะ"

อตีญาพยักหน้ารับ เธอเลือกดอกกุหลาบสีขาวแทนที่จะเป็นสีแดง เพราะรู้ดีว่านี่ไม่ใช่การเดตของคู่รัก แต่เป็นการดูตัว ที่คุณหญิงแม่ของหรัญจัดแจงให้ ฝ่ายหญิงคือคุณลลิตา ลูกสาวอดีตรัฐมนตรีผู้เพียบพร้อมทั้งรูปสมบัติและทรัพย์สมบัติ แม้หรัญจะยังไม่ได้ตกลงปลงใจหรือหมั้นหมาย แต่การไปทานข้าวสานสัมพันธ์ตามคำสั่งของครอบครัวก็เป็นสิ่งที่เขาหลีกเลี่ยงไม่ได้

ไม่นานนัก ร่างสูงสง่าของหรัญก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับลลิตาที่เดินเคียงข้าง หญิงสาวผู้สูงศักดิ์สวมชุดเดรสแบรนด์เนมสีแชมเปญ ใบหน้าสะสวยถูกแต่งแต้มอย่างงดงาม ดูเหมาะสมกับประธานหนุ่มราวกับกิ่งทองใบหยก

"สวัสดีค่ะท่านประธาน สวัสดีค่ะคุณหญิงลลิตา" อตีญาก้มศีรษะทำความเคารพอย่างนอบน้อม

"อ้าว คุณเลขาคนเก่งนี่เอง" ลลิตายิ้มทักทาย แม้จะดูเป็นมิตร แต่สายตาที่มองมาก็แฝงความหยิ่งทะนงในชนชั้นอย่างปิดไม่มิด "เหนื่อยหน่อยนะคะ ต้องมาคอยจัดการเรื่องส่วนตัวให้พี่หรัญด้วย"

"เป็นหน้าที่ของดิฉันค่ะ ดิฉันยินดี" อตีญาตอบเสียงเรียบ ใบหน้าไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ แม้ในใจจะปวดหนึบ "โต๊ะพร้อมแล้วค่ะ เชิญด้านในเลยค่ะ"

ตลอดสองชั่วโมงของมื้ออาหาร อตีญาไม่ได้ไปไหน เธอเลือกนั่งอยู่ที่บาร์เครื่องดื่มในโซนที่ไม่ไกลนัก สั่งน้ำเปล่ามาแก้วเดียวและนั่งรออย่างอดทน สายตาของเธอมักจะเผลอมองไปที่โต๊ะวีไอพีอยู่เสมอ หรัญมีมารยาททางสังคมที่ยอดเยี่ยม เขารินไวน์ให้ลลิตา ชวนคุยด้วยรอยยิ้มสุภาพ ทว่าสำหรับคนที่รู้จักเขาทุกกระเบียดนิ้วอย่างอตีญา เธอมองออกว่ารอยยิ้มนั้นไปไม่ถึงดวงตา แผ่นหลังของเขาเกร็งเล็กน้อย บ่งบอกว่าเขาไม่ได้ผ่อนคลายหรือสนุกกับมื้ออาหารนี้เลยแม้แต่น้อย

แต่ถึงอย่างนั้น ภาพที่คนสองคนหัวร่อต่อกระซิก พูดคุยกันในเรื่องของแวดวงสังคมชั้นสูงที่เธอไม่มีวันเข้าถึง ก็ตอกย้ำสถานะของเธอได้เป็นอย่างดี... เธอเป็นได้แค่คนเตรียมโต๊ะอาหาร แต่ไม่มีวันได้เป็นคนที่นั่งร่วมโต๊ะในฐานะคู่ชีวิตของเขา

เวลา 21:00 น. มื้ออาหารสิ้นสุดลง หรัญเดินมาส่งลลิตาที่หน้าโรงแรม รถตู้ยุโรปคันหรูของฝ่ายหญิงแล่นเข้ามารับ ลลิตาหันมายิ้มหวานให้ชายหนุ่ม

