14 เสียอาการ

“หักคะแนนความคล่องแคล่วดีไหมเนี่ย....แต่หน้าพี่ ตอนเขินแล้วก้มหน้าหลบแบบนี้ ก็น่ารักดีเหมือนกันนะ”

คำพูดแหย่เล่นของเพลิงยิ่งเหมือนเติมเชื้อไฟให้ใบหน้าของเจสสิก้าร้อนผ่าวขึ้นไปอีก เธอรีบเปิดน้ำใส่มือล้างฟองแล้วถอยห่างออกมาหนึ่งก้าว พยายามตั้งสติและปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด

“ใครเขินกัน! ฉันแค่รีบจะได้รีบไปพักผ่อนต่างหาก” เธอเชิดหน้าตอบ เสียงแข็งขึ้นเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนอาการหัวใจเต้มผิดจังหวะที่ยังไม่ยอมสงบลง

“เหรอครับ....”  เพลิงยิ้มกวน ๆ พลางยักคิ้วรับจานใบสุดท้ายไปล้างน้ำเปล่าจนสะอาด แล้ววางบนชั้นพักจานอย่างคล่องแคล่วง เขาเช็ดมือกับผ้าแห้ง ก่อนจะหมุนตัวมาก้าวเข้ามาใกล้เธออีกนิด ทิ้งระยะห่างไว้พอให้เจสสิก้ารู้สึกถึงความกดดันอย่างที่เธอควบคุมไม่ได้  “แต่แก้มพี่แดงนะ”

“เพลิง! เลิกล้อฉันได้แล้ว” เจสสิก้าถลึงตาใส่ แต่ก็ทำได้แค่ยื่นมือไปดันอกเขาเบา ๆ ให้ขยับออกไป “ขอบคุณสำหรับมื้อเย็น....แล้วก็ฝันดีนะ”

เธอบอกปัดรวดเดียวจบก่อนจะรีบหมุนตัวเดินตรงไปยังห้องนอนของตัวเอง ทิ้งให้เพลิงยืนมองตามหลังไปพร้อมกับรอยยิ้มเอ็นดู เขาหัวเราะในลำคอเบา ๆ พลางพึมพำกับตัวเองในความเงียบ

“ฝันดีเหมือนกันครับ....เจ้าหนี้ของผม”

เจสสิก้าปิดประตูห้องนอนลงเบา ๆ ก่อนจะทิ้งแผ่นหลังพิงกับบานประตู ปล่อยให้ความเงียบภายในห้องช่วยฉุดสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับคืนมา เธอยกสองมือขึ้นกุมแก้มที่ยังคงร้อนผ่าว หัวใจในอกยังคงเต้นระทึกไม่ยอมสงบลงง่าย ๆ

“บ้าจริง....เสียอาการขนาดนี้ได้ยังไงเนี่ย!” เธอพึมพำกับตัวเองด้วยความหงุดหงิดพลางเดินตรงไปทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่ม ๆ มือก่ายหน้าผากมองเพดานห้องด้วยสายตาว่างเปล่า

“เจสสิก้า....เธอจะมาเสียการควบคุมเพราะเด็กกวนประสาทอย่างเพลิงไม่ได้นะ!”

เธอเอ็ดตัวเองในใจ นึกถึงสายตาคมกริบกับรอยยิ้มมุมปากของเขาตอนอยู่หน้าอ่างล้างจานแล้วก็ต้องยกหมอนขึ้นมาปิดหน้า ร้องอู้อี้ออกมาด้วยความหมั่นไส้และทำตัวไม่ถูก คืนนี้เธอนอนพลิกตัวไปมาอยู่นานหลายชั่วโมง แต่ก็ไม่อาจข่มตาหลับได้เลย นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอยอมปล่อยให้ผู้ชายเข้ามาอยู่ร่วมชายคาเดียวกันแบบนี้

สำหรับเจสสิก้าแล้ว คอนโดมีเนียมห้องนี้ไม่ใช่แค่ที่ซุกหัวนอน แต่มันคือพื้นที่ส่วนตัวและเซฟโซนเพียงแห่งเดียวของเธอ เป็นสถานที่อันแสนสงบที่เธอใช้หลีกหนีความวุ่นวาย ความกดดัน และเป็นที่พักยามที่ต้องทะเลาะกับแม่จนหัวเสีย การที่มีใครอีกคนก้าวข้ามเส้นพื้นที่ปลอดภัยตรงนี้ แถมยังเป็นคนที่ทำให้กัวใจของเธอปั่นป่วนจนควบคุมไม่ได้ มันเลยยิ่งทำให้เธอรู้สึกสับสนและว้าวุ่นใจมากกว่าครั้งไหน ๆ

