๑๑ แผนการอำมหิต

ช่วงปลายเดือนสิบสองในรัชศกจิ่งหยวนปีที่ห้า ใกล้ถึงเทศกาลปีใหม่เข้าไปทุกขณะ บรรยากาศในเมืองเริ่มคึกคักและเต็มไปด้วยรอยยิ้มของผู้คน สำหรับหลี่ชิงอีแล้วนี่นับว่าเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิตของนางเลยเชียวล่ะ

ชีวิตของนางในตอนนี้เปรียบได้กับภาพวาดที่งดงาม ทุก ๆ สองสามวัน นางจะได้รับเชิญให้ไปยังจวนรับรองเพื่อเป็นเพื่อนคุยและร่ำเรียนวิชาปักผ้าชั้นสูงกับฮูหยินผู้เฒ่าเซียวเซียว ฮูหยินผู้เฒ่ามักจะปฏิบัติต่อนางด้วยความรักและความเอ็นดูราวกับเป็นหลานสาวแท้ ๆ คอยสอนสั่งทั้งเรื่องงานฝีมือและเรื่องการใช้ชีวิต ความอบอุ่นที่นางได้รับนั้นค่อย ๆ เยียวยาบาดแผลในหัวใจที่เคยมีมาในอดีตจนเกือบจะหายสนิท

ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับเซียวจิ่นเหยียนก็พัฒนาไปในทิศทางที่ดีขึ้นอย่างต่อเนื่อง แม้จะยังคงไว้ซึ่งท่าทีที่สำรวม แต่สายตาที่พวกเขามองกันและกันนั้นกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะบรรยายเป็นคำพูดได้ ทุกครั้งที่นางไปที่จวนเขามักจะหาเรื่องเข้ามานั่งร่วมวงสนทนาด้วยเสมอ บางครั้งก็นำตำราสมุนไพรหายากมาให้นางอ่าน บางครั้งก็เล่าเรื่องราวแปลก ๆ จากแดนไกลให้ฟัง เป็นความสุขสงบเรียบง่ายที่นางไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน

…

เรือนสกุลสวี่ในยามนี้เงียบเหงาราวกับบ้านร้าง ข้าวของเครื่องใช้เริ่มทรุดโทรมลงเพราะขาดการดูแล โม่หงชวนต้องทำงานบ้านจนมือไม้หยาบกร้าน ส่วนสวี่จื่อเหวินก็ตกอยู่ในสภาพไม่ต่างจากสุนัขจรจัด เขาไม่กล้าออกไปพบปะสังสรรค์กับสหายบัณฑิตอีกเพราะไม่มีเงินไปจ่ายค่าสุรา ทั้งยังต้องคอยหลบ ๆ ซ่อน ๆ จากเจ้าหนี้ที่ตามราวีไม่เลิกรา สภาพของพวกเขาช่างน่าสมเพชเวทนา แต่แทนที่จะสำนึกผิด พวกเขากลับยิ่งสุมไฟแห่งความเกลียดชังที่มีต่อหลี่ชิงอีให้ลุกโชนยิ่งขึ้น

เย็นวันหนึ่ง สวี่จื่อเหวินที่กำลังเดินเตร็ดเตร่อย่างสิ้นหวังอยู่ข้างถนน ก็ได้เห็นภาพที่ทำให้ความอิจฉาริษยาในใจของเขาระเบิดออกมาจนแทบกระอักเลือด

รถม้าคันหรูหราที่ประดับตราของทางราชการได้มาจอดอยู่ไม่ไกลจากท้ายตลาด ก่อนที่หลี่ชิงอีจะก้าวลงมาจากรถม้าในอาภรณ์ชุดใหม่ที่ดูสะอาดสะอ้าน แม้จะไม่ใช่ผ้าไหมราคาแพง แต่ก็ดูดีกว่าเสื้อผ้าเก่า ๆ ของนางในอดีตลิบลับ ทหารองครักษ์ที่ติดตามมาด้วยยังโค้งคำนับให้นางอย่างนอบน้อม

ภาพนั้นบาดตาบาดใจของเขาอย่างรุนแรง สตรีที่เขาเคยเหยียบย่ำราวกับเป็นผักปลา บัดนี้กลับกำลังจะกลายเป็นคุณหนูสูงศักดิ์ไปเสียแล้ว ในขณะที่เขา บัณฑิตผู้สูงส่งกลับต้องมาตกอับราวกับขอทาน

“มันไม่ยุติธรรม!” เขาทึ้งผมตัวเองด้วยความคลุ้มคลั่ง “นางสารเลว! นางต้องแย่งชิงโชคชะตาของข้าไปแน่ ๆ! ข้าไม่ยอม! ข้าไม่มีวันยอม!”

สวี่จื่อเหวินวิ่งกลับบ้านราวกับคนเสียสติ เขาระบายความโกรธแค้นทั้งหมดให้มารดาฟัง โม่หงชวนเมื่อได้ยินเรื่องราวก็ถึงกับทุบโต๊ะด้วยความเจ็บใจไม่แพ้กัน

“นางงูพิษ! เลี้ยงไม่เชื่อง! เราอุตส่าห์ให้ที่ซุกหัวนอนแก่นางมาตั้งสามปี พอนางสลัดเราทิ้งไปได้ ก็รีบไปเกาะคนใหญ่คนโตทันที!” นางกรีดร้องออกมา

“ท่านแม่! เราจะปล่อยให้นางมีความสุขอยู่อย่างนี้ไม่ได้นะขอรับ!!!” สวี่จื่อเหวินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อำมหิต “เราต้องทำอะไรสักอย่าง! ต้องทำลายมันให้ย่อยยับจนไม่สามารถผุดขึ้นมาได้อีก!”

“แล้วจะทำอะไรได้เล่า!” โม่หงชวนถอนใจ “ตอนนี้มันมีคนใหญ่คนโตหนุนหลังอยู่ เราจะไปทำอะไรนางได้”

“คนใหญ่คนโตก็ต้องอยู่ใต้กฎหมายของแผ่นดิน!” แววตาของสวี่จื่อเหวินฉายประกายชั่วร้ายขึ้นมา “หากนางทำความผิดร้ายแรงถึงขั้นอาญาแผ่นดิน ต่อให้เป็นใครก็ช่วยนางไม่ได้!”

สองแม่ลูกมองสบตากัน ในที่สุดความคิดอันชั่วร้ายก็ตกผลึกเป็นหนึ่งเดียว โม่หงชวนผู้เป็นแม่ ไม่เพียงไม่ห้ามปราม แต่ยังช่วยยุให้รำตำให้รั่ว ส่งเสริมแผนการของบุตรชายอย่างเต็มที่

“แล้วเจ้ามีแผนอะไร?”

สวี่จื่อเหวินแสยะยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่น่าขยะแขยงและน่าสังเวชในเวลาเดียวกัน “ข้ามีแผนแล้ว เป็นแผนการที่จะส่งนางลงไปในนรกขุมที่ลึกที่สุดเลยล่ะ!”

ทว่านับจากวันนั้นเป็นต้นมา สวี่จื่อเหวินก็เริ่มลงมือทำตามแผนการของตนเอง

เขาลอบสะกดรอยตามรถม้าคันนั้นไปหลายครั้ง จนกระทั่งสืบทราบแน่ชัดว่าหลี่ชิงอีนั้นสนิทสนมกับคนในจวนรับรองของทางการ ซึ่งตั้งอยู่ติดกับจวนที่ทำการของนายอำเภอ เขาใช้เวลาหลายวันเฝ้าสังเกตการณ์กิจวัตรประจำวันของคนในจวนทั้งสองแห่ง ศึกษารูปแบบการเดินยามของทหาร และมองหาช่องโหว่ที่จะสามารถลอบเข้าไปได้

ในที่สุด โอกาสของเขาก็มาถึง...

ในคืนเดือนดับของปลายเดือนสิบสอง ท้องฟ้ามืดสนิทไร้ซึ่งแสงจันทร์และดวงดาว มีเพียงลมหนาวที่พัดหวีดหวิวราวกับเสียงคร่ำครวญของภูตผี สวี่จื่อเหวินในชุดสีดำสนิทลอบปีนกำแพงด้านหลังของจวนนายอำเภออย่างทุลักทุเล เขาไม่ใช่มืออาชีพ หัวใจของเขาเต้นระรัวด้วยความกลัว แต่ความแค้นที่สุมแน่นอยู่ในอกนั้นมีพลังมากกว่า

เขาเคลื่อนที่ไปตามเงามืดอย่างเงียบเชียบ หลบหลีกสายตาของยามที่เดินตรวจตราไปได้อย่างหวุดหวิด ในที่สุดเขาก็มาถึงห้องทำงานของท่านนายอำเภอ เขาใช้เหล็กเส้นเล็ก ๆ ที่เตรียมมางัดแงะสลักหน้าต่างเข้าไปได้สำเร็จ

ภายในห้องทำงานอบอวลไปด้วยกลิ่นหมึกและกระดาษ บนโต๊ะทำงานขนาดใหญ่มีเอกสารกองอยู่มากมาย แต่เป้าหมายของเขาไม่ใช่สิ่งของเหล่านั้น สายตาของเขากวาดมองไปรอบ ๆ จนกระทั่งไปหยุดอยู่ที่หีบไม้ชั้นดีใบหนึ่งที่วางอยู่บนชั้นวางของติดผนัง เป็นที่เก็บตราหยกประจำตำแหน่ง!

