ตอนที่ 14

หลังจากที่พ่อเฒ่าจูพูดจบทุกคนต่างหน้าซีดเผือด ในกฎของหมู่บ้านเขียนเอาไว้ชัดเจนอยู่แล้ว ว่าผู้ใดที่ให้ความใส่ร้ายผู้อื่น จนก่อให้เกิดความเข้าใจผิดและเดือดร้อน จะต้องถูกปรับหลังคาเรือนละ 1 ตำลึง ซึ่งเป็นเงินที่มากเลยทีเดียว เพราะกฎของหมู่บ้านร้ายแรงถึงไม่มีใครกล้าที่จะฝ่าฝืน ครั้งนี้จึงถือว่าเป็นครั้งแรกที่จะเป็นบทเรียนแก่คนเหล่านั้น

          “ในฐานะที่เจ้าเป็นผู้นำหมู่บ้าน ยังจำกฎของหมู่บ้านป่าของเราได้ทั้งหมดหรือไม่” ผู้เฒ่าจูพูดขึ้น พร้อมทั้งกวาดสายตามองชาวบ้านทุกคน จากนั้นก็หยุดสายตาอยู่ที่ผู้นำของหมู่บ้าน

          “จำได้ขอรับ” ท่านผู้นำของหมู่บ้านกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

          “ถ้าเช่นนั้นเจ้าลองพูดกฎของหมู่บ้านป่าข้อที่ 13 ให้ข้าฟังได้หรือไม่” ผู้เฒ่าจูพูดขึ้น

          “กฎข้อที่ 13 ห้ามพูดจายุยง ใส่ร้ายผู้อื่นจนเกิดความเสียหาย เสื่อมเสียชื่อเสียง หากผู้ใดฝ่าฝืนให้ปรับหลังคาละ 1 ตำลึงขอรับ”

          “แล้วกฎข้อที่ 14 เล่า” ผู้เฒ่าจูพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง หากเป็นเรื่องของหมู่บ้านท่านผู้เฒ่าผู้นี้ไม่มีความสงสารเลยแม้แต่น้อย ผิดย่อมว่ากันไปตามผิด

          “กฎข้อที่ 14 ห้ามผู้ใดให้ความใส่ร้ายผู้อื่น จนก่อให้เกิดความเข้าใจผิด อับอายและเดือดร้อน ถูกปรับหลังคาเรือนละ 1 ตำลึงขอรับ” ผู้นำหมู่บ้านพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ด้วยรู้ดีว่าเงิน 1 ตำลึงไม่ใช่น้อยๆ ชาวบ้านบางคนหาของป่าไปขายในแต่ละวันได้ไม่ถึง 100 อีแปะเลยด้วยซ้ำ แล้วจะหาเงินจากไหนให้ครบ 2000 อีแปะ เพื่อมาจ่ายค่าปรับ

          “กฎอันใดกันข้าไม่เห็นเคยได้ยินมาก่อน” ท่านลุงเยี่ยนพูดขึ้น เขาคิดว่าหากทำเป็นไม่รู้กฎก็น่าจะเพียงแค่ถูกว่ากล่าวตักเตือน หรือไม่ก็เพียงคาดโทษเอาไว้เท่านั้น

          “เจ้าอยู่หมู่บ้านป่านี้มาตั้งแต่เกิด เหตุใดถึงไม่รู้กฎของหมู่บ้านป่า รบกวนผู้นำหมู่บ้านบอกกฎข้อสุดท้ายให้กับนายเยี่ยนผู้นี้ฟังด้วยเถิด” ผู้เฒ่าจูใช้ไม้เท้าชี้ไปทางท่านลุงเยี่ยน หากว่าเขาไม่โยกตัวหลบเกรงว่าไม้เท้าอาจจะทิ่มเข้าไปที่ตาก็เป็นได้

