ตอนที่ 6

มุมมองของเดม่อน

ในห้องทำงานของฉันงั้นเหรอ? ฉันรีบลุกขึ้น แววตากวาดมองทุกตารางนิ้วของห้อง

“ตรงไหนกันแน่”

“ผะ…ผมไม่แน่ใจ สัญญาณบอกว่าอยู่ตรงตัวคุณพอดี”

ฉันเริ่มรื้อห้องอย่างจริงจัง โต๊ะ ตู้เอกสาร ชั้นหนังสือ ฉันค้นทุกซอกทุกมุม

สิบนาทีต่อมา ฉันยืนอยู่หน้าตู้นิรภัยที่ซ่อนอยู่หลังผนัง

นิ้วฉันสั่นขณะกดรหัส 1015 วันเกิดของเธอ

ประตูเหล็กที่หนาเปิดออกอย่างเงียบงัน มันว่างเปล่า

เงินสดหายไป เอกสารหายไป แม้แต่พาสปอร์ตของเธอก็หาย

แต่บนชั้นล่างสุด มีเครื่องติดตามชิ้นเล็กเท่าเมล็ดข้าว มันเปื้อนเลือดแห้งกรัง

เครื่องติดตามที่ฉันฝังไว้ในตัวเธอ เครื่องมือเพื่อการครอบครอง ไม่ใช่การปกป้อง

มีแค่เธอกับฉันที่รู้รหัสตู้นี้ ซึ่งหมายความว่า…

“เธอยังมีชีวิตอยู่” ฉันพึมพำ คลื่นความโล่งใจถาโถมจนแทบทรุด แล้วความเดือดดาลก็พุ่งเข้ามาแทนที่

ไม่ใช่แค่ยังมีชีวิต เธอยังเคยมาที่นี่ ในห้องนี้

ขณะที่ฉันเป็นบ้าตามหาเธอ เธอกลับมาและเอาทุกอย่างที่สำคัญไป

รวมถึง… แววตาฉันหยุดที่ช่องว่างลึกในตู้นิรภัย

เดิมทีมีปืนพกอยู่ตรงนั้น สลักชื่อเธอ—นอร่า—ไว้บนนั้น

มันคือของขวัญชิ้นแรกที่ฉันให้เธอ ในวันเกิดครบรอบยี่สิบปี

ตอ