เขาค่อย ๆ ย่องเข้าไปเปิดฝาหีบออกอย่างแผ่วเบา และแล้วสิ่งที่เขาต้องการก็ปรากฏสู่สายตา

ตราหยกสีเขียวมรกตเนื้อดี สลักเป็นรูปสิงโตคาบแก้วอย่างวิจิตรบรรจง ประดุจดังสัญลักษณ์แห่งอำนาจของทางการ เป็นตัวแทนของราชสำนักในเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ การลักขโมยของชิ้นนี้มีโทษร้ายแรงถึงขั้นประหารชีวิต

สวี่จื่อเหวินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือที่สั่นเทาของเขาเอื้อมไปหยิบตราหยกที่เย็นเฉียบและหนักอึ้งนั้นขึ้นมา แล้วรีบห่อด้วยผ้าสีดำก่อนจะยัดเข้าไปในอกเสื้อ จากนั้นก็รีบหลบหนีออกจากจวนนายอำเภอทางเดิมราวกับหนูสกปรกที่หลบหนีออกจากยุ้งฉาง

ภารกิจขั้นต่อไปคือการสร้างหลักฐานเท็จ...

เขาลอบมายังห้องเช่าท้ายตลาดของหลี่ชิงอี หัวใจของเขายังคงเต้นไม่เป็นส่ำ แต่เมื่อนึกถึงใบหน้าที่เปี่ยมสุขของนาง ความลังเลทั้งหมดก็มลายหายไปสิ้น เขางัดหน้าต่างห้องของนางเข้าไปอย่างเงียบเชียบ ภายในห้องเล็ก ๆ นั้นสะอาดสะอ้านและเป็นระเบียบเรียบร้อย บนโต๊ะยังมีด้ายและผ้าที่เตรียมไว้สำหรับทำงานวางอยู่

เขากวาดสายตามองหาที่ซ่อนที่เหมาะสม แล้วสายตาของเขาก็ไปหยุดอยู่ที่กล่องไม้ใบเล็กอันเป็นที่เก็บอุปกรณ์เย็บปักถักร้อยของนาง

เขายิ้มออกมาอย่างเหี้ยมเกรียม ไม่มีที่ไหนจะเหมาะสมไปกว่านี้อีกแล้ว!

เขาวางตราหยกที่เย็นเฉียบลงไปในกล่องนั้น ยัดมันไว้ใต้กองด้ายหลากสีอย่างแนบเนียน ก่อนจะปิดฝากล่องและจัดวางทุกอย่างให้กลับไปอยู่ในสภาพเดิม แล้วรีบหลบหนีออกไปในความมืด ทิ้งของขวัญชิ้นนี้ไว้ให้แก่อดีตภรรยาของตนเอง

รุ่งเช้าของอีกวัน สวี่จื่อเหวินบรรจงเขียนจดหมายร้องเรียนฉบับหนึ่งด้วยลายมือที่ดัดแปลงจนไม่เหลือเค้าเดิม เนื้อความในจดหมายกล่าวอ้างว่าตนเป็นพลเมืองดีที่บังเอิญไปได้ยินเรื่องราวการลักขโมยตราหยกของหลวงมา และทราบมาว่าคนร้ายเป็นหญิงสาวที่เพิ่งย้ายมาอาศัยอยู่ท้ายตลาด มีพฤติกรรมน่าสงสัยและอาจจะซุกซ่อนของกลางไว้ในห้องพักของนาง

เขาพับจดหมายฉบับนั้นอย่างดี ก่อนจะลอบนำไปหย่อนไว้ในกล่องรับเรื่องร้องเรียนของทางการในตอนที่ไม่มีใครสังเกตเห็น

สวี่จื่อเหวินกลับไปที่เรือนด้วยรอยยิ้มของผู้ชนะ เขาเพียงนั่งรอคอยอย่างใจเย็น รอคอยที่จะได้เห็นชีวิตของหลี่ชิงอีพังพินาศลงต่อหน้าต่อตา