          “กฎข้อสุดท้าย หากผู้ใดฝ่าฝืนไม่ปฏิบัติตามกฎข้อใดข้อหนึ่ง หรือทำผิดแต่ไม่ยอมรับผิด ให้ขับไล่ออกจากหมู่บ้านยึดทรัพย์สินที่มีทั้งหมดเป็นส่วนกลางของหมู่บ้านขอรับ” ท่านผู้นำพูดจบชาวบ้านต่างพากันลอบกลืนน้ำลายกันถ้วนหน้า ด้วยแต่ละคนนั้นย่อมรู้ดีเกี่ยวกับกฎของหมู่บ้านอยู่แล้ว เนื่องจากว่าท่องจำตั้งแต่เด็ก

          “ตามความคิดเห็นของท่านผู้นำ คนเหล่านี้มีความผิดข้อใดกันบ้างหรือ” ผู้เฒ่าจูถามความคิดเห็นผู้นำหมู่บ้าน เดิมทีเขาตั้งใจจะช่วยลูกบ้านให้ต้องโทษเพียงแค่กฎข้อที่ 13 เท่านั้น คิดไม่ถึงเลยว่าท่านผู้เฒ่าอาวุโสผู้นี้กลับมีความจำเป็นเลิศจำได้แม้กระทั่งว่าอยู่ในข้อใดบ้าง

          “ตามความเห็นของข้าคือข้อ 13 และ 14 ที่ท่านผู้เฒ่าสอบถามมาขอรับ” ท่านผู้นำหมู่บ้านพูดขึ้นตามเนื้อผ้า ในเมื่อเรื่องดำเนินมาจนถึงเพียงนี้แล้วจะหลบเลี่ยงก็หาทำได้ไม่

          “ท่านผู้เฒ่า พวกเราผู้น้อยรู้เท่าไม่ถึงการณ์ได้โปรดท่านผู้เฒ่าอย่าถือสาพวกเราเลยเจ้าค่ะ” ชาวบ้านนางหนึ่งเอ่ยขึ้น เสียค่าปรับ 2 ตำลึงเชียวหรือบ้าไปแล้ว จริงอยู่ที่พวกนางจำกฎของหมู่บ้านได้ แต่ใครจะไปยอมเสียเงินเพียงเพราะเรื่องแค่นี้กัน

          “ผู้นำหมู่บ้านกฎข้อสุดท้าย” ท่านผู้เฒ่าจูกระทืบไม้เท้าอย่างแรง ทุกคนต่างสะดุ้งไปตามๆ กัน ไม่เว้นแม้กระทั่งเซี่ยซูมี่ที่ยืนชื่นชมท่านปู่อาวุโสผู้นี้อยู่เงียบๆ

“ยอมแล้วเจ้าค่ะ ยอมแล้ว” หญิงชาวบ้านคนเดิมพูดขึ้น พร้อมทั้งยกมือเหนือหัว ยอมเสียเงิน 2 ตำลึงก็ยังดีกว่าต้องเร่ร่อนไปอยู่ที่อื่น หมู่บ้านไหนจะอุดมสมบูรณ์เท่าหมู่บ้านป่าของพวกนางหาไม่ได้อีกแล้วล่ะ

          “ถ้าเป็นเช่นนั้นแล้วก็รบกวนผู้นำหมู่บ้านจัดการให้หลานชายข้าด้วย หวังว่าพวกเขาจะได้รับความเป็นธรรม อีกอย่างเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ข้าหวังว่าจะเป็นบทเรียนแก่พวกเจ้าทุกๆ คน จะพรานป่าหรือชาวนาเช่นพวกเจ้าก็มีความรู้สึกเช่นเดียวกัน อาชีพพรานใช่ว่าใครจะเป็นก็เป็นได้ เฉกเช่นอาชีพชาวนาหากให้บัณฑิตมาทำนาก็หาทำได้ไม่ พวกเจ้าเองยังภูมิใจในอาชีพของตัวเอง สมควรแล้วหรือที่มาดูถูกอาชีพผู้อื่น” ผู้เฒ่าจูถือโอกาสสั่งสอนหัวหงอกหัวดำที่ยืนกันอยู่ในที่แห่งนี้

          “พวกเราขอโทษด้วยเจ้าค่ะ” ทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกัน ยกเว้นท่านลุงเยี่ยนเท่านั้นเสหน้ามองไปทางอื่น คล้ายว่าฟังหูซ้ายทะลุหูขวาเพียงเท่านั้น เรื่องที่เกิดขึ้นเขาอุตส่าห์ลงทุนปั้นเรื่องขึ้นมาให้ดูน่าเชื่อถือ คิดไม่ถึงเลยว่าจะมาตายเพราะปากของตัวเอง น่าเจ็บใจยิ่งนัก ทั้งหมดนี้ก็เพราะตาเฒ่าจูเพียงคนเดียว แก่ไม่อยู่ส่วนแก่มายุ่งวุ่นวายคนหนุ่มสาว สักวันคงไม่ตายดี หึ

          “คนที่พวกเจ้าต้องขอโทษคือหลานชายของข้าซ่งเวยหลง และหลานสะใภ้ของข้านังหนูเซี่ย หาใช่ข้าตาเฒ่าจูไม่” ผู้เฒ่าจูพูดเสียงเข้ม

“ต้องขอโทษพวกท่านด้วย” ซ่งเวยหลงยืนนิ่งไม่ได้พูดอะไรออกมาแม้เพียงครึ่งคำ รู้สึกว่าตนเสียเวลากับเรื่องไร้สาระพวกนี้มานานพอสมควร

          “หากไม่มีอะไรแล้วข้าก็จะทำหน้าที่เก็บค่าปรับมาให้อาหลงเอง คาดว่ายามเซินก็น่าจะเรียบร้อย” ท่านผู้นำหมู่บ้านเอ่ยขึ้น

          “ขอบคุณขอรับ” ซ่งเวยหลงกล่าวขอบคุณท่านผู้นำ

หลังจากนั้นทุกคนต่างคอตก แยกย้ายกลับบ้านเพื่อเตรียมตัวจ่ายค่าปรับ โทษฐานที่ยุ่งเรื่องของคนอื่นไม่เข้าเรื่อง บางคนก็ไม่มีปัญหาแต่กับบางคนถึงขั้นโดนสามีทุบตีเพราะหาเรื่องใส่ตัวเอง เซี่ยซูมี่มองว่าเป็นเรื่องสมควรแล้ว สามีของนางต้องทนเป็นขี้ปากชาวบ้านนานตั้งกี่ปี วันนี้ถือว่าเขาได้ล้างมลทินให้ตัวเองสำเร็จแล้ว

         

“ขอบคุณท่านลุงมากขอรับที่ช่วยข้ากับภรรยา” ซ่งเวยหลงกล่าวขอบคุณผู้เฒ่าจูที่นั่งอยู่กับที่ไม่ได้แยกย้ายจากไปไหน

“หลานชายถูกรังแก มีหรือที่ลุงแก่คนนี้จะไม่เข้ามาช่วยเหลือ” ที่ต้องเรียกว่าเป็นลุงแก่ เพราะผู้เฒ่าจูอายุมากแล้ว แต่กลับเป็นเพื่อนของพ่อซ่งเวยหลงที่มีลูกหลงมาตอนอายุมากแล้ว

          “ซูมี่ มาทำความเคารพท่านลุงจูสิ” เป็นครั้งแรกที่ซ่งเวยหลงเรียกชื่อของเซี่ยซูมี่ ทำเอาคนที่ถูกเรียกแทบไม่เชื่อหูตัวเอง

บริเวณนี้มีเพียงพวกเขาเท่านั้น ส่วนเถ้าแก่และคนงานไม่ใช่เรื่องของพวกเขาจึงไม่ได้อยู่ฟังด้วย งานสร้างบ้านค่อนข้างเป็นงานเร่งด่วน ต้องทำแข่งกับเวลา เหลือเวลาอีกเพียง 2 เดือนก็จะเข้าฤดูหนาวแล้ว หากชักช้ามากกว่านี้อาจไม่เสร็จตามกำหนดสัญญาเป็นแน่

          “ข้าน้อยเซี่ยซูมี่คารวะท่านลุงจูเจ้าค่ะ” เซี่ยซูมี่คุกเข่าทำความเคารพผู้เฒ่าจูด้วยความนอบน้อม

          “ดีๆ ลุกขึ้นเถอะหลานสะใภ้” ผู้เฒ่าจูยิ้มอ่อนโยนรู้สึกถูกชะตากับหลานสะใภ้คนนี้ไม่น้อย