“นายเพลิงนะนายเพลิง....เข้ามาอยู่ในคอนโดฉันไม่พอ ยังบุกรุกพื้นที่ในหัวฉันอีก!” เจสสิก้าถอนหายใจ พลิกตัวหันหน้าเข้าหาหน้าต่าง มองแสงไฟยามค่ำคืนของเมืองหลวง พยายามตั้งจิตภาวนาให้ตัวเองหลับลงได้เสียทีในคืนที่หัวใจไม่ยอมฟังคำสั่ง

แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านมาในห้องนอน เจสสิก้าค่อย ๆ ลืมตาขึ้นด้วยความงัวเงีย หลังจากคืนที่นอนหลับ ๆ ตื่น ๆ เพราะหัวใจเจ้ากรรมไม่ยอมสงบเธอลุกขึ้นจัดแต่งทรงผมหลวม ๆ ก่อนจะเปิดประตูออกจากห้องนอน กลิ่นหอมของไข่ดาวและเบคอนลอยเตะจมูกอีกครั้ง ภาพตรงหน้าทำเอาเธอชะงักไปเล็กน้อย ร่างสูงของเพลิงในชุดลำลอง สวมผ้ากันเปื้อนผูกเอวอย่างเรียบร้อย กำลังยืนตั้งอกตั้งใจทอดขนมปังและจัดจานอาหารเช้าอยู่อย่างคล่องแคล่ว แสงแดดเช้าตกกระทบโครงหน้าคมสันของเขาจนดูเหมือนภาพวาด

“ตื่นแล้วเหรอครับพี่? ไปล้างหน้าล้างตาเร็วอาหารเช้าสุดพิเศษพร้อมเสิร์ฟแล้ว!” เพลิงหันมาระบายยิ้มสดใส จสสิก้ามองภาพนั้นพลางสูดหายใจเข้าลึก ๆ เรียกความมั่นใจและเกราะป้องกันของตัวเองคืนมา คืนนี้ที่ว้าวุ่นใจทำให้เธอตัดสินใจบางอย่างได้

“เพลิง...” เจสสิก้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง ขณะเดินไปหยุดอยู่ที่โต๊ะอาหาร

“หืม? ว่าไงครับ” เพลิงวางจานอาหารเช้าลงบนโต๊ะพลางเลิกคิ้วมองเธอ

“ตอนเย็นวันนี้....เตรียมตัวให้พร้อมนะ ฉันจะพานายไปหาคุณแม่” เธอสบตาเขาตรง ๆ  เพลิงชะงักมือที่กำลังถือตะหลิว นัยน์ตามฉายแววงุนงง

“ไปหาคุณแม่เหรอ? ไปทำไมอะ?”

“ไปประกาศให้คุณแม่รู้....” เจสสิก้าเว้นจังหวะเล็กน้อย เชิดหน้าขึ้นนิด ๆ เพื่อกลบความประหม่าของตัวเอง “ว่าเราสองคนกำลังคบหาดูใจกันอยู่”

คำพูดนั้นทำเอาเพลิงถึงกับอึ้งนิ่งไปหลายวินาที ตะหลิวใยมือแทบหลุดความกวนประสาทและความมั่นใจเมื่อครู่หายวับไปกับตา เปลี่ยนเป็นใบหน้าที่เลิ่กลั่กและเริ่มขึ้นสีแดงเรื่ออย่างเห็นได้ชัด

“เร็วไปไหมพี่? เดี๋ยวเจสสิก้า ผมเพิ่งมาอยู่กับพี่เมื่อวานเองนะ เรื่องใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ แล้ว....แล้วผมต้องทำตัวยังไงบ้างเนี่ย?” เพลิงติดอ่างขึ้นมาทันที เขารีบวางตะหลิวลงแล้วยกมือขึ้นเกาท้ายทอย ท่าทางประหม่าสุดขีดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน