บทที่ 1 เลขาคู่ใจ

แสงแดดยามเช้า สาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่ของเพนต์เฮาส์หรูใจกลางกรุงเทพมหานคร เผยให้เห็นทัศนียภาพของตึกระฟ้าและแม่น้ำเจ้าพระยาที่ทอดยาว ทว่าความงดงามของวิวหลักร้อยล้านนี้กลับไม่ได้ดึงดูดความสนใจของหญิงสาวในชุดสูททำงานสีครีมเรียบหรูที่เพิ่งก้าวพ้นประตูเข้ามาเลยแม้แต่น้อย

‘อตีญา’ หญิงสาววัยยี่สิบหกปี รวบผมตึงเป็นมวยต่ำอย่างเรียบร้อย สวมรองเท้าส้นสูงสีดำที่ขัดจนเงาวับ เธอคือเลขาธิการส่วนตัวของ ‘ประธานหรัญ’ ผู้บริหารหนุ่มไฟแรงแห่งเครือบริษัทยักษ์ใหญ่ หญิงสาวกวาดสายตามองความเรียบร้อยของห้องนั่งเล่นกว้างขวาง ก่อนจะถอนหายใจออกมาแผ่วเบาเมื่อพบว่าทุกอย่างยังคงเงียบสงบ บ่งบอกว่าเจ้าของห้องยังคงจมอยู่ในห้วงนิทรา ทั้งที่วันนี้มีประชุมผู้ถือหุ้นในเวลาเก้าโมงเช้า

ร่างบางก้าวเดินไปตามทางเดินที่ปูด้วยหินอ่อนนำเข้าอย่างคุ้นเคย ห้าปีแล้วที่เธอทำงานกับเขา ห้าปีตั้งแต่เธอเป็นเพียงเด็กจบใหม่วัยยี่สิบเอ็ดปีที่ยังเงอะงะและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก แต่เพราะได้รับโอกาสและความเมตตา (ที่บางครั้งก็มาในรูปแบบของความเข้มงวด) จากเขา อตีญาจึงเรียนรู้และพัฒนาตัวเองอย่างก้าวกระโดด จนกลายเป็น ‘เลขาคู่ใจ’ ที่รู้ใจประธานหรัญไปเสียทุกเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงานที่ซับซ้อน หรือแม้แต่เรื่องส่วนตัวที่จุกจิกที่สุด

รหัสผ่านห้องของเขา... เธอรู้ กาแฟที่เขาดื่มในแต่ละวัน... เธอรู้ อุณหภูมิห้องที่เขาชอบ... เธอรู้ รวมถึงความจริงที่ว่า... อีกไม่นาน เขาจะต้องแต่งงานกับผู้หญิงที่มีฐานะทางสังคมทัดเทียมกัน... เธอก็รู้ดีที่สุด

อตีญาหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องนอนมาสเตอร์เบดรูม มือเรียวยกขึ้นแตะคีย์การ์ดสำรองที่เธอเป็นคนเดียวที่มีสิทธิถือครอง เสียงปลดล็อกดังขึ้นเบาๆ เธอผลักประตูเข้าไปอย่างเงียบเชียบ ภายในห้องยังคงมืดสลัวเพราะผ้าม่านทึบแสงถูกปิดสนิท เครื่องปรับอากาศเย็นเฉียบจนเธอต้องลูบแขนตัวเองเบาๆ

บนเตียงคิงไซส์กลางห้อง ร่างสูงใหญ่ของประธานหรัญนอนหลับสนิทอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปสลักของเขาดูผ่อนคลายไร้ซึ่งความเคร่งเครียดเฉกเช่นเวลาที่อยู่ปั้นหน้าในห้องประชุม เรือนผมสีเข้มยุ่งเหยิงเล็กน้อย อตีญายืนมองภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่ง แววตาที่มักจะเรียบเฉยและเป็นมืออาชีพอยู่เสมออ่อนแสงลง เผยให้เห็นความรู้สึกเบื้องลึกที่ถูกซ่อนเร้นไว้อย่างมิดชิด