          “ขอบคุณเจ้าค่ะ” เซี่ยซูมี่ลุกขึ้นยืนข้างๆ สามี

          “แม้จะแต่งเพราะสัญญาเป็นข้อผูกมัด แต่ตาเฒ่าผู้นี้เอาหัวเป็นประกันว่าหลานชายเป็นคนดี ขอให้เจ้าอย่าทิ้งขว้าง ดูแลรักใคร่จนชีวิตจะหาไม่ แต่งงานกันเพียงไม่นานแต่สามารถสร้างบ้านใหม่กันได้แล้ว มีใครในหมู่บ้านป่านี้ทำได้อย่างพวกเจ้าบ้างเห็นทีว่าจะไม่มี หนักนิดเบาหน่อยก็ให้อภัยกัน ผัวเมียกระทบกระทั่งกันบ้างเป็นเรื่องธรรมดาของชีวิตคู่เข้าใจกันหรือไม่?” ผู้เฒ่าจูถือโอกาสอวยพร เนื่องจากว่างานแต่งหลานชายตัวดีไม่ยอมแจ้งข่าวกับตนเสียนี่ น่าตียิ่งนัก

          “ขอรับ/เจ้าค่ะ” ทั้งสองคนรับปากอย่างไม่อิดออด คล้ายว่ายอมเปิดใจกันทั้งสองฝ่ายแล้ว หากไม่เรียกว่าเปิดใจก็ไม่รู้จะเรียกว่าอะไรได้อีก ในเมื่อลงเรือลำเดียวกันไปแล้วถึงขั้นจะปลูกบ้านหลังใหม่ด้วยกัน ก็คงต้องช่วยกันประคับประคองชีวิตคู่ให้อยู่ไปตลอดรอดฝั่ง

ผู้เฒ่าจูอยู่พูดคุยกับทั้งสองคน เพื่อรอเวลาที่ผู้นำจะเอาเงินค่าปรับมาให้ ท่านผู้เฒ่าไม่มีทางวางใจจนกว่าจะเห็นด้วยตาตัวเองว่าหลานชายของตนได้รับความยุติธรรม

          ท่านผู้นำมาตามสัญญาที่เคยบอกเอาไว้ เขามาตรงเวลาไม่ขาดไม่เกิน ในมือถือห่อผ้าใหญ่พอสมควร เนื่องจากว่าค่าปรับที่ดูเหมือนน้อยแต่กลับไม่น้อยอย่างที่คิด

          “หมู่บ้านป่าของเรามีทั้งหมด 80 ครัวเรือน ที่ออกมาพูดและทำให้เสียชื่อเสียงในครั้งนี้มีมากถึง 35 ครัวเรือน แต่เป็นเพราะกฎข้อที่ 14 ชาวบ้านต่างบอกว่าพูดกันทั้งหมู่บ้านจำเป็นต้องเก็บทุกหลังคาเรือนยกเว้น 4 หลังคาเรือนคือบ้านเซี่ย บ้านโจว บ้านจู แล้วก็บ้านของข้าขอรับ เงินค่าปรับ กฎข้อ 13 มี 35 ตำลึง ส่วนกฎข้อที่ 14 มีทั้งหมด 76 ตำลึง” ท่านผู้นำแจกแจงพร้อมทั้งส่งเงินให้ผู้เฒ่าจูเป็นคนนับอีกรอบ เนื่องจากว่ามีถุงผ้าอยู่ 2 ใบ

          “อืม ขอบใจท่านผู้นำ” ท่านผู้เฒ่าจูรับถุงผ้ามาจากนั้นก็ยื่นให้หลานชาย เขาไม่คิดที่จะนับเพราะเชื่อใจในความซื่อสัตย์ของท่านผู้นำหมู่บ้าน

          “นี่ของพวกเจ้า รับไปสิ” ผู้เฒ่าจูส่งถุงผ้าให้กับหลานชาย แต่ซ่งเวยหลงกลับส่งสายตาเป็นเชิงบอกภรรยาให้รับถุงผ้าที่ใส่เงินนั้นมา

