ตอนที่3

“ถ้าพี่เป็นออมอย่าหวังว่าพี่จะทน”

ภัคดนัยถึงกับนั่งลงที่เก้าอี้ด้วยความเซ็งพร้อมนึกถึงชีวิตของอินทิราแล้วเขาก็เหนื่อยใจแทน

บ้านปัทมกร

“มัวไปถเลถไหลที่ไหนจนต้องให้ฉันโทรตามล่ะ”

อรดียืนรออินทิราอยู่ที่หน้าบ้านเพราะในใจรู้ดีว่าวันนี้เป็นวันที่หญิงสาวเงินเดือนออกเมื่อหญิงสาวเข้ามาในบ้านได้เธอก็ส่งเสียงพูดจาจีบปากจีบคออย่างไม่พอใจและมีสีหน้าโมโหเล็กน้อย

“พอดีออมไปงานวันเกิดพี่ภาคย์มาน่ะค่ะ...นี่เงินเดือนออมค่ะคุณแม่”

อินทิรารีบเข้ามาบอกคนเป็นแม่ใหญ่ของเธออย่างรวดเร็วว่าที่เธอกลับช้าเธอไปที่ไหนมาพร้อมทั้งควักเงินเดือนที่เกือบทั้งหมดที่เป็นเงินเดือนของเธอยื่นให้หญิงตรงหน้าอย่างเต็มใจเงินที่เหลือของเธอก็เก็บไว้แค่พอมีกินและค่ารถไปทำงานก็เท่านั้น

“อืม..รู้หน้าที่แบบนี้ก็ดีนี่ลาออกแล้วใช่ไหมวันมะรืนนี้ทางนั้นเค้าจะมารับแกไปแล้วนะเตรียมตัวให้พร้อมล่ะ”

อรดีรีบรับเงินจากอินทิราด้วยสีหน้าพอใจพร้อมเดินกลับเข้าไปในบ้านทันทีแต่ก็ยังมิวายย้ำสิ่งที่หญิงสาวจะต้องทำในอีกไม่กี่วันนี้

“ค่ะคุณแม่”

ทุกๆเดือนเวลาเงินเดือนออกอินทิราก็จะนำเงินที่หักจากค่ากินค่ารถของเธอทั้งหมดให้กับอรดีเพราะรู้ว่าสถานะทางบ้านของเธอตอนนี้เป็นอย่างไรตั้งแต่ก่อนคุณพ่อของเธอจะเสียธุรกิจก็ลุ่มๆดอนๆมาตลอดและหลังจากที่พ่อเธอเสียก็ทรุดฮวบหนักจนถึงขั้นถังแตกหญิงสาวจึงคิดว่าอะไรที่แบ่งเบาภาระของคนในบ้านได้เธอก็จะทำ

เพราะสำนึกในบุญคุณของคนที่ชุบเลี้ยงและส่งเธอเรียนเธอเรียนตั้งแต่แม่เธอเสียเมื่อครั้นที่เธอยังเด็กถึงแม้ว่าแม่ใหญ่และพี่สาวต่างแม่ของเธอจะทำกิริยาไม่ดีกับเธอบ้างแต่เธอก็ไม่เคยโกรธเพราะเข้าใจว่าพวกเขาคงยังมีความโกรธที่เธอเป็นลูกเมียน้อย

วันนี้อินทิราได้ลาออกตามคำสั่งของอรดีเพราะเธอจะต้องย้ายไปอยู่ที่เขาใหญ่ตามคำสั่งของอรดีสัญญาผูกมัดคลุมถุงชนที่จะให้พี่สาวของเธอไปแต่งงานกับลูกชายของเพื่อนคุณพ่อเธอมันเป็นเหตุให้เธอนั้นต้องเสียสละไปแต่งงานแทนเพราะว่าพี่สาวของเธอนั้นมีคนรักอยู่แล้ว

บ้านพัฒนโภคิน

“เป็นยังไงบ้างคะคุณแม่ทางนั้นเค้าว่ายังไงบ้าง”

ไอรดาเดินเข้ามาในบ้านหลังจากเลิกงานแล้งพร้อมวางกระเป๋าหรูที่โต้ะหน้าโซฟาทิ้งตัวลงอย่างอ่อนล้ากับงานแต่ก็ไม่ลืมจะถามเรื่องราวความคืบหน้าที่เธอได้คิดเอาไว้

“ก็เป็นแบบที่ลูกคิดนั่นแหละมะรืนนี้เค้าจะส่งตัวลูกสาวเค้ามาให้เห็นบอกว่าจะจัดงานแต่งเมื่อไรก็เชิญทางเราจัดการได้เลย”

อรุณาที่กำลังนั่งทานผลไม้อยู่ก็เงยหน้าตอบคนเป็นลูกสาวว่าเรื่องผ่านไปได้ด้วยดีและเป็นอย่างที่ลูกสาวของเธอคิดคราแรกบ้านนั้นก็ทำท่าไม่ยอมท่าเดียวแต่เมื่อเสนอเงินให้หลักสิบล้านก็ยอมเอ่ยปากจะส่งตัวลูกสาวมาให้อย่างรวดเร็ว

“คนบ้านนี้นี่เค้ายังไงพูดเหมือนกับว่าไม่สนใจใยดีลูกตัวเองแบบนั้น”

ไอรดามีสีหน้าแปลกๆเมื่อได้ฟังคำที่คนเป็นแม่เล่าคำพูดของคนบ้านนั้นมันฟังดูทะแม่งยังไงชอบกลทำเหมือนกับลูกสาวเป็นของซื้อของขายที่ทางบ้านเธอได้ตัวมาแล้วจะทำยังไงก็ได้แบบนั้น

“แม่ก็ไม่ค่อยเข้าใจเหมือนกันแต่เมื่อเรื่องมันง่ายมันก็ดีสำหรับทางเรา”

อรุณาเองคราแรกก็ตกใจเล็กน้อยแต่ก็คิดว่าถ้าเรื่องมันเป็นไปตามแผนที่เธอกับลูกสาววางเอาไว้ก็ไม่ได้อยากคิดอะไรมากเธอเอาลูกสาวคนอื่นมาก็ไม่ใช่ว่าจะให้มาตกระกำลำบากเสียเมื่อไรที่จะหนักก็เห็นจะเป็นแค่หญิงสาวต้องรับมือกับลูกชายของเธอให้ได้ก็เท่านั้นเอง

“เอมคิดว่าพี่อิทคงจะดีใจนะคะที่จะได้สาวคนใหม่มาดูแล”

ไอรดาเห็นว่าทางนั้นจะส่งตัวลุกสาวมาให้ทางบ้านเธอแล้วครานี้เธอก็ต้องนึกถึงเรื่องลำดับต่อไปว่าจะเป็นยังไงหากลูกสาวบ้านนั้นมาดูแลพี่ชายของเธอ

“แม่กลัวว่าพี่ชายเราจะทำให้ลูกสาวเค้าวิ่งแจ้นกลับไปน่ะสิ”

อรุณาเองดีใจที่แผนการผ่านขั้นตอนแรกมาได้แต่ขั้นตอนที่น่าจะยากก็ตรงที่ให้หญิงสาวมาดูแลลุกชายเธอนี่แหละเรื่องนี้ที่เธอค่อนข้างหนักใจ

2 วันต่อมา

17.00 น.

“พีคพี่ไปหาออมที่บริษัทแต่คนที่นั่นบอกว่าออมลาออกไปตั้งแต่สิ้นเดือนแล้ว”

ภัคดนัยเดินหน้าตาตื่นเข้ามาหาคนเป็นน้องสาวที่ห้องของเธอเพราะเขารู้สึกใจไม่ดีที่ตอนนี้ไม่รู้ว่าอินทิรานั้นไปอยู่ที่ไหน

“อะไรนะคะ...จริงเหรอคะ”

พีรยาถึงกับทำหน้างงในสิ่งที่พี่ชายเธอพูดอันที่จริงหากเพื่อนเธอลาออกจากที่ทำงานเธอก็ควรจะรู้สิแต่นี่ไม่เห็นเพื่อนสาวเธอจะเอ่ยปากบอกทั้งที่ก็พึ่งเจอกันเธอไม่อยากจะเชื่อเรื่องที่ได้ยินมาสักเท่าไร

“จริงสิพี่ลองติดต่อก็ติดต่อไม่ได้ไปหาที่บ้านคนบ้านนั้นก็บอกไม่รู้ว่าออมอยู่ไหน”

ภัคดนัยยังยืนยันว่าเขาก็ได้ไปที่บ้านของเธอแล้วแต่ก็ยังไม่รู้ว่าอินทิราอยู่ไหนอยู่ดีรู้แต่ว่าลาออกแล้วจริงๆ

“ติดต่อไม่ได้จริงๆด้วย..อะไรกันถ้าคนบ้านนั้นเค้าท่าทางจะหนักแล้วนะคะคนในบ้านทั้งคนหายไปไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน”

พีรยาอดทนเก็บความสงสัยนี้ไม่ได้เธอจึงรีบต่อสายหาอินทิราทันทีแต่ปรากฏว่ามันติดต่อไม่ได้จริงๆตอนนี้เธอเริ่มใจไม่ดีตามพี่ชายของเธอเสียแล้ว

บ้านปัทมกร

“ใครมาเหรอคะคุณแม่”

อันธิกาลากกระเป๋าลงมาจากชั้นบนเมื่อครู่เห็นว่ามีคนมาที่บ้านแต่พอลงมาก็ไม่เจอแล้วเลยถามคนเป็นแม่ด้วยความสงสัยว่าใครมาหา

“ก็พ่อหมอหนุ่มที่ตามก้อล่อก้อติดนังออมอยู่น่ะสิมาถามหา”

อรดีตอบลูกสาวสุดที่รักของเธอด้วยสีหน้าระอากับบุคคลที่พูดถึงอยู่เล็กน้อยที่ดูท่าจะชอบอินทิราเอามากเธอบอกว่าไม่รู้ว่าอินทิราไปไหนก็เค้นเอาคำตอบจากเธอจนต้องเอ่ยปากไล่กันเลยทีเดียว

“แล้วคุณแม่บอกมันไปว่ายังไงคะ”

“ก็บอกว่าไม่รู้ไม่เห็นน่ะสิ”

“ดีแล้วค่ะ”

อันธิการู้ว่าแม่ของเธอไม่บอกความจริงกับหมอหนุ่มคนนั้นก็สบายใจเพราะรู้ว่าหากภัคดนัยรู้ความจริงต้องตามหาอินทิราแล้วลากตัวกลับมาให้เสียแผนเป็นแน่

“แล้วนี่ลูกจะไปไหน”

อรดีเห็นว่านี่มันก็เย็นแล้วแต่ลูกสาวเธอแต่งตัวเต็มแถมยังมีกระเป๋าใบใหญ่อยู่ข้างตัวอีกต่างหากจึงต้องเอ่ยถามว่าลูกสาวของเธอจะไปไหน