เธอแอบรักเขา... รักมาเนิ่นนาน ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจทราบได้ อาจจะตั้งแต่ปีแรกที่เขาสอนงานเธอด้วยความอดทน หรืออาจจะปีที่สองที่เขาออกรับหน้าแทนเธอเมื่อถูกลูกค้าต่อว่า ไม่ว่าจะเริ่มต้นเมื่อใด ความรู้สึกนั้นก็หยั่งรากลึกลงในใจของเธอจนยากจะถอน ทว่าอตีญาเป็นคนมีสติและเจียมตัว เธอรู้สถานะของตัวเองดี เธอเป็นเพียงพนักงานกินเงินเดือน เป็นลูกจ้าง ส่วนเขาคือเจ้าของอาณาจักรหมื่นล้าน เส้นขนานสองเส้นนี้ไม่มีวันมาบรรจบกันได้ในโลกของความเป็นจริง

เพื่อปกป้องหัวใจของตัวเอง อตีญาจึงสร้างกำแพงแห่งความเป็นมืออาชีพขึ้นมาขวางกั้น เธอไม่เคยแทนตัวเองด้วยชื่อเล่นอย่างญาเหมือนที่เพื่อนสนิทหรือคนในครอบครัวเรียก เธอใช้คำว่าดิฉันในทุกประโยคที่สนทนากับเขา เพื่อย้ำเตือนตัวเองเสมอว่า ยืนอยู่ตรงจุดไหน

หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ดึงสีหน้ากลับมาเรียบเฉย ก่อนจะเดินไปกดรีโมตเปิดผ้าม่านอัตโนมัติ แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องทันที

"ท่านประธานคะ... เจ็ดโมงเช้าแล้วค่ะ" น้ำเสียงหวานทว่าราบเรียบและเป็นทางการดังขึ้น

ร่างบนเตียงขยับตัวเล็กน้อย คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน หรัญยกแขนขึ้นพาดดวงตาเพื่อบังแสงแดดที่แยงตา เสียงทุ้มแหบพร่าดังลอดออกมาจากลำคอ

"อืม... ขออีกห้านาที"

"ไม่ได้ค่ะท่านประธาน วันนี้ท่านมีประชุมบอร์ดบริหารตอนเก้าโมงตรง และดิฉันได้เตรียมเอกสารทั้งหมดไว้ที่โต๊ะทำงานของท่านแล้ว หากท่านไม่ลุกตอนนี้ เราจะเดินทางไปถึงบริษัทล่าช้ากว่ากำหนดการสิบห้านาที ซึ่งจะทำให้ท่านไม่มีเวลาอ่านทบทวนสรุปวาระการประชุมค่ะ" อตีญาร่ายยาวด้วยน้ำเสียงที่ไม่มีความลังเล

หรัญถอนหายใจยาว ก่อนจะยอมลดแขนลงและลืมตาขึ้นมองเลขาหน้าห้องที่มายืนปลุกเขาถึงเตียงนอน เขายกยิ้มมุมปากเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าเรียบเนียนที่ถูกแต่งแต้มอย่างพอดิบพอดีของเธอ

"คุณนี่มันจริงๆ เลยนะ... เข้มงวดกับผมยิ่งกว่าแม่เสียอีก" เขาลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียง เสยผมที่ปรกหน้าขึ้น "ถ้าไม่มีคุณ ผมคงตื่นไปประชุมไม่ทันแน่ๆ"

"มันเป็นหน้าที่ของดิฉันค่ะท่านประธาน" เธอก้มศีรษะรับคำชมอย่างนอบน้อม "ดิฉันจะไปเตรียมชุดและอาหารเช้าให้ รบกวนท่านประธานจัดการธุระส่วนตัวให้เสร็จภายในยี่สิบนาทีด้วยนะคะ"

พูดจบ อตีญาก็หันหลังเดินตรงไปยังห้องแต่งตัวแบบวอล์คอินคลอเซ็ตที่กว้างขวางพอๆ กับห้องนอนของคอนโดทั่วไป เธอเลือกสูทสีเทาเข้มสั่งตัดพิเศษจากอิตาลี จับคู่กับเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา และเนกไทผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มที่มีลวดลายเรียบหรู ซึ่งเหมาะกับการประชุมที่เป็นทางการในวันนี้ จากนั้นจึงเดินไปเลือกนาฬิกา Patek Philippe เรือนโปรดของเขามาวางเตรียมไว้บนโต๊ะกระจกอย่างเป็นระเบียบ ทุกขั้นตอนเต็มไปด้วยความใส่ใจและพิถีพิถันราวกับเป็นเรื่องของตัวเอง

เมื่อจัดการเรื่องเสื้อผ้าเสร็จ อตีญาจึงย้ายตัวเองไปที่ห้องครัวสไตล์โมเดิร์น เธอเปิดตู้เย็นหยิบวัตถุดิบออกมาเตรียมอาหารเช้าอย่างคล่องแคล่ว กาแฟอเมริกาโน่คั่วกลาง ไม่ใส่น้ำตาล ไม่ใส่นม เสิร์ฟพร้อมกับแซนด์วิชทูน่าขนมปังโฮลวีตที่ตัดขอบออกจนหมดตามความชอบของเขา กลิ่นหอมของกาแฟคั่วบดลอยอบอวลไปทั่วห้อง

ไม่นานนัก หรัญก็เดินออกมาจากห้องนอนในชุดที่เธอเตรียมไว้ให้ ชายหนุ่มดูสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ รูปร่างสูงโปร่ง ไหล่กว้าง และใบหน้าที่หล่อเหลาเอาการทำให้เขากลายเป็นที่หมายปองของหญิงสาวค่อนประเทศ เขาเดินมานั่งที่เคาน์เตอร์บาร์ในครัว หยิบแก้วกาแฟขึ้นจิบก่อนจะหลับตาพริ้มอย่างพึงพอใจ

"เพอร์เฟกต์..." หรัญลืมตาขึ้นมองหญิงสาวที่กำลังยืนรอรับคำสั่งอยู่ไม่ไกล "กาแฟของคุณอร่อยกว่าบาริสต้าที่ร้านประจำผมอีก ผมบอกแล้วไงว่าคุณควรจะชงกาแฟให้ผมทุกเช้า"

"ดิฉันดีใจที่ท่านประธานถูกใจค่ะ" อตีญาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "แต่ดิฉันเป็นเลขาค่ะ ไม่ใช่บาริสต้าหรือแม่บ้าน การที่ดิฉันมาที่นี่เพื่อปลุกและเตรียมอาหารให้ท่านในวันนี้ เป็นเพราะสถานการณ์ฉุกเฉินที่ท่านประธานทำงานหนักจนดึก และเกรงว่าจะตื่นไม่ทันประชุมสำคัญเท่านั้นค่ะ"

หรัญหัวเราะเบาๆ ในลำคอ วางแก้วกาแฟลงแล้วสบตากับเธอตรงๆ

"คุณนี่มันดื้อเงียบจริงๆ ผมรู้หรอกน่าว่าคุณพยายามจะขีดเส้นแบ่งให้ชัดเจน แต่คุณทำงานกับผมมาห้าปีแล้วนะ คุณรู้ใจผมไปซะทุกอย่าง รู้ยิ่งกว่าตัวผมเองด้วยซ้ำ ชุดที่คุณเลือกก็ถูกใจผม อาหารที่คุณทำก็เป็นสิ่งที่ผมอยากกินพอดี ผมไม่รู้เลยว่าถ้าไม่มีคุณ ผมจะจัดการชีวิตที่วุ่นวายนี้ยังไง"