          “ขอบคุณเจ้าค่ะ” เซี่ยซูมี่คล้ายจะเดาใจสามีออก จึงยื่นมือไปรับถุงผ้าที่ท่านลุงจูมอบให้

          “หมดธุระของข้าแล้วคงต้องขอตัวก่อน” ท่านผู้นำหมู่บ้านขอตัว เนื่องจากว่าเดินเคาะบ้านแต่ละหลังกว่าจะครบ รู้สึกเจ็บมือไปหมด

          “รอเดี๋ยวเจ้าค่ะท่านผู้นำ นี่เป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ จากข้า ที่ท่านผู้นำอุตส่าห์ทวงความยุติธรรมให้กับเราสองสามีภรรยา บุญคุณนี้ซูมี่ไม่มีวันลืมเจ้าค่ะ” เซี่ยซูมี่ยื่นเงิน 2 ตำลึงให้กับท่านผู้นำ ซึ่งเขาก็รับมันมาด้วยความเต็มใจ ถือว่าวันนี้ที่ทำมาไม่เหนื่อยเปล่า

          “ขอบใจแม่นาง” ท่านผู้นำรับมาด้วยรอยยิ้มจากนั้นก็เดินจากไป

          “หมดธุระของข้าแล้วคงต้องขอตัวกลับก่อน” ผู้เฒ่าจูพูดขึ้นบ้าง หลังจากที่ได้เห็นการกระทำของหลานสะใภ้ต้องบอกว่าพอใจเป็นอย่างมาก น้ำพึ่งเรือเสือพึ่งป่าเช่นนี้ถึงจะถูกต้อง คิดแต่ได้ฝ่ายเดียวนั้นไม่ถูกต้อง

          “ข้าไปส่ง” ซ่งเวยหลงขันอาสา

          “ไม่ต้องๆ จะทิ้งเมียเจ้าให้อยู่ตามลำพังได้อย่างไร” ผู้เฒ่าจูตำหนิหลานชาย ซ่งเวยหลงหน้าเสียเขาลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิทเลย

          “นี่ของท่านลุงเจ้าค่ะ” เซี่ยซูมี่ยื่นถุงผ้าให้ผู้เฒ่าจูในนั้นมีเงินอยู่ 5 ตำลึง หากไม่มีท่านผู้เฒ่าผู้นี้มีหรือที่เธอและสามีจะได้เงินจำนวนมากถึงเพียงนี้

          “นี่แน่ะ นังเด็กเมื่อวานซืน ข้าไม่เอาเงินของพวกเจ้าหรอก เก็บเอาไว้เถอะ” ท่านผู้เฒ่าจูใช้ไม้เท้าเคาะหัวหลานสะใภ้เบาๆ ด้วยความเอ็นดู

ทางด้านเซี่ยซูมี่ได้แต่ยืนยิ้มและลูบหน้าผากตัวเองเบาๆ แต่ไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด ต้องบอกว่าตกใจมากกว่า ไม่คิดว่าท่านผู้เฒ่าจะกล้าเคาะหัวของหลานสะใภ้ที่เพิ่งรู้จักกันในวันนี้ จากนั้นก็มองเงินในมือที่มีมากถึง 1 ตำลึงทอง 9 ตำลึง ไม่เรียกว่าเศรษฐีแล้วจะเรียกว่าอย่างไรกัน เงินมากถึงเพียงนี้ ไม่คิดว่ายุคสมัยนี้จะมีเงินค่าทำขวัญเช่นนี้ด้วย เดิมทีจะเรียกคนละ 100 อีแปะ แต่ไหงกลายเป็นครอบครัวละ 1000 อีแปะไปได้

          ต้องบอกว่าเซี่ยซูมี่ไม่มีความสงสารแก่ชาวบ้านพวกนั้นเลยแม้แต่น้อย ทุกคนจำเป็นที่จะต้องยอมรับการกระทำของตัวเอง และผลของการกระทำที่จะตามมาด้วย ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่เจ็บปวดกับคำพูดดูถูกเหยียดหยามเหล่านั้น ซึ่งสำหรับสามีของนางแล้วนั้นเขาได้รับผลกระทบเต็มๆ หากเพียงแต่เขาไม่สนใจก็เท่านั้น