"ขอบคุณสำหรับอาหารมื้ออร่อยนะคะพี่หรัญ ลิตาสนุกมากค่ะ หวังว่าเราจะได้ทานข้าวด้วยกันอีกนะคะ"

"ครับ เดินทางปลอดภัยนะครับ" หรัญตอบรับด้วยความสุภาพ ก่อนจะรอจนรถของลลิตาแล่นออกไปจนลับสายตา

เมื่ออยู่ตามลำพัง หน้ากากของนักธุรกิจผู้สุภาพบุรุษก็พังทลายลง หรัญถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยกมือขึ้นคลายเนกไทที่คอให้หลวมลง ดูเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด อตีญาที่ยืนรออยู่เงียบๆ ด้านหลังก้าวเข้ามาพร้อมกับยื่นแท็บเล็ตให้

"นี่คือใบเสร็จค่าอาหารค่ำค่ะ ดิฉันตัดบัตรเครดิตส่วนตัวของท่านประธานเรียบร้อยแล้ว และพรุ่งนี้เช้าท่านประธานมีคิวตรวจไซต์งานตอนเก้าโมง ดิฉันจะนำรถไปรับที่คอนโดตอนแปดโมงตรงค่ะ" เธอรายงานตารางงานด้วยน้ำเสียงปกติ ราวกับหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมมาอย่างดี

หรัญหันมามองหญิงสาวตรงหน้า ท่ามกลางแสงไฟสลัวหน้าโรงแรม ใบหน้าของอตีญายังคงสงบนิ่ง ไม่มีความหวั่นไหว ไม่มีความเหนื่อยล้าให้เห็น ทั้งที่วันนี้เธอเพิ่งช่วยบริษัทเซฟเงินหลักหมื่นล้านมาหมาดๆ และยังต้องมาจัดการเรื่องงี่เง่าพวกนี้ให้เขาอีก

"คุณนี่... ไม่มีปุ่มปิดสวิตช์บ้างหรือไง" หรัญเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง แววตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของเธอ "วันนี้คุณทำได้ยอดเยี่ยมมากนะเรื่องสัญญา... ถ้าไม่ได้คุณ ผมคงแย่"

"ดิฉันเพียงแค่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดค่ะท่านประธาน" เธอตอบกลับด้วยประโยคเดิมๆ ที่ใช้เป็นเกราะป้องกันตัว

"แล้วหน้าที่ของคุณ... รวมไปถึงการทนดูผมมานั่งปั้นหน้ากินข้าวกับผู้หญิงที่ผมไม่ได้รักด้วยหรือเปล่า?" จู่ๆ หรัญก็โพล่งออกมา ความอึดอัดที่สะสมมาตลอดคืนทำให้เขาเผลอหลุดความรู้สึกที่ซ่อนไว้ออกมา

อตีญาชะงักไปชั่ววินาที หัวใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุม แต่เธอก็รีบดึงสติตัวเองกลับมาอย่างรวดเร็ว เธอสูดลมหายใจเข้าลึก บังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่น

"หน้าที่ของดิฉันคือการอำนวยความสะดวกในทุกๆ ด้านของชีวิตท่านประธานค่ะ ไม่ว่าเรื่องนั้นจะเป็นเรื่องงานหรือเรื่องส่วนตัว และไม่ว่าท่านประธานจะรู้สึกอย่างไรกับคุณลลิตา แต่ในเมื่อเป็นความประสงค์ของผู้ใหญ่ ดิฉันก็มีหน้าที่ต้องจัดเตรียมทุกอย่างให้ราบรื่นที่สุดค่ะ"

คำว่า ‘ดิฉัน’ และคำว่า ‘หน้าที่’ ถูกขีดเส้นใต้อย่างชัดเจนในประโยคนั้น หรัญนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย ความรู้สึกบางอย่างจุกอยู่ที่คอ เขาอยากจะเอื้อมมือไปคว้าไหล่บางนั้นมาเขย่าเพื่อถามหาสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากน้ำแข็งนั้นเหลือเกิน แต่เขาก็รู้ดีว่าตอนนี้เขายังจัดการความวุ่นวายในชีวิตตัวเองไม่ได้