ดอกแก้ว พ่อหมอดำ

หมู่บ้านจำปาขาว ขึ้นชื่อเรื่องการทำเสน่ห์เมตตามหานิยมและปลุกเสกของขลัง ชาวบ้านที่อาศัยอยู่ในย่านนั้นรวมถึงละแวกใกล้เคียง ต่างพร้อมใจกันยกย่องให้ พ่อหมอดำ เป็นอาจารย์ผู้มีวิชาอาคมไสยเวทย์เก่งกล้าอันดับหนึ่ง

ดอกแก้ว บุหงา การะเกด เก็บสัมภาระลงเรือเดินทางออกจากหมู่บ้านถลางน้อยตั้งแต่ท้องฟ้ายังไม่สว่าง พวกหล่อนร่วมแรงแข็งขันช่วยกันพายเรือ จนมาถึงหมู่บ้านจำปาขาวในตอนสายวันเดียวกัน

เรือนของพ่อหมอดำ ตามหาไม่ยาก แต่การเข้าพบพ่อหมอดำไม่ใช่เรื่องง่าย เนื่องจากหนุ่มใหญ่ผู้นี้มีนิสัยรักสันโดษ ไม่ชอบสุงสิงกับคนหมู่มาก และเขาสามารถหยั่งรู้ว่าเวลาใดจะมีคนเดือดร้อนมาหาเพราะต้องการความช่วยเหลือจริง ๆ

แต่กว่าจะได้เจอหน้าพ่อหมอดำ พวกหล่อนก็ต้องนับนิ้วรอคอยอยู่นานถึงห้าวัน โชคยังดีที่สำนักคุณไสยของหนุ่มใหญ่มีเรือนพำนักให้กับคนต่างถิ่นที่เดินทางมาไกล

“ข้าทำเสน่ห์ให้ได้ แต่ข้าไม่รับลูกศิษย์”

พ่อหมอดำตอบปฏิเสธเสียงห้วน ทำให้สามสาวมองหน้ากันเลิกลัก ครั้นเห็นท่าทางสิ้นหวังของพวกหล่อน พ่อหมอดำก็อดที่จะรู้สึกเวทนาไม่ได้

เขาเป็นผู้ชายย่อมใจอ่อนกับสาวสวยเป็นเรื่องธรรมดา โดยเฉพาะกับเด็กสาวที่ชื่อดอกแก้ว รูปร่างหน้าตาของเจ้าหล่อนงามสะดุดตาสะดุดใจเขานัก

“เอ็งแน่ใจรึว่าต้องการทำเสน่ห์”

“จ้ะ” ดอกแก้วตอบโดยที่ไม่สบตากับพ่อหมอ

“ถ้าเช่นนั้น... คนที่ไม่เกี่ยวข้อง ไสหัวออกไปให้หมด”

เมื่อโดนไล่แบบซี่งหน้า บุหงากับการะเกดจึงต้องยกมือไหว้ลาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ครู่ต่อมา ครั้นอยู่ในห้องพิธีกรรมกับพ่อหมอดำสองต่อสอง ดอกแก้วรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ทว่ายังทำใจดีสู้เสือ เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นต้นไทรสูงตระหง่าน แผ่กิ่งก้านร่มครึ้มอยู่ข้างเรือนของพ่อหมอดำผู้มีวิชาอาคมไสยเวทย์เก่งกล้า

“เอ็งมาจากที่ใด”

พ่อหมอถามราวกับอยากชวนสนทนา… ตาคมกริบยังจับจ้องมองเรือนร่างงดงามของผู้มาเยือนมิวางตา ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงแทบจะเดินหนีเพราะใครๆ ก็รู้ว่าจอมขมังเวทย์ผู้นี้รักความสันโดษ วันๆ มักจะเข้าป่าเข้าถ้ำเพื่อมุ่งบำเพ็ญตบะให้แรงกล้า แต่ว่าสตรีที่ยืนอยู่เบื้องหน้านี้แตกต่างจากหญิงสาวทุกคนที่เคยพบเจอ

“ฉันมาจากหมู่บ้านถลางน้อย” ดอกแก้วตอบ

“หมู่บ้านถลางน้อย” พ่อหมอทวนคำแล้วกล่าวต่อ

“ข่าวว่าตอนนี้ไอ้เศรษฐีทองก้อนมันทำตัวกร่างเยี่ยงนักเลงคับเมืองถลาง”

รู้เรื่องนี้ก็เพราะว่าพ่อหมอดำอยู่ไม่ไกลจากถลาง วีรกรรมของเศรษฐีทองก้อนจึงลอยมากระทบหูบ่อยๆ

“นี่คือสาเหตุทำให้ฉันต้องดั้นด้นมาหาพ่อหมอ”

ดอกแก้วบอกธุระของหล่อน… รอยแค้นนี้ยังฝังตรึงอยู่ในใจ แม้ว่าเหตุการณ์นี้จะผ่านพ้นไปแล้ว หากดอกแก้วยังไม่ลืมวันที่เฒ่าชิดกับนางบัวตองพ่อแม่ของหล่อนต้องจบชีวิตเพราะไม่ยินยอมให้ลูกสาวทั้งสามไปเป็นเมียน้อยของเศรษฐีทองก้อนผู้มีอำนาจบาตรใหญ่แห่งเมืองถลาง ทองก้อนมันชั่วนัก… ถึงกับวางอุบายให้คนใส่ร้ายป้ายสี โยนความผิดให้เฒ่าชิดกับนางบัวตองว่าลักลอบค้าขายฝิ่น ทำให้สองผัวเมียถูกทหารจับไปกุดหัว ทั้งที่เป็นผู้บริสุทธิ์

“เอ็งจะให้ข้าช่วยอะไรก็ว่ามา”

“ฉันอยากให้พ่อหมอช่วยทำเสน่ห์ให้ที”

“ทำเสน่ห์” จอมอาคมได้ยินก็ถึงกับนิ่งไปชั่วขณ

“นี่แสดงว่าเอ็งมีชายที่รักแล้วสินะ… ชายผู้นั้นเป็นไคร” พ่อหมอดำซักไซ้ เมื่อรู้ว่าหญิงสาวรูปงามตรงหน้านี้มีชายคนรักอยู่แล้ว

“ขุนเรืองลูกชายคหบดีชุ่ม”

ดอกแก้วตอบอย่างไม่คิดจะปิดบัง… ถ้าเป็นคนอื่นหล่อนคงมิกล้าเผยความ แต่นี่เพราะว่าเป็น ‘พ่อหมอดำ’ ชายคนนี้ไม่ใช่จอมขมังเวทย์สายขาว แต่ยังเป็นสายเทาเพราะเชี่ยวชาญคุณไสยมนต์ดำเป็นที่เลื่องลือ หล่อนจึงกล้าเสี่ยงวัดดวงกับเขา

“อ้อ… ที่แท้ก็ลูกชายไอ้เศรษฐีผาดนั่นเอง”

คนในเมืองถลางไม่มีใครไม่รู้จักคหบดีชุ่ม เศรษฐีเมืองถลางผู้ร่ำรวยมั่งคั่งมาจากการค้าเครื่องปั้นดินเผาและผ้าไหม พ่อหมอดำเคยเจอเศรษฐีชุ่มเมื่อวันตักบาตรเทโวปีก่อน ยังไม่ลืมภาพของบุรุษผิวขาวร่างท้วมพุงพลุ้ยหัวล้านเหน่ง ใส่ทองเส้นโตเท่าโซ่มาตักบาตรพร้อมกับขุนเรืองผู้เป็นลูกชาย ที่จดจำได้เพราะว่าวันนั้นพากันขนบ่าวไพร่มากันอย่างเอิกเริกจนเป็นที่จับตาของชาวบ้าน

“หญิงงามผู้มีรูปเป็นทรัพย์อย่างเอ็ง ข้าไม่เห็นว่าจะมีความจำเป็นอันใดให้ต้องทำเสน่ห์ใส่ผู้ชาย แค่มันเห็นใบหน้างดงามของเอ็ง เห็นหุ่นทรงปลุกใจเสือป่าขี้คร้านจะพากันกรูเข้าหา”

ขณะกล่าวตาของพ่อหมอดำกวาดจากใบหน้าลงมาหยุดอยู่ที่ทรวงอก ทำให้ดอกแก้วต้องกำชับชายสะใบปิดเนื้อหนั่นปทุมถันคู่งาม สองเต้าใหญ่มากจนเนื้อหนั่นเนียนขาวแทบล้นออกมาเบียดต้นแขนกลมกลึง

“ถ้ามันง่ายอย่างที่พ่อหมอว่าก็ดี… แต่ปัญหาของฉันก็คือไม่อาจเข้าถึงตัวขุนเรือง”

ดอกแก้วตอบ… พ่อหมอได้ฟังก็เข้าใจ คหบดีชุ่มมีลูกชายคนเดียว ทั้งรักทั้งหวงราวกับไข่ในหิน ทุกวันนี้ไม่ว่าขุนเรืองจะเยื้องย่างไปไหนแต่ละทีก็ห้อมล้อมไปด้วยบ่าวไพร่ จึงไม่แปลกที่ดอกแก้วคิดจะพึ่งไสยดำทำเสน่ห์

“เอ็งชอบผู้ชายผิวขาวยังงั้นรึ”

 พ่อหมอแอบนอกเรื่อง… ทั้งที่ปกติแทบไม่เคยเสียเวลาสนทนากับผู้หญิงคนใดเกินสามคำ แต่กับดอกแก้วคนนี้เหมือนมีความรู้สึกพิเศษบางอย่าง ทำให้อยากรู้เรื่องราวของหล่อนไปหมด

“ฉันไม่ได้ชอบผู้ชายผิวขาว อันที่จริงฉันชอบผู้ชายผิวคล้ำต่างหาก”

ดอกแก้วตอบ… เกือบจะตอบไปแล้วเชียวว่า หล่อนชอบผู้ชายผิวเข้มใบหน้าหล่อเหลาคมคร้ามอย่างพ่อหมอดำนี่แหละ

“อ้าว ถ้าชอบผู้ชายผิวเข้มแล้วเหตุใดเอ็งจึงเลือกขุนเรือง”

หัวคิ้วเป็นแพสีดำหนาเหนือกรอบดวงคาคมดุชิดเข้าหากันด้วยความสงสัย ดวงตาวาวประกายแอบยิ้มเมื่อรู้ว่าหล่อนชอบผู้ชายผิวคล้ำ

“ที่ฉันเลือกขุนเรืองก็เพราะว่าคหบดีชุ่มมีบารมีทัดเทียมกับไอ้เศรษฐีทองก้อน”

 คำพูดของดอกแก้ว ทำให้พ่อหมอดำรู้ว่าจุดประสงค์ของการทำเสน่ห์ในครั้งนี้ก็คือการหาผัวเอาไว้คุ้มครองอย่างที่หล่อนว่า รู้สึกโล่งใจเมื่อรู้ว่าหาได้มีจิตพิศวาสขุนเรือง แต่ที่ต้องมาขอให้ทำเสน่ห์ก็เพราะว่าอยากมีคนคอยปกป้องคุ้มภัย

“ข้าว่าไอ้หนุ่มนั่นก็ไม่ได้หล่อไปกว่าข้า”

พ่อหมอดำหมายถึงขุนเรือง

“ฉันยังไม่เอ่ยสักคำว่าพ่อหมอไม่หล่อ”

คำพูดของดอกแก้วทำเอาพ่อหมอดำแอบยิ้มกรุ้มกริ่ม ไม่คิดว่าเมื่อโดนหญิงสาวกล่าวชมกันแบบซึ่งหน้าจะทำให้หัวใจหนุ่มใหญ่รู้สึกกระชุ่มกระชวยขึ้นมาอย่างประหลาด

“พ่อหมอยังไม่ตอบฉันว่าจะช่วยทำเสน่ห์ใส่ขุนเรืองได้หรือไม่”

ดอกแก้วรีบเปลี่ยนเรื่องสนทนาเข้ามาที่ธุระของหล่อน เมื่อสังเกตเห็นสายตาของพ่อหมอดำที่มองสำรวจเรือนร่างเอิบอิ่มไปด้วยเลือดเนื้อวัยสาวสะพรั่งตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

“ได้สิ… ทำไมจะไม่ได้ เดี๋ยวข้าจะทำพิธีร่ำน้ำรักสักยันต์ลงอักขระมหาเสน่ห์ในที่ลับของเอ็ง… วิธีนี้จะทำให้ไอ้ขุนเรืองคะนึงหาแต่ใบหน้าของเอ็งทั้งยามตื่นทั้งยามหลับ เมื่อได้เสพสมร่วมสวาทกับเอ็ง มันจะลุ่มหลงเอ็งจนโงหัวไม่ขึ้น และตกอยู่ในอำนาจของเอ็งแต่เพียงผู้เดียว”

“สักยันต์อักขระในที่ลับของฉันหรือ !?”

ถามตะกุกตะกัก

“ข้าไม่ได้หมายความว่าจะใช้เข็มสักทิ่มแทงเนื้อหนังของเอ็ง”

“ถ้าหากไม่ใช้เข็มสัก แล้วจะลงอักขระด้วยวิธีไหนหรือจ๊ะ”

“ด้วยมือของข้า... อันที่จริง การทำคุณไสยมหาเสน่ห์มีหลายวิธี ทว่าจำเป็นต้องใช้สิ่งของหรือสิ่งที่งอกออกมาจากร่างกายของขุนเรือง อย่างเช่น เสื้อผ้า เส้นผมหรือเล็บ แต่เอ็งมามือเปล่า หากต้องการให้พิธีกรรมลงยันต์อักขระสัมฤทธิ์ผลโดยสมบูรณ์ ข้าจักต้องใช้น้ำสวาทของเอ็งผสมกับสีผึ้งและผงอิธะเจ[1] ขณะที่ชโลมน้ำมันจันทน์จวง ให้เอ็งนึกถึงชื่อของไอ้อีที่เอ็งมุ่งหมายทำเสน่ห์ผูกมัดใจ เพื่อให้มันรักใคร่หลงใหลเอ็งเสมือนดังเลือดในหัวอก”

ซุ่มเสียงเข้มขรึมจริงจังของพ่อหมอดำ ทำให้คนฟังรู้สึกตระหนกตกใจจนขนอ่อนลุกเกรียวไปทั่วร่าง

“เอ็งจะเปลี่ยนใจตอนนี้ก็ยังไม่สาย”

คำพูดเหล่านั้นท้าทายอยู่ในที ดอกแก้วเชิดหน้าตอบโดยไม่เสียเวลาคิด

“ดั้นด้นมาไกลถึงที่นี่แล้ว ฉันไม่เปลี่ยนใจหรอกจ้ะ”

[1] ผงอิธะเจ คือ ผงที่ใช้ในทางเสน่ห์